Opinions

Henning Haslund-Christensen was een beroemde Deense avonturier die tijdens een van zijn expedities stortte op het nauwlettend registreren van de cultuur van de inheemse bevolking van Mongolië en een schatkamer vol relikwieën meenam. Henning overleed toen zijn zoon Søren 15 jaar oud was, dus zijn kleinzoon Michael heeft hem nooit gekend. Nu Søren de 80 is gepasseerd, grijpt Michael dit hoofdstuk uit de familiegeschiedenis is aan om met zijn vader naar Mongolië af te reizen om de reis van zijn grootvader te reconstrueren. Vader en zoon ontdekken samen wat Henning nog altijd betekent voor de inheemse bevolking. Dalsgaard gaat de achterhaalde imperialistische, achterhaalde motieven voor de expedities niet uit de weg en dat maakt het verloop van deze roadtrip des te opmerkelijker, ook al is het moeilijk om enige emotie af te lezen aan Sørens stoïcijnse houding.

Zoals de titel al doet vermoeden vertelt dit misdaaddrama de ietwat opgeleukte geschiedenis van de FBI. John Dillinger, Babyface Nelson en Pretty-Boy Floyd vallen elke ten prooi aan deze onverschrokken, heroïsche handhavers van orde en gezag. Niet geheel verrassend is deze episodische film pure propaganda, maar met James Stewart als een agent die het allemaal heeft meegemaakt heb je de ideale ambassadeur te pakken. Neem dit met een flinke korrel zout en geniet van de aantrekkelijke cast en behoorlijk wat actie in een film die onder de regie van de ervaren Mervyn LeRoy ondanks z'n lange speelduur nooit verveelt.

Een kleine 20 jaar voor hij wereldfaam verwierf als Dr Leonard McCoy in Star Trek, maakte DeForest Kelley zijn speelfilmdebuut in deze sfeervolle neo-noir. Hij speelt Vince Grayson, een man die een verschrikkelijke droom heeft waarin hij een voor hem onbekende man wurgt. Wanneer hij ontwaakt lijk het alsof de nachtmerrie fysieke sporen heeft achtergelaten die hem doen vrezen dat hij misschien wel écht een moord heeft gepleegd. Hij roept de hulp in van Cliff Herlihy [Paul Kelly] die aanvankelijk bijzonder sceptisch is.

Een mooi gefilmd, goed gemonteerd, sfeervol verhaal dat weliswaar een tikje vergezocht is, maar ondanks zijn beperkte budget intrigerend genoeg is om 70 minuten je aandacht vast te houden.

Als 20-jarige werd de vrijwel ongeletterde Nick Yarris opgepakt wegens een reeks misdrijven. Wanneer hij leest over de onopgeloste moord op een jonge vrouw, wijst hij een schuldige aan in de hoop dat hij op borgtocht vrij kan komen zodat hij kan vluchten. Wanneer zijn naïeve plannetje in duigen valt, wordt hij zelf aangeklaagd voor de moord... en ter dood veroordeeld. Wanneer de ontwikkeling van DNA-sporenonderzoek in een stroomversnelling komt, krijgt hij hoop dat hij zijn onschuld kan bewijzen.

Nick Yarris, die tijdens zijn gevangenschap duizenden boeken las, spreekt eerlijk over zijn schimmige verleden. Hij blijkt bovendien een voortreffelijke verteller en regisseur David Singtons maakt wijselijk spaarzaam gebruik van reconstructies. Hij maakt bovendien effectief gebruik van geluidseffecten die de dramatiek van Yarris' ongelofelijke verhaal versterken. Het fascinerende is dat Yarris zonder rancune terug lijkt te kijken op zijn 22 jaar in de gevangenis en zo een objectief, maar bijzonder meeslepend beeld schetst van het leven van een getraumatiseerde jongere, het leven in de gevangenis, de omgang met mede-gevangenen en bewakers en het trage rechtssysteem dat hem keer op keer in de steekt laat.

Rappers Ice Cold [Rusty Cundieff], Tasty Taste [Larry B. Scott] en DJ Tone Def [Mark Christopher Lawrence] staan centraal in deze iets minder overtuigende, maar vaak bijzonder grappige rapvariant op 'This Is Spinal Tap'. De opzet is identiek: een filmmaker [Kasi Lemmons] volgt een succesvolle rapgroep die op het punt staan een controversieel album uit te brengen (Guerillas in the Midst), door allerlei misverstanden en ruzies uit elkaar groeien en uiteindelijk weer bij elkaar komen voor een succesvolle reünie.

