Opinions

Het is waarschijnlijk zo'n 25 jaar geleden dat ik de oorspronkelijke Flatliners zag, dus ik kan me daar niet zoveel meer van herinneren. Kiefer Sutherland is er deze keer ook bij als de docent van een aantal artsen in opleiding dat zich laat meeslepen wanneer één van hen (Ellen Page] besluit een bijna-dood-ervaring te forceren en de hersenactiviteiten te meten. Hoewel ze het experiment maar op het nippertje overleeft, lijkt het aanvankelijk zo'n positieve invloed te hebben gehad dat de anderen zelf ook willen 'flatlinen'. Langzaam maar zeker blijkt dat het experiment ook een paar bijzonder onaangename bij-effecten heeft.

Deze remake van de film uit 1990 begint goed, met behoorlijke karakteriseringen en een geloofwaardige motivatie voor deelname aan de experimenten. Na een paar bijzonder creepy momenten, met name in de eerste scène op de boot van Jamie [James Norton], zakt de film ver af met flauwe schrik-of-ik-schiet-effecten en een vrij slappe oplossing voor de problemen waarin de hoofdfiguren zijn beland. Werkt als komedie en thriller, slaat de plank mis als horrorfilm en melodrama.

Natuurlijk is er van acteerwerk geen sprake en is deze film zichtbaar voor een appel en een ei gemaakt. Toch waren er drie regisseurs nodig om deze foute, maar melige - en zeker tegen het einde grappige - softcoreparodie te bekijken. Flesh Gordon [Jason Williams] is per vliegtuig onderweg naar zijn vader professor Gordon [John Hoyt] die een angstaanjagende ontdekking heeft gedaan. Kort nadat Flesh kennis heeft gemaakt met Dale Ardor [Suzanne Fields] wordt het vliegtuig geraakt door een Sex-Ray waardoor iedereen - inclusief de piloten - overgaan tot groepsseks. Flash en Dale ontsnappen met behulp van een parachute en na hun landing lopen ze Professor Flexi Jerkoff [Joseph Hudgins] tegen het lijf die een ruimteschip heeft ontworpen (in de vorm van een penis) waarmee het drietal besluit de bron van de Sex-Ray te vinden en te vernietigen. Hun intergalactische zoektocht brengt ze naar de planeet Porno, waar Wang The Perverted [William Hunt], die zijn bijzondere handicap dankt aan een ongelukje met een 'Penis Flytrap', blijkt snode plannen te hebben met zijn dodelijke machine. Aan Flesh uiteraard de taak om dit te voorkomen.

Eén ander is natuurlijk een excuus om zoveel mogelijk mensen tegelijk zo vaak mogelijk uit de kleren te krijgen voor een robbertje groepsseks. Dat is - zoals alle porno in de jaren '70 - allemaal slecht belicht en amateuristisch gefilmd. Maar de stop-motion is lang niet zo slecht als je zou bedenken en de foute pornomuziekjes en melige geluidseffecten werken aangenaam op de lachspieren. Pornolegende Candy Samples toont niet alleen waar ze haar legendarische status aan heeft te danken (en terecht, moet ik toegeven), maar is ook bijzonder grappig als Chief Nellie wanneer ze haar amazones aan een lichamelijke inspectie onderwerpt. En je hebt niet geleefd als je nooit kennis hebt genomen van de Penisaurus en de Raping Robots niet te vergeten. Het is natuurlijk één grote verzameling flauwekul, maar in de juiste (bij voorkeur licht bedwelmde) stemming kun je hier ongetwijfeld hartelijk om lachen.

De oorspronkelijke Flesh Gordon was zeker geen geweldige film, maar verdiende zijn cult-status vanwege de anarchistische wansmaak en een keur aan bizarre, originele ideeën. Dit verlate vervolg is een ronduit sneue poging om die film - en daarmee het succes - te kopiëren in een jaren '80-laagje. Het acteerwerk in Flesh Gordon was nog aandoenlijk, hier is het ronduit irritant: alsof talentloze acteurs de opdracht hebben gekregen zo slecht mogelijk te acteren. De humor is net zo geforceerd als de vertolkingen en in plaats van een zekere seksuele vrijheid die typerend was voor de film uit 1974, zijn het hier vooral vrouwelijk bimbo's die zich laten betasten en zich maar al te graag mikpunt van seksistische spot maken. Bij vlagen niet om aan te zien.

Piloot Whip Whitakers [Denzel Washington] drankverslaving en drugsgebruik is een publiek geheim onder zijn bemanningsleden, maar valt niet langer te verbergen wanneer zijn vliegtuig neerstort. Hoewel er lof is voor het feit dat Whip met zijn ervaring en instinct het leven van 96 van de 102 passagiers en bemanningsleden weet te redden, start het Openbaar Ministerie een onderzoek naar hem wegens nalatigheid. Met hulp van zijn leidinggevende [Bruce Greenwood] en een sluwe advocaat [Don Cheadle] lijkt hij er zonder kleerscheuren vanaf te komen, maar confrontaties met collega’s die aan boord waren confronteren Whip met de gevolgen van zijn roekeloze gedrag. Net als in Cast Away opent Zemeckis met een ijzingwekkende reconstructie van een vliegtuigramp en weet hij een topprestatie uit de hoofdrolspeler te halen. Washington won terecht meerdere prijzen voor zijn rol (de Oscar ging dat jaar naar Daniel Day-Lewis), maar de overige rollen zijn minder goed uitgewerkt en Goodmans bijdrage als Whips vriend en dealer is nutteloos.

Air Marshall Madolyn Harris [Michelle Dockery] moet een vluchtgevaarlijke kroongetuige [Topher Grace] in een klein vliegtuig overbrengen naar Anchorage met Daryl [Mark Wahlberg] als piloot. Vanzelfsprekend gaat die vlucht niet volgens plan. Madolyn belandt in een situatie waarin ze zelf het vliegtuig in de lucht moet houden en waarin ze niemand kan vertrouwen. Niet haar leidinggevende [Eilise Patton], niet haar hoogste baas [Paul Ben-Victor] en zelfs niet de piloot [Maaz Ali] die haar via de intercom zou moeten helpen om de plaats van bestemming te bereiken. Een goedkoop gemaakte, maar hele degelijke actiethriller met een goed verhaal, al tast scenarist Jared Rosenberg de grenzen van de geloofwaardigheid nadrukkelijk af in de strijd tussen Madolyn en Daryl. Wahlberg is erg goed in een zeldzame schurkenrol.

Vlotte, zeer vermakelijke komedie met George C Scott als Mordecai Jones, een beroepsbedrieger die de voortvluchtige deserteur Curley [Michael Sarrazin] inlijft als zijn handlanger. Curley krijgt echter bedenkingen wanneer Mordecai een list gebruikt om de auto te stelen van Bonnie Lee Packard [Sue Lyon, vooral bekend als Lolita in de verfilming door Stanley Kubrick]. Bovendien zit de plaatselijke sheriff Slade [een hilarische Harry Morgan] ze constant op de hielen.

Scott geniet duidelijk van een rol waarin hij steeds een nieuwe identiteit mag aannemen en de scènes waarin Mordecai en Curley de plaatselijke bewoners - waaronder de briljante Slim Pickens - van hun centen ontdoen, zijn bijzonder vermakelijk. Kershner weet zich wel raad met de actiescènes en vooral de achtervolgingen - met een montage die net zo vlot is als de bijbehorende muziek - doen denken aan latere actiekomedies als Smokey & The Bandit. Zeer vermakelijk dus!

Nostalgische 50s-romantiek beschrijft de ongemakkelijke verstandhouding tussen de beginnende tieners Bryce [Ryan Ketzner] en buurmeisje Juli [Morgan Lily] door verschillende episodes vanuit beide perspectieven te vertonen volgens het beproefde “He Said, She Said”-principe met Madeline Carroll en Callan McAuliffe als de volwassen versies van de twee hoofdpersonen. Dat leidt uiteraard tot de nodige misverstanden die op een vermakelijke en goedgehumeurde manier zijn vormgegeven door Rob Reiner. Het is prettig om weer eens een romantisch komisch drama te zien zonder enige kwaadaardigheid en de aangename toon, maar ook de sterke ondersteunende cast (waaronder Aidan Quinn en John Mahoney) verzekeren een glimlach en wie houdt van nostalgie kan lekker wegdromen bij de prettige soundtrack. Pretentieloos en zeer onderhoudend.

Met discrete, verdekt opgestelde camera’s filmde Strømdahl in 2020 het leven van een arm Amerikaans gezin dat woont in een goedkope kamer boven een horecagelegenheid. De complexiteit van de onderlinge verhoudingen tussen Jason, Tonya en hun 12-jarige zoon Mikal geven dit authenticiteit. Jason is een functionerende alcoholist (alleen in het begin zien we hem een keer stomdronken thuiskomen), Tonya heeft sinds Mikals geboorte niet meer gewerkt en zuipt er de hele dag op los. Uiteraard zijn er stevige ruzies. Vooral ver Mikals wisselvallige cijfers, zijn mentale gezondheid en de drankzucht van zijn ouders, maar er is ook sprake van oprechte liefde. Een genuanceerd, rauw portret van leven met alcoholisme dat een verhaallijn ontbeert, maar toch blijft boeien en een onvoorziene ontknoping heeft.

Alleenstaande moeder Flora [Eve Hewson] heeft moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Haar 14-jarige zoon Max [Orén Kinlan] is bovendien al zo vaak in aanraking geweest met justitie dat hij bij een volgende overtreding in een internaat kan zal belanden. Flora vindt een afgedankte gitaar, laat die opknappen en geeft die Max cadeau. Die is echter veel meer geïnteresseerd in haar laptop en daarom besluit Flora zelf gitaarlessen te nemen. Online vindt ze een geschikte mentor in Jeff [Joseph Gordon-Levitt], met wie ze een band krijgt die beide levens ten goede zal veranderen. Hewson is buitengewoon goed als een moeder die zich weigert neer te leggen bij tegenslagen en zich met humor en doorzettingsvermogen door het leven slaat. Muzikaal feelgood-drama met liedjes die goed genoeg zijn om te behagen en die passen bij de personages die ze schrijven.

De steenrijke Florence Foster Jenkins Gs alles wat een operadiva nodig heeft … behalve een stem. Dat weerhield haar er niet van om op 75-jarige leeftijd te zingen in Carnegie Hall en zelfs een plaat te maken die nog altijd een cultstatus heeft. Frears portretteert Jenkins (sublieme gespeeld door Meryl Streep) tijdens haar laatste levensjaar waarin ze onder aansporing van haar talisman St.-Clair Bayfield [Hugh Grant, eveneens voortreffelijk] en onder muzikale begeleiding van pianist Cosmé McMoon [Simon Helberg] haar droom najaagt. Frears gebruikt Jenkins als vehikel om de hypocrisie van de rijken (die Jenkins alsmaar vleien) en de klassenmaatschappij flink op de hak te nemen, vooral tijdens het concert in Carnegie Hall waarbij het publiek bestaat uit een strikt gescheiden mix van rijke vleiers en soldaten van meer bescheiden komaf. Intelligent, zeer onderhoudend.

Willem Dafoe was zelden zo goed als in deze film. Hij speelt de manager van een motel waar hij dag in dag uit geduldig omgaat met de technische, maar vooral persoonlijke problemen in en rondom het motel. Daarbij ligt de focus vooral op alleenstaande moeder Halley [een onverschrokken vertolking van Bria Vinaite] en haar dochtertje Moonee [Brooklynn Kimberly Prince], die met een paar vriendjes de nodige kattenkwaad uithaalt tijdens de zomervakantie.

Brooklynn Prince won al 9 prijzen voor haar acteerwerk, maar eerlijk gezegd is het mij een raadsel waarom. Er is blijkbaar een grote groep critici dat haar spel ontwapenend vindt, maar ik vond haar vertolking schreeuwerig, over-the-top en vaak ronduit irritant. Maar regisseur/co-scenarist Sean Baker geeft wel een indrukwekkend, afwisselend schrijnend en hilarisch, beeld van het leven van arme en kansarme Amerikanen die elke dag opnieuw proberen genoeg geld bijeen te schrapen om de huur te betalen van een kleine, goedkope motelkamer. Er is geen verhaal, maar wel een duidelijke rode draad. Het einde is erg abrupt en lijkt uit een andere film te komen, maar de scherpe sociale kritiek zonder prekerigheid en de vertolkingen van Dafoe en Vinaite maken dit de moeite waard.

Rasmussen schetst het verhaal van de vele mensen die landen als Afghanistan moesten ontvluchten en tegen corruptie en/of een muur van bureaucratie oplopen in hun pogingen een nieuw leven te starten in de EU. Om de hoofdpersoon en zijn familie te beschermen veranderde Rasmussen de namen en maakte hij gebruik van animaties. Die opzet doet denken aan het veelgeprezen Waltz with Bazhir, maar Flee beperkt zich meer tot een sobere, realistische verbeelding van het verhaal zonder psychologische terzijdes. Hoofdpersoon Amin deelt zijn levensverhaal met Kasper, een vriend die hij in Kopenhagen leerde kennen. Amin komt uit Kabul en ontvluchtte Afghanistan nadat de arrestatie en de daarop volgende verdwijning van zijn vader. Hij hoopt zich te kunnen herenigen met zijn oudere broer in Zweden, maar komt terecht in Moskou van waaruit hij wanhopig probeert asiel te krijgen in Zweden. Zonder opsmuk verteld overtuigend relaas staat helaas symbool voor de verhalen van vele Afghanen en andere politieke vluchtelingen en schetst op treffende wijze de complexe, en ronduit bizarre verhouding tussen vluchtelingen, mensensmokkelaars en de immigratiediensten

Elle di Elle [Fatma Mohamed] is de leider van een gezelschap dat verbonden is aan Sonic Catering Institute. De band combineert muzikale effecten met performance art in de vorm van theatraal uitgevoerde kookrecepten. Stones [Makis Papadimitriou] is de verteller, het nieuwste lid van dit gezelschap dat verder bestaat uit Billy [Asa Butterfield], Lamina [Ariane Labed] en technisch assistent Wim [Leo Bill]. Elle botst regelmatig met hun veredelde manager Jan Stevens [Gwendoline Christie] omdat ze verschillen van mening over hoe ze het beste kunnen concurreren met het gezelschap van Dr. Glock [Richard Bremmer]. Het concept is erg theatraal, de setting statisch en het leunt teveel op dialoog waardoor het meer weg heeft van gefilmd toneel dan van cinema

Na een aantal Russische successen in het vertrouwen in het Apolloprogramma in 1969 behoorlijk geslonken. Vluchtleider Cole Davis [Channing Tatum] en zijn team bereiden zich voor op de eerste maanlanding, maar Moe Berkus [Woody Harrelson] huurt namens het Witte Huis marketingexpert Kelly Jones [Scarlett Johansson] in om de publieke opinie en die van invloedrijke politici te beïnvloeden, zodat de geldkraan niet dicht wordt gedraaid. Ondanks verschillende belangen en persoonlijkheden moeten Cole en Kelly met elkaar leren om te gaan om het gewenste resultaat te bereiken. Het romantische subplot is voorspelbaar en overbodig, maar vooral Johansson en Harrelson zijn uitstekend op dreef en de finale (die de maanlanding in een ander perspectief plaatst) is uitstekend. Johanssons echtgenoot Colin Jost (vooral bekend van ‘Saturday Night Live Weekend Update’) heeft een cameo als een paranoïde senator.

Wanneer een bank gelijktijdig twee keer wordt overvallen, doet een klant [Patrick Dempsey] met een voorliefde voor muntgeld en priemgetallen een poging om alles door goede banen te leiden. Maar de gebrekkige bekwaamheid van de overvallers en onderling wantrouwen maakt dat lastiger. Ashley Judd is de bankmedewerker/lover interest, maar de beste momenten in deze geforceerde misdaadkomedie komen van Tim Blake Nelson en Pruitt Taylor Vince als overvallers “Peanut Butter” en “Jelly”. Redelijk amusant tot de laatste akte waarin komedie plaatsmaakt voor geweld en een weinig interessante whodunit.

Nicky “Mellow” Spurgeon [Will Smith] is de jongste telg uit een familie van oplichters die beginnende oplichter Jess [Margot Robbie] eerst ontmaskert en meteen ook maar een hoop beroepsgeheimen prijsgeeft. “Die with the lie” is zijn motto, maar daar valt verder niet heel veel van te merken in deze episodische, matig uitgewerkte misdaadkomedie die het volledig moet hebben van het charisma van de twee sterren. Daarmee zit het gelukkig wel snor en Robbie komt weg met wat in feite de rol van een ‘dom blondje’ is, zoals alleen mannen (in dit geval de regisseurs) die nog durven te bedenken.

Een groep tienerfotomodellen (meisjes in korte rokjes, jongens met een sixpack) komt vast te zitten in een huis wanneer het huis wordt omringd door een zonderlinge, mogelijk radioactieve mist. Een paar van hen komt later aan, maar is het wel verantwoord om die binnen te laten? Absurde horrorfilm met een anticlimax heeft in ieder geval nog een paar brute scènes met een flinke dosis gore voor de liefhebbers. Daar is dan ook al het (min of meer) positieve mee gezegd.

In 1944 keert Gene Lewis [Jake Abel] terug naar de VS, nadat hij in Frankrijk gewond is geraakt in de strijd tegen de Duitsers. Hij wordt herenigd met zijn verloofde [Brianna Hildebrand], met wie hij een bezoek brengt aan haar oom [John Cusack] en tante [Mira Sorvino], die Penny opvoedden na de tragische dood van haar ouders. Maar Gene heeft een geheime opdracht meegekregen en vertrouwt de Belgische logé Viktor [Géza Röhrig] niet. De aandacht voor Amerikaanse steun voor het nationaal-socialistische gedachtengoed is intrigerend, maar de uitwerking is vaag, regelmatig verwarrend en uiteindelijk ronduit bespottelijk. Cusack en Sorvino hebben betere tijden gekend.

William Dieterle houdt het tempo hoog in dit melodrama dat qua vulgariteit nog net aan de Hayes-code lijkt te zijn ontsnapt. Een geblondeerde Bette Davis speelt de rol van Arlene Bradford, een jonge vrouw die haar carrière in een nachtclub lijkt te hebben verruild voor een rustig leven in rijkdom, wanneer ze zich verloofd met Spencer Carleton [Lyle Talbot]. Maar al gauw blijkt dat Arlene snode plannen heeft. Vanaf dat moment is er geen touw vast te knopen aan het erbarmelijke scenario, maar gelukkig duurt het allemaal niet zo lang. Erger je aan de stijve Talbot, geniet van Davis op haar ordinairst en wie weet kan er ook nog een glimlach af voor Hugh Herbert als (onvermijdelijke) comic relief in zijn rol als persfotograaf op zoek naar 'futuristische hoeken'. Maar het blijft hoe dan ook een plichtmatig prutswerkje.

Op ware feiten gebaseerd relaas van een Hongaarse familie die in november 1951 een aantal dagen onder huisarrest komt te staan omdat het Communistische bewind reden heeft te geloven dat één van de familieleden belangrijke informatie heeft over een politieke staatsvijand. Het scenario van András Vörös is een onevenwichtige mix van thriller, zwarte komedie en familiedrama met een overdaad aan karakters en onduidelijkheid. Goed geacteerd met een aantal goede momenten, maar te warrig om te beklijven.

De Noorse Volksschool werd in de jaren 1840 opgericht om gratis onderwijs aan te kunnen bieden in afgelegen plattelandsgemeenschappen. Nu heeft een aantal volksscholen een internationaal karakter met een unieke insteek. Deze documentaire richt zich op drie jongeren (waaronder de Groningse Raimon) die zich hebben ingeschreven op een school niet verder van de Russische grens. Met steun van mentoren en sledehonden staan ze voor de taak om te leren overleven in dit onherbergzame gebied, met als doel vaardigheden en zelfvertrouwen te ontwikkelen waarmee ze de volgende stap in hun leven kunnen en durven te maken. Hege, Raimon en Bjørn vormen een dwarsdoorsnede van de veel grotere groep en zijn opmerkelijk openhartig over hun zorgen en onzekerheden. Ondertussen zien we hun worsteling en groei gedurende het schooljaar, waarbij de band met de onvermijdelijk hartveroverende sledehonden een sleutelrol speelt. Integer gemaakt en vol prachtige beelden van de Noorse natuur.

Wij hebben Johan Nijenhuis, Italië heeft Paolo Genovese. Oppervlakkig is troef en originaliteit is ver te zoeken in deze romkom over de eerste date van gescheiden vader Piero [Edoardo Leo] met Lara [Pilar Fogliati], die niet opnieuw wil vallen op een onbeschikbare man. Hun woorden en daden worden aangestuurd door 4 delen van hun persoonlijkheid (4 mannen voor Piero, 4 vrouwen voor Lara) die alles evalueren en kibbelen over wat er nu moet gebeuren. Het concept is natuurlijk gejat van Inside Out, maar uitgewerkt om een niet al te veeleisend, breed en conservatief publiek aan te spreken. Een groot succes in eigen land, maar dat is lang niet altijd een garantie voor kwaliteit.

Cole [Keegan Allen] verdient zijn geld door over de hele wereld filmpjes te maken waarin hij zijn eigen angsten overwint. Zijn abonnees hebben nu Moskou aangewezen voor zijn volgende locatie. Regelneef Dash [George Janko] heeft via Alexei Koslov [Ronen Rubinstein], de zoon van een steenrijke politicus, een nieuwe uitdaging geregeld. Tja, Alexei is Russisch, rijk en “heeft dit soort dingen wel vaker gedaan” dus dat zit wel snor. Cole neemt naast Dash zijn vriendin Erin [Holland Roden], zijn beste vriend Thomas [Denzel Whitaker] en wintersportatleet Samantha [Siya] mee naar een escaperoom. Een vrij absurd uitgangspunt voor een belachelijke thriller met een bespottelijke (en gejatte) ontknoping. Wernick is beter in regisseren dan in schrijven, al wil dat niet veel zeggen.

Wanneer de nieuwsgierige en volhardende journaliste Ann Gorman [Dorothy Patrick] een scherpe analytische geest blijkt te hebben, besluit politieagent Harry Grant [William Lundigan] haar hulp te gebruiken in ruil voor het verhaal van de zoektocht naar seriemoordenaar "The Judge", die al zes maanden angst zaait in de stad. Geen bekende namen in deze B-film, maar dit is een aangename tijdvuller die onder de regie van Richard Fleischer boven z'n beperkte budget uitsteekt. De uiteindelijk ontmaskering is weliswaar niet helemaal geloofwaardig, maar de finale is - mede dankzij de opwindende score van Leonid Raab - een bevredigend slot van een vermakelijke Film noir.

"I'm all right Jack" grapt Kenneth Williams als Commandant Maximilian Burger van het Vreemdelingenlegioen, alsof hij ons erop wil wijzen dat deze film de zwakste uit de Carry On-reeks is sinds Carry On Jack. Dit lijkt een soort vingeroefening voor het veel betere Carry On-Up The Kyber, want ook hier gaat het om een regiment bestaande uit een pompeuze leider [hier genaamd Sergeant Nocker, een indicatie van het niveau van de humor] en enkele op zijn zachtst gezegd excentrieke soldaten. Phil Silvers domineert de film met zijn Sgt Bilko-truc, maar in deze teleurstellende parodie is er te weinig materiaal om de speelduur te rechtvaardigen, waardoor de grappen voorspelbaar worden en er eerlijk gezegd al snel weinig meer te genieten valt.

De eerste film van Christopher Nolan werd opgenomen tijdens een aantal weekenden in Soho. "Following" begint als een karakterstudie van een jonge, werkloze schrijver [Jeremy Theobald] die uit verveling mensen begint te volgen. Eén van die mensen is Cobb [Alex Haw], die hem aanspreekt op zijn gedrag en hem vervolgens uitnodigt om hem te volgen terwijl hij een aantal inbraken pleegt en op basis van de dingen die hij vindt een karakterschets geeft van de slachtoffers. Halverwege neemt de film een abrupte wending met een plot rondom een driehoeksverhouding vol list en bedrog. Die geforceerde overgang is een zwak punt in de eerste speelfilm die Christopher Nolan regisseerde, maar is een must voor fans van deze innovatieve filmmaker.

Zoek je naar de ingrediënten voor een blog met de titel ‘Ten Things I Hate About Romcoms? Dan is dit jouw film! Blijkbaar waren er drie schrijvers nodig om de meest afschuwelijke banaliteiten op een hoop te werpen. Promotiecampagne voor Instagram en 020 gaat over de strijd tussen voedingsbloggers Sam [Sanne Vogel] en Lilian [Holly Mae Brood] voor de presentatie van een nieuw kookprogramma op RTL. De twee hebben een 10-delige Instagram-challenge opgezet en zijn toen aan hun laatste uitdaging: het recenseren van een nieuw restaurant. Laat Sam nu net een hele slechte review geven en laat de chef-kok van dat restaurant nu die sympathieke Marco [Sinan Eroglu] zijn, met wie ze na een ontmoeting in een groentewinkel een afspraakje heeft staan. Eroglu acteert als een houten klaas, maar krijgt serieuze concurrentie van vermeend komiek Roué Verveer in de categorie ‘slechtste acteerprestatie’. Daalt in een mum van tijd af naar de diepste regionen van romcom-hel. En het wordt alleen maar erger. Een moderne film dat dweept met ‘Aan De Amsterdamse Grachten’ en zelfs die enorme hit van Gordon uit het stof haalt (waar het van hoort), krijgt sowieso een ster aftrekt. Bij dit gedrocht is dat overbodig, dan wel onmogelijk.

Een man [Charlie Day] die niet praat en de geest heeft van een vijfjarige, wordt door de psychiatrische instelling waar hij verblijft op de bus naar Hollywood gezet omdat de zorgkosten niet worden vergoed. Een filmproducent [Ray Liotta] ziet dat deze man als twee druppels water lijkt op een acteur in zijn film met wie de samenwerking ontzettend stroef verloopt en hij besluit deze man met mutisme en de geest van een vijfjarige (ik zeg het nog maar even) de hoofdrol in zijn film over te laten nemen. Ken Jeong speelt een opportunistische publicist die zijn nieuwe cliënt het pseudoniem Latte Pronto geeft. Van de vele parodieën die Hollywood heeft gemaakt over zijn eigen wereldje, is dit zonder meer een van de slechtsten. Het scenario lijkt geschreven te zijn door en voor tienjarigen en dwingt een indrukwekkende ondersteunende cast (waaronder Adrien Brody, Jason Sudeikis en John Malkovic) de meest uitgekauwde en/of smakeloze grappen op film vast te leggen. Laatstgenoemdes Jism-monoloog is het dieptepunt, maar is helaas typerend voor het intelligentieniveau van deze beschamende verspilling van talent. En ik bedoel zeker niet die van schrijver, regisseur en hoofdrolspeler Day. Die weet duidelijk niet beter.

Tafelvoetbal is niet bepaald een visueel dynamische sport. De hier geportretteerde beoefenaars van deze sport rammen de ballen zo hard over de tafel dat het met het blote oog niet eens te volgen is! Dat weerhield de Foosballbond er niet van om deze documentaire te laten maken waarin regisseur Heslinga zes topspelers volgt in de aanloop naar het volgende WK. Spil van het verhaal is Todd Loffredo, de 56-jarige veteraan die behoort tot de eerste generatie professionals en na 40 jaar nog steeds de nummer 2 van de wereld is. De uitvinding van het spelletje komt aan bod, evenals de reden voor de enorm populariteit in de jaren ’70 en het (zo blijkt) logische verval vanaf de jaren ’80. De spelers tonen bovendien hun geweldige trickshots en maken duidelijk wat je moet doen en welke tol je moet betalen om op dit niveau te kunnen spelen. Conventioneel qua structuur en omdat de sport zo weinig televisiegeniek is voel je weinig spanning bij de opbouw naar wat het dramatische hoogtepunt had moeten zijn: de finale van het WK. Wat meer diversiteit was ook welkom geweest.

Drie jaar geleden kwam een groepje jongeren uit het stadje Bomont na een feestje om bij een auto-ongeluk. Vooral dankzij predikant Shaw Moore [Dennis Quaid], wiens zoon één van de slachtoffers was, geldt er sindsdien voor alle jongeren tot 18 jaar een avondklok. Tevens zijn ‘ongepaste activiteiten’ , ‘luisteren naar vulgaire muziek’ en niet te vergeten ‘obsceen en wellustig dansen’ verboden. Na de dood van zijn moeder de uit Boston afkomstig tiener Ren McCormack [Kenny Wormald] naar Bomont om in te trekken bij zijn oom [Ray McKinnon] en tante [Kim Dickens]. Al snel raakt Ren bevriend met Willard [Miles Teller] en Ariel [Julianna Hough], Shaws rebelse dochter. Samen besluiten ze een poging te doen om de regels af te schaffen. Remake van de populaire, maar niet al te geweldige gelijknamige film uit 1983 bevat wel erg veel popmuziek voor een film die juist gaat over het ontbreken daarvan. Bovendien lijkt het erop dat Bomont ondanks het dansverbod tjokvol professionele dansers lijkt te zitten. Volstrekt voorspelbaar en niet serieus te nemen. Miles Teller is desondanks vermakelijk als de boertige, maar uiteindelijk toch sympathiek Willard.