Opinions

Jules [Mo Bakker] heeft het stokje van zijn vader definitief overgenomen en bereid zich met zijn opa Noël [Jan Decleir] voor op het komende Kerstfeest. De Kerstwensen stromen binnen maar wanneer Marie [Jasmina Fall] een brief schrijft met de vraag of de Kerstman er niet voor kan zorgen dat haar ouders [Everon Jackson Hooi, Lauren Muller] weer bij elkaar komen maakt Noël meteen duidelijk dat dat niet kan. Jules denkt daar anders over en met behulp van die grappig(bedoeld)e elfjes verzint hij een plan om Maries wens in vervulling te laten gaan. Houterig acteerwerk en een stompzinnig, stroperig scenario helpen dit vervolg op het redelijk amusante De Familie Claus al snel naar de knoppen. Enig pluspuntje is de altijd betrouwbare Decleir.

Noël [Jan Decleir] en Jules [Mo Bakker] zijn er tot nu toe in geslaagd om hun bijzondere werkzaamheden rondom de Kerstdagen geheim te houden voor de rest van de familie. Maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden ontdekt Jules’ tienjarige zusje Noor [Amber Metdepenningen] dat haar broer en opa de Kerstmannen zijn. Tot overmaat van ramp vindt ze de schudsteen waarmee Noël en Jules zich zo snel over de wereld kunnen verplaatsen en gebruikt ze die om Felix [Celest Henri Cornelis], een jong skitalent dat zijn deelname aan een prestigieuze wedstrijd het liefst zou verruilen voor Kerstfeest met zijn ouders, te helpen. Metdepenningens spel grenst zo nu en dan aan het irritante, maar gelukkig leverde Vandenborre deze keer een redelijk goed scenario af met een aangename mix van avontuur, humor en uiteraard een vleugje sentiment. Jandino Asporaat is wat mij betreft geen aanwinst voor deze franchise, maar ook daarover kunnen de meningen verschillen.

Vanwege de dood van zijn vader [Bert Haelvoet] heeft Jules [Mo Bakker] geen enkele zin in Kerst. En dat is een probleem, want zijn vader had net het werk als Kerstman overgenomen van Jules opa Noël [Jan Decleir]. Noël probeert nu terug te keren in zijn oude rol maar al gauw merkt hij dat hij het fysiek niet meer aankan. Dus rest hem niets dan zijn kleinzoon over te halen hem te helpen. Een aardig uitgangspunt voor een onderhoudende Kerstkomedie, ondanks de formulematige aanwezigheid van een aantal grappig bedoelde elfjes met grapjes waar iets oudere kijkers bepaald niet van over de vloer zullen rollen van het lachen. Kreeg (tot nu toe) twee minder geslaagde vervolgen.

Zwakke regie en houterige vertolkingen in een mix van halfbakken ideeën [de Dance-a-lot en de boardcomputer bijvoorbeeld] en inventieve vondsten. Deze tekortkomingen zijn vooral storend in de eerste helft van de film, maar halverwege verbetert het script zich en blijkt de film toch nog aardig wat amusementswaarde te hebben, zeker in de opmaat naar de finale in het Evoluon waar ik - niet geheel toevallig - na afloop van de voorstelling nog langs fietste.

Pieter [Derek de Lint] nodigt zijn vier volwassen kinderen uit voor een familieweekendje en heeft een verrassing voor ze in petto: hij heeft zich verloofd met de veel jongere Bonnie [Jennifer Hoffman], het stereotypische stadsmeisje met teveel make-up, een (soort van) Rotterdams accent en een 60s-kapsel. Vooral oudste zoon Roderick [Dirk Zeelenberg] vertrouwt het zaakje niet en het weekend loopt uit de hand wanneer Bonnies Tokkie-familie zich meldt. Op zijn zachtst gezegd oubollig, maar ik vind de parade aan karikaturen ronduit aanstootgevend in deze verspilling van talent. Dat talent is de enige reden waarom dit niet de laagst mogelijke score krijgt.

