Opinions

Een ietwat vage combinatie van melodrama, sociaal en politiek drama speelt zich af in Noord-Ierland, kort na afloop van de Falkland-oorlog. Denzel Washington - die net was doorgebroken met zijn rol als Steve Biko in Cry Freedom - speelt de hoofdrol met de voor hem karakteristieke intensiteit. Hij speelt een veteraan van de Falkland-oorlog die moet proberen zijn draai te vinden in een stad die verscheurd is langs religieus-politieke lijnen (The Troubles) en waar racisme aan de orde van de dag is. Washington speelt helemaal niet slecht, maar zijn accent overtuigt totaal niet. Bovendien is er geen dramatische opbouw in het scenario dat meer een allegaartje is van losse ideeën. Sommige daarvan zijn interessant, maar het hangt een beetje als los zand uit elkaar. Niettemin een must voor fans van de hoofdrolspeler.

Dit vormt een mooi tweeluik met een eveneens voor een Academy Award genomineerd documentaire "The Cave (2019)". "For Sama" speelt zich weliswaar af in een andere stad, maar ook hier draait het om het alledaagse leven in een Syrische stad - in dit geval Aleppo - en is één van de hoofdrolspelers de directeur van het laatste nog (min of meer) functionerende ziekenhuis in de stad. "The Cave" is echter meer een 'fly-on-the-wall'- registratie terwijl "For Sama" voorzien is van commentaar van Waad, aan het begin van de oorlog een idealistische, naïeve tiener die zich aansluit bij de demonstraties tegen Assad en haar weigering om Aleppo te verlaten beschouwt als een daad van verzet, later een journaliste die met haar camera tot in (soms gruwelijk) detail vastlegt wat er met haar stad gebeurt en hoe de overgebleven inwoners proberen hun lichamelijke en geestelijke gezondheid te bewaren.

Waad wordt verliefd op kinderarts en ziekenhuisdirecteur Hamza Al-Khataeb, die gescheiden is toen zijn vrouw hem dwong te kiezen tussen zijn gezin en zijn stad en tijdens het conflict wordt Sama geboren. Sama is dus letterlijk een kind van de oorlog en het commentaar is een testament voor haar en alle andere kinderen die zijn geboren en opgegroeid in een wereld waar niemand het leven zeker is. Die persoonlijke benadering geeft de film meer diepgang dan "The Cave" en hoewel het tegen het einde een beetje prekerig wordt is dit een knap gemaakte, en goed samengestelde documentaire.

Het is één en al kommer en kwel in dit psychologisch drama dat tegen het einde ten onder gaat aan een overdaad een pretentie. Aaron [George MacKay] is de enige overlevende van een ongeluk met een vissersboot waarbij zijn oudere broer en drie andere jonge mannen uit de hechte dorpsgemeenschap om het leven zijn gekomen. Aarons schuldgevoel wordt aangewakkerd door nabestaanden die zich hardop afvragen waarom hij de enige is die het heeft overleefd en of hij niet meer had kunnen en moeten doen om zijn vrienden te redden. De vijandigheid van zijn dorpsgenoten versterken de psychologische problemen die Aaron heeft als gevolg van het ongeluk.

Bijzonder somber drama maakt al vroeg duidelijk in welke richting het gaat en verzandt al gauw in een aaneenschakeling van nachtmerrie-achtige sequenties die ons (nog eens) duidelijk moeten maken dat Aaron het moeilijk heeft. Het bizarre einde zorgt niet voor een traan, maar voor minimaal één gefronste wenkbrauw. Dat maakt dit geen aanrader, maar je hebt dan in ieder geval nog het gevoel dat je geraakt wordt.

Liefdevolle parodie op de filmgenres die populair waren tijdens de hoogtijdagen van de zwijgende film in de jaren 20. Zo is daar een thriller over de bemanning van een onderzeeër met nog maar voor 48 uur zuurstof en een defect waardoor het niet naar de oppervlakte kan komen. De tweede verhaallijn betreft houthakker Cesare [Roy Dupuis] die met drie collega’s op zoek gaat naar ‘The Red Wolves’ die de klassieke vamp Margot [Clara Furey] hebben ontvoerd. Maddin en Johnson introduceren daarnaast vele andere half uitgewerkte verhaallijnen die eruit zien als authentieke, getinte zwijgende films (inclusief dubieuze visuele effecten) en de beeldtaal kopiëren van met name de Duitse expressionistische cinema en de Russische montage-cinema. Knap gemaakt en in het begin zeer plezierig om naar te kijken, maar de vele verhaallijnen zijn verwarrend en de herhaling van steeds dezelfde technieken en bewuste verspringingen beginnen na een half uur wel wat vervelen. Een typisch geval van te veel van het goede. Er zijn bijrollen voor onder anderen Udo Kier, Geraldine Chaplin, André Wilms en Charlotte Rampling. De tussentitels met het RW-kader is een verwijzing naar DW Griffith, de vader van de cinema die zijn eigen logo (DW) toevoegde aan alle tussentitels in zijn films.

Een juwelendief [David Zayas] ontdekt tijdens een bankroof een waardevol schilderij in het kluisje van de steenrijke Mrs. Consuelo [Johanna Rosaly] en dwingt haar het adres te geven de persoon die het aan haar heeft verkocht. Hij plant de kunstroof tijdens een orkaan, omdat de bewoners dan worden geëvacueerd. Agenten Cardillo [Emile Hirsch] en Jess Peña [Stephanie Cayo] moeten de mensen helpen te evacueren, maar enkele mensen weigeren. Het gaat om een oudere man [William Catlett] en een ex-agent [Mel Gibson] en diens dochter [Kate Bosworth], die hem verzorgt. Terwijl de orkaan steeds sterker wordt, ontstaat een dodelijk spel van kat en muis. Een simpel basisgegeven, maar Gibson en Hirsch hebben een prettige chemie en Zayas is prima als de crimineel.

Eigenlijk Ford vs Fiat & Ferrari, want wanneer Henry Ford II [Tracy Letts] zich door een marketingmedewerker laat overtuigen dat Ford zijn stoffige imago het beste kan opvijzelen door actief te worden in de racewereld, probeert hij eerst een deal te sluiten met Ferrari. Die gebruikt de interesse van Ford echter om een nog betere deal te sluiten met Fiat en dat is het startschot voor een onmogelijk lijkende strijd om de winst van de 24 Uur van Le Mans 1966. Matt Damon speelt de rol van Carroll Shelby, de enige Amerikaan die tot dan toe Le Mans had gewonnen maar zijn racecarrière om medische redenen heeft opgegeven en een succesvolle autoverkoper is geworden. Een man met de perfecte combinatie van technische kennis, ervaring en overredingskracht om de nieuwe droom van Ford waar te maken. In Shelby's ogen is Ken Miles [Christian Bale] de enige coureur met wie het mogelijk is om de perfecte auto te maken én de perfecte race te rijden, maar Miles is even recalcitrant als geniaal. Bovendien moet Shelby niet alleen Ken tevreden houden, maar ook de Ford-managers en vooral Leo Beebe [Josh Lucas].

Damon en Bale zijn perfect gecast in deze vermakelijke racefilm die op technisch vlak zeker een gooi zal doen naar een paar Oscars, waaronder die voor beste geluid en beste montage. De racesequenties zijn dusdanig gemonteerd dat je de opwinding voelt zonder dat je er hoofdpijn van krijgt. Het heeft er alle schijn van dat regisseur James Mangold die scènes volledig had gestoryboard en die voorbereiding betaalt zich dubbel en dwars uit. Het scenario bevat ook een aangename dosis humor en James Mangolds sterke acteursregie blijkt uit twee voortreffelijke komische scènes: een bizar handgemeen tussen Shelby en Miles en Fords proefrit met Shelby achter het stuur.

Hitchcock had graag een sterkere rolbezetting gehad en was teleurgesteld dat Gary Cooper afzag van de hoofdrol. Cooper zou later toegeven dat hij deze rol niet had moeten afwijzen, want het uiterst actuele, spannende verhaal en de combinatie van lichtvoetige romantiek, actie en intrige maakt dit tot één van de beste Hitchcockfilms, ook al is het altijd in de schaduw blijven staan van het commercieel meer succesvolle Rebecca. Vergeet het fonetisch (en vrijwel onverstaanbare) geprevel van de "Nederlandse" kinderen en politieagenten en geniet van het intrigerende plot en enkele van de meest sensationele scènes uit het Hitchcockcanon: een moordaanslag in Amsterdam, een achtervolging over de Kinderdijk en een spectaculaire vliegtuigcrash. Albert Basserman maakt indruk als de diplomaat die slachtoffer is van moderne martelpraktijken (als is Jazz geen Extreme Metal). Een heerlijke achtbaanrit en zonder meer één van Hitchcocks meest onderhoudende films.

Twee iconen uit het actiegenre mogen zich van hun beste kant laten zien in deze degelijke, vooral goed geacteerde politieke thriller. Chan overtuigt in een rol die meer van hem eist dan inventieve knokpartijen en een kwinkslag hier en daar en blijkt zich ook als dramatisch acteur goed staande te houden. Let bijvoorbeeld op zijn manier van bewegen wanneer hij na een gesprek met commandant Bromley [Ray Fearon] opstaat en het kantoor verlaat. Pierce Brosnan - qua uiterlijk een ietwat twijfelachtige mengeling van Gerry Adams en Jeremy Corbyn - is ook uitstekend in een rol waarin hij zowel diplomatiek als meedogenloos moet zijn en hij weet die twee uitersten op geloofwaardige wijze te verenigen in zijn karakter. Fans van Chan zullen wellicht teleurgesteld zijn dat de gevechtsscènes niet zoveel mogelijk in één take zijn gefilmd (een handelsmerk van Chan), maar het is duidelijk dat Jackie Chan het nog niet is verleerd. Je kunt ook je vraagtekens zetten bij de twijfelachtige rol van marteling in de finale, maar het is wel prettig om eens een film te zien waarin de scheidslijn tussen goed en kwaad veel grijze tinten bevat.

Sara [Natalie Dormer] reist af naar Japan om haar vermiste tweelingzus te vinden. Die is voor het laatst gesignaleerd in Aokigahara Forest, een bos waar veel mensen naar toe gaan om een einde aan hun leven te maken. Sara voelt dat haar zus nog leeft en krijgt bij haar zoektocht hulp van een verslaggever [Taylor Kinney] en een gids [Yukiyoshi Ozawa]. Maar de mysterieuze krachten van het bos beïnvloeden Sara’s denken en doen. Een interessant uitgangspunt voor een sfeervolle suspensehorror die jammer genoeg in de tweede helft de bekende valkuilen van muzikale cues als jumpscares en een overdreven melodramatische ontknoping niet weet te vermijden.

Het jaarlijkse nachtje waarin je ongestraft mag moorden, vernielen en plunderen is weer terug. Deze keer volgen we de lotgevallen van een familie op een afgelegen ranch niet ver van de Mexicaanse grens geleid door Dylan Tucker [Josh Lucas], en de Mexicaanse Adela [Ana de la Reguera] en Juan [Tenoch Huerta] die van de gelegenheid gebruik maken om illegaal de grens met de VS over te steken. De paden kruizen elkaar, Dylans attitude ten opzichte van Mexicanen ondergaat een transformatie en er is een opzichtige ironische slotwending ter afsluiting van de gebruikelijke schiet- en slachtpartijen. Op zijn zachtst gezegd routinematig.

Richie [Jonas Smulders] maakt volop gebruik van social media om zijn imago als gangstarapper in stand te houden. Maar kort nadat hij te horen heeft gekregen dat Sony hem een miljoenendeal heeft aangeboden wordt hij overvallen door de bende van een jonge man met een wit masker [Sergio Fontana] die het hele gebeuren live streamen en daarmee Richies imago ernstig beschadigen. Hulp zoeken bij de politie blijkt het alleen maar erger te maken waardoor Richie concludeert dat hij zijn reputatie alleen kan redden als hij zijn overvallers met gelijke munt terugbetaalt. Smulders toont opnieuw aan één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn als de jongere die vastgeklemd zit tussen zijn imago en zijn ware ik. De rol van Hadewych Minis als Richies alcoholische moeder is onvoldoende uitgewerkt en uiteindelijk overbodig en Richies bezoek aan de politie is een zwak moment, maar El-Hamus laat zich van zijn beste kant zien tijdens Richies nachtelijke zoektocht naar zijn overvallers.

De vage belevenissen van een groep tieners in Oekraïne aan het eind van de 20e eeuw. Tonia [Alina Cheban] is overgeplaatst naar een nieuwe school waar ze wordt binnengelaten door enger Dzhura [Zachary Shadrin]. Ze raakt bevriend met klasgenoot Lera [Yelyzaveta Tsilyk] en ontmoet Lera’s broer Sania [Arthur Aliiev]. Tonia heeft een oogje op Dzhura, Sania op Dzhura en Lera’s vriendin Ira [Dasha Zhykharska] heeft weer een oogje op Sania. Wat volgt is een buitengewoon rommelige mix van seks, vernederingen en vechtpartijen. Slecht geschreven, maar over het algemeen goed geacteerd door de jeugdige cast met Tsilyk als uitblinker.

Jo [Jessica Chastain] en David Henninger [Ralph Fiennes] zijn in Marokko voor één van de roemruchte, hedonistische feestjes van Richard Galloway [Matt Smith]. Na een avondje zuipen gaat David achter het stuur zitten, maar oeps... hij rijdt een jonge man [Omar Ghazaou] doodt. Kort nadat Richard heeft geholpen het incident onder het Marokkaanse tapijt te vegen, staat Abdallah [Ismael Kanater], de vader van het slachtoffer, voor de deur. Hij eist dat David hem vergezelt en aanwezig is bij de begrafenis van zijn zoon. Fiennes speelt zijn meest onsympathieke rol sinds Schindler’s List in een film vol verwerpelijke personages die hun arrogantie, racisme en algehele minachting niet onder stoelen of banken te steken. Erg onaangenaam kijkvoer.

Competent gemaakte, formulematige western met Kiefer Sutherland als een voormalige scherpschutter die de wapens heeft neergelegd en terugkeert naar zijn oude woonplaats om zijn vader [Donald Sutherland] op te zoeken. Oude koeien worden uit de sloot gevist en dat allemaal om ons te brengen naar een finale die de doorgewinterde western-liefhebber vaker heeft gezien in aanzienlijk betere westerns. Voor wie niet zo bekend is met het westerngenre zal dat geen bezwaar zijn.

Uitstekend gebruik van locaties en een fantastische Paul Newman dragen bij aan een uitstekende politiefilm over het reilen en zeilen van een politiebureau in The Bronx dat de bijnaam 'Fort Apache' heeft. Murphy [Paul Newman] is een doorgewinterde agent die met zijn partner Corelli [Ken Wahl] op creatieve wijze de orde in zijn buurt probeert te handhaven zonder daarbij de buurtbewoners tegen zich te krijgen. Wanneer twee jonge agenten op klaarlichte dag door worden geschoten, besluit de nieuwe commissaris Connoly [Edward Asner] dat de agenten nu volstrekt volgens het boekje moeten werken. Maar dat leidt al snel tot escalatie op meerdere fronten.
Heywould Gould baseerde zijn scenario op de ervaringen van twee ervaringsdeskundigen en de film zit dan ook vol met fascinerende details en verrassende momenten die een scenarist nooit zelf zou kunnen bedenken. De film is afwisselende (zeer) grappig en (zeer) schokkend. Dat eerste vooral wanneer Murphy een verwarde man met een mes overmeestert en wanneer Murphy en Corelli laten zien dat ze wel degelijk 'volgens het boekje' kunnen werken. Pam Grier [als een heroïnehoer] en Danny Aiello [als de getergde collega Morgan] maken indruk in enkele van de meest confronterende scènes. Rachel Ticotin laat ook een onuitwisbare indruk achter als verpleegster Isabella, vooral in de scène waarin ze bezwijkt aan een overdosis. Eén van de beste politiefilms ooit gemaakt.

