Opinions

The High Frontier is een degelijke dramafilm waarin de spanningen geleidelijk opgebouwd worden. De barre, rauwe en koele sfeer van de film wordt ook nog eens extra gekenmerkt door het winterse weer. De film gaat over zichzelf (terug)vinden, mannelijk worden, onbekenden vertrouwen, grenzen aftasten, enz. Wat mensen doen, de keuzes die ze nemen, hebben altijd gevolgen en vaak worden ook anderen beïnvloedt. In deze film worden er soms domme keuzes genomen met soms desastreuze gevolgen. Toch is deze film niet bijster origineel maar het grootste deel van de tijd blijft het voldoende boeien. Aardig maar meer ook niet.

Niet mijn type thriller/horror. Voelde soms wat The Shining achtig aan. Of dat was in ieder geval een gevoel van mij. Voor de rest is het een grauwe, grijze film. Ook nogal bruut en raar, maar goed ik vermoed dat dat wel past bij een psychopaat. Al heb ik al betere psychopaten films gezien. The House That Jack Built bijvoorbeeld was dan toch beter, ook al ben ik geen Von Trier film. De speelduur is natuurlijk een meevaller, maar dat maakt het inderdaad nog geen goede film.

Op zich wel redelijk lachwekkend, beetje parodisch. Dat kon ik wel smaken. Echt heel grappig wordt het nergens maar het verhaal is vermakelijk en de humor is zeker goed genoeg. Eerste film die ik zie van Leslie Nielsen. Ik vond de man zijn stem alsook iets in zijn gezicht weghebben van Mel Gibson. Ben op zich wel benieuwd naar de rest van deze reeks.

Redelijk maar het blijft allemaal vrij oppervlakkig. Zeker de veldslagen zijn snel gedaan en niet al te boeiend, buiten de laatste was niet super maar wel ok. Napoleon is een rise and fall verhaal in feite maar ook daar wordt te weinig mee gedaan. Het is gewoon een chronologische vertelling van zijn leven maar het vloeit allemaal weinig soepel in elkaar over. Het lijkt een film op de autopiloot, voelt fragmentarisch, ook zijn liefde voor Josephine (toch redelijk weinig chemie), ... Hier zat zoveel meer in. Zonde van al dat geld. Ik denk dat het eens tijd wordt voor serieuze vernieuwing in dit historische genre en Ridley Scott voor zijn pensioen. De geschiedenis is zo ruim en we blijven constant steken bij dezelfde grote namen Caesar en het Romeinse Rijk in het algemeen, Napoleon, Tweede Wereldoorlog, ...

Een film die kant noch wal raakt of vlees noch vis is. Hoe je het ook omschrijft dit is in feite gewoon bagger. Elke tien seconden overgaan van kleurbeelden naar zwart-wit. Dan een keertje een animatie ertussen, dan een dier zoals een konijn en dan weer een blote borst. Waar ben je als regisseur dan in godsnaam mee bezig.

Ik vind het echt vreemd dat hier voor een licht psychedelische trip wordt gekozen. Wat voegt dat toe aan het verhaal? Daarnaast ook serieuze verheerlijking van geweld. De boodschap die deze film brengt daar kan ik moeilijk achterstaan.

De acting is vaak ontzettend over de top. Zeker van Mallory (Juliette Lewis), Tommy Lee Jones (wat bezielde hem?) en Robert Downey Jr. Die laatste heb ik eigenlijk al altijd een overgewaardeerd acteur gevonden.

Film 2 van Oliver Stone en dit gaat na een 2*-film nog verder bergaf.

Ne Le Dis à Personne is een betere film geworden dan ik op voorhand voor mogelijk had gehouden. De enige reden waarom ik de film toch niet perfect vind is dat ik gewoon geen moment geloofde dat Dr. Beck zijn vrouw iets zou hebben aangedaan. Dat maakt het wel een beetje raar dat hij toch op de vlucht slaat. Verder zit de film goed in elkaar en behoort de plot tot het betere genrewerk. Op het einde heb je nog een paar twisten die de geloofwaardigheid wat mij betreft niet aantasten. De Franse film is mij vooralsnog redelijk onbekend maar deze film zorgt ervoor dat ik binnenkort zeker weer een Franse film bekijk.

Een beetje een speciale film die me visueel niet erg aanstond. Ik vond dat Bigelow hier nogal gebruik maakt van lelijke 'vuile' kleuren. De film heeft een paar goede momenten zoals hier al eerder aangehaald is. Paxton was hierin duidelijk goed in zijn sas. Hij voelde zich helemaal thuis in zijn rol zeg maar. Het verhaal is wel oké en qua setting lijkt het me best origineel want ik had niet eerder vampieren gezien die zich gedragen als cowboys. Toch heb ik sowieso al niet veel meer met vampieren, onderhands heb ik het wel allemaal gezien dacht ik. Ook het feit dat ze na een bloedtransfusie weer gewoon mens zijn zijn, is een utopie en kan ik moeilijk geloven.

Geschikt als tussendoortje maar meer ook niet.

Vrij spannend en realistisch gemaakte vliegtuigkaping die eigenlijk kan aanzien worden als actueler dan ooit. Zoals hierboven al gezegd wordt is Neerja zo sterk omdat er tijd wordt gemaakt om haar te leren kennen. Dat maakt het einde des te aangrijpender natuurlijk. Het raakte mij wel, niet dat ik tranen met tuiten zat te wenen maar mijn ogen werden toch even vochtig. Dat heb ik niet zo vaak voor. Jammer is wel dat de film wat naar de lange kant is waardoor het niet altijd even vlot wegkijkt. Daar moet ik toch een halfje voor aftrekken waardoor deze op 4* uitkomt.

Thriller met een snuifje actie zoals het hoort. Veel dialogen met onderhuidse spanning. Wie zijn verhaal moet je geloven? Er zijn wel behoorlijk wat films en series over corrupte agenten, maar dit is er duidelijk eentje van de besten in het genre. De film verveelt geen moment en zelfs Samuel L. Jackson is voor een keer niet constant 'motherfucker' aan het roepen. Het begin is noodzakelijk voor de achtergrond te geven die deze film verdient. Zonder dit begin staat de film veel wankeler en zal wellicht niemand ook maar 1 moment geloven in de onschuld van Jackson. Ze hebben het in de film tweemaal over westerns en ik vermoed dat het einde er min of meer op gebaseerd is op de film Shane die de meeste aandacht krijgt.

Het had niet al teveel om het lijf qua inhoud maar toch valt het prima te behappen. Er had iets meer mogen gebeuren dat wel en ook het einde is nogal open, wat ik nogal makkelijk vond. Ook wat onbegrijpelijk dat de hoofdpersoon voor een jonger, maar zeker niet knappere vrouw gevoelens krijgt. Dat doet me wat denken aan de film Fatal Attraction waar dit ook het geval is. Hier blijft het wel allemaal heel erg braaf. Zowel in het drama als qua spanning. Beetje een moderne B-film versie van een film als Rear Window / Body Double / Disturbia.

Tja, The Neon Demon is een speciale film. Ik vond het niet direct een goeie, niet erg boeiend op het eerste zicht. Het verhaal is enorm simpel, de film lijkt oppervlakkig en gemaakt/gekunsteld. Tot 2x toe werd ik gewoon verblind van de lichtflitsen die voorkomen in deze film. Mensen die migraineaanvallen of epilepsie kunnen krijgen, wees gewaarschuwd.

Ook de elektronische sound vond ik meestal niet mooi. Wat ook niet mooi was, was Elle Fanning. Ik kom het niet vaak tegen maar wat een arrogant personage wordt hier uiteindelijk neergezet. (was misschien de bedoeling, ze maakt idd een metamorfose door). Nee, ik vond haar helemaal niet mooi, als je vergelijkt met Abbey Lee die een pak knapper is. De film gaat over schoonheid... Ik quoteer "schoonheid is niet alles, schoonheid is het enigste" maar als je nog niet eens de schoonste griet eruit kan halen om de hoofdrol te spelen, kom je als regisseur al niet geloofwaardig over... Ik heb me hier in de eerste helft van de film eigenlijk lang aan geïrriteerd, misschien ook omdat er voor de rest vrijwel niets gebeurde.

Toen dat Keanu Reeves opdook, dacht ik, ok misschien neemt de film toch nog een andere wending en komt er wat spanning in. Fout gedacht. De film ging erg voorspelbaar verder, enkel het einde is misschien enigszins memorabel te noemen, met oa. wat lesbische necrofilie en kannibalisme en als gevolg ervan het uitkotsen van haar oogbal.

Nu dat ik een review aan het schrijven ben, begint de molen toch meer te draaien. Steekt er meer achter deze film dan ik dacht?
Het lijkt er wel op dat Refn een aantal dingen letterlijk/symbolisch weergeeft in deze film (tijdens mijn kijkbeurt kon ik dit niet direct smaken, het vertraagt de film en maakt het er onrealistisch uitzien). Zo krijgt Elle Fanning rozen van haar vriend Dean, en ze valt op de grond. Mijn interpretatie: ze valt voor Dean, ze ziet hem wel zitten. Bovendien valt ze met haar haren mooi naar 1 kant, right, weeral zo gemaakt.

Er is ook een scène waarin Keanu Reeves een mes in de keel van Jesse steekt in wat een droom lijkt te zijn. Misschien is mijn interpretatie van iemand het mes op de keel te zetten en zo iemand beangstigen wat ver gezocht, maar vervolgens gebeurt dit letterlijk en hoort Jesse hoe hij de buurvrouw(?) vermoord. Het was dus geen droom en Keanu is dus eigenlijk een perverte psychopaat.

Dan is er oa de lesbische necrofilie-scène die volgt nadat Ruby (Jena Malone) is afgewezen door Jesse en ik denk dat dit het moment is waarop dat Ruby Jesse dood wil. Haat en liefde ligt soms dicht bij elkaar. De seks met een dode dame in het mortuarium geeft dit artistiek weer volgens mij, wat waarschijnlijk de meest memorabele scène van de film is.

We zien ook dat de eenzame Ruby in een graf ligt op een bepaald moment. Misschien wijst dit op het feit dat wie een put graaft voor een ander er zelf in valt. Misschien ben ik hier verkeerd, het kan ook iets met rusten te maken hebben bijvoorbeeld. Plots lijkt Ruby dood te gaan door een enorme menstruatie (zelfmoord? OK dan... betekent dit dat ze inwendig bloed (haar hart bloed) door wat ze met Jesse gedaan hebben? Ook nogal raar

Ook het kannibalisme slaat waarschijnlijk op het feit dat het er in de modewereld hard aan toegaat, het is eten of gegeten worden.

Gigi krijgt schuldgevoel, vindt van zichzelf dat wat ze gedaan heeft schandelijk is en walgt van zichzelf. (weer letterlijk). Vervolgens komt die oogbal eruit en pleegt ze seppuku met een schaar. (Seppuku of harakiri pleegden samoerai onder andere om boete te doen voor misdaden, weer nogal symbolisch). Maar dan die oogbal opeten, wat steekt daar precies achter? Mijn interpretatie is dat hetgeen ze gedaan hebben het daglicht beter niet kan zien, maar als iemand een andere betekenis hieraan geeft, hoor ik dat graag.


Ik zit hier nu wel na te denken over de film, maar tijdens het kijken heb ik me redelijk hard verveeld. Verschillende malen wou ik de film gewoon afzetten. Dankzij meerdere pauzes heb ik de film wel uitgekeken. De film is op zich dus niet erg entertainend en het verhaal an sich is echt voorspelbaar. Verder vond ik de film visueel eigenlijk niet mooi in tegenstelling wat anderen misschien vinden. Deze film onderbrengen in horror vind ik ook tamelijk vergezocht, thriller tot daar aan toe al heb ik geen spanning gevoeld. Voorlopig 2* en dat is enkel omdat de film me achteraf aan het denken heeft weten te zetten.

Op zich viel The New World nog redelijk mee qua speelduur, misschien omdat ik hem in 2 dagen heb gekeken. Het bevat heel wat dromerige, filosofische gedachtes, al kon ik vaak niet plaatsen wat dit nu eigenlijk bijbracht aan de film zelf. Soms al eens een leuke wijsheid,oa. de boom die niet stopt met groeien ook al breekt er een tak af, nee hij zet door en krijgt nieuwe takken en bladeren, maar daar blijft het ook bij. Ook ontzettend weinig dialoog. Dit is misschien typisch Malick, geen idee, ik heb enkel nog maar The Thin Red Line gezien. Uiteraard is communicatie moeilijk als men niet dezelfde taal spreekt maar toch op het einde is er niet bepaald meer dialoog als in het begin

Ja, deze film is eigenlijk te lang met een verhaal dat gerust op anderhalf uur verteld kan worden ipv op 3uur. Malick vond het namelijk nodig om nog anderhalf uur de natuur te filmen. En ja die is mooi maar als ik de natuur zo wil bewonderen kan ik even goed een natuurdocumentaire zien of wat foto's bekijken van prachtige landschappen. Ik begrijp dat de Algonquins één zijn met de natuur en dat mag gerust geaccentueerd worden maar dit kon op een vele kortere tijd ook wel duidelijk gemaakt worden.

Overigens kreeg ik het ook niet erg warm van de liefde tussen Farell met Kilcher en de liefde tussen Bale en Kilcher. Ok, ze was nog maar 15 en minderjarig maar cast dan iemand anders in de rol van Pocahontas. Deze film gaat me dus niet zo lang bijblijven want er gebeurd gewoon te weinig en het verhaal is te zwak, de beelden en muziek mogen nog zo mooi zijn. Daarom 3*

Een geweldige film. Wat een heerlijke actie, soms een beetje te cool zelfs. Damn, genoten!

Het verhaal vond ik zeker ook niet slecht en de lach van de zoon van de generaal heeft wel iets memorabel. Leuke muziek ook en van de acteurs kan je weinig slecht zeggen. Echt een aanrader voor fans van martial arts. Wat ik wel wat vreemd vind is dat ik hier wel erg van genoten heb terwijl van Hero (Yimou Zhang) totaal niet. Lag dan eerder aan het kleurgebruik, het verhaal en de stijl dan aan het vechten zelf lijkt me, hoewel ze daar iets te ver gaan in 'vliegen' en 'over water lopen'. Hier bleef dat nog enigszins binnen de perken. Aanrader hoor, je gaat je hier 120 minuten lang niet vervelen.

Ook in deze film is het enigste minpunt het middenstuk vond ik. Het verhaal is zeker in orde, ik vond het althans niet voorspelbaar. The Nice Guys begon al direct grappig en het eindigde sterk. Vooral Ryan Gosling doet het zeer goed. Ook Russell Crowe moet zeker niet al te veel onder doen. Angourie Rice lijkt me een rijzende ster, ik denk dat ze nog ver kan geraken.

Zeker een vermakelijke film dus, heb enkel met The Brothers Grimsby van dit jaar harder moeten lachen.

Wederom een zeer sterke film van Vlaamse bodem over één van de grootste schandalen van België. Ik was toen nog niet geboren en heb het dus zeker niet actief meegemaakt maar ik denk dat Stijn Coninx met deze film een harde realiteit heeft weten te schetsen van hoe de slachtoffers zich al vele jaren voelen. Het blijft dus heel dichtbij de waargebeurde feiten of zo voelde ik het toch aan. Hier en daar worden er wat oude beelden en achtergrondinformatie meegegeven om alles danig te kunnen kaderen.

De film hakt er zeer zwaar op in en wie de zaal verlaat na de film zal ongetwijfeld stil geworden zijn van dit zwaarmoedige drama. Niet schieten is gebaseerd op het boek van David Van De Steen, maar de hoofdrol is evengoed weggelegd voor Jan Decleir die de sterren van de hemel speelt. Een schitterende, soms wat melige soundtrack deden mij uiteindelijk zwichten en lieten mij een traan wegpinken. Toch waren het vooral de woorden van Jan Decleir op het einde die zeer hard doordrongen en die de film van een extra maatschappelijke kritiek wist te voorzien.

Zwakke film, weinig humor.

Vooral ook een afgezaagd concept en Ben Stiller is inderdaad van niets onder de indruk. Hey, Triceratops, apporte! Ahja, want ge gaat vooral niet lopen als er een dinosaurus achter u aanzit.

Het enigste waar ik mee moest lachen was eigenlijk de Neanderthaler, wat een komiek! En dan Rebel Wilson, ook niet de beste actrice. Lichtpunten in de film zijn Hugh Jackman, Dan Stevens en uiteraard Robin Williams.

Niet echt een aanrader, na de eerste Night at the museum heb je het eigenlijk allemaal al wel gezien.

Leuke martial arts film met oa Iko Uwais en Joe Taslim beter bekend van The Raid. Deze film is behoorlijk bloederig maar niet in de zin dat het angstaanjagende horror is. Het bloed spuit wel uit nekken en hoofden, dat wel. Erg brute actie dus, maar ja daar kijk je dit soort films ook wel voor zeker. Het is zeker over-the-top op sommige momenten maar de film is zo vlot dat het niet al te veel stoort. Wat sommige acteurs in deze film als verwondingen kunnen verdragen is absurd haha. Ook is het vaak zo dat de vijanden 1 per 1 komen vechten tegen Ito of 1 van zijn kameraden. De film neemt zich niet al te serieus. Zo goed als The Raid is ie niet, meer in de lijn van Headshot. Het mysterie van de film is die ene vrouw met het zwarte haar die het kind mee komt beschermen. Leuk geknok voor tussendoor maar meer ook niet.

Op zich nog best vermakelijk. Spectaculair is het allemaal niet maar de discussies over en weer zijn goed. Er wordt niet al te dom gedaan door de personages. Het loopt een beetje ongelukkig af eigenlijk voor iedereen. Het valt ook op dat het hoofdpersonage een zwarte man is. Dat moet voor die tijd toch wel speciaal zijn geweest. Misschien een soort statement. Hoe dan ook, hij deed dat goed. Ondanks dat de film grotendeels single location is, valt dat behoorlijk mee. Sfeer zit goed, beetje spanning, goede soundtrack. Het heeft hier en daar wat Hitchcock trekjes. Nooit echt expliciet gefilmd, dat doet me vooral denken aan Psycho en de wereldberoemde douchescène. Ja best leuk en benieuwd naar andere films van Romero, waar ik na al de films die ik zag nu pas nr 1 van zag.

Het doet inderdaad wat aan Elle S'appelait Sarah denken maar het verhaal vond ik persoonlijk minder interessant. De sfeer van Lissabon heb ik eigenlijk niet kunnen ontdekken in deze film. Dit komt doordat er weinig in de straten zelf wordt gefilmd en enkel wat randpersonages echte Portugezen zijn.

De cast is natuurlijk wel zeer indrukwekkend met namen als Jeremy Irons, Christopher Lee, Bruno Ganz, Lena Olin, Charlotte Rampling en Mélanie Laurent. Op zich maakt het me wel benieuwd naar het boek dat toch maar 220 pagina's telt, maar niet direct een 1 op 1 verfilming lijkt geworden te zijn.

De film zit vol wijsheden en soms gaat het wat snel om het goed te kunnen vatten. Je hebt soms wat weinig tijd om er even bij stil te staan. Maar in vele bewoordingen zag ik de wijsheid vervat en daar kan ik wel van genieten. Het einde voelt een beetje cliché aan, maar toch ook weer niet.

Jennifer Kent heeft de lat met The Babadook al meteen hoog gelegd. Een zeer goede horrorfilm schudde als debuut al uit haar mouw. Je kan dan verwachten dat ze dit niveau al niet meer zou halen met een volgende film. Niets is echter minder waar want The Nightingale is een zeer aangrijpend en indrukwekkend drama geworden. De koloniale sfeer is nadrukkelijk aanwezig. Ook de ratio waarin het gefilmd is, is tegenwoordig atypisch. Het is een zwaarmoedige film maar nadat je het hebt afgekeken bleef ik toch wel achter van damn, dit was sterk. Wat een acteerprestatie van Aisling Franciosi. Ik heb zelden zo de haat vanaf het scherm zien spatten. Het is ook allemaal bam in the face.

Met The Nightingale krijg je dus als kijker geen typische revenge flick voor de kiezen. Het is veel meer dan dat. Het is een behoorlijk gelaagde film. Zo wordt er een soort van connectie gesmeed tussen de Letteremairrener man en Clare door hun gedeelde pijn. Het racisme en de vooroordelen smelten voor de zon, niet onmiddellijk maar geleidelijk aan. Wat ik verder kan appreciëren is dat Jennifer Kent niet probeert te shockeren om te shockeren. Ze vindt een mooie gulden middenweg. Of The Nightingale voor iedereen is weggelegd? Ik denk het niet maar ik vind het één van de beste films van dit jaar. Jaja, zeker wel!

Guillermo Del Toro, altijd wel de moeite om te bekijken. Vaak draait het in zijn films rond het thema monsters. Interactie met een monster, verliefd worden op een monster, een monster zijn maar er niet zo uitzien. Ik denk ook dat hij iets met horloges heeft, dat is ook wel iets wat ik al meerdere keren heb zien terugkeren.

De cinematografie is werkelijk weer adembenemend goed. Het verhaal is interessant genoeg voor een keer te zien. Niet meteen mijn meest geliefde onderwerp, ik ben ook altijd zeer sceptisch. Niet alleen over mediums maar over alles in feite waar ik over lees/zie/hoor. Nightmare Alley was dus een aparte film en ik ben wel tevreden dat ik de film eens gezien heb, maar met een speelduur van 2u30 moet je voor jezelf uitmaken of dit een film is waar je tijd wilt aan spenderen.

Ondanks dat ik niet actief denk mee te doen aan de horrorfilm challenge ben ik wel van plan om nu aardig wat van mijn vrije tijd die ik aan film besteed aan horror te besteden. Er zijn nog een heel aantal "klassiekers" die ik niet gezien heb. Veel van deze Wes Craven oa.

Ik moet zeggen dat ik deze film wel kon smaken. Leuk verhaal, goede gore en practical effects die er zelfs nu nog best spectaculair uitzien. Het geschreeuw gaat er soms wat over maar het hoort hoe dan ook wel wat thuis in een horrorfilm natuurlijk. De muziek is zeker een pluspunt en het maakt me best benieuwd naar de volgende delen die hoogstwaarschijnlijk dit niveau niet kunnen evenaren.

Nikita is een film die een moeizaam begint kent en het wordt eigenlijk pas echt interessant eenmaal we over de helft zitten. Nu maakt Nikita tijdens deze 2 uur durