Opinions

De Britse documentairemaker Luke Holland volgt in de voetstappen van Claude Lanzmann door zich te richten op een groep die ten tijde van Shoah (1985) onvoldoende bereid bleek om voor de camera te spreken over de massamoord op Joden in Duitsland: Naziofficieren en leden van verenigingen of instanties die het gedachtegoed van de Nazi’s uitdroegen. In 10 jaar interviewde hij 300 mensen. Het eerste uur luisteren we vooral naar mensen die hun fouten erkennen en verantwoordelijkheid nemen, maar die ook inzicht geven in hoe ze tot hun keuzes kwamen. Dit deel is interessant, maar levert weinig nieuwe inzichten op. Het dramatische hoogtepunt is het gesprek dat Hans Werk in 2011 heeft met een aantal geradicaliseerde studenten in de ruimte waarin januari 1942 de Wannseeconferentie werd gehouden. Holland volgt dat met gesprekken met oud-officieren die minder rouwig zijn over hun eigen verleden. In navolging van Lanzmann stelt Holland de confronterende, noodzakelijke vragen. De titel heeft een dubbele lading, omdat in 2015 terminale kanker was vastgesteld bij Holland. Hij overleed 3 weken nadat Final Account in première was gegaan in de Verenigde Staten.

Een nieuw blik met aantrekkelijke, matig acterende tieners en Dennis [David Koechner] gaan de strijd aan tegen de dood nadat Sam [Nicholas D’Agosto] ze redde van een instortende brug dankzij een visioen. De oplettende kijker weet in welke volgorde de overlevende alsnog op gruwelijke wijze door de dood worden ingehaald, maar Quale doet dat met een dosis suspense en goed getimede zwartgallige humor die ontbrak in Final Destination 4. Deze afsluiter van de franchise maakt op verrassende wijze de cirkel rond door een link te leggen met de eerste film uit de serie. Met Courtney B. Vance als een sceptische agent en Tony Todd als een onheilspellende zonderling zijn er ook wat acteerzwaargewichten aangetrokken en de af De scène met de evenwichtsbalk heeft een voortreffelijke spanningsopbouw. Niet aan te raden voor mensen die binnenkort of regelmatig naar de oogarts moeten. De aftiteling begint met een compilatie van alle “executies” uit de voorgaande films.

Tijdens een autorace krijgt Nick [Bobby Campo] een visioen waarmee hij drie vrienden en toekomstig kanonnenvoer het leven redt. Volgens de regels van de franchise moet het kanonnenvoer afgeslacht worden voordat de vier hoofdpersonen aan de beurt zijn. Een rits fotogenieke tieners zonder acteertalent vult de tijd tussen de bizarre (en niet op een goede manier) ongelukken in veruit de slechtste film uit de franchise. Ook de (zwarte) humor is ver te zoeken.

De franchise die allang ten dode op was geschreven, krijgt de zoveelste nagel in de doodskist verwerken, ondanks een oprechte (doch mislukte) poging om een originele twist te geven aan het basisidee. Door de opmerkelijk lange proloog en een slepende inleiding duurt het 50 minuten voordat de gebruikelijke vergezochte, bizarre dodelijk ongevallen zich aaneenrijgen. De dood heeft deze keer enkele decennia nodig gehad om de levens op te eisen van mensen die ontsnapten aan de dood en dat betekent dat ook de nakomelingen van die personen er op volgorde van leeftijd aan moeten geloven. Nooit spannend, slechts bij vlagen grappig en het opzichtige gebruik van CGI voor de splatterscènes zal de ware genreliefhebber weinig deugd doen.

Drie jaar nadat haar moeder Nancy [Malin Akerman] bij een auto-ongeluk om het leven kwam, laat Max [Taissa Farmiga, de veel jongere zus van Vera] zich overhalen om als eregast aanwezig te zijn bij een speciale vertoning van de slasherfilm Camp Blood, waarin haar moeder een hoofdrol speelde. Tijdens de vertoning ontstaat er brand (vraag niet hoe) en Max en een groepje vrienden vluchten via het bioscoopscherm (vraag niet waarom) en belanden in de film (vraag niet hoe). In Camp Blood wordt het karakter dat Max' moeder speelt vermoord en Max is er alles aan gelegen om haar te redden, maar de gouden regel van slashergenre stelt dat alleen het laatst overgebleven meisje de film overleeft. Slecht uitgewerkte, mislukte Scream-kloon houdt zich niet eens aan de regels die het zichzelf oplegt! Er zijn wat aardige ideeën ( zoals het feit dat de hoofdpersonen de muzikale cues horen) en Adam Devine is hilarisch als de hopeloos gedateerde, oversekste Kurt, één van de andere karakters in Camp Blood, maar verder is er niets om dit aan te raden.

De Amerikaanse schrijver James Lord [Armie Hammer] bezoekt zijn oude vriend, kunstenaar Alberto Giacometti die aanbiedt hem te portretteren in 'twee of drie uur, hoogstens een middag'. Maar het grillige temperament van de meester betekent dat het veel langer duurt voor het portret klaar is. Maar James is vastbesloten te blijven poseren tot het portret af is en krijgt steeds meer inzicht in de persoonlijkheid en de werkwijze van Giacometti. Het heeft allemaal niet zoveel om het lijf: de film speelt zich grotendeels af in Giacometti's atelier waar Rush een overigens niet zo bijzonder excentrieke personage mag neerzetten. Armie Hammer is ook erg vlak als James en aangezien de film draait om die twee niet bijster boeiende personages, komt de film zelden tot leven. Naar mate de dagen in de film verstrijken, heb je het gevoel dat je - net als Hammer - in een vicieuze cirkel zit. Dat komt allicht overeen met de realiteit van het moment, maar dat maakt het bepaald geen aangename filmbelevenis.

West Ham United speelt in de halve finale van een Europees bekertoernooi tegen FC Dynamo!!! Tijdens die halve finale mept hoofdpersoon Michael Knox [Dave Bautista] een aantal politieagenten die langs het veld staan tegen de grond, wordt hij in de catacomben beschoten terwijl hij met een motor door de gangen scheurt en is er een schietpartij op het dak van het stadion waar een helikopter bij betrokken is. En de wedstrijd? Die gaat natuurlijk gewoon door! Volstrekt belachelijke film waar geen touw aan vast te knopen valt heeft als enige pluspuntjes de medewerking van Match of the Day-commentator Jonathan Pearce en een goede vertolking van Lara Peake als het meisje-in-nood dat zich niet zo gemakkelijk gewonnen geeft. Leeghoofdige onzin is matig gemonteerd en de special effects... tja, laat ik daar maar geen woorden aan vuil maken.

Regisseur Joey Stewart weet in het eerste half uur een onbehaaglijke sfeer neer te zetten in deze wraakthriller waarin een aantal jongeren zich wreken op hun plaaggeesten door ze te gijzelen tijdens een feest in een afgelegen schuur en ze de pijn te laten ervaren die zelf dag in dag uit hebben moeten doorstaan. Damon Criswells score helpt daarbij en een aantal aangename marteltechnieken spreken de liefhebbers daarvan ongetwijfeld ook tot de verbeeldingen. De film gaat helaas ten onder aan een overdaad aan banale dialoog en belabberd acteerwerk, vooral van Marc Donato in de cruciale hoofdrol. Alleen Justin Arnold [als plaaggeest Bradley] en Matthew Posey [als een oorlogsveteraan die in de buurt van de schuur woont] scoren voldoendes, maar dat kan deze zwakke horrorthriller niet redden.

Vanwege COVID werd Euro 2020 (het EK voetbal voor heren) pas in 2021 afgewerkt. Op 11 juli stond gastland Engeland voor het eerst sinds 1966 in de finale van een EK of WK. Engeland verloor die finale na strafschoppen en volgens Lyam Brylan, die verantwoordelijk was voor de beveiliging van Wembley Stadium, was dat maar goed ook! Duizenden mensen (voornamelijk mannen) waren zonder toegangskaartje afgereisd naar Londen en werden – onder invloed van grote hoeveelheden drank en drugs – een steeds grotere en niet in de hand te houden bedreiging. Miller en Oppong belichten alle perspectieven in deze nauwgezette reconstructie van de gebeurtenissen die je doen afvragen wat er zou zijn gebeurd als Engeland had gewonnen. De aandacht voor de nasleep voor Marcus Rashford, Jayden Sancho en Bukayo Saka. Een schrijnend portret van “mannelijkheid” dat niet alleen een gif is in de Engelse samenleving.

Scenaristen Craig Luck en Ivor Powell plunderen ideeën uit Wall-E, Short Circuit, Cast Away, Mad Max en Silent Running (één van de robots heet Dewey), maar zelfs met Tom Hanks in de titelrol is dit een saaie bedoening. Finch [Tom Hanks] hobbelt met wagentje door een desolaat, post-apocalyptisch New Mexico waar verder geen spoor van leven te bekennen is. Zijn enige gezelschap is een mechanische robot en zijn hond Goodyear [Seamus]. Finch weet echter een nieuwe robot te bouwen met voldoende intelligentie om Goodyear te beschermen. Maar “Jeff” [Caleb Landry Jones] moet zijn AI leren te gebruiken om situaties goed in te schatten en de juiste keuzes te maken. Van een verhaal is amper sprake en het feit dat Jeff gespeeld wordt door een acteur is sowieso een zwaktebod. De pogingen tot humor doen bovendien erg geforceerd aan.

Regisseur Richard Lester was in de jaren '60 één van de vernieuwers van het komediegenre met o.a. A Hard Day's Night, Help! en The Knack and How To Get It op zijn CV. Na de twee middelmatige Superman-sequels maakte hij deze mislukte poging tot slapstick. Jim Carrey speelde zijn eerste filmrol van betekenis en doet het niet onaardig als de niet al te snuggere zoon van burgemeester Frizolli [Brian Dennehy]. Er zijn wel degelijk leuke momenten, zoals een achtervolging op rolschaatsen, een bizar ontvangstcomité op een treinstation en de kaping van een mobile home (!), maar Michael O'Keefe mist charisma en komisch talent voor zijn hoofdrol en Beverly D'Angelo toont hier niets van het komische talent dat ze een jaar eerder in National Lampoon's Vacation naar het witte doek bracht. Zo is dit een absoluut geval van 'hit-and-miss', waarbij de film helaas te vaak de plank mis slaat.

Fantastische film voor het hele gezin is de perfecte combinatie van humor, spanning en dramatiek. De film heeft bovendien een positieve boodschap met het verhaal van Dory [Ellen DeGeneres] die zich plotseling haar ouders kan herinneren en met hulp van haar vrienden Nemo [Hayden Rolence] en Marlin [Albert Brooks] probeert haar weg terug te vinden naar de plek waar zij haar ouders is kwijt geraakt.

Een paar van de kleurrijke karakters uit Finding Nemo keren terug, maar één van de grote verdiensten van deze film is dat het totaal nieuwe karakters weet te creëren en dat de film dezelfde visuele inventiviteit weet te behalen. Hank de Octopus [Ed O'Neill] is een schot in de roos in een belangrijke bijrol en Idris Elba en Dominic West scoren als twee behulpzame zeeleeuwen. De stemvertolkingen zijn perfect waardoor elke rake grap in het voortreffelijke scenario het gewenste effect heeft.

De Engelse voetbalspeler Jack Charlton won in 1966 het WK in eigen land en maakte zich midden jaren ’80 onsterfelijk in Ierland door zijn successen met Ierse nationale elftal en daardoor stapte hij eindelijk uit de schaduw van zijn jongere broer Bobby, die één van de weinige overlevenden was van de vliegramp van de legendarische ploeg van Manchester United in 1958. Genoeg stof om uitgebreid terug te kijken op een indrukwekkende carrière, maar dit gaat veel verder. Jack is namelijk de 80 gepasseerd en dementerend, iets wat in verband wordt gebracht met hoofdletsel dat het gevolg zou zijn van jarenlang loodzware ballen koppen. Clarke en Thomas maken ook haarfijn duidelijk hoe belangrijk de rol van deze charismatische Engelse coach was voor het zelfbeeld van Ierland en het begin van het einde van The Troubles, maar het meest indrukwekkend is waarschijnlijk de bijdrage van Paul McGrath, de enige zwarte speler in het Iers elftal wiens persoonlijke verhaal je ongetwijfeld een brok in de keel zal bezorgen. Een gelaagde, indringende en om meerdere redenen uiterst waardevolle documentaire.

Clownvis Marlin [Albert Brooks] voedt zijn zoontje Nemo in zijn ééntje op nadat zijn vrouw zich heeft opgeofferd om haar nest te beschermen. Niet geheel onbegrijpelijk wil hij Nemo koste wat kost beschermen tegen alle gevaren, maar wanneer Nemo naar school maag - die ook nog een fysieke handicap heeft in de vorm van een te kleine vin - is hij vastberaden om het avontuur op te zoeken. Wanneer een paar klasgenootjes elkaar uitdagen om zo dicht mogelijk naar een 'butt' (lees: boat) te zwemmen, wordt Nemo gevangen door een duiker. Marlin moet nu zijn veilige omgeving verlaten om zijn zoon terug te vinden en krijgt hulp van Dory, een blauwe doktersvis met goede bedoelingen en een slecht kortetermijngeheugen.

Een roadmovie door de oceaan waarbij elke diersoort mogelijkheden biedt voor creativiteit. "Finding Nemo" maakt hier optimaal gebruik van en het resultaat is een eenvoudig, maar pakkend verhaal vol kleurrijke karakters en verrassingen. Zo komen Marlin en Dory terecht bij een soort AA-meeting van haaien die het eten vis van hebben afgezworen en ontmoeten ze een groep schildpadden die verzot zijn op adrenaline en praten als surf-dudes. "Finding Nemo" heeft ook tal van kleine, gouden vondsten: de pelikaan en de zeester die commentaar geven op de behandelingen van de tandarts, het geluid dat de zeemeeuwen maken en de Jacques-behandeling bijvoorbeeld. Mijn favoriete moment: de twee pelikanen bij het mijnenveld... Albert Brooks en Ellen Degeneres geven voortreffelijke vertolkingen weg in de hoofdrollen en natuurlijk maakt John Ratzenberger (zo'n beetje de Pixar-huisstem, nog steeds vooral bekend als Cliff de postbode uit Cheers) ook zijn opwachting. Eén van de meesterwerken uit stal van Pixar, gedistribueerd door Disney.

Dat een aantal filmfestivals louter in het leven is geroepen om kansloze films te promoten, bewijst dit rampzalig geregisseerde en geacteerde gedrocht. Een vrouw [Kaiti Wallen] sleept haar ex-man [Mari G.] voor het gerecht na jarenlang slachtoffer te zijn geweest van huiselijk geweld. Gezien de serieuze thematiek valt dit niet in de categorie ‘zo-slecht-dat-het-leuk-is’, maar verbijstering is zeker op zijn plaats terwijl je nadenkt over wat slechter is: de gewelddadige huiselijke scènes, of de tenenkrommende rechtszaak. Mijden als de pest!

Het is uitsluitend aan de exemplarische cast te danken dat deze film niet volledig door het ijs zakt. Deze afgezaagde romantische komedie over Sandra [Imelda Staunton], een welgestelde vrouw die tijdens een feest ter gelegenheid van de pensionering van haar echtgenoot Mike [John Sessions] ontdekt dat hij al vijf jaar een affaire heeft. Woedend, maar vooral gedesillusioneerd pakt ze haar koffers en zoekt onderdak bij haar zus Elizabeth 'Bif' [Celia Imrie], een vrije geest die woont in een volkswijk en met wie ze al jaren geen contact meer heeft gehad. Wanneer de vriendelijke Charlie [Timothy Spall] het toneel betreedt vereist het geen briljante geest om te raden welke kant de film op gaat. Ondertussen zijn er ook nog de nodige sentimentele, melodramatische twist die uiteindelijk leiden naar het happy end.

Ondanks het zwakke scenario speelt de cast vol veteranen vol enthousiasme en het zichtbare plezier, alsmede het vakmanschap van die cast zorgt ervoor dat deze film toch nog de status van acceptabele tijdvuller weet te verkrijgen.

Wanneer een olietanker tijdens een zware storm in problemen komt, is het aan Kapitein Bernie Webber [Chris Pine] om de reddingsactie te leiden. Ondertussen probeert de bemanning van de tanker de moed erin te houden.

In alle opzichten gedateerde avonturenfilm is een reconstructie van een heroïsche reddingsactie op zee die in 1952 plaatsvond. Oppervlakkige karakters, matige special effects en een ondankbare rol voor Holliday Grainger als de in spanning afwachtende echtgenote van de heroïsche Pine, zorgen ervoor dat de film wél rap naar een minder dan middelmatig peil afzinkt.

Charlie [Toby Wallace] hernieuwt het contact met zijn halfbroer Tom [Ben Foster] in de vissershaven van New Bedford en gaat aan het werk als bemanningslid. Tijdens de eerste vissersexpeditie ontsnapt de bemanning maar net aan de dood wanneer het schip zinkt. Toms vader Ray [Tommy Lee Jones] biedt zijn schip ‘Finestkind’ aan voor een volgende expeditie, maar Tom heeft een wonder nodig om zich uit de schulden te werken die hij heeft gemaakt door het verlies van zijn vorige boot. En dat kan alleen door (figuurlijk) in zee te gaan met schimmige figuren. Loopt natuurlijk niet op rolletjes. Dankzij het sterke spel van Wallace, Foster en Jones is dit een geslaagd familiedrama en Helgeland brengt het leven en werken in een vissersgemeenschap op geloofwaardige wijze tot leven. Clayne Crawford is te karikaturaal als de schurk waardoor het als misdaaddrama niet werkt. Het romantische subplot met Jenna Ortega had Helgeland beter achterwege gelaten.

Anna [Jessie Buckley] en Ryan [Jeremy Allen White] lieten drie jaar geleden hun vingernagels trekken om wetenschappelijk vast te stellen of ze van elkaar houden. Nu besluit Anna haar carrière als docent te verruilen voor een baan bij The Love Institute, dat is opgericht om liefdestesten te doen. Directeur Duncan [Luke Wilson] stelt Amir [Riz Ahmed] aan als begeleider. Zowaar, Anna krijgt gevoelens voor Amir. Maar wetenschappelijk kan ze onmogelijk van twee mannen houden. Teergevoeligen dienen te weten dat er aardig wat nagels worden getrokken, ook al komt dat niet in beeld – wat het overigens niet minder akelig maakt. Buckley kan deze voorspelbare romantische nonsens niet redden.

Paolo Cognetti’s bestseller ‘De Acht Bergen’ was onder anderen een liefdesverklaring aan het leven in de bergen. In deze documentaire wandelt Cognetti met zijn trouwe hond op de Italiaanse Alpen. Prachtige beelden van de omgeving wisselt hij af met gesprekken met mensen die daar een groot deel van hun leven wonen en werken. Romantische, filosofische bespiegelingen op het leven van mensen die zich duidelijk thuis voelen. Het interessantste gesprek is dat met voormalig sherpa Arturo Squinobal, maar het is vooral veel van hetzelfde.

Weet je wat verschrikkelijk saai is? Te moeten luisteren naar een genealoog die 500 jaar familiegeschiedenis vertelt aan de hand van documenten en grafstenen. Randy Schoenberg is een nazaat van de beroemde componist Arnold Schoenberg, maar in deze slaapverwekkende documentaire sleept hij zijn 18-jarige zoon Joey mee door Europa voor een zoektocht naar documenten en grafstenen waar namen van familieleden van weleer in staan. Joey kan zijn verveling amper verbergen en dat terwijl het om zijn voorouders gaat! Dus wat bezielde Matthew Mishory om dit verhaal te filmen? Omdat het gaat om een Joodse familie loopt gedwongen emigratie als een rode draad door de familiegeschiedenis, maar Schoenberg is een gortdroge verteller. Misschien dat liefhebbers van genealogie of mensen met een lange Joodse voorgeschiedenis hier meer uit kunnen halen.

Indrukwekkende combinatie van interviews, foto's, nieuwsbeelden en reconstructies aan de hand van het relaas van enkele van de 59 overlevenden van een explosie op Piper Alpha, een booreiland in de Noordzee, waarbij op 6 juli 1988 167 mensen om het leven kwamen. De film richt zich volledig op de ervaringen van de bemanningsleden zelf, die openhartig spreken over wat ze zagen, hoe ze wisten te overleven en hoe ze hun traumatische ervaring in de 25 jaar sinds de tragedie hebben verwerkt. Boeiende documentaire is prima gemaakt, zonder het wiel opnieuw uit te vinden en is een waardig monument voor de overlevenden, de slachtoffers en hun nabestaanden.

Lieftallige, enigszins schaars geklede jonge dames doen een eindeloze dans op 'Strangers in Paradise' (bij anderen wellicht bekend als 'Prince Igor' van The Rapsody ft Warren G & Sissel) en hangen op vele andere manieren de onderdanen uit. Gezien dat seksistische uitgangspunt blijkt het allemaal iets te maken te hebben met de Koningin van Mars en is het aan de (mannelijke) bemanning van een aards ruimteschip om iets te doen. Niet dat ze veel uithalen trouwens, want het scenario is net zo overtuigend als de extreem slechte special effects in deze SF-film die te vaak te saai is om enige gevoel van hilariteit op te wekken.

Katia en Maurice Krafft deelden een passie voor vulkanen en gedurende de 25 jaar dat ze samen waren wijdden ze zich aan het observeren van vulkanen over de hele wereld. Katia was een geochemicus die zocht naar dwarsverbanden, Maurice een geoloog met een drang naar avontuur die hoopte ooit met een speciaal bootje een lavarivier af te kunnen varen. Deze documentaire bestaat uit een bescheiden selectie van de honderden uren aan beeldmateriaal (video’s en foto’s) die Katia en Howard gebruikten voor de films, boeken en lezingen. Miranda July’s commentaar probeert te schetsen wat deze twee personen dreef, hoe de onderlinge dynamiek was, hoe de relatie zich ontwikkelde en welke lessen wij nu kunnen leren uit het veldwerk van deze pionierende Franse vulkanologen. De beelden zijn prachtig en vaak indrukwekkend, maar het is toch wat veel van hetzelfde. De boodschap dat de natuur uiteindelijk veel sterker is dan de mens is echter relevanter dan ooit.

Brandweerman Jeremy Coleman [Josh Duhamel] is bij toeval getuige van de liquidatie van een winkeleigenaar door gangsterbaas David Hagan [Vincent D’Onofrio], die al jaren het doelwit is van detective Mike Cella [Bruce Willis] wiens vrouw en kind (wie anders?) door Hagan zijn vermoord. Voor hij het weet is Jeremy onder een andere identiteit verkast naar een onderduikadres waar hij onder bewaking van FBI-agent Talia Durham [Rosario Dawson] afwacht tot hij tegen Hagan kan getuigen. Jeremy en Talia beginnen een affaire en dat geeft al een beetje het niveau weer van deze B-misdaadthriller die gered wordt door het goede spel van Duhamel en Dawson en door D’Onofrio’s imposante rol als de meedogenloze, arrogante topcrimineel. Vinnie Jones doet zijn dingen als Hagans rechterhand.

Herzog maakt neemt meteen afstand van Fire Of Love, het door National Geographic samengestelde portret van vulkanologen Katia en Maurice Krafft die op 3 juni 1991 om het leven kwamen tijdens een vulkaanuitbarsting op Mount Uzen in Japan. Herzog maakt uitsluitend gebruik van beelden die het echtpaar zelf maakte en voorziet die zelf van zijn karakteristieke commentaar. Zo zien we hoe hun registraties veranderen van ‘vakantiefilmpjes’ in soms in scène gezette natuurfilms. Uiteraard komen de mooiste en spectaculairste beelden voorbij, die ze altijd met een meestal ingecalculeerd gevaar voor eigen leven vastlegden. Onvermijdelijk ontstaat daardoor overlap met Fire Of Love, die ik eerder zag. Ronduit storend vond ik Herzogs haast dwangmatige gebruik van eentonige zangstukken en stemmige muziekstukken. Dat leidt te vaak af van de majestueuze beelden.

Herzog zet zijn fascinatie voor mythologie voort, maar onderbouwt dat deze keer stevig met behulp van zijn goede vriend Clive Oppenheimer en andere wetenschappers. Herzog en Oppenheimer bezoek onder anderen de twee grootste kraters ter wereld in respectievelijk Medina (Mexico) en Wolfe Creek (Australië). Deze documentaire linkt de wetenschappelijke kennis over de oorzaken en gevolgen die de inslag van een meteoor had op Aarde met mythologie en folklore van de inheemse bevolking. Is de Ka’aba, het religieuze relikwie dat zo’n cruciale rol speelt in de Islam, in feite een restant van een meteoriet? Deze, en vele andere vragen over hoe astronomische verschijnselen onze cultuur nog altijd beïnvloedt, komen aan bod in deze fascinerende documentaire, uiteraard voorzien van Herzogs kenmerkende commentaarstem.

Tijdens de Koude Oorlog is Sergey Serebrennikov [Tom Prior] soldaat in het Russische leger. Wanneer zijn beste vriend Volodja [Jake Henderson] merkt dat Luisa [Diana Pozharskaya] interesse heeft in Volodja, probeert hij ze te koppelen. Maar oeps, hun luitenant [Oleg Zagorodnii] blijkt een oogje te hebben op Volodja en die ontdekt daardoor homoseksuele gevoelens te hebben. Dat kan natuurlijk niet in het Rode Leger en dus doen de twee geliefden er alles aan om hun relatie geheim te houden. Het zoveelste drama over het maatschappelijke stigma dat homoseksualiteit met zich meedraagt. In vele landen is dit wellicht een schokkend gegeven, maar voor een meer verlichte samenleving (en publiek) als het onze is het allemaal aan de tamme kant, ondanks de goede acteerprestaties.

Sinds juli 1546 is Katherine Parr [Alicia Vikander] getrouwd met de meer dan 20 jaar oudere koning Henry VIII [Jude Law] en heeft een goede band opgebouwd met Elizabeth [Junia Rees], Mary [Patsy Ferran] en Edward [Patrick Buckley], Henry’s kinderen uit eerdere huwelijken. Maar door haar tolerantie voor andersdenkenden beschouwen sommige vertrouwelingen van de koning haar als een potentieel gevaar, zeker wanneer Henry verkondigt dat Katherine na zijn dood mag optreden als regent totdat Edward oud genoeg is om de troon te bestijgen. De grootste bedreiging is bisschop Stephen Gardiner [Simon Russell Beale], die geen enkel middel schuwt om Katherine in een kwaad daglicht te stellen. Een poging om de door mannen opgestelde geschiedenis van Henry en Katherine te voorzien van een vrouwelijk perspectief. Aïnouz schetst een wereld waarin vrouwen niet bang zijn om in woord en daad te keren tegen de mannelijke heersers, zo blijkt onder anderen uit de gepassioneerde, opstandige toespraak van Anne Askew [Erin Doherty] en de manier waarop hofdames Ellen [Bryony Hannah] en Dot [Maia Jemmett] van zich af weten te bijten. Vikander en Law zijn heerlijk aan elkaar gewaagd, maar ook de ondersteunende cast levert vakwerk af.

Tiener Georgia Nolan [Olivia Cooke] wil niets liever dan in de voetsporen treden van haar vader Shaw [Kenneth Branagh], een alom gerespecteerde veteraan van de brandweer in New York, maar kort na Georgia’s geboorte gekozen heeft voor een carrière als kleermaker om zijn dochter te beschermen. Helaas groeit Georgia op in de jaren ’30 van de 20e eeuw en daarom is er geen ruimte voor vrouwen bij de brandweer. Maar wanneer vrijwel het voltallig brandweerkorps spoorloos verdwijnt bij een zonderling incident in het Operagebouw roept de burgemeester [William Shatner] Shaws hulp in. Hij moet leiding geven aan een groep vrijwilligers die de brandweerlieden uit het Operagebouw moeten zien te bevrijden. Georgia ziet haar kans schoon en vermomd als Joe meldt zij zich aan voor deze missie. Formulematige animatiefilm met de bekende levenslessen over de betekenis van familie en emancipatie en standaardpersonages. Eindigt met een eerbetoon aan de eerste vrouwelijke brandweerlieden in de VS.