Opinions

Kimani Ng’ang’a Maruge [Oliver Litondo] is een Mau Mau-veteraan die in de jaren ’50 is gevangen en gemarteld door de Britse overheersers van Kenya omdat hij weigerde zijn loyaliteit te betuigen. Zo’n vijftig jaar later wilde inmiddels 84-jarige Maruge leren lezen en schrijven om een belangrijke brief die hij heeft ontvangen zelf te kunnen lezen. Jane Obinchu [Naomie Harris] is de geliefde lerares die hem wil helpen, maar de Maruges invloed op zijn piepjonge klasgenootjes en een opleving van een oude stammenstrijd tussen hem en schooldirecteur Kipruto [Vusi Kumene] maken het lastig voor Jane en Maruge. Een relevantie geschiedenisles gemaakt met kennis van de Afrikaanse geschiedenis en cultuur, maar het scenario verzandt uiteindelijk te nadrukkelijk in sentiment en een clichématige ontknoping.

Deanna Durbin was één van de beste en populairste zangeressen van haar generatie, maar geen geweldige actrice. Deze film sluit perfect aan op haar kwaliteiten en maskeert haar tekortkomingen met een eenvoudige bewerking van het Assepoesterverhaal en een uitstekende cast. Durbin speelt de rol van Constance Harding, een weeskind dat na haar tijd op een meisjesschool onderdak krijgt bij haar zwijgzame, humeurige oom James Clinton [Eugene Palette], haar door astrologie geobsedeerde tante Grace [Leatrice Joy], haar aartsluie neef Walter [Lewis Howard] en haar verwaande nicht [Helen Parrish]. Een jonge, aantrekkelijke Robert Stack - in zijn eerste hoofdrol - is de sprookjesprins en uiteraard mag Durbin een aantal liedjes zingen. Onder de prima regie van de ervaren Henry Koster zet Durbin één van haar beste prestaties neer, maar de beste momenten zijn voor Palette en Joy, zeker in de even hilarische als voorspelbare finale. Flinterdun amusement is lang niet altijd zo vermakelijk.

Teleurstellende, oppervlakkige film biedt helaas niets nieuws voor diegenen die de archiefbeelden van de (ruimte)vluchten in deze rommelige mix van biografie en historisch drama. Ryan Gosling zet Neil Armstrong neer als een kleurloze, getormenteerde man, iets wat verband houdt met de vroegtijdige dood van zijn dochter. Vrouwlief [Claire Foy] heeft de ondankbare taak een beetje thuis rond te hangen en zich zorgen te maken terwijl het gros van Armstrong collega's in het Gemini/Apollo-programma is gereduceerd tot figurant. Voor het cruciale succes van de Apollo X-missie is geen enkele aandacht. Damian Chazelle beperkt zich te vaak tot een reconstructie van filmbeelden en denkt dat er niets zo enerverend is als een heftig schuddende camera aangevuld met oorverdovend geluid. Het begint echter al snel te vervelen, evenals Goslings ééntonige vertolking. The Right Stuff (1983) is in vrijwel alle opzichten veel beter.

In de horrorklassieker The Omen ontdekte een voormalige Amerikaanse ambassadeur dat zijn adoptiekind een duivelskind was, verwekt door een jakhals. Deze prequel toont hoe die verwekking tot stand kwam en speelt zich in het Rome van 1971, toen het nachtleven werd gedomineerd door disco en jongeren uit hun dak gingen op de muziek van Boney M (sic!). De Amerikaanse non (en voormalig probleemkind) Margaret [Nell Tiger Free] is op uitnodiging van haar voormalige mentor kardinaal Lawrence [Bill Nighy] naar een klooster in Rome gekomen, waar ze met open armen wordt ontvangen. Ik vermoed dat vele fans van The Omen met mij dan al weten hoe af gaat lopen, vooral wanneer sleutelscènes (hint: “All for you” en het 'afscheid' van David Warner) ongestraft worden gekopieerd! Stevenson is goed in het maken van sinistere beelden en Mark Korvens poging om de Oscarwinnende score van Jerry Goldsmith te evenaren is lovenswaardig. Maar sinistere plaatjes maken nog een enge film en Nell Tiger Free heeft een scène die je wel moet bewonderen, ook al is het eerder bizar dan angstaanjagend. Het scenario heeft een goede aansluiting met The Omen en baant zelfs de weg vrij voor een spin-off, maar de nadrukkelijk gesignaleerde nep-schrikeffecten in de eerste helft zijn pogingen om te verhullen dat vooral de eerste helft langdradig is.

Deze 4e film uit de Purge-reeks heeft, net als z'n voorgangers, een aantal tekortkomingen. Het veelvuldige gebruik van journalisten en interviews om de weinig subtiele politieke satire te onderstrepen, een onevenwichtige toon en weinig overtuigende CGI-effecten. Als het gestileerde geweld met CGI-bloed kan niet tippen aan een gewelddadige dood die we zien door een CCTV Camera. Het scenario van James DeMonaco maakt ook een twijfelachtige keuze door de strijd te laten ontaarden in ééntje van zwart (=arm) tegen blank (=rijk). Maar datzelfde scenario legt wel op intelligente wijze bloot hoe de politiek een aanvankelijk als wetenschappelijk bedoeld experiment misbruikt en verdraaid in een poging problemen uit te roeien, zodat ze het niet hoeven op te lossen. In zijn eerste grote filmrol maakt Y'lan Noel indruk als de drugsbaron 'met een hart' die zich ontpopt als held. Het is een dubieus idee, maar Noel beschikt over de fysieke en de persoonlijke charisma om de rol glansrijk te vervullen. Er is bovendien toch een aantal prima actiescènes te zien, waarvan een vechtpartij in een trappenhuis - zeker ook dankzij sterk camerawerk van Anastas M. Nichos - wat mij betreft het hoogtepunt is.

First Reformed is de naam van een kerk die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog een spil was in de smokkel van tot slaaf gemaakte Afrikanen naar Canada. De huidige predikant Toller [Ethan Hawke] kampt met een drankprobleem sinds zijn zoon omkwam in Irak. Wanneer Mary [Amanda Seyfried] vraagt of hij geestelijke ondersteuning wil verlenen aan haar suïcidale echtgenoot [Phillip Ettinger], blijkt dat het begin te zijn van een serie gebeurtenissen die Toller steeds meer in gewetensnood brengen. Erg goed geacteerd maar (excuses) prekerig psychologisch drama met een ecologische, sociaal-maatschappelijke moraal die er wat te dik bovenop ligt, zeker in de zonderlinge finale.

Van maart tot oktober 2020 volgende Heineman een zorgunit in New York en legde vast wat de COVID-crisis voor gevolgen had voor personeelsleden en patiënten, vooral op persoonlijk vlak. Verpleegkundigen rennen letterlijk door het gebouw van de ene na de andere crisis en verliezen veelvuldig de strijd tegen de tijd en de ziekte, maar moeten door en dat vraagt uiteraard een flinke emotionele tol. Centraal staat de persoonlijke betrokkenheid van de dokters verpleegkundigen bij patiënten die op het randje van de dood zweven en de risico’s die ze daarbij lopen, maar Heineman geeft ook familieleden van twee ernstig zieke patiënten de gelegenheid om ons kennis te laten maken met de mens achter de patiënt. Televisietoespraken van Gouverneur Andrew Cuomo zijn ijkpunten tijdens de crisis. Bevat ontegenzeggelijk hartverscheurende en ontroerende momenten, maar het is wat te braaf om volledig te overtuigen.

Als Mark Twains adagium "Truth Is Stranger Than Fiction" nog steeds van toepassing is, dan is er flink gesleuteld aan het waargebeurde verhaal van een groep zangers uit een vissersdorpje in Cornwall dat in 2010, dankzij een manager bij een platenmaatschappij [Daniel Mays] die daar was voor een vrijgezellenweekend, een sensatie werd met vertolkingen van oude zeeliederen. Voor wie niet bekend is met het relaas van 'Fisherman's Friends' zal waarschijnlijk de vertolking van 'het volkslied' wél als een verrassing komen. Verder is het vooral verrassend formulematig en voorspelbaar. De chemie tussen Mays en Tuppence Middleton is een pluspunt en Chris Foggin brengt de lokale kleur op respectvolle en prettige wijze tot leven, daarbij geholpen door een prima ondersteunende cast geleid door uitblinker David Hayman als de veteraan van het zanggezelschap.

Vervolg op de succesvolle biografie van een groep vissers uit een dorpje in Cornwall dat internationale faam vergaarde met de vertolking van oude zeemansliederen is een grote teleurstelling. Jim [James Purefoy] reageert zijn verdriet over de dood van zijn vader Jago [David Hayman], één van de oprichter van Fisherman’s Friends, af tijdens een optreden dat in feit een auditie is voor een platenmaatschappij. Met zijn onbeschofte gedrag kan de groep fluiten naar een vervolg op hun succesvolle debuutalbum en kunnen ze hun droom op op te treden op Glastonbury Music Festival wel op hun buik schrijven. Dan verschijnt Aubrey Flynn [Imelda May], een gevallen rockster met een alcoholprobleem ten tonele en ik verraad natuurlijk niks dat het allemaal goed komt. Een mager verhaal dat alleen wordt opgeleukt door de intermezzo’s waarin de mannen doen waar ze duidelijk het beste in zijn: zeemansliederen zingen. Oftewel: koop liever het album!

De examens naderen en dus is het tijd voor een ‘fissa’. Maar de stoere Max [Yannick van de Velde], de nerderige Ruben [Alex Hendricks] en regelaar Yous [Bilal Wahib] willen wel eerst even slagen. Ze verzinnen een list om de examens voortijdig in handen te krijgen, maar het loopt uiteraard verschrikkelijk uit de hand. Leraren komen er niet al te best vanaf: zowel de docent natuurkunde [Arjan Ederveen] als de lerares Frans [Miryanna van Reeden] zijn nogal hitsig en conrector Dorsman [Hans Kesting] slingert de ene na de andere racistische belediging de wereld in. Duidelijk geïnspireerd door American Pie en Project X, maar gelukkig heeft het de goede ingrediënten daarvan overgenomen en de tekortkomingen achterwege gelaten. Een disclaimer maakt vooraf duidelijk dat dit ‘aanstootgevend’ kan zijn, maar het is vooral erg grappig, ook al omdat niemand er zonder kleerscheuren vanaf komt. Alhoewel...

Op dag van de Amerikaanse versie van de examenstunt slaat docent Strickland [Ice Cube] in het bijzijn van collega Campbell [Charlie Day] een tafel in stukken nadat een leerling [Austin Zajur] hem tijdens de les twee keer een poets bakt. Wanneer het schoolhoofd [Dean Norris] dreigt met ontslag als er geen verklaring komt. Campbell klikt, Strickland verliest zijn baan en daagt Campbell uit voor een vuistgevecht na schooltijd op het schoolplein. Dat gevecht valt echter samen met een schooloptreden van Campbells dochter [Alex Nisenson] die hij heeft beloofd dat hij erbij zal zijn om haar moreel te ondersteunen. Met Tracy Morgan, Jillian Bell, Kumail Nanjiani en Christina Hendricks heeft dit een op papier sterke ondersteunende cast. Helaas krijgt Day van regisseur Keen alle ruimte om zich op zijn irritantst (met piepstem) te presenteren. Voordeel voor de schrijvers: hun scenario is daardoor niet het slechtste element van deze onuitstaanbare vermeende komedie.

Royalty Hightower is overtuigend als de 11-jarige Toni die bokslessen volgt in een buurtcentrum. Op een dag ziet ze een aantal meiden dansen en ze besluit zich bij de groep aan te sluiten. Eén van de leiders van de dansgroep krijgt een ernstige aanval van stuiptrekkingen kort nadat Toni water voor haar heeft gehaald. Steeds meer van de dansers krijgen hier last van. Is er iets mis met het water? Heeft Toni daar iets mee te maken? Maar vooral: wat wil Holmer hier nu precies mee zeggen? Alleen de eerste vraag wordt min of meer beantwoord, maar Holmer is dan ook meer uit op een karakterstudie en een stijloefening dan op een goed geconstrueerd verhaal. Dat is er namelijk niet, maar Holmers regie is voortreffelijk.

Arch Oboler schreef het scenario voor deze vroege versie van 'The Day After' waarin een groepje overlevenden van een nucleaire holocaust elkaar vinden en zich afvragen hoe ze nu verder moeten. De vijf karakters zijn vrij archetypisch en gezien Obolers achtergrond als regisseur van radio-programma's is het niet zo verwonderlijk dat deze film erg veel leunt op dialoog. De bespiegelingen zijn wisselend interessant, maar enkele van de thema's lopen vooruit op het publieke debat dat de VS in de volgende decennia zou beheersen. Desondanks is de film gedateerd, bovendien is het te statisch en iets te zwaar op de hand om een modern publiek nog werkelijk op het puntje van de stoel te houden.

Vijf jongvolwassen vrienden wonen in het luxe appartement van één van hen. Maar de enige manier om deze levensstijl in stand te houden is door over te gaan tot de handel in marihuana en dat gaat uiteraard niet zo gemakkelijk. Zwak uitgewerkte, clichématige karakters in een vlotte komische misdaadfilm die wordt gered door het energieke spel van de jonge cast.

Aardige cast in weinig opwindende avonturenfilm waarin een aantal mensen na een noodlanding moet zien te overleven in de jungle totdat de motor is gerepareerd. De titel maakt duidelijk dat slechts 5 van hen zullen terugkeren. De vraag is natuurlijk: welke vijf zijn dat, en waarom zij wel en de anderen niet?! Als die vraag je intrigeert, beleef je wellicht voldoende plezier. De film is echter technisch gedateerd en er voor een avonturenfilm is er echter weinig te beleven in deze relatief korte, goedkoop ogende film. Voor liefhebbers van de cast is dit wellicht de moeite waard, anderen kunnen deze gerust overslaan.

Een uur lang heeft het er alle schijn van dat de oprechte en authentieke vertolking van Haley Lu Richardson en de verzorgde regie van Justin Baldoni je de tot dan toe relatief beperkte tekortkomingen in het scenario doen vergeven. Richardson is voortreffelijk als Stella, een jonge vrouw met een ziekte die het voor haar levensgevaarlijk maakt om rechtstreeks fysiek contact met anderen te hebben. In afwachting van een donor verblijft ze geruime tijd in het ziekenhuis, een inmiddels vertrouwde plek waar de zorgzame verpleegster Barb [Kimberly Hebert Gregory] er op toe ziet dat patiënten altijd minimaal 6 voet afstand houden. Stella maakt er het beste van en kan het moeilijk verkroppen dat Will [Cole Sprouse], een andere patiënt, zich niet houdt aan de dagelijkse routine die hen helpt zo gezond mogelijk te blijven. Ze besluit hem hiermee te confronteren en dat is de eerste stap naar een innige vriendschap die echter getekend wordt door hun ziekte.

In het eerste uur valt het nog wel mee met de clichés en Richardson is ronduit charmant, vooral in de videoposts waarmee ze - gewapend met wat zwartgallige humor - haar kijkers een blik geeft in haar ongewone dagelijkse leventje. De regie en de montage is bijzonder goed maar wordt regelmatig naar de knoppen geholpen door de onbegrijpelijke keuze voor allerlei stemmige popdeuntjes die je als kijker menen te moeten vertellen wat je op dat moment moet denken en voelen. Overbodig en het verstoort het dramatische potentieel dat hier zeker is. In het tweede uur gaat de soundtrack nog meer vervelen door de afgezaagde plotlijn - er is zelfs een zeer opzichtige verwijzing naar Love Story (1970) - en zakt dit helaas af naar het bedenkelijke niveau van vele soortgelijke ziekte-van-de-week-films voor tieners.

Mike [Josh Hutcherson] is sinds de dood van zijn moeder voogd van zijn veel jongere zusje Abby [Piper Rubio], maar na een veroordeling wegens mishandeling dreigt zijn tante [Mary Stuart Masterson] hem de voogdij af te nemen. Op advies van een kinderpsycholoog [Tadasay Young] besluit hij zijn uiterste best te doen om te strijden voor zijn voogdijschap. Op advies van zijn reclasseringsambtenaar [Matthew Lillard] accepteert hij een baan als bewaker van Freddy Fazbear’s Pizzeria, “een hit in de jaren 80” die al jaren niet meer in gebruik is. Het staat vol met door uit de kluiten gewassen, door animatronics aangestuurde cartoonfiguren die ons angst moeten inboezemen. Tammi had er goed aan gedaan vooraf te kijken naar Killer Klowns From Outer Space (1988) te bestuderen, maar ze neemt het dwaze basisgegeven helaas veel te serieus. Het helpt niet dat ze identiteit van het meesterbrein al binnen een paar minuten prijsgeeft in een verhaal dat veel weg heeft van een aflevering van Scooby Doo – met nota bene een rol voor “Shaggy”!

Een jaar na de gebeurtenissen uit Five Nights At Freddy’s wordt de tragedie herdacht in de vorm van een ludiek feest. Mike [Josh Hutcherson] en Vanessa [Elizabeth Lail] hebben die gebeurtenissen geheim gehouden voor Mikes zusje Abby [Piper Rubio]. Zij is nog steeds verknocht aan Freddy en zijn mechanische vrienden en zoekt opnieuw contact. Uiteraard met tragische gevolgen. Meer van hetzelfde, maar de campy ondertoon van het origineel ontbreekt en dus is het nu alleen maar bespottelijk.

De zijspansportwereld zal niet gejuicht hebben bij het aanschouwen van deze thriller (?) over een aantal zijspanners. De zijspansequenties zijn saai gefilmd, matig gemonteerd en vooral lang. Maar ja, het verhaal is dan ook zo flinterdun (en oninteressant) dat het nodig was om te tijd op te vullen met dergelijke nonsens. Het is een wraakverhaaltje met een belachelijke (want zeer slechte geacteerde) schurk en hoewel dat aanvankelijk nog wel eens kan leiden tot onbedoeld grappige momenten, gaat ook dat al snel de keel uithangen.

Jason Segel en Emily Blunt zijn perfect als Tom en Violet die kort na hun verloving besluiten hun huwelijk uit te stellen, zodat Violet een studie sociale psychologie in Michigan kan volgen. Tom wijst een promotie tot chef-kok af om mee te kunnen verhuizen en heeft meer moeite om zich aan te passen aan zijn nieuwe omgeving. Dat blijkt niet de enige reden waarom de huwelijksplannen op de tocht komen te staan. Ondanks de ongelukkige of twijfelachtige keuzes die ze maken, blijf je hopen dat Tom en Violet tegen alle verwachtingen in bij elkaar komen. Ze kregen sterke ondersteuning van Chris Pratt (als Toms collega en Violets zwager), Lauren Weedman (als Sally) Mindy Kaling (als Vaneetha). De nog onbekende Dakota Johnson is te zien als Toms nieuwe vriendin.

John Vogel [Sean Penn] was een ritselaar die met zijn schimmige praktijken probeerde zijn dochter Jennifer [Dylan Penn] en zoon Nick [Hopper Penn] een beter leven te bieden dan ze hadden bij hun drugsverslaafde moeder [Katheryn Winnick]. Een ijdel familieproject dat ernstig lijdt aan het gebrekkige acteertalent van Dylan en Hopper. Penn grijpt iedere kans aan om met fraaie plaatjes, stemmige muziekjes en veelzeggende bedoelde close-ups de dramatische impact te verhogen, maar het ligt er veel te dik op waardoor het al snel de keel uit begint te hangen. Technisch knap gedaan, maar dit is nauwelijks te pruimen.

Sterling Hayden speelt rancher Tex McCloud die het slachtoffer wordt van een bende indianen onder leiding van een mysterieuze bandiet met de bijnaam "Sidewinder". Wanneer die z'n vee steelt, z'n ranch in de brand steken en zijn vriend Jose [Nacho Galdino] dood schiet besluit Tex wraak te nemen en "Sidewinder" te ontmaskeren. Wanneer hij een groep soldaten onder leiding van luitenant Tom Blaine [Forrest Tucker] tegen het lijf loopt die ook op jacht zijn naar deze schurk, sluiten ze een weddenschap die de zoektocht er niet gemakkelijker op maakt.

Sterling Hayden zet een degelijke vertolking neer in een weinig opzienbarende western die vooral te leiden heeft onder de wisselvallige regie van Ray Enright die vooral zijn vingers snijdt in de actiescènes. Die zijn statisch, zwak gemonteerd en missen derhalve de opwinding die zo cruciaal is voor het westerngenre.

Joan Crawford wordt herenigd met Zachary Scott, haar tegenspeler in Mildred Pierce in het type melodrama waarin zij excelleerde. Zij speelt Lane Bellamy, die net rond kan komen van haar werk als exotische danseres in een rondreizend circus. Wanneer ze bevriend raakt met hulpsheriff Fielding Carlisle [Scott] krijgt ze te maken met de achterdochtige en machtige sheriff Titus Semple [Sydney Greenstreet], die Carlisle voor zijn karretje wil spannen om zijn macht te vergroten en Lane beschouwt als een stoorzender. Maar Lane laat zich niet zomaar aan de kant schuiven, waardoor ze zelf een spil wordt in een smerig spelletje.

Natuurlijk kan dit niet tippen aan Mildred Pierce, mede omdat de film aardig wat elementen uit dat meesterwerk overneemt. Maar Crawford is helemaal in haar element en Greenstreet is een fenomenale tegenstander en zijn sheriff Titus lijkt een voorloper van Orson Welles' legendarische Hank Quinlan in Touch of Evil. Michael Curtiz regisseert zonder opsmuk en het resultaat mag er wezen.

Barry Allen AKA The Flash [Ezra Miller] is het beu dat hij de losse eindjes die vooral Batman [Ben Affleck] achterlaat steeds aan elkaar moet zien te knopen. Wanneer hij ontdekt dat hij door achteruit te rennen kan reizen door de tijd, ziet hij een kans om uit de schaduw van de meer illustere leden van ‘The Justice League’ te kruipen: hij wil een catastrofe uit het verleden voorkomen. Maar hij merkt al gauw dat de gevolgen van tijdreizen complexer en gevaarlijker zijn dan hij dacht. Het basisverhaal is best goed, maar het raakt ondergesneeuwd door een hoop donder en bliksem, hocus pocus, zelfparodie en de bijbehorende (veelal flauwe) pogingen tot humor. Als Muschietti zich wat meer op het verhaal dan op visuele hoempapa had gericht (en de film een half uur had ingekort) was dit een stuk beter geweest. Jammer, want Michael Keaton keert op verrassend overtuigende wijze terug in de rol die hij 30 jaar geleden voor het laatst speelde. Veruit de beste grap komt helemaal aan het einde.

Fantastische cast opgezadeld met een script met een identiteitscrisis: heeft wat weg van een thriller, ook wat van een psychologisch drama. Uiteindelijk is het een beetje vleesch noch visch, al is dit origineel wel iets beter dan de remake die nu in de bioscoop draait. Dat is niet alleen dankzij de aantrekkelijke cast, maar ook dankzij de bij vlagen flamboyante regie van Joel Schumacher en een prima score van James Newton Howard.

Het is waarschijnlijk zo'n 25 jaar geleden dat ik de oorspronkelijke Flatliners zag, dus ik kan me daar niet zoveel meer van herinneren. Kiefer Sutherland is er deze keer ook bij als de docent van een aantal artsen in opleiding dat zich laat meeslepen wanneer één van hen (Ellen Page] besluit een bijna-dood-ervaring te forceren en de hersenactiviteiten te meten. Hoewel ze het experiment maar op het nippertje overleeft, lijkt het aanvankelijk zo'n positieve invloed te hebben gehad dat de anderen zelf ook willen 'flatlinen'. Langzaam maar zeker blijkt dat het experiment ook een paar bijzonder onaangename bij-effecten heeft.

Deze remake van de film uit 1990 begint goed, met behoorlijke karakteriseringen en een geloofwaardige motivatie voor deelname aan de experimenten. Na een paar bijzonder creepy momenten, met name in de eerste scène op de boot van Jamie [James Norton], zakt de film ver af met flauwe schrik-of-ik-schiet-effecten en een vrij slappe oplossing voor de problemen waarin de hoofdfiguren zijn beland. Werkt als komedie en thriller, slaat de plank mis als horrorfilm en melodrama.

Natuurlijk is er van acteerwerk geen sprake en is deze film zichtbaar voor een appel en een ei gemaakt. Toch waren er drie regisseurs nodig om deze foute, maar melige - en zeker tegen het einde grappige - softcoreparodie te bekijken. Flesh Gordon [Jason Williams] is per vliegtuig onderweg naar zijn vader professor Gordon [John Hoyt] die een angstaanjagende ontdekking heeft gedaan. Kort nadat Flesh kennis heeft gemaakt met Dale Ardor [Suzanne Fields] wordt het vliegtuig geraakt door een Sex-Ray waardoor iedereen - inclusief de piloten - overgaan tot groepsseks. Flash en Dale ontsnappen met behulp van een parachute en na hun landing lopen ze Professor Flexi Jerkoff [Joseph Hudgins] tegen het lijf die een ruimteschip heeft ontworpen (in de vorm van een penis) waarmee het drietal besluit de bron van de Sex-Ray te vinden en te vernietigen. Hun intergalactische zoektocht brengt ze naar de planeet Porno, waar Wang The Perverted [William Hunt], die zijn bijzondere handicap dankt aan een ongelukje met een 'Penis Flytrap', blijkt snode plannen te hebben met zijn dodelijke machine. Aan Flesh uiteraard de taak om dit te voorkomen.

Eén ander is natuurlijk een excuus om zoveel mogelijk mensen tegelijk zo vaak mogelijk uit de kleren te krijgen voor een robbertje groepsseks. Dat is - zoals alle porno in de jaren '70 - allemaal slecht belicht en amateuristisch gefilmd. Maar de stop-motion is lang niet zo slecht als je zou bedenken en de foute pornomuziekjes en melige geluidseffecten werken aangenaam op de lachspieren. Pornolegende Candy Samples toont niet alleen waar ze haar legendarische status aan heeft te danken (en terecht, moet ik toegeven), maar is ook bijzonder grappig als Chief Nellie wanneer ze haar amazones aan een lichamelijke inspectie onderwerpt. En je hebt niet geleefd als je nooit kennis hebt genomen van de Penisaurus en de Raping Robots niet te vergeten. Het is natuurlijk één grote verzameling flauwekul, maar in de juiste (bij voorkeur licht bedwelmde) stemming kun je hier ongetwijfeld hartelijk om lachen.

De oorspronkelijke Flesh Gordon was zeker geen geweldige film, maar verdiende zijn cult-status vanwege de anarchistische wansmaak en een keur aan bizarre, originele ideeën. Dit verlate vervolg is een ronduit sneue poging om die film - en daarmee het succes - te kopiëren in een jaren '80-laagje. Het acteerwerk in Flesh Gordon was nog aandoenlijk, hier is het ronduit irritant: alsof talentloze acteurs de opdracht hebben gekregen zo slecht mogelijk te acteren. De humor is net zo geforceerd als de vertolkingen en in plaats van een zekere seksuele vrijheid die typerend was voor de film uit 1974, zijn het hier vooral vrouwelijk bimbo's die zich laten betasten en zich maar al te graag mikpunt van seksistische spot maken. Bij vlagen niet om aan te zien.

Piloot Whip Whitakers [Denzel Washington] drankverslaving en drugsgebruik is een publiek geheim onder zijn bemanningsleden, maar valt niet langer te verbergen wanneer zijn vliegtuig neerstort. Hoewel er lof is voor het feit dat Whip met zijn ervaring en instinct het leven van 96 van de 102 passagiers en bemanningsleden weet te redden, start het Openbaar Ministerie een onderzoek naar hem wegens nalatigheid. Met hulp van zijn leidinggevende [Bruce Greenwood] en een sluwe advocaat [Don Cheadle] lijkt hij er zonder kleerscheuren vanaf te komen, maar confrontaties met collega’s die aan boord waren confronteren Whip met de gevolgen van zijn roekeloze gedrag. Net als in Cast Away opent Zemeckis met een ijzingwekkende reconstructie van een vliegtuigramp en weet hij een topprestatie uit de hoofdrolspeler te halen. Washington won terecht meerdere prijzen voor zijn rol (de Oscar ging dat jaar naar Daniel Day-Lewis), maar de overige rollen zijn minder goed uitgewerkt en Goodmans bijdrage als Whips vriend en dealer is nutteloos.

Air Marshall Madolyn Harris [Michelle Dockery] moet een vluchtgevaarlijke kroongetuige [Topher Grace] in een klein vliegtuig overbrengen naar Anchorage met Daryl [Mark Wahlberg] als piloot. Vanzelfsprekend gaat die vlucht niet volgens plan. Madolyn belandt in een situatie waarin ze zelf het vliegtuig in de lucht moet houden en waarin ze niemand kan vertrouwen. Niet haar leidinggevende [Eilise Patton], niet haar hoogste baas [Paul Ben-Victor] en zelfs niet de piloot [Maaz Ali] die haar via de intercom zou moeten helpen om de plaats van bestemming te bereiken. Een goedkoop gemaakte, maar hele degelijke actiethriller met een goed verhaal, al tast scenarist Jared Rosenberg de grenzen van de geloofwaardigheid nadrukkelijk af in de strijd tussen Madolyn en Daryl. Wahlberg is erg goed in een zeldzame schurkenrol.