Laat je niet van de wijs brengen door de vele prijzen; dit is een abominabel geacteerde, absurde thriller over tweelingen en weeskinderen [Savina en Serina Perey] die om niet te verklaren redenen geadopteerd worden door de labiele Amy [Brittany Underwood] en haar lompe vriend [Robert Palmer Watkins]. Die laat direct merken dat hij de meiden liever kwijt dan rijk is. Dat vinden de zusjes niet fijn, dus één van hen besluit de boel te saboteren. Verwaarloosbare rotzooi.

Raoul [Christopher Paoua] gaat naar Marseille om meer te weten te komen over de laatste levensfase van zijn dochter Agnes die daar een jaar geleden overleed. Hij ontdekt dat Agnes de leadzanger was van een new wave-punk band en raakt zo geobsedeerd door haar muziek, dat hij alles op alles zet om haar oude band bij elkaar te brengen. Een cultfilm waarbij je waardering afhangt van Paoua’s wilde vertolking (hij doet denken aan Borats doorgeslagen broer) en de muzikale scene waarin dit zich afspeelt.

Michael Keaton is perfect gecast als de even energieke als aalgladde Ray Kroc, die het concept van de gebroeders McDonald een enorm succes maakte, maar die ook gefrustreerd raakte doordat de broers elk innovatief idee zonder pardon afwezen. We weten nu dat McDonald's ondanks die houding toch één van 's werelds meest bekende merknamen is. The Founder - een slimme titel - beschrijft hoe het zover heeft kunnen komen.

Keaton is voortreffelijk in een rol die hem op het lijf is geschreven, maar het scenario schiet echt tekort waar het andere sleutelpersonages betreft. Nick Offerman en John Carroll Lynch zijn subliem als de broers McDonald's - de scène waarin Kroc kennis maakt met de broers is hilarisch - maar ze komen nauwelijks in het stuk voor. De briljante Laura Dern heeft een zeer ondankbare rol als Krocs echtgenote, die het allemaal ogenschijnlijk met lede ogen laat gebeuren. Het is duidelijk dat Krocs obsessie met McDonald's zijn huwelijk onder druk heeft gezet, maar daarvan is in het scenario nauwelijks iets te merken.

Michael Keaton is 'the whole show' en ondanks zijn charismatische vertolking had ik het na een uurtje wel een beetje gehad, ook al omdat er geen karakteronwikkeling is. Het scenario richt zich meer op de zakelijke veranderingen waardoor McDonald's uiteindelijk het machtige imperium werd waar wij nu nog van genieten... of walgen. Alleen voor fans van Michael Keaton dus.

Ritchies vlotte regie en de sterke cast voorkomen dat deze oubollige avonturenfilm geen totale verschrikking is. Het betreft kunstdief Luke [John Krasinski] die door een dodelijk zieke biljonair [Domhnall Gleeson] is ingehuurd om te zoeken naar bron van de eeuwige jeugd uit de titel. Vaste partners in crime Murphy [Laz Alonso] en Deb [Carmen Ejogo] zijn van de partij, maar Luke realiseert zich dat hij de unieke kennis nodig heeft van zijn zus Charlotte [Natalie Portman], een curator in Londen die verwikkeld is in een scheiding. Het even magere als vergezochte plot maakt het bovendien bepaald niet leuk om mee te puzzelen. Dan nog liever Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa.

Van de 5 Lane-zusjes spelen er 3 in dit romantische drama over de 4 dochters van Adam Lemp [Claude Rains]. Thea [Lola Lane], Kay [Rosemary Lane], Ann [Priscilla Lane] en Emma [Gale Page] moeten elk belangrijke beslissingen nemen wanneer de liefde zich aandient. Het scenario is formulematig en van de 4 hoofdrolspeelster komt alleen Priscilla Lane redelijk overtuigend over. En ja, dit is nog uit de tijd dat acteurs geen tijd kregen om een instrument te leren bespelen. Maar er is prima ondersteuning van de betrouwbare Claude Rains - in een voor hem ongebruikelijke luchtige rol - en May Robson als de tante die bij de familie inwoont. Bovendien is dit de eerste grote rol van John Garfield en het talent spat van het scherm. Pijnloos tijdverdrijf, maar een must voor liefhebbers Garfield-fans.

Nog geen jaar na de moord op John F Kennedy maakte Mel Stuart deze nauwkeurige reconstructie van de traumatische periode rondom de dood van de geliefde Amerikaanse president. De documentaire begint plechtig met de 20 saluutschoten die ter nagedachtenis aan JFK werden afgevuurd en zet vervolgens in chronologische volgorde alle gebeurtenissen nog eens op een rijtje. De chronologie wordt alleen (terecht) onderbroken door een terugblik op het leven van Lee Harvey Oswald. Natuurlijk komen alle beroemde beelden voorbij in een aaneensluiting van archiefmateriaal, maar Stuart voegt er interviews aan toe met enkele ooggetuigen, inclusief Oswalds hospita. Richard Basehart heeft een prima stem, maar de schrijver van zijn teksten is er duidelijk op uit om het zo nauwkeurig bewaakte imago van de Kennedy's als een voorbeeldig presidentieel echtpaar - en Kennedy als een groot president - nog eens flink op te poetsen. Objectief is het dus allemaal niet, desalniettemin is dit een prima startpunt voor diegenen die zich willen verdiepen in dit immer fascinerende stukje geschiedenis.

Tien jaar na haar memorabele bijrol in Black Swan herinnert Kunis ons er eindelijk weer eens aan dat ze wel degelijk serieus kan acteren. Het helpt ongetwijfeld dat ze in Glenn Close een fantastische tegenspeler heeft, maar de twee stuwen elkaar naar grote hoogten in dit scherp geobserveerde verslavingsdrama dat geïnspireerd is door het verhaal van Amanda Wendler en haar moeder Libby Alexander. De slonzige, broodmagere Molly [een vrijwel onherkenbare Mila Kunis] staat opeens voor de deur bij haar moeder Deb [Glenn Close] met de mededeling dat ze nu eindelijk wil afkicken. Het is bepaald niet de eerste keer dat Molly die belofte doet en Deb wijst haar dochter aanvankelijk de deur. Maar Ma Flodder zei al eens: “Het blijft toch je kind, hè” en dus kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Deb doet er alles aan om te voorkomen dat Molly haar berooft of het huis verlaat om te scoren, maar ze begrijpt ook dat haar wantrouwen juist een negatief effect kan hebben op de slagingskansen van haar dochter. We volgen moeder en dochter tijdens een periode van vier dagen waarin Molly thuis clean moet blijven om een drugsremmer te krijgen waarmee ze niet meer high kan worden. Subliem samenspel van twee topacteurs in een intelligent zeldzaam intelligent, en nimmer sentimenteel verslavingsdrama.

Op 6 januari 2021 verzamelden duizenden demonstranten zich de buurt van het Amerikaanse Capitool in Washington om te demonstreren tegen de formele vaststelling van de verkiezingsuitslag die daar zou plaatsvinden. Hoofdspreker was niemand minder dan de zittende President Donald Trump, wiens woorden voor een groep fanatiekelingen een rechtvaardiging waren voor wat zij beschouwden als een daad uit vaderlandsliefde: het bestormen en bezetten van Het Capitool. Roberts spreekt met verschillende leden van The Proud Boys, een veel bekritiseerde groep fanatieke Trump-aanhangers, met freelance journalisten die zich begaven onder de eersten die het Capitool binnendrongen, met volksvertegenwoordigers van beide partijen, met ondersteunend personeel en niet te vergeten met enkele agenten die onder haast onmogelijke omstandigheden moesten proberen het gebouw te verdedigen, zonder een bloedbad aan te richten. Deze indringende documentaire maakt duidelijk hoe dit gemakkelijk op verschrikkelijke wijze uit de hand had kunnen lopen en gebruikt daarbij een schat aan indrukwekkende videobeelden waarin de sleutelmomenten uit die vier uur van dichtbij te zien zijn. Roberts mengt zich niet in de discussie, maar vooral de woorden van politieagent Michael Fanone (die zwaar gewond raakte bij de onlusten) maakt duidelijk hoe scherp de tegenstellingen waren – en nog steeds zijn.

Sinds schrijver Edward [James McArdle] zijn relatie verbrak met Raf [Gaetan Garcia] verzorgt hij zijn moeder Alma [Fionnula Flanagan] die als gevolg van een beroerte hulp nodig heeft bij alledaagse dingen en haar spraakvermogen is verloren. Tot zijn verbijstering besluit een aantal vrienden hun moeders (en een pleegmoeder) bij Edward achter te laten, zodat ze een Pride evenement in het buitenland kunnen bezoek. Edward zit nu dus opgescheept met vier moeders op leeftijd. Welke gevolgen dat heeft voor Edward, Alma en hun onderlinge relatie staat centraal in deze amusante, maar ook ontroerende tragikomedie over vreugde en pijn bij het ouder worden en het belang van communicatie tussen ouders en kinderen. Losse remake van de Italiaanse film Pranzo Di Ferragosto/Mid-August Lunch (2008).

De eerste 65 minuten zijn behoorlijk gedateerd, maar dat komt ook doordat de melodramatische verhaallijnen uit deze uiterst succesvolle, klassieke tranentrekker sindsdien talloze keren zijn gebruikt. Margaret Mann is de dappere Mother Bernie, een alom geliefde en gerespecteerde bewoonster van het Beierse dorpje Burgendorf. Ze is apetrots op haar vier zoons, die elk hun eigen weg zijn gegaan. De oudste zoon Franz [Francis X Bushman jr] is beroepssoldaat, Johann [Charles Morton] een hardwerkende edelsmid en Andreas [George Meeker] een zachtaardige schaapsherder. Joseph [James Hall] is een avonturier die emigreert naar de Verenigde Staten. Wanneer de Eerste Wereldoorlog uitbreekt... tja, je kunt het verder wel invullen vermoed ik.

John Ford zet een wat naïef romantisch beeld van het Beierse dorpsleven neer en de komedie ligt er aanvankelijk erg dik bovenop. Het gebrek aan verrassing en het vaak wat toneelmatige, gestileerde acteerwerk betekent dat de film lang niet meer de dramatische impact heeft van 90 jaar geleden. Maar het laatste half uur, dat zich afspeelt na de oorlog, is toch meeslepend en bezorgen je ongetwijfeld toch een flinke brok in de keel en mogelijk zelfs een paar tranen in de ogen.

Niet geheel geloofwaardig, maar onderhoudend drama omtrent Robert Cosick [Richard Basehart], een verwarde man die overweegt zelfmoord te plegen door van de richel van een hotel te springen en de eenvoudige verkeersagent Charlie Dunnigan [Paul Douglas], die niet alleen als eerste ter plekke is maar ook de enige blijkt te zijn met wie Robert wil praten. Het is aan Charlie om Robert aan de praat te houden en te achterhalen wat de reden is voor zijn wanhoopsdaad. Het scenario van John Paxton toont echter ook hoe de media anno jaren '50 alles in het werk stellen voor dat ene beeld, dat ene geluidsfragment, alsmede hoe alle publieke aandacht een ingrijpend effect heeft op de levens van toevallige passanten.

Richard Basehart is OK, maar wordt volledig weggespeeld door Douglas die ronduit perfect is als de aardse, behulpzame agent die in een situatie terecht is gekomen waar hij totaal niet voor getraind is. Agnes Moorehead en Robert Keith zijn prima als Roberts kibbelende ouders, bovendien bevat de film van twee filmsterren in wording. Jeffrey Hunter (in zijn tweede filmrol) speelt een jonge toeschouwer en Grace Kelly toont in haar speelfilmdebuut al alles in huis te hebben om één van de grootste filmsterren van haar generatie te worden, ondanks haar kleine rolletje.

Broers David [Mark Ruffalo] en Mark Schultz [Channing Tatum] wonnen allebei een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Drie jaar later bereiden de broers zich samen voor op de Olympische Spelen van 1988. Plotseling krijgt Mark een uitnodiging van de steenrijke John du Pont [Steve Carrell] om te komen trainen op zijn landgoed Foxcatcher waar hij een fraai trainingscomplex heeft laten bouwen. David kiest er echter voor om bij zijn gezin te blijven en daardoor moet Mark het voor het eerst in zijn leven zonder hem stellen, maar al gauw beseft John zich dat hij David nodig heeft om ook maar enig kans van slagen te hebben. Carrell is ronduit angstaanjagend als de warrige miljonair met een ernstig moedercomplex. Channing Tatum rekent overtuigend af met zijn imago als mooiboy en volgde bovendien een loodzware training om te overtuigen als Olympisch worstelkampioen. Ook Ruffalo en Vanessa Redgrave (als Johns moeder) maken indruk in deze psychologische thriller die vanaf het begin bol staat van de onderhuidse spanning.

Prachtig gefilmd, voortreffelijk geregisseerd en fantastisch geacteerd drama waarin Dafna [Sarah Adler] en Michael Feldman [Lior Ashkenazi] abusievelijk te horen krijgen dat hun zoon Jonathan [Yonaton Shirai] is omgekomen. Michael, zelf een ex-soldaat, besluit zijn contacten in het leger te gebruiken om ervoor te zorgen dat Jonathan zo snel mogelijk thuis komt. Jonathan bewaakt ondertussen, met een paar collega's, een afgelegen grenspost in de woestijn en probeert de ééntonigheid van het werk te doorbreken door het maken van tekeningen.

In het eerste deel filmt regisseur Samuel Maoz Ashkenazi vrijwel uitsluitend in frontale close-ups. Dat stelt Ashkenazi voor een grote uitdaging en hij geeft een indrukwekkende tour-de-force weg waarin hij op zeer beheerste wijze uiting geeft aan de complexe emoties die zijn karakter voelt. Het middelste deel, dat zich afspeelt bij de grenspost, zit vol visuele, vaak surrealistische juweeltjes en Maoz gebruikt deze om het absurdisme van het werk van de grensbewakers neer te zetten. In het laatste deel toont hij ook zijn kwaliteit als scenarist door ons op intrigerende wijze langzaam maar zeker deelgenoot te maken van een ironische wending die we pas in de briljante epiloog zien. Overigens, hoe goed de acteurs ook zijn, wat mij betreft wordt de show gestolen door... een dromedaris!

De makers van een podcast, dat specifiek tot doel heeft om iets te zoeken achter elke Instagram-post van Britney Spears, komen volop aan het woord, maar Britney en haar ouders werkten hier niet aan mee Zoals de door de rechtbank aan de kant gezette advocaat Adam Streisand (één van de vele twijfelachtige bronnen) zegt: "We don't know what we don't know." Deze documentaire bestaat dan ook louter uit speculaties op basis van weinig betrouwbare bronnen, zoals Britneys wazige voormalige begeleider - wiens hele huis een altaar voor Britney is - en "mensen die ooit voor Britney hebben gewerkt". Belangrijke thema's als media-maniulatie, seksisme, geestelijke gezondheid, de rol van de roddelpers (in de vorm van enkele zeer hypocriete paparazzi) en de wetgeving rondom 'conservatorship' worden aangehaald, maar nooit verdiept in deze exploitatieve documentaire die een smet is op het blazoen van The New York Times die hun naam hieraan verbonden. Het feit dat de hele Free Britney-campagne is gebaseerd op een anonieme voicemail zegt iets over de geloofwaardigheid (en de geestelijke gesteldheid) van een ieder die #FreeBritney publiekelijk steunt.

France de Meurs [Léa Seydoux] is een succesvolle, maar ook vrij zelfingenomen politieke journalist die onder anderen op goede voet staat met President Macron. Zowel haar carrière als haar privéleven komen in opschudding wanneer France een lichte aanrijding veroorzaakt. Hoewel ze er alles aan doet om het slachtoffer [Jawas Zemmar] zowel moreel en financieel te steunen, kampt ze met een schuldgevoel dat versterkt wordt door de niet aflatende aandacht van de media. Ze stort zich op haar werk om haar integriteit te bevestigen. Begint uitstekend, mede dankzij de chemie tussen Seydoux en Blanche Garden, die de rol speelt van persoonlijke assistent Lou. Maar de overgang van luchtig komisch drama naar tragedie is te abrupt en niet effectief, mede omdat Dumont alle registers opentrekt om onze sympathie op te wekken voor France. De reconstructies van verslaggeving in oorlogsgebied zijn wél overtuigend.