Opinions

Aardige cast in weinig opwindende avonturenfilm waarin een aantal mensen na een noodlanding moet zien te overleven in de jungle totdat de motor is gerepareerd. De titel maakt duidelijk dat slechts 5 van hen zullen terugkeren. De vraag is natuurlijk: welke vijf zijn dat, en waarom zij wel en de anderen niet?! Als die vraag je intrigeert, beleef je wellicht voldoende plezier. De film is echter technisch gedateerd en er voor een avonturenfilm is er echter weinig te beleven in deze relatief korte, goedkoop ogende film. Voor liefhebbers van de cast is dit wellicht de moeite waard, anderen kunnen deze gerust overslaan.

Een uur lang heeft het er alle schijn van dat de oprechte en authentieke vertolking van Haley Lu Richardson en de verzorgde regie van Justin Baldoni je de tot dan toe relatief beperkte tekortkomingen in het scenario doen vergeven. Richardson is voortreffelijk als Stella, een jonge vrouw met een ziekte die het voor haar levensgevaarlijk maakt om rechtstreeks fysiek contact met anderen te hebben. In afwachting van een donor verblijft ze geruime tijd in het ziekenhuis, een inmiddels vertrouwde plek waar de zorgzame verpleegster Barb [Kimberly Hebert Gregory] er op toe ziet dat patiënten altijd minimaal 6 voet afstand houden. Stella maakt er het beste van en kan het moeilijk verkroppen dat Will [Cole Sprouse], een andere patiënt, zich niet houdt aan de dagelijkse routine die hen helpt zo gezond mogelijk te blijven. Ze besluit hem hiermee te confronteren en dat is de eerste stap naar een innige vriendschap die echter getekend wordt door hun ziekte.

In het eerste uur valt het nog wel mee met de clichés en Richardson is ronduit charmant, vooral in de videoposts waarmee ze - gewapend met wat zwartgallige humor - haar kijkers een blik geeft in haar ongewone dagelijkse leventje. De regie en de montage is bijzonder goed maar wordt regelmatig naar de knoppen geholpen door de onbegrijpelijke keuze voor allerlei stemmige popdeuntjes die je als kijker menen te moeten vertellen wat je op dat moment moet denken en voelen. Overbodig en het verstoort het dramatische potentieel dat hier zeker is. In het tweede uur gaat de soundtrack nog meer vervelen door de afgezaagde plotlijn - er is zelfs een zeer opzichtige verwijzing naar Love Story (1970) - en zakt dit helaas af naar het bedenkelijke niveau van vele soortgelijke ziekte-van-de-week-films voor tieners.

Mike [Josh Hutcherson] is sinds de dood van zijn moeder voogd van zijn veel jongere zusje Abby [Piper Rubio], maar na een veroordeling wegens mishandeling dreigt zijn tante [Mary Stuart Masterson] hem de voogdij af te nemen. Op advies van een kinderpsycholoog [Tadasay Young] besluit hij zijn uiterste best te doen om te strijden voor zijn voogdijschap. Op advies van zijn reclasseringsambtenaar [Matthew Lillard] accepteert hij een baan als bewaker van Freddy Fazbear’s Pizzeria, “een hit in de jaren 80” die al jaren niet meer in gebruik is. Het staat vol met door uit de kluiten gewassen, door animatronics aangestuurde cartoonfiguren die ons angst moeten inboezemen. Tammi had er goed aan gedaan vooraf te kijken naar Killer Klowns From Outer Space (1988) te bestuderen, maar ze neemt het dwaze basisgegeven helaas veel te serieus. Het helpt niet dat ze identiteit van het meesterbrein al binnen een paar minuten prijsgeeft in een verhaal dat veel weg heeft van een aflevering van Scooby Doo – met nota bene een rol voor “Shaggy”!

Een jaar na de gebeurtenissen uit Five Nights At Freddy’s wordt de tragedie herdacht in de vorm van een ludiek feest. Mike [Josh Hutcherson] en Vanessa [Elizabeth Lail] hebben die gebeurtenissen geheim gehouden voor Mikes zusje Abby [Piper Rubio]. Zij is nog steeds verknocht aan Freddy en zijn mechanische vrienden en zoekt opnieuw contact. Uiteraard met tragische gevolgen. Meer van hetzelfde, maar de campy ondertoon van het origineel ontbreekt en dus is het nu alleen maar bespottelijk.