De vele bijrolletjes zijn zeer wisselvallig bezet, maar de hoofdrolspelers zijn prima. Je moet wel bekend zijn met de hiphopscene van begin jaren '90 om de talloze verwijzingen naar artiesten en incidenten te begrijpen en de humor van deze film in te zien. N.W.A., Public Enemy en 2 Live Crew zijn de voornaamste doelwitten, maar de videoparodieën op PM Dawn, C&C Music Factory en LL Cool J zijn minstens zo vermakelijk. De scène waarin Ice Cold een verslaggever probeert uit te leggen dat de tekst van het seksueel expliciete 'Booty Juice' pure maatschappelijke kritiek is behoort tot de hoogtepunten, evenals een ontmoeting met Vanilla Sherbet. En vergeet niet: 'It is our duty to bang that booty'. Word!

De laatste van drie films gebaseerd op de Fear Street-boeken van R.L. Stine gaat terug naar de oorsprong van de vloek die de oorzaak zou zijn voor de bloedbaden die onder anderen in 1978 en 1994 plaats hebben gevonden. We weten dus van tevoren dat hoofdpersoon Sarah Fier geëxecuteerd zal worden op verdenking van hekserij, maar de vraag is of zij daarbij inderdaad een vloek uitsprak. En belangrijker nog: was zij überhaupt een heks? Het is 1666 en volgens een overlevering is de maanstand geschikt voor een waarbij de plaatselijke jongeren in hogere sferen geraken door het eten van bepaalde bessen die Sarah Fier [Kiana Madeira] wil kopen van een vrouw die lange tijd geleden is verbannen uit het dorp. In het huisje van de mysterieuze vrouw leest Sarah een spreuk uit een duivels boek en kort daarna vrijt ze onder invloed van de bessen met dorpsgenoot Hannah Miller [Olivia Scott Welch]. Wanneer dat uitlekt én het dorp vervolgens geplaagd wordt door een aantal mysterieuze, lugubere gebeurtenissen, wordt Sarah het doelwit van een heksenjacht. Het eerste uur is redelijke, maar niet bijster originele heksenhorror. Na een uur keert het verhaal terug naar het einde van Fear Street: 1994 waar men denkt een definitief einde te kunnen maken aan de vloek. Dat deel is (net als de bijbehorende film) een vermakelijker, mede vanwege de meer luchtige benadering en een aangenaam gevoel voor humor maar loopt uit op een groteske, verwarrende finale.

Deena [Kiana Madeira] en Josh [Benjamin Flores Jr.] wisten aan het eind van Fear Street: 1994 weliswaar het leven te redden van Deena’s vriendin Samantha [Olivia Scott Welch], maar haar lichaam is in bezit genomen door een kwade geest, vermoedelijk dat van Sarah Fier, de heks die bij haar executie in 1666 een vloek uitsprak over Shadyside waardoor het dorpje bekend staat als The Killer Capital. Daarom zoeken ze hulp bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die in 1978 wonder boven wonder een bloedbad tijdens een zomerkamp wist te overleven. In deze tweede episode uit de Netflix-trilogie gebaseerd op de gelijknamige boeken van R.L. Stine. Zoals de setting al doet vermoeden bevat dit enkele knipogen naar Friday the 13th en voor de liefhebbers is er meer expliciet geweld dan in Fear Street: 1994. Ontstijgt dankzij goed geschreven personages en prima acteerwerk nog steeds ruim het niveau van de meeste recente slasherfilms, maar is jammer genoeg aanzienlijk meer conventioneel en voorspelbaar dan zijn voorganger.

De reputatie van Shadyside als Killer Capital wordt bevestigd wanneer een ongevaarlijk geachte tiener een bloedbad aanricht in een winkelcentrum. Volgens de folklore ligt de oorzaak bij Sarah Fier, een heks die in 1666 tijdens haar executie een vloek uitsprak waardoor haar ziel eens in de zoveel tijd bezit neemt van een onschuldige bewoner van Shadyside om wraak te nemen. Als de overlevering klopt dan is Samantha [Olivia Scott Welch] gedoemd te sterven, maar haar vriendin Deena [Kiana Madeira] en diens broer Josh [Benjamin Flores Jr.] zijn vastberaden een manier te vinden om de vloek te doorbreken. Het antwoord ligt mogelijk bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die op wonderlijke een soortgelijk bloedbad tijdens een zomerkamp in 1978 wist te overleven. De eerste van drie films gebaseerd op de boeken van R.L. Stine verwijst tijdens de opening nadrukkelijk naar Scream, maar blijkt absoluut geen parodie te zijn. Met sympathieke en goed uitgewerkte karakters die korte metten maken met de stereotypes uit slasherfilms, is dit in feite een sterk tienerdrama in een horrorjasje met een sterk acterende, jonge cast. Origineel, vermakelijk en hoewel het zich richt op een tienerpubliek is er in ieder geval één executie die nog wel even op je netvlies blijft hangen. En de soundtrack is om van te smullen! Een voortreffelijke start van een Netflix- trilogie die in juli 2021, met intervallen van een week, te zien was. Vervolg: Fear Street: 1978.

De vierde film gebaseerd op de Fear Street-boekenreeks van R.L. Stine mist de satirische ondertoon van de drie voorgangers en wordt datgene wat het tracht te bespotten: een routinematige 80s slasherfilm met een stevige dosis gore. In de aanloop naar het Eindejaarsgala van 1988 van Shady Side Highschool in Sunnyvale neemt Lori [India Fowler] het op tegen Queen Bee Tiffany [Fina Strazza] en haar aanhang Christy [Arianne Greenblatt], Linda [Ilan O’Driscoll], Debbie [Rebecca Ablack] en Melissa [Ella Rubin] bij de verkiezing tot Prom Queen. Lori’s belangrijkste steun en toverlaat is haar beste vriendin (en eeuwige outsider) Megan [Suzanna Son]. Maar voor de verkiezing plaats kan vinden, begint een gemaskerde in het rood geklede persoon de kandidaten af te slachten. Inspiratiebron Prom Night is een stuk leuker - en niet alleen vanwege een jonge Jamie Lee Curtis. Datzelfde kan ik overigens ook zeggen van Phantasm II waarvan een spectaculair fragment te zien is.

In de ruim 10 minuten durende, statisch gefilmde en in één take opgenomen openingsscène opent een politiemedewerker [Trudi Klever] een doos met bewijsmateriaal van een geruchtmakende zaak uit 2007. Hier en daar goed voor een gniffel, tot zij twee brieven voorleest. Het lijkt de opmaat voor een fascinerende reconstructie te zijn van de zaak in kwestie, waarbij verschillende homoseksuele mannen met het HIV-virus werden besmet tijdens enkele seksfeestjes in Groningen waarbij bloeduitwisseling een terugkerende thema was. Wat volgt is een dialoog tussen drie mannen dat bol staat van de pseudo-intellectuele gedachtenuitwisselingen en waar dus geen touw aan vast te knopen is. Wie dan nog niet is afgehaakt mag de borst nat maken voor een interview met de dader dat gefilmd is als een wazige, gele vlek. Anti-cinema van het meest stuitende soort dat een serieuze zaak maakt tot iets triviaals, ook in de erbarmelijk geacteerde ondervraging van één van de slachtoffer door twee uiterst vooringenomen agenten, gespeeld door Bert Luppes en Vincent van der Valk.

Osgood Perkins, de zoon van acteur en regisseur Anthony Perkins, weet een beklemmende sfeer op te roepen deze vervreemdende horrorfilm, maar aangezien er lange tijd niets interessants gebeurt werkt dat averechts. Het verhaal van twee meiden [Kiernan Shipka, Lucy Boynton] die achterblijven op een meisjesschool omdat hun ouders niet zijn komen opdagen, wiens leven op de één of andere wijze verbonden is met Joan [Emma Roberts] die onderweg is naar de school, krijgt na ruim een uur een lugubere wending die deze veel te lange horrorthriller bijna weet te redden. Perkins heeft talent als regisseur, maar had moeten inzien dat dit verhaal veel beter tot zijn recht was gekomen in een korter format.

Traditioneel geconstrueerde documentaire bestaat teveel uit een combinatie van archiefmateriaal, statistieken in de vorm van animaties en pratende hoofden. Het is een overtuigend exposé van een corrupt politiek systeem waarin producenten van suikerhoudende producten politici, maar ook Michelle Obama, om de tuin leiden en de gezondheid van de Amerikaanse bevolking - en kinderen in het bijzonder - op het spel zetten voor financieel gewin. Goed onderbouwd, maar het zijn vooral de bijdrages van de kinderen en de families, die slachtoffer zijn van het gebrek aan politieke daadkracht, die indruk maken.

In feite een serie komische, veelal absurde sketches zeer losjes met elkaar verbonden door middel van een plot waarin hotelnachtwaker Dom [Dominique Abel] tot zijn verbazing oog in oog komt te staan met een vrouw [Fiona Gordon] die beweert een fee te zijn die drie van zijn wensen in vervulling kan laten gaan. Abel en Gordon lieten zich mede inspireren door zwijgende filmkomieken, getuige de expliciete verwijzingen naar Jacques Tati en Buster Keaton. Het duo is zeer goed op elkaar ingespeeld en dat levert voldoende onverwachte, grappige en bijzondere momenten op om het gebrek aan samenhang en budget te compenseren. Beste momenten: de buitenlandse toerist met de hond en de een achtervolging per scooter.

Technisch fraaie thriller met prima werk van Eddie Marsan als Jarvis Dolane, een populaire radio-presentator die nooit een blad voor de mond neemt. Maar tijdens één van zijn uitzendingen nemen onbekenden de controle van de studio over. Zij proberen door middel van intimidatie Jarvis te dwingen om iets te bekennen, maar Jarvis weigert dat te doen. Is het omdat hij vals beschuldigd wordt? Of probeert hij wanhopig zijn reputatie te redden? Het weerhoudt de gijzelnemers er echter niet van om elk middel aan te grijpen om Jarvis' verzet te breken. Onderhoudend, maar bepaald niet geloofwaardig.

Matt Furie is de bedenker van de melige stripboeken genaamd ‘Boy’s Club’. Eén van de karakters, Pepe The Frog, groeide in korte tijd uit tot een cultureel fenomeen en een wereldberoemde ‘meme’ die werd ingezet door dubieuze groeperingen om Donald Trump aan de macht te krijgen, met als gevolg dat Pepe The Frog uiteindelijk zelfs op een officiële lijst van haatsymbolen kwam. Je hoeft niet bekend te zijn met Pepe The Frog om deze documentaire te kunnen volgen, want Jones en co-scenarist Giorgio Angelini maken haarfijn duidelijk hoe en waarom Pepe The Frog een cultureel icoon werd. Occultist John Michael Greer levert een waardevolle bijdrage door het fenomeen ‘meme’ in een historische en psychologische context te plaatsen.

Op 1 januari 2019 kwam de 32-jarige rapper Faisal Mssyeh om het leven bij een schietpartij op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Faisal maakte deel uit van het Rotterdamse rapperscollectief Ecktuh Ecktuh en in deze documentaire blikken zijn vrienden en collega’s terug op de tijd die ze doorbracht met Feis. Een eenzijdige documentaire vol lovende woorden die weinig duidelijk maakt over de mogelijk motieven achter de schietpartij. De muziek is ook niet buitengewoon hoogstaand. Uitsluitend voor doorgewinterde fans dus.

Kapitein Jakob Störr [Gijs Naber], een zeekapitein uit de omgeving van Arnhem, verkondigt tijdens een ontmoeting met zwendelaar Kodor [Sergio Rubini] dat hij de eerste de beste vrouw die binnen komt lopen kan overhalen om hem te trouwen. Hij voegt de daad bij het woord en gaat met Lizzy [Léa Seydoux] een verstandshuwelijk aan. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en in de jaren die volgen leert Jakob enkele wijze, soms harde lessen over de liefde. Het is maar goed dat het verhaal is opgedeeld in hoofdstukken die beginnen met de les in kwestie, anders had ik helemaal geen idee gehad waar het over ging. Een brand op een cruiseschip zorgt voor het enige interessante moment in dit tergend trage, saaie en belachelijk lange (169 minuten) romantische drama over twee oninteressante, onaangename karakters. Enyedi probeert wat dingetjes uit en slaagt er in ieder geval in één van de meest smakeloze seksscènes ooit te maken. Bravo!

Dit noem ik arthouse op zijn slechtst. Tergend langzaam relaas van een naïeve zangeres in Kinshasa die geld bijeen moet zien te sprokkelen om de behandeling van haar zoon, die ernstig gewond is geraakt na een 'ongeluk', te kunnen betalen. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor deze ijskoude, expressieloze hoofdpersoon. Hoewel regisseur Gomis met allerlei arthouse-truukjes (langdurige shots van gezichten, in- en uitfadend geluid, vervormde beelden) je ervan probeert te overtuigen dat hier werkelijk sprake is van een film met een diepgaande boodschap, heb ik die niet kunnen ontdekken. Er zal ook wel een artistiekerig kulargument zijn voor de valse score, maar ik vond het niet om aan te horen en ronduit irritant. Maar wie een deprimerend beeld wil krijgen van een wereld vol dronkelappen, dieven en oplichters, is hier aan het goede adres.

De opkomst en ondergang van Dawn Davenport [Divine], die als tiener al zo overtuigd is van haar eigen schoonheid en talent dat ze zich onverschrokken te buiten gaat aan exhibitionisme. Maar het maakt haar kwetsbaar voor de invloed van mensen die haar - op verschillende manieren - misbruiken en uiteindelijk haar leven kapot maken. Inderdaad, dit is een verhaal met een moraal, maar wel met de enorme knipoog die het werk van John Waters zo uniek maakt. Mink Stole maakt uiteraard haar opwachting, deze keer als Dawns dochter en de geniale Edith Massey profileert zich opnieuw als de koningin van de wansmaak. Veel seks, veel naakt (mannelijk én vrouwelijk) en meer van dat soort heerlijke walgelijkheden zijn aan de orde van de dag. Geniet van Divine als GoGo-girl, Divines bruidjurk, een halfnaakte Edith Massey, diezelfde Edith Massey in veel te strak SM-kostuum en onthoud vooral deze wijsheid: "If they're smart, they're queer. If they're stupid, their straight!"

Femi is de Nigeriaanse benaming voor Dennis [Yannick Jozefzoon] die om redenen die geleidelijk duidelijk worden een tijdje is weggeweest en terugkeert bij zijn moeder [Janneke Remmers] in Eindhoven. Beste vriend Wes [Victor IJdens] probeert Dennis aan het werk te krijgen, maar Dennis heeft de dood van zijn vader nog niet verwerkt en vraagt een Nigeriaanse sjamaan [Victoire Elekonawo] zelfs om hem te vervloeken zodat hij kan sterven. Eindhovenaren (zoals ik) kunnen een spelletje ‘raad de locatie’ doen en zich eventueel vergapen aan de fraaie belichting en mooie plaatjes, maar er valt geen touw vast te knopen aan het scenario dat Fagbamilia samen met Kim Kokosky Deforchaux in elkaar klopte.

Tip voor bezoekers van Eindhoven: als je van het 18 Septemberplein naar Drents Dorp moet gaan, loop dan gewoon via de Mathilde laan langs het Philipsstadion naar de Frederiklaan. Dennis gaat hier eerst naar het Centraal Station, pakt de trein naar Strijp S en loopt dan richting het Philipsstadion! Zelfs als je niet op de trein hoeft te wachten duurt dat zeker twee keer zo lang en het is sowieso gruwelijk om!

Iedere acht dagen wordt een vrouw in Nederland vermoord door haar mannelijke partner. Nadine, Nasrim, Gea en Eva, vier vrouwen van verschillende leeftijden en met verschillende achtergronden, zijn slachtoffers van femicide. Herder spreekt met nabestaanden van deze vrouwen en maakt duidelijk dat dit iedereen kan overkomen. Narcisme wordt aangestipt als een verklarende factor, maar Herder en Strating kozen ervoor alleen de nabestaanden van de slachtoffers aan het woord te laten. De intenties zijn goed, maar om meer inzicht te geven in de oorzaken van femicide en het voorkomen ervan is een meer wetenschappelijke insteek nodig en medewerking van familieleden van de daders. Die laten de makers buiten beschouwing in een documentaire die vooral een schreeuw om aandacht is.

In feite is dit een campagnefilm voor Margot Wallström als Minister-President van Zweden, want de nadruk ligt vooral op de belangrijkste beslissingen die ze nam en de voornaamste politieke standpunten die ze uitdraagt op een internationaal toneel. Het besluit om de staat Palestina te erkennen deed aardig wat stof opwaaien, maar Zweden blijkt onder Wallström een sleutelrol te spelen in de diplomatieke betrekkingen tussen onder anderen de VS en Noord-Korea en Wallström maakt zich nadrukkelijk hard voor vrouwenzaken over de hele wereld. Een belangrijke inspiratiebron voor Sigrid Kaag: Van Beiroet tot Binnenhof met een charismatische Wallström. Een meer kritische houding was welkom geweest.

Het 40-jarig jubileum van het fotoboek "Emergence", waarin Cynthia MacAdams uitsluitend vrijgevochten, zelfbewuste vrouwen fotografeerde, is het referentiepunt voor deze documentaire. Demetrekas zocht een aantal van de gefotografferde vrouwen op, waaronder internationale beroemdheden als Jane Fonda, Lily Tomlin en Laurie Anderson, en probeert in perspectief te brengen in hoeverre hun strijd voor gelijke behandeling van de vrouwen het heden heeft beïnvloed. De foto's blijken een uitstekend startpunt voor interessante gesprekken waarin deze veteranen van het feminisme op nuchtere wijze terugkijken op de tijd waarop de foto is gemaakt en de jaren die voorbij zijn gegaan. Een aantal jonge vrouwen, die het stokje hebben overgenomen, zorgen voor een balans tussen een nostalgische terugblik en de verwachtingen voor de nabije en verre toekomst. Conventioneel qua vorm, maar onderhoudend en inspirerend.

Drie maanden nadat Jules [Nathan Stewart-Jarrett] kort na een drag show in elkaar is geslagen, komt hij Preston [George MacKay], zijn belager van toen, tegen in een homobar. In de wetenschap dat Preston nog niet uit de kast is gekomen probeert Jules zijn belager te verleiden en wraak te nemen door een sekstape te maken en te publiceren op het Internet. Intens psychologisch en sfeervol drama is goed geacteerd, maar het verhaal is wat mager en de tweede helft sleept het zich voort naar het dramatische einde.

Toneelmatige verfilming van het gelijknamige boek van Jean Giono is amusant, maar niet bijzonder hoogstaand. In deze showcase voor Raimu speelt de populaire Franse komiek de rol van de nieuwe bakker in een klein Frans dorpje die op zoek is naar zijn veel jongere vrouw [Ginette Leclerc). Het hele dorp weet dat zij ligt te rollebollen met de plaatselijke herder en bespot de bakker die steeds weer een ander excuus weet te verzinnen voor de verdwijning van zijn echtgenote. Pas wanneer de bakker weigert brood te bakken totdat zijn vrouw is teruggekeerd, besluiten de dorpsbewoners de handen ineen te slaan en een zoektocht te organiseren.

Raimu doet denken aan Piet Bambergen en ook die wist wel raad met dit soort kluchten. Uiteraard lopen er meer kolderieke figuren rond, zoals de plaatselijke priester die een unieke bijdrage levert aan de zoektocht. Het verhaal is mager en de humor wat oubollig, maar het enthousiasme van de cast en het puike werk van Raimu zorgen voor de nodige compensatie.

Marianne Farrère [Isabelle Huppert] is steenrijke erfgename uit de titel, die aan de sleur van haar dagelijks leven ontsnapt dankzij de flamboyante, extraverte fotograaf Pierre-Alain Fantin [Laurent Lafitte]. In een tijd waarin het oorlogsverleden van zowel Mariannes vader als van echtgenoot Guy [André Marcon] stof doet opwaaien in de media, geeft Marianne miljoenen uit om de ambities van Pierre-Alain te ondersteunen, tot afschuw van haar dochter Frédérique en familiebediende Raphaël [Jérôme Bonjean]. Lafitte is subliem als de manipulatieve, maar zonder meer charismatische Fantin, die zijn motieven nooit onder stoelen of banken steekt. Huppert geeft Lafitte de ruimte om iedere scène te stellen, maar is even goed als Marianne, van wie je (net als de familie) nooit zeker weet hoe weloverwogen haar besluiten zijn.

Merlant faalt als schrijver, regisseur en een van de hoofdrolspelers in deze stuurloze zwartkomische farce over drie karikaturale vrouwen die een appartement delen en in de problemen raken door de dood van een buurman [François Cottrelle] en van de sexy overbuurman [Lucas Bravo]. Nicole [Sanda Codreanu] is de muizige auteur die seksuele fantasieën heeft over die hunky overbuurman, Ruby [Souheila Yacoub] een vrijgevochten camgirl (inclusief kleurrijk haar en dito make-up) en Elise [Noémie Merlant] een fotomodel die net een punt gezet heeft achter de relatie met Paul [Christopher Montenez]. Een hoop slecht uitgewerkte losse ideeën, gekrijs, overdreven acteerwerk, onzinnige verwijzingen naar Hitchcock en Fellini en een mislukte poging tot een feministisch vlugschrift.

Ik ben nooit een groot liefhebber van Denzel Washington geweest, omdat ik zijn acteerstijl te gemanierd vindt. Denzel speelt Denzel en laat zich zelden opgaan in zijn personages. Vergelijk bijvoorbeeld zijn vertolking in Flight maar eens met die van Tom Hanks in Sully.

Maar in dit psychologische drama over een oud-honkballer die vanwege zijn huidskleur nooit het grote geld heeft kunnen verdienen en zijn verbitterdheid botviert in de drank en in de uiterst moeizame relaties met zijn zoon en zijn stiefzoon, laat hij voor het eerst in lange tijd eens zien dat hij veel meer in huis heeft. Bovendien is zijn acteursregie dusdanig dat alle hoofdfiguren de kans krijgen om te schitteren. Ondanks de toneelmatige roots [de film speelt zich volledig af in of in de directe omgeving van de familie Maxon] is dat nauwelijks een belemmering, ook al duurt de film meer dan 2 uur. Zeker, er is veel dialoog en niet veel acties, maar als het acteerwerk van zo'n hoog niveau is, mag dat geen bezwaar vormen om deze prima film te gaan zien.

De uiterst saaie liefdesgeschiedenis van Qiaoqiao [Tao Zhao] en Guo Bin [Zhubin Li] begint bij aanvang van het nieuwe millennium en eindigt in 2024. Guo Bin besluit niet lang daarna zijn geluk elders te zoeken, Qiaoqiao blijft achter en lijdt in stilte. De enige lichtpuntjes in haar leven komen van Chinese technologie. De episode over de pandemie bevestigt wat dan al duidelijk is: dit is onvervalste propaganda in de vorm van een lofzang op de eigen geboortegrond en het cliché van het klokje dat nergens zo tikt als thuis. Een slaapverwekkende draak van een film, ondanks de mooie plaatjes van Eric Gautier en Nelson Lik-wai Yu.

Een goed verhaal met een prima scenario in een animatiefilm die veelbelovend start en een finale heeft die intelligent, grappig en ontroerend is. Als drama valt er weinig aan te merken op dit verhaal rondom een jonge stier die besluit de ranch waar men hem probeert om te turnen tot een vechtstier te ontvluchten wanneer zijn vader niet terug komt van zijn 'glorieuze gevecht' met een matador. Regisseur Carlos Saldanha slaat echter te vaak de plank mis waar het gaat om de komische momenten door de humor te ver door te drijven, waardoor het sterke basisidee dat eraan ten grondslag ligt na een sterke opzet een teleurstellende punchline heeft. Dat geldt voor een actiescène met een baby tijdens een bloemenmarkt, bij de verbeelding van de spreekwoordelijke 'Bull in the China Shop' en een dance-off. De grap is goed, aanvankelijk ook erg leuk... maar Saldanha melkt de grappen uit. Lupe, de op papier excentrieke geit, komt hier over als een hyperactief, idioot en te vaak ronduit irritant karakter. Datzelfde geldt ook voor de drie paarden waarvan iemand bedacht heeft dat het leuk is om ze Duitse accenten te geven en ze neer te zetten als (opnieuw) irritante karikaturen. Ondanks die tekortkomingen is dit toch een film die hartverwarmend begint en je uiteindelijk toch een aangename brok in de keel bezorgt.