Paula Bélier [Louane Emera] is een kind van dove ouders [Karin Viard, François Damien] en heeft ook een dove broer [Luca Gelberg]. Daardoor is zij een onmisbare schakel geworden in de communicatie tussen haar familie en de wereld van de niet-doven. Wanneer een koorleider [Eric Elmoanino] ontdekt dat Paula een prachtige zangstem heeft, vindt ze een manier om haar eigen gevoelens uit te drukken en begint ze te dromen van een opleiding aan het Conservatorium. Daarvoor zal ze haar familie achter moeten laten en de problemen die dat oplevert staan centraal in dit komische drama dat een interessant uitgangspunt heeft, maar wat oppervlakkig is uitgewerkt. De slotscène is zeer ontroerend, maar de Amerikaanse remake CODA is aanzienlijk beter.

Net als zijn vader is Tom Fassaert vrijwel onafscheidelijk van zijn filmcamera. Daar maakt hij gebruik van wanneer zijn 95-jarige grootmoeder Marianne, dan nog een energieke, charismatische vrouw, hem uitnodigt in haar huis in Zuid-Afrika. Marianne was een bon vivant die voor haar carrière als fotomodel en alle glamour koos en daarvoor zelfs haar beide zoons in een tehuis liet plaatsen. Tom kent alleen de negatieve verhalen die zijn familie over Marianne heeft vertelt en doet een poging om haar te doorgronden. Marianne geniet duidelijk van de aandacht maar Tom laat zich niet zomaar in de luren leggen. Dat leidt tot fascinerende, soms ronduit bizarre gesprekken en een boeiende documentaire.

De 24-jarige Zara [Joey King] is persoonlijk assistent van acteur Chris Cole [Zac Efron], ster van de actiefranchise Icarus Rush en kent zijn grillen maar al te goed. Wanneer hij Zara’s moeder en weduwe Brooke [Nicole Kidman], een auteur met writer’s block, leert kennen, slaat er een vonk over. Zara weet niet goed hoe ze met de situatie om moet gaan, ook al omdat ze goed op de hoogte is van Chris’ verleden op het gebied van de liefde. Het weinig opzienbarende scenario van Carrie Solomon krijgt een positieve impuls door de ingetogen Efron, een fijne bijrol voor Kathy Bates als Brookes ex-schoonmoeder en de bij vlagen hilarische King.

Jason Bateman en Nicole Kidman spelen de kinderen van avantgarde kunstenaars. Hun leven is getekend door het feit dat hun ouders [Christopher Walken en Maryann Plunkett] ze vanaf hun geboorte betrokken bij hun uitzinnige, shockerenden uitspattingen. De dood/verdwijning van hun ouders brengt broer en zus bij elkaar in een zoektocht naar het lot van hun beider ouders.

De veelal hilarische flashbacks verhullen een relatiedrama, waarbij we echter weinig inzicht krijgen in het karakter van de twee hoofdpersonen. De beide ouders zijn eigenlijk veel interessanter, maar zij hebben helaas maar weinig tijd op het scherm. Walken steelt deze film die nooit verveeld, maar gezien de getalenteerde cast toch wat tegenvalt.

Family Guy is inmiddels één van de langst lopende series aller tijden, maar na 3 seizoenen besloot Fox in 2002 een einde te maken aan de serie! Toen de DVD-verkoopcijfers en de kijkcijfers van herhalingen erg hoog bleken te zijn, kreeg de serie in 2005 een doorstart en zelfs een bioscoopversie die feitelijk een samenvoeging was van drie afleveringen met wat extra scènes vooraf en na afloop. Het verhaal betreft Stewie (hier nog in 'world domination'-mode) die samen met Brian op zoek gaat naar de man waarvan hij denkt dat het zijn echte vader is.

De animatietechniek is sinds 2005 verbeterd dus de animatie is niet zo gelikt als in de recente seizoenen, maar de stemvertolkingen zijn optimaal en veel van de cutaways - een handelsmerk van de serie - behoren tot de beste aller tijden. Mijn favoriet? De tegenvallende 'bijzondere gave' van Jezus en Peter en de klassieke katapult, maar er zijn veel ,eer momenten die je hardop zullen doen lachen. En je raadt nooit hoe Meg er over 30 jaar uitziet!

Routineus vervolg ziet Wahlberg en Monaghan terugkeren met archetypische kinderen (een loser, een brutaaltje en een lollige) met achtervolgingen die de meer doorgewinterde filmliefhebber al vele malen voorbij heeft zien komen. De originaliteit is dus ver te zoeken wanneer Dan en Jessica het moeten opnemen tegen Dans broer [Kit Harington].

Bruce Dern en Barbara Harris zijn geweldig in Hitchcocks laatste film, een slim geconstrueerde komische thriller over een nep-medium (Harris) en haar detective/chauffeur (Dern) die een flinke financiële klapper kunnen maken als ze de erfgenaam kunnen vinden de familie Rainbird. Maar die erfgenaam (William Devane) en zijn vriendin (Karen Black) hebben goede redenen om dat te voorkomen.

De film werkt uitstekend als komedie en weet twee verhaallijnen op slimme wijze samen te laten komen, maar Hitchcock is technisch onvoldoende met de tijd mee gegaan. De beroemdste scène uit de film, waarin Dern en Black in auto zitten waarvan de remmen zijn gesaboteerd, werkte Hitch tot in detail uit, maar het gebruik van achtergrondprojectie beperkt de impact. De muziek van John Williams is absoluut een pluspunt en het einde behoort tot de beste momenten uit Hitchcocks oeuvre, dus er valt heel wat te genieten.

Achteraf gezien zou moeder van Noa Wildschut zomaar de zus van René van der Wel kunnen zijn, de man met die bril van Vulcano. Die gedachte kwam bij me op toen ik probeerde samen te vatten hoe ik deze zeer zwakke documentaire moest samenvatten. Het resultaat is werkelijk 'een beetje vannuh dit, een beetje vannuh dat, een beetje zus (!) en een beetje zo, een beetje vannuh hier en een beetje vannuh daar'. Helaas is het dan bij lange na niet piekfijn voor elkaar, want dit is in één woord verschrikkelijk saai. Dat Noa uitstekend viool kan spelen wordt al duidelijk uit de openingsscène (voor wie dat nog niet wist) en verder reist ze naar allerlei plekjes, speelt allerlei muziekstukjes, is er ook wat aandacht voor haar oudere zus die 'ook iets met muziek' doet. Er is geen rode draad, geen spanning en het dramatische hoogtepunt is een snee in Noa's vinger vlak voor een concert, maar zelfs dat levert niets interessants op. Noa is bovendien een enigma met haar eeuwige glimlach en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat er achter die glimlach een veel interessanter karakter schuil gaat. Het hele gezin riekt overigens naar sociale wenselijkheid, vooral de moeder die veel te nadrukkelijk de ideale moeder uithangt. Uiteraard walgt niet iedereen daar net zo van als ik, maar Simonka de Jong grijpt geen enkele kans aan om de ogenschijnlijke schone schijn door te prikken en houdt het lafjes bij het op quasi-artistieke wijze registreren van de veelal volstrekt oninteressante gebeurtenissen. Waarom we getuige moeten zijn van telefoontjes met banaliteiten als 'Hoe gaat het?' 'Goed en met jou?' 'Ja, ook goed. We missen je '. De Jong durft het zelfs aan om een Noa's recital aan het einde van de film te onderbreken met een shot van haar zus Avigail die aan het koken is. Daar zal wellicht een diepgaand idee achter schuilgaan, maar dat idee is ongetwijfeld net zo oninteressant als de rest van de film.