De zijspansportwereld zal niet gejuicht hebben bij het aanschouwen van deze thriller (?) over een aantal zijspanners. De zijspansequenties zijn saai gefilmd, matig gemonteerd en vooral lang. Maar ja, het verhaal is dan ook zo flinterdun (en oninteressant) dat het nodig was om te tijd op te vullen met dergelijke nonsens. Het is een wraakverhaaltje met een belachelijke (want zeer slechte geacteerde) schurk en hoewel dat aanvankelijk nog wel eens kan leiden tot onbedoeld grappige momenten, gaat ook dat al snel de keel uithangen.

Jason Segel en Emily Blunt zijn perfect als Tom en Violet die kort na hun verloving besluiten hun huwelijk uit te stellen, zodat Violet een studie sociale psychologie in Michigan kan volgen. Tom wijst een promotie tot chef-kok af om mee te kunnen verhuizen en heeft meer moeite om zich aan te passen aan zijn nieuwe omgeving. Dat blijkt niet de enige reden waarom de huwelijksplannen op de tocht komen te staan. Ondanks de ongelukkige of twijfelachtige keuzes die ze maken, blijf je hopen dat Tom en Violet tegen alle verwachtingen in bij elkaar komen. Ze kregen sterke ondersteuning van Chris Pratt (als Toms collega en Violets zwager), Lauren Weedman (als Sally) Mindy Kaling (als Vaneetha). De nog onbekende Dakota Johnson is te zien als Toms nieuwe vriendin.

John Vogel [Sean Penn] was een ritselaar die met zijn schimmige praktijken probeerde zijn dochter Jennifer [Dylan Penn] en zoon Nick [Hopper Penn] een beter leven te bieden dan ze hadden bij hun drugsverslaafde moeder [Katheryn Winnick]. Een ijdel familieproject dat ernstig lijdt aan het gebrekkige acteertalent van Dylan en Hopper. Penn grijpt iedere kans aan om met fraaie plaatjes, stemmige muziekjes en veelzeggende bedoelde close-ups de dramatische impact te verhogen, maar het ligt er veel te dik op waardoor het al snel de keel uit begint te hangen. Technisch knap gedaan, maar dit is nauwelijks te pruimen.

Sterling Hayden speelt rancher Tex McCloud die het slachtoffer wordt van een bende indianen onder leiding van een mysterieuze bandiet met de bijnaam "Sidewinder". Wanneer die z'n vee steelt, z'n ranch in de brand steken en zijn vriend Jose [Nacho Galdino] dood schiet besluit Tex wraak te nemen en "Sidewinder" te ontmaskeren. Wanneer hij een groep soldaten onder leiding van luitenant Tom Blaine [Forrest Tucker] tegen het lijf loopt die ook op jacht zijn naar deze schurk, sluiten ze een weddenschap die de zoektocht er niet gemakkelijker op maakt.

Sterling Hayden zet een degelijke vertolking neer in een weinig opzienbarende western die vooral te leiden heeft onder de wisselvallige regie van Ray Enright die vooral zijn vingers snijdt in de actiescènes. Die zijn statisch, zwak gemonteerd en missen derhalve de opwinding die zo cruciaal is voor het westerngenre.

Joan Crawford wordt herenigd met Zachary Scott, haar tegenspeler in Mildred Pierce in het type melodrama waarin zij excelleerde. Zij speelt Lane Bellamy, die net rond kan komen van haar werk als exotische danseres in een rondreizend circus. Wanneer ze bevriend raakt met hulpsheriff Fielding Carlisle [Scott] krijgt ze te maken met de achterdochtige en machtige sheriff Titus Semple [Sydney Greenstreet], die Carlisle voor zijn karretje wil spannen om zijn macht te vergroten en Lane beschouwt als een stoorzender. Maar Lane laat zich niet zomaar aan de kant schuiven, waardoor ze zelf een spil wordt in een smerig spelletje.

Natuurlijk kan dit niet tippen aan Mildred Pierce, mede omdat de film aardig wat elementen uit dat meesterwerk overneemt. Maar Crawford is helemaal in haar element en Greenstreet is een fenomenale tegenstander en zijn sheriff Titus lijkt een voorloper van Orson Welles' legendarische Hank Quinlan in Touch of Evil. Michael Curtiz regisseert zonder opsmuk en het resultaat mag er wezen.

Barry Allen AKA The Flash [Ezra Miller] is het beu dat hij de losse eindjes die vooral Batman [Ben Affleck] achterlaat steeds aan elkaar moet zien te knopen. Wanneer hij ontdekt dat hij door achteruit te rennen kan reizen door de tijd, ziet hij een kans om uit de schaduw van de meer illustere leden van ‘The Justice League’ te kruipen: hij wil een catastrofe uit het verleden voorkomen. Maar hij merkt al gauw dat de gevolgen van tijdreizen complexer en gevaarlijker zijn dan hij dacht. Het basisverhaal is best goed, maar het raakt ondergesneeuwd door een hoop donder en bliksem, hocus pocus, zelfparodie en de bijbehorende (veelal flauwe) pogingen tot humor. Als Muschietti zich wat meer op het verhaal dan op visuele hoempapa had gericht (en de film een half uur had ingekort) was dit een stuk beter geweest. Jammer, want Michael Keaton keert op verrassend overtuigende wijze terug in de rol die hij 30 jaar geleden voor het laatst speelde. Veruit de beste grap komt helemaal aan het einde.

Fantastische cast opgezadeld met een script met een identiteitscrisis: heeft wat weg van een thriller, ook wat van een psychologisch drama. Uiteindelijk is het een beetje vleesch noch visch, al is dit origineel wel iets beter dan de remake die nu in de bioscoop draait. Dat is niet alleen dankzij de aantrekkelijke cast, maar ook dankzij de bij vlagen flamboyante regie van Joel Schumacher en een prima score van James Newton Howard.

Het is waarschijnlijk zo'n 25 jaar geleden dat ik de oorspronkelijke Flatliners zag, dus ik kan me daar niet zoveel meer van herinneren. Kiefer Sutherland is er deze keer ook bij als de docent van een aantal artsen in opleiding dat zich laat meeslepen wanneer één van hen (Ellen Page] besluit een bijna-dood-ervaring te forceren en de hersenactiviteiten te meten. Hoewel ze het experiment maar op het nippertje overleeft, lijkt het aanvankelijk zo'n positieve invloed te hebben gehad dat de anderen zelf ook willen 'flatlinen'. Langzaam maar zeker blijkt dat het experiment ook een paar bijzonder onaangename bij-effecten heeft.

Deze remake van de film uit 1990 begint goed, met behoorlijke karakteriseringen en een geloofwaardige motivatie voor deelname aan de experimenten. Na een paar bijzonder creepy momenten, met name in de eerste scène op de boot van Jamie [James Norton], zakt de film ver af met flauwe schrik-of-ik-schiet-effecten en een vrij slappe oplossing voor de problemen waarin de hoofdfiguren zijn beland. Werkt als komedie en thriller, slaat de plank mis als horrorfilm en melodrama.

Natuurlijk is er van acteerwerk geen sprake en is deze film zichtbaar voor een appel en een ei gemaakt. Toch waren er drie regisseurs nodig om deze foute, maar melige - en zeker tegen het einde grappige - softcoreparodie te bekijken. Flesh Gordon [Jason Williams] is per vliegtuig onderweg naar zijn vader professor Gordon [John Hoyt] die een angstaanjagende ontdekking heeft gedaan. Kort nadat Flesh kennis heeft gemaakt met Dale Ardor [Suzanne Fields] wordt het vliegtuig geraakt door een Sex-Ray waardoor iedereen - inclusief de piloten - overgaan tot groepsseks. Flash en Dale ontsnappen met behulp van een parachute en na hun landing lopen ze Professor Flexi Jerkoff [Joseph Hudgins] tegen het lijf die een ruimteschip heeft ontworpen (in de vorm van een penis) waarmee het drietal besluit de bron van de Sex-Ray te vinden en te vernietigen. Hun intergalactische zoektocht brengt ze naar de planeet Porno, waar Wang The Perverted [William Hunt], die zijn bijzondere handicap dankt aan een ongelukje met een 'Penis Flytrap', blijkt snode plannen te hebben met zijn dodelijke machine. Aan Flesh uiteraard de taak om dit te voorkomen.

Eén ander is natuurlijk een excuus om zoveel mogelijk mensen tegelijk zo vaak mogelijk uit de kleren te krijgen voor een robbertje groepsseks. Dat is - zoals alle porno in de jaren '70 - allemaal slecht belicht en amateuristisch gefilmd. Maar de stop-motion is lang niet zo slecht als je zou bedenken en de foute pornomuziekjes en melige geluidseffecten werken aangenaam op de lachspieren. Pornolegende Candy Samples toont niet alleen waar ze haar legendarische status aan heeft te danken (en terecht, moet ik toegeven), maar is ook bijzonder grappig als Chief Nellie wanneer ze haar amazones aan een lichamelijke inspectie onderwerpt. En je hebt niet geleefd als je nooit kennis hebt genomen van de Penisaurus en de Raping Robots niet te vergeten. Het is natuurlijk één grote verzameling flauwekul, maar in de juiste (bij voorkeur licht bedwelmde) stemming kun je hier ongetwijfeld hartelijk om lachen.

De oorspronkelijke Flesh Gordon was zeker geen geweldige film, maar verdiende zijn cult-status vanwege de anarchistische wansmaak en een keur aan bizarre, originele ideeën. Dit verlate vervolg is een ronduit sneue poging om die film - en daarmee het succes - te kopiëren in een jaren '80-laagje. Het acteerwerk in Flesh Gordon was nog aandoenlijk, hier is het ronduit irritant: alsof talentloze acteurs de opdracht hebben gekregen zo slecht mogelijk te acteren. De humor is net zo geforceerd als de vertolkingen en in plaats van een zekere seksuele vrijheid die typerend was voor de film uit 1974, zijn het hier vooral vrouwelijk bimbo's die zich laten betasten en zich maar al te graag mikpunt van seksistische spot maken. Bij vlagen niet om aan te zien.

Piloot Whip Whitakers [Denzel Washington] drankverslaving en drugsgebruik is een publiek geheim onder zijn bemanningsleden, maar valt niet langer te verbergen wanneer zijn vliegtuig neerstort. Hoewel er lof is voor het feit dat Whip met zijn ervaring en instinct het leven van 96 van de 102 passagiers en bemanningsleden weet te redden, start het Openbaar Ministerie een onderzoek naar hem wegens nalatigheid. Met hulp van zijn leidinggevende [Bruce Greenwood] en een sluwe advocaat [Don Cheadle] lijkt hij er zonder kleerscheuren vanaf te komen, maar confrontaties met collega’s die aan boord waren confronteren Whip met de gevolgen van zijn roekeloze gedrag. Net als in Cast Away opent Zemeckis met een ijzingwekkende reconstructie van een vliegtuigramp en weet hij een topprestatie uit de hoofdrolspeler te halen. Washington won terecht meerdere prijzen voor zijn rol (de Oscar ging dat jaar naar Daniel Day-Lewis), maar de overige rollen zijn minder goed uitgewerkt en Goodmans bijdrage als Whips vriend en dealer is nutteloos.

Air Marshall Madolyn Harris [Michelle Dockery] moet een vluchtgevaarlijke kroongetuige [Topher Grace] in een klein vliegtuig overbrengen naar Anchorage met Daryl [Mark Wahlberg] als piloot. Vanzelfsprekend gaat die vlucht niet volgens plan. Madolyn belandt in een situatie waarin ze zelf het vliegtuig in de lucht moet houden en waarin ze niemand kan vertrouwen. Niet haar leidinggevende [Eilise Patton], niet haar hoogste baas [Paul Ben-Victor] en zelfs niet de piloot [Maaz Ali] die haar via de intercom zou moeten helpen om de plaats van bestemming te bereiken. Een goedkoop gemaakte, maar hele degelijke actiethriller met een goed verhaal, al tast scenarist Jared Rosenberg de grenzen van de geloofwaardigheid nadrukkelijk af in de strijd tussen Madolyn en Daryl. Wahlberg is erg goed in een zeldzame schurkenrol.

Vlotte, zeer vermakelijke komedie met George C Scott als Mordecai Jones, een beroepsbedrieger die de voortvluchtige deserteur Curley [Michael Sarrazin] inlijft als zijn handlanger. Curley krijgt echter bedenkingen wanneer Mordecai een list gebruikt om de auto te stelen van Bonnie Lee Packard [Sue Lyon, vooral bekend als Lolita in de verfilming door Stanley Kubrick]. Bovendien zit de plaatselijke sheriff Slade [een hilarische Harry Morgan] ze constant op de hielen.

Scott geniet duidelijk van een rol waarin hij steeds een nieuwe identiteit mag aannemen en de scènes waarin Mordecai en Curley de plaatselijke bewoners - waaronder de briljante Slim Pickens - van hun centen ontdoen, zijn bijzonder vermakelijk. Kershner weet zich wel raad met de actiescènes en vooral de achtervolgingen - met een montage die net zo vlot is als de bijbehorende muziek - doen denken aan latere actiekomedies als Smokey & The Bandit. Zeer vermakelijk dus!

Nostalgische 50s-romantiek beschrijft de ongemakkelijke verstandhouding tussen de beginnende tieners Bryce [Ryan Ketzner] en buurmeisje Juli [Morgan Lily] door verschillende episodes vanuit beide perspectieven te vertonen volgens het beproefde “He Said, She Said”-principe met Madeline Carroll en Callan McAuliffe als de volwassen versies van de twee hoofdpersonen. Dat leidt uiteraard tot de nodige misverstanden die op een vermakelijke en goedgehumeurde manier zijn vormgegeven door Rob Reiner. Het is prettig om weer eens een romantisch komisch drama te zien zonder enige kwaadaardigheid en de aangename toon, maar ook de sterke ondersteunende cast (waaronder Aidan Quinn en John Mahoney) verzekeren een glimlach en wie houdt van nostalgie kan lekker wegdromen bij de prettige soundtrack. Pretentieloos en zeer onderhoudend.

Met discrete, verdekt opgestelde camera’s filmde Strømdahl in 2020 het leven van een arm Amerikaans gezin dat woont in een goedkope kamer boven een horecagelegenheid. De complexiteit van de onderlinge verhoudingen tussen Jason, Tonya en hun 12-jarige zoon Mikal geven dit authenticiteit. Jason is een functionerende alcoholist (alleen in het begin zien we hem een keer stomdronken thuiskomen), Tonya heeft sinds Mikals geboorte niet meer gewerkt en zuipt er de hele dag op los. Uiteraard zijn er stevige ruzies. Vooral ver Mikals wisselvallige cijfers, zijn mentale gezondheid en de drankzucht van zijn ouders, maar er is ook sprake van oprechte liefde. Een genuanceerd, rauw portret van leven met alcoholisme dat een verhaallijn ontbeert, maar toch blijft boeien en een onvoorziene ontknoping heeft.

Alleenstaande moeder Flora [Eve Hewson] heeft moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Haar 14-jarige zoon Max [Orén Kinlan] is bovendien al zo vaak in aanraking geweest met justitie dat hij bij een volgende overtreding in een internaat kan zal belanden. Flora vindt een afgedankte gitaar, laat die opknappen en geeft die Max cadeau. Die is echter veel meer geïnteresseerd in haar laptop en daarom besluit Flora zelf gitaarlessen te nemen. Online vindt ze een geschikte mentor in Jeff [Joseph Gordon-Levitt], met wie ze een band krijgt die beide levens ten goede zal veranderen. Hewson is buitengewoon goed als een moeder die zich weigert neer te leggen bij tegenslagen en zich met humor en doorzettingsvermogen door het leven slaat. Muzikaal feelgood-drama met liedjes die goed genoeg zijn om te behagen en die passen bij de personages die ze schrijven.

De steenrijke Florence Foster Jenkins Gs alles wat een operadiva nodig heeft … behalve een stem. Dat weerhield haar er niet van om op 75-jarige leeftijd te zingen in Carnegie Hall en zelfs een plaat te maken die nog altijd een cultstatus heeft. Frears portretteert Jenkins (sublieme gespeeld door Meryl Streep) tijdens haar laatste levensjaar waarin ze onder aansporing van haar talisman St.-Clair Bayfield [Hugh Grant, eveneens voortreffelijk] en onder muzikale begeleiding van pianist Cosmé McMoon [Simon Helberg] haar droom najaagt. Frears gebruikt Jenkins als vehikel om de hypocrisie van de rijken (die Jenkins alsmaar vleien) en de klassenmaatschappij flink op de hak te nemen, vooral tijdens het concert in Carnegie Hall waarbij het publiek bestaat uit een strikt gescheiden mix van rijke vleiers en soldaten van meer bescheiden komaf. Intelligent, zeer onderhoudend.

Willem Dafoe was zelden zo goed als in deze film. Hij speelt de manager van een motel waar hij dag in dag uit geduldig omgaat met de technische, maar vooral persoonlijke problemen in en rondom het motel. Daarbij ligt de focus vooral op alleenstaande moeder Halley [een onverschrokken vertolking van Bria Vinaite] en haar dochtertje Moonee [Brooklynn Kimberly Prince], die met een paar vriendjes de nodige kattenkwaad uithaalt tijdens de zomervakantie.

Brooklynn Prince won al 9 prijzen voor haar acteerwerk, maar eerlijk gezegd is het mij een raadsel waarom. Er is blijkbaar een grote groep critici dat haar spel ontwapenend vindt, maar ik vond haar vertolking schreeuwerig, over-the-top en vaak ronduit irritant. Maar regisseur/co-scenarist Sean Baker geeft wel een indrukwekkend, afwisselend schrijnend en hilarisch, beeld van het leven van arme en kansarme Amerikanen die elke dag opnieuw proberen genoeg geld bijeen te schrapen om de huur te betalen van een kleine, goedkope motelkamer. Er is geen verhaal, maar wel een duidelijke rode draad. Het einde is erg abrupt en lijkt uit een andere film te komen, maar de scherpe sociale kritiek zonder prekerigheid en de vertolkingen van Dafoe en Vinaite maken dit de moeite waard.

Rasmussen schetst het verhaal van de vele mensen die landen als Afghanistan moesten ontvluchten en tegen corruptie en/of een muur van bureaucratie oplopen in hun pogingen een nieuw leven te starten in de EU. Om de hoofdpersoon en zijn familie te beschermen veranderde Rasmussen de namen en maakte hij gebruik van animaties. Die opzet doet denken aan het veelgeprezen Waltz with Bazhir, maar Flee beperkt zich meer tot een sobere, realistische verbeelding van het verhaal zonder psychologische terzijdes. Hoofdpersoon Amin deelt zijn levensverhaal met Kasper, een vriend die hij in Kopenhagen leerde kennen. Amin komt uit Kabul en ontvluchtte Afghanistan nadat de arrestatie en de daarop volgende verdwijning van zijn vader. Hij hoopt zich te kunnen herenigen met zijn oudere broer in Zweden, maar komt terecht in Moskou van waaruit hij wanhopig probeert asiel te krijgen in Zweden. Zonder opsmuk verteld overtuigend relaas staat helaas symbool voor de verhalen van vele Afghanen en andere politieke vluchtelingen en schetst op treffende wijze de complexe, en ronduit bizarre verhouding tussen vluchtelingen, mensensmokkelaars en de immigratiediensten

Elle di Elle [Fatma Mohamed] is de leider van een gezelschap dat verbonden is aan Sonic Catering Institute. De band combineert muzikale effecten met performance art in de vorm van theatraal uitgevoerde kookrecepten. Stones [Makis Papadimitriou] is de verteller, het nieuwste lid van dit gezelschap dat verder bestaat uit Billy [Asa Butterfield], Lamina [Ariane Labed] en technisch assistent Wim [Leo Bill]. Elle botst regelmatig met hun veredelde manager Jan Stevens [Gwendoline Christie] omdat ze verschillen van mening over hoe ze het beste kunnen concurreren met het gezelschap van Dr. Glock [Richard Bremmer]. Het concept is erg theatraal, de setting statisch en het leunt teveel op dialoog waardoor het meer weg heeft van gefilmd toneel dan van cinema

Na een aantal Russische successen in het vertrouwen in het Apolloprogramma in 1969 behoorlijk geslonken. Vluchtleider Cole Davis [Channing Tatum] en zijn team bereiden zich voor op de eerste maanlanding, maar Moe Berkus [Woody Harrelson] huurt namens het Witte Huis marketingexpert Kelly Jones [Scarlett Johansson] in om de publieke opinie en die van invloedrijke politici te beïnvloeden, zodat de geldkraan niet dicht wordt gedraaid. Ondanks verschillende belangen en persoonlijkheden moeten Cole en Kelly met elkaar leren om te gaan om het gewenste resultaat te bereiken. Het romantische subplot is voorspelbaar en overbodig, maar vooral Johansson en Harrelson zijn uitstekend op dreef en de finale (die de maanlanding in een ander perspectief plaatst) is uitstekend. Johanssons echtgenoot Colin Jost (vooral bekend van ‘Saturday Night Live Weekend Update’) heeft een cameo als een paranoïde senator.

Wanneer een bank gelijktijdig twee keer wordt overvallen, doet een klant [Patrick Dempsey] met een voorliefde voor muntgeld en priemgetallen een poging om alles door goede banen te leiden. Maar de gebrekkige bekwaamheid van de overvallers en onderling wantrouwen maakt dat lastiger. Ashley Judd is de bankmedewerker/lover interest, maar de beste momenten in deze geforceerde misdaadkomedie komen van Tim Blake Nelson en Pruitt Taylor Vince als overvallers “Peanut Butter” en “Jelly”. Redelijk amusant tot de laatste akte waarin komedie plaatsmaakt voor geweld en een weinig interessante whodunit.

Nicky “Mellow” Spurgeon [Will Smith] is de jongste telg uit een familie van oplichters die beginnende oplichter Jess [Margot Robbie] eerst ontmaskert en meteen ook maar een hoop beroepsgeheimen prijsgeeft. “Die with the lie” is zijn motto, maar daar valt verder niet heel veel van te merken in deze episodische, matig uitgewerkte misdaadkomedie die het volledig moet hebben van het charisma van de twee sterren. Daarmee zit het gelukkig wel snor en Robbie komt weg met wat in feite de rol van een ‘dom blondje’ is, zoals alleen mannen (in dit geval de regisseurs) die nog durven te bedenken.

Een groep tienerfotomodellen (meisjes in korte rokjes, jongens met een sixpack) komt vast te zitten in een huis wanneer het huis wordt omringd door een zonderlinge, mogelijk radioactieve mist. Een paar van hen komt later aan, maar is het wel verantwoord om die binnen te laten? Absurde horrorfilm met een anticlimax heeft in ieder geval nog een paar brute scènes met een flinke dosis gore voor de liefhebbers. Daar is dan ook al het (min of meer) positieve mee gezegd.

In 1944 keert Gene Lewis [Jake Abel] terug naar de VS, nadat hij in Frankrijk gewond is geraakt in de strijd tegen de Duitsers. Hij wordt herenigd met zijn verloofde [Brianna Hildebrand], met wie hij een bezoek brengt aan haar oom [John Cusack] en tante [Mira Sorvino], die Penny opvoedden na de tragische dood van haar ouders. Maar Gene heeft een geheime opdracht meegekregen en vertrouwt de Belgische logé Viktor [Géza Röhrig] niet. De aandacht voor Amerikaanse steun voor het nationaal-socialistische gedachtengoed is intrigerend, maar de uitwerking is vaag, regelmatig verwarrend en uiteindelijk ronduit bespottelijk. Cusack en Sorvino hebben betere tijden gekend.

William Dieterle houdt het tempo hoog in dit melodrama dat qua vulgariteit nog net aan de Hayes-code lijkt te zijn ontsnapt. Een geblondeerde Bette Davis speelt de rol van Arlene Bradford, een jonge vrouw die haar carrière in een nachtclub lijkt te hebben verruild voor een rustig leven in rijkdom, wanneer ze zich verloofd met Spencer Carleton [Lyle Talbot]. Maar al gauw blijkt dat Arlene snode plannen heeft. Vanaf dat moment is er geen touw vast te knopen aan het erbarmelijke scenario, maar gelukkig duurt het allemaal niet zo lang. Erger je aan de stijve Talbot, geniet van Davis op haar ordinairst en wie weet kan er ook nog een glimlach af voor Hugh Herbert als (onvermijdelijke) comic relief in zijn rol als persfotograaf op zoek naar 'futuristische hoeken'. Maar het blijft hoe dan ook een plichtmatig prutswerkje.