Herzogs fascinatie met het leven in de moderne tijd resulteert opnieuw in en ongewone, fascinerende film die relevante vragen stelt over de relatie tussen realiteit en fantasie. Volledig geschoten met een in de hand gehouden digitale camera denk je aanvankelijk dat je naar een documentaire zit te kijken over een vader die zijn tienerdochter voor het eerst ziet sinds zijn een baby was. Ishii Yuichi heeft een bedrijf waarmee hij mensen een alternatieve realiteit voor kan schotelen. Zo wil een jonge vrouw eens ervaren hoe het voelt om beroemd te zijn. Ishii huurt acteurs die zich voordoen als paparazzi en de vrouw in een drukke winkelstraat achtervolgen en constant fotograferen. “Dit gaat veel ‘likes’ krijgen”, zegt de dolgelukkige dame, maar let vooral op de reacties van het nietsvermoedende publiek. Een andere klant wil eens ervaren hoe het voelt om de loterij te winnen en Ishii brengt ook nog een bezoek aan een hotel waarin het hotel uitsluitend bestaat uit robots. Herzog verdient bewondering voor het feit dat hij zichzelf blijft vernieuwen, maar vooral omdat het zo’n boeiende, vermakelijke en intellectueel stimulerende film oplevert.

De Coronapanedemie maakt het onmogelijk voor de hoogbejaarde Mabel [June Squibb] om persoonlijk afscheid te nemen van haar familie, maar ze maakt van de nood een deugd in dit voor een groot deel als een Zoombijeenkomst gefilmde komische drama. Haar begrafenisondernemer (tevens notaris) [Sam Richardson] toont Mabels kinderen, kleinkinderen en haar echtgenote [Ann Dowd] een videoboodschap waarmee Mabel een hoop onbesproken zaken oprakelt in de hoop dat onbesproken zaken besproken worden zodat de familie een gezonde doorstart kan maken. Klinkt als een simpel concept, maar met het grote aantal personages hebben Laing en co-scenarist Morris het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Onvermijdelijk statisch, maar zeer onderhoudend.

Het welbekende body swap-gegeven op zijn slechts, met hopeloos acteerwerk en een stevige dosis poep- en plasgrappen. De stand van de planeten en een ontmoeting met astroloog Angelica [Rita Moreno], zorgen ervoor dat ouders Bill [Ed Helms] en Jess [Jennifer Garner] van lichaam wisselen met hun tienerkinderen Wyatt [Brady Noon] en CC [Emma Myers]. Ze hebben allemaal een belangrijke dag voor de boeg en moeten een manier vinden om niet alles helemaal in de soep te laten lopen. O ja, baby Miles heeft gewisseld met de hond en dus zien we een CGI-baby uit de hondenbak eten en doet de hond zijn behoefte op de pot. Jodie Foster en Barbara Harris deden dit veel beter in Freaky Friday (1976).

Een zwartkomische, vlijmscherpe satire op het ontwrichte familieleven en de invloed die video en televisie daarop hebben met een effectieve, bij vlagen zenuwslopende, door percussie gedreven score van

Mychael Danna. Het begint vrij onschuldig met een aantal scènes die aanvoelen als losse sketches, totdat het besef komt dat deze mensen elk op hun eigen manier hun menselijkheid verliezen of zijn verloren als gevolg van hun passie voor video of televisie. Regisseur/producer Atom Egoyan schreef tevens het scenario en geeft de film een onderkoelde toon mee waardoor dit geen gemakkelijke film is. En dat is precies de bedoeling: "Family Viewing" confronteert de kijker met menselijke dilemma's die 30 jaar later relevanter zijn dan ooit. Een uitdagende film in de beste zin van het woord, ééntje waar je echt even voor moet gaan zitten, en dat onderstreept zowel de kwaliteit als de tijdloosheid van Atom Egayans tweede bioscoopfilm.

Omdat hij zijn maffiafamilie heeft verraden valt Giovanni Manzoni [Robert De Niro] onder het Getuigenbeschermingsprogramma. Onder toezicht van Robert Stansfield [Tommy Lee Jones] vestigt Giovanni zich als Fred Blake in een pittoresk dorp in Normandië. Niet de meest logische plek voor een Italiaans-Amerikaans gezin om een onopvallend leven te leiden natuurlijk. Het wordt er niet gemakkelijker op wanneer echtgenote Maggie [Michelle Pfeiffer] ruzie krijgt met de plaatselijke roddeltantes en kinderen Belle [Dianna Agron] en Warren [John D’Leo] zich meteen op negatieve wijze laten gelden op hun nieuwe school. Volstrekt belachelijk misdaadkomedie, zelfs voor Besson, en een nieuw dieptepunt in met name De Niro’s filmografie.

Zelfs regisseur Bert Haanstra zelf erkende in een interview voor de Bert Haanstra-DVDbox dat deze film op een aantal punten wat gedateerd is en dat hij het met de huidige middelen wellicht anders gedaan zou hebben. Maar ik zou niet weten wat hij anders had moeten doen, want dit is een bijzonder aangename komedie waarbij de humor zowel in de dialogen als in Haanstra’s beeldregie zit. Bert Haanstra viel maar liefst 6 keer in de prijzen op het Filmfestival van Berlijn, waarbij de Gouden Beer voor de documentaire “Alleman” [1964], waarin hij een humoristische blik werpt op het kuddegedrag van de mens, de meest prestigieuze prijs was. In 1951 won hij een Gouden Palm voor beste korte film voor het prachtige “Spiegel van Holland”, waarin hij Nederland film door middel van reflecties in het water. En in 1958 won hij de Oscar voor beste korte documentaire voor “Glas”, waarin hij, opnieuw op humoristische wijze, het productieproces van een drankenfabriek in beeld brengt. Haanstra toonde keer op keer een meester te zijn in het vertellen van een verhaal aan de hand van visuele middelen.

“Fanfare” was zijn eerste speelfilm en Haanstra moest wennen aan het werken met een acteurs en met een draaiboek. Maar de ervan Duitse producer Rudolf Meyer, die eerder al grote successen had geboekt met de Nederlandse versie van Pygmalion [1936] – dat later nog eens werd verfilmd als “My Fair Lady”. Een andere ijzersterke zet was het besluit om de film volledig op locatie te maken in Giethoorn, waarbij Haanstra handig gebruik kon maken van de leden van de plaatselijke fanfare, die zichzelf spelen in deze film. Juist het feit dat deze film in Giethoorn speelt, een dorpje dat door de jaren heen de veranderingen der moderniteit heeft weten te weerstaan, maakt juist dat de film minder gedateerd aandoet dan je zou moeten verwachten. En hoewel ik zelf niet in een dorp heb gewoond, denk ik wel dat de vete die hier centraal staat nog steeds herkenbaar is voor veel dorpsbewoners.

In “Fanfare” ontstaat ruzie tussen twee invloedrijke leden van de dorpsfanfare. Geursen [Hans Kaart] schiet constant in de lach wanneer Krijns [Bernard Droog] tijdens repetities er niet in slaagt een lastige solo-passage zuiver te spelen. De gemoederen lopen zo hoog op dat Krijns niet alleen besluit de fanfare te verlaten, maar ook zijn eigen fanfare opricht en de uit de stad afkomstige Schalm [Albert Mol] aanstelt als dirigent. De burgemeester beslist echter dat de fanfare met de meeste leden recht heeft op de instrumenten en dat zij mogen meedoen aan een prestigieus fanfareconcours. En zo ontstaat een vete waarin geen fanfarelid neutraal kan blijven.

De cast verbleef gedurende de opnamen in Giethoorn en dat heeft wonderen gedaan voor de chemie tussen de hoofdrolspelers. Je hebt vanaf het begin het gevoel dat deze mensen elkaar al jaren door-en-door kennen en dat er voor hun geen wereld buiten Lagerwiede lijkt te bestaan. En het gebruik van plaatselijke bewoners in kleine rolletjes versterkt de authenticiteit van deze komedie. De wereldse Altena [Ton Lutz], die de kijker rechtstreeks toespreekt met mild-humoristische beschouwingen, onderstreept dat die wereld buiten Lagerwiede er wel degelijk is. Het is een waardevolle toevoeging, die bovendien de hilarische finale geloofwaardig maakt. De fanfaremuziek is een uitgekiende compositie en vooral de marsmelodie blijft na afloop lekker nahangen. Maar geniet ook van de visuele grappen, waarvan het openingsshot een geniaal voorbeeld is. Dit is een pretentieloze blik op het Nederlandse dorpsleven in de jaren ’50... maar zou er nou werkelijk zoveel veranderd zijn aan de dorpsmentaliteit? Oordeel zelf en gaat dit zien!

Voormalig Hogwarts-leerling Newt Scamander [Eddie Redmayne] komt aan in New York met een koffer vol geheimen, maar zijn plannen worden gedwarsboomd wanneer Tina Goldstein [Katherine Waterston] hem arresteert. Angst voor degenen die magie bedrijven overheerst, maar blijkt juist een helpende factor te zijn in de strijd tegen de eigenlijke ‘vijand’. Kinderen kunnen genieten van de diversiteit aan kleurrijke personages, de fantastische special effects en de magische wezens die, ook als ze er angstaanjagend uit zien, met gemak hun harten veroveren. Volwassen kijkers herkennen de duistere kanten van het verhaal, de maatschappelijke kritiek erkennen en waarderen. Yates slaagt er wonderwel te voorkomen dat de spectaculaire effects de overhand krijgen, geholpen door een uitmuntende cast met als persoonlijke favoriet (op een haartje) Dan Fogler als de innemende ‘Muggle’ Jacob Kowalski, die iedere kijker met een glimlach achterlaat. De eerste uit een serie van vijf films is perfecte familiefilm en de beste verfilming van een boek van J.K. Rowling tot nu toe. Sequel: Fantastic Beasts: The Crimes Of Grindelwald.

Een bombastisch special effects-spektakel zonder hart, zonder diepgang en zonder spanning. De slechte belichting - vooral in de avondscènes in Parijs - wekt de indruk dat we in een computergame zijn beland: zelfs de acteurs zien er nep uit. J.K. Rowling levert deze keer een scenario af waarin ze teveel verhaallijnen heeft gestopt. Newt moet het opnemen tegen Grindelwald [Johnny Depp] die zijn zinnen heeft gezet op Credence [Ezra Miller] om redenen die waarschijnlijk duidelijker zijn voor degenen die de boeken hebben gelezen of deel 1 meerdere keren hebben gezien. De vele andere verhaallijnen lijken er vooral bij te zijn gesleept om ons voor te bereiden op deel 3, maar zorgen hier vooral voor verwarring. De acteurs verdrinken in een overdaad aan special effects en Sean Yates trekt veel teveel de aandacht naar de 'camera' met allerlei bewegingen die onderstrepen dat we naar een CGI-productie zitten te kijken. Helaas is dat erg duidelijk zichtbaar in deze enorme teleurstelling. Alleen de score van James Newton Howard is de moeite waard.

De verkiezingen voor Minister of Magic staan voor de deur en Gellert Grindelwald [Mads Mikkelsen] weet zich te mengen in de verkiezingsstrijd. Albus Dumbledore [Jude Law], Newt Scamander [Eddie Redmayne] en een aantal bondgenoten zien meteen in dat Grindelwald geen enkel middel schuwt om de verkiezingen te winnen en zijn macht te vergroten. Zij moeten dus proberen iets te vinden waarmee ze Mikkelsen reputatie en zijn macht kunnen ondermijnen. Mikkelsen neemt probleemloos de rol die Johnny Depp eerder speelde over maar net als bij The Crimes of Grindelwald komt het verhaal traag op gang en duurt het zeker een half uur te lang. Wie het geduld kan opbrengen wacht een prima finale. De special effects zijn dik in orde en James Newton Howard levert opnieuw een puike muzikale score af.

The Fantastic Four (2015) was een grote flop, maar dat weerhield Marvel er niet van een poging te doen om die prestatie te evenaren. Dankzij een slap verhaal, een gebrek aan originaliteit en een mislukte mix van humor en actie zijn ze daar wonderwel in geslaagd. Reed Richards [Pedro Pascal] en Sue Storm [Vanessa Kirby] krijgen een zoon en maken zich zorgen over de effecten van hun DNA. Dan arriveert Silver Surfer [Julia Garner] om de Aarde te waarschuwen voor de komst van Galactus (die zo uit een oubollige Godzilla-film lijkt te zijn gestapt) die de wereld zal verslinden. Tenzij Reed en Sue bereid zijn hun kind aan hem af te staan. De special effects kunnen ermee door, maar verder is het (ondanks de vele komische terzijdes) huilen troef.

Een prima mystery-thriller gooit z'n eigen glazen in wanneer het opeens ontaardt in vermoeiend zombiegedoe en er een slottwist komt die nergens op slaat. Vijf prijswinnaars komen naar 'Fantasy Island' waar ze een weekend lang kunnen leven in een zelfgekozen fantasie. Maar, zoals gastheer Mr Roarke [Michael Peña, een waardige opvolger van Ricardo Montalbam uit de 70s-serie] vooraf al duidelijk maakt, die fantasieën verlopen niet altijd zoals je verwacht. Er blijkt echter meer aan de hand te zijn wanneer de fantasieën elkaar beginnen te doorkruisen.

De afzonderlijke verhaallijnen zijn dramatisch interessant en er is ook een aangename dosis humor. De opzet van het centrale mysterie - waarom komen de fantasieën samen - is bovendien slim uitgewerkt en laat je als kijker op aangename wijze gissen. Het grootste raadsel is echter waarom de makers het nodig vonden om hier uiteindelijk op geforceerde wijze toch nog een horrorprul van te maken.

Ruim 20 jaar nadat zijn inmiddels door verklaarde echtgenote Carlotta [Coutillard] hem in de steek liet, heeft filmregisseur Ismaël [Amalric] een langdurige relatie met Sylvia [Gainsbourg]. Maar dat staat Carlotta ineens weer voor de deur, zonder verklaring, zonder spijt, maar vastberaden om haar oude leventje weer op te pikken. Een tweede verhaallijn is een soort thriller over Ismaël waarin hij een jonge vrouw ontmoet die veel lijkt op Carlotta, maar het niet is... of wel?! Dit zou een flashback kunnen zijn, of niet?! Of stiekem toch wel?! Een slecht uitgewerkte poging om de kijker te intrigeren door je op het verkeerde been te zetten. Een mislukte variant op Stewie Griffins Ron Howard-grap ("Well that guy will be on my list next to RON HOWARD. Nah, I'm just kidding with you Ron. OR MAYBE NOT! Na, na it's cool. OR IS IT? Again just kidding. OR AM I? Yeah this is getting old") en ééntje die denkt intelligent te zijn. En ja, je moet wel over een zekere intelligentie beschikken om met zo'n sterke cast zo'n zwakke film te maken.

De Syrische Hamid [Adam Bessa] gaat asielzoekerscentra in Duitsland af op zoek naar “zijn broer”. In werkelijkheid maakt hij deel uit van een zeskoppige groep die (ironisch genoeg) een multiplayer wargame gebruikt om hun klopjacht op oorlogsmisdadigers te coördineren. Met hulp van een Duitse activist [Julia Franz Richter] komt Hamid op het spoor van een man [Tawfeek Barhom] die betrokken was bij Hamids eigen gevangenschap en marteling. Een interessante premisse met een intense vertolking van Bessa, maar Millet weet pas tegen de ontknoping iets van (onderhuidse) spanning te creëren en het gebrek aan actie maakt dit tot een relatief lange zit.

In 1870 neemt Bathsheba Everdeen [Carey Mulligan] de boerderij over van haar oom over in Dorset, zo’n 200 kilometer van ‘The Madding Crowd’ in Londen. Al snel dringen die mannen naar Bathsheba's hand die elk een belangrijke eigenschap met haar delen. De eenvoudige Schapenboer Gabriel [Matthias Schoenaerts] is minstens zo halsstarrig, de welgestelde vrijgezel William [Michael Sheen] evenaart haar qua intelligentie en culturele kennis en sergeant Frank [Tom Sturridge] is een gepassioneerde man en minnaar. Een samenloop van omstandigheden bepaalt of de zelfstandige Bathsheba überhaupt haar leven kan voortzetten met een van deze mannen. Thomas Hardy’s beroemde roman uit 1874 blijft fascineren dankzij de uitmuntende cast en Mulligan is ideaal in de titelrol.

Wat bezield Sonja Wyss en haar familie om deze sessie in het kader van gezinstherapie op film vast te leggen? In deze narcistische, ietwat voyeuristische documentaire onderwerpt ze haar gescheiden ouders en haar drie zussen aan een 'gesprek' waarin ze praat over de periode vanaf het moment dat de vier zusjes (Sonja is dan pas 3 jaar oud) alleen naar Zwitserland vliegen en tijdelijk bij andere gezinnen worden ondergebracht. Het is het gevolg van de breuk tussen de ouders en de familieleden vertellen hoe zij deze periode hebben ervaren en hoe ze vervolgens geprobeerd hebben het leven weer op te pikken.

Het feit dat Sonja zelf haar eigen verleden onder loep neemt lijkt een interessante invalshoek, maar het enige pakkende moment komt wanneer haar vader onthult waarom hij al jaren afstand nodig heeft. Verder zijn er nauwelijks dramatische momenten, lijkt deze sessie niets zinnigs op te leveren en zitten we 90 minuten lang naar pratende hoofden te kijken. Pas in de laatste minuten spreken de zussen over hun huidige leven en de invloed die de gebeurtenissen op hun hebben gehad. En helemaal op het einde stelt Sonja's dochter veruit de meest relevante vraag... maar daarop krijgt zij geen antwoord. Als dat het doel was van deze documentaire, dan had Sonja de rest van de film drastisch kunnen en moeten inkorten. Of schriftelijk af mogen doen.

De 30-jarige Billi [Awkwafina] verhuisde als zesjarige van China naar de Verenigde Staten en probeert in New York haar leven op orde te krijgen. Ze is geschokt wanneer ze hoort dat haar geliefde grootmoeder Nai Nai [Zhao Shuzhen] niet lang meer te leven heeft én dat de familie besloten heeft om Nai Nai niet op de hoogte brengen. In plaats daarvan is er een bruiloftsfeest geregeld zodat de familie nog één keer bijeen kan komen. Billi besluit haar laatste centen bijeen te rapen en af te reizen naar haar geboorteland om op haar eigen manier afscheid te nemen. Eénmaal aangekomen stuit ze echter op de culturele verschillen tussen Oost en West.

Scenarist/regisseur Lulu Wang biedt een fraaie studie naar familiedynamiek en legt de verschillen tussen de Chinese en de westerse cultuur op subtiele wijze bloot. De epiloog lijkt duidelijk te maken wat Wangs eigen mening is over het centrale vraagstuk: is het te rechtvaardigen dat je een familielid niet laat weten dat hij dodelijk ziek is? Het klinkt wellicht zwaar op de hand, maar Wang zorgt dat het nooit een tranendal wordt. Zhao Shuzhen is briljant als de nietsvermoedende en immer optimistische grootmoeder en haar momenten met Awkwafina zijn onvergetelijk.

Loretta Young geeft een masterclass in comedy in haar met een Academy Award beloonde rol als Katrin Halstrom, een boerendochter die als dienstmeisje komt te werken voor politicus Glenn Morley [Joseph Cotten] en diens moeder Agatha Morley [Ethel Barrymore], die zich voorbereiden op de verkiezingen voor het House of Representatives. Katrin is weliswaar van eenvoudige komaf, maar met haar gezonde boerenverstand en haar doortastendheid en blijkt ze al gauw onmisbaar. Maar er ontstaan problemen wanneer ze haar mening uitspreekt over de kandidaat die de Morleys willen steunen.

Young steelt de film, maar het acteerwerk is sterk over de hele linie. Harry Davenport heeft een klein, maar hilarisch rolletje als de huisarts van de Morleys, er is een prettige score van Leigh Harline en regisseur H.C. Potter houdt het tempo er flink in waardoor dit een genot is van begin tot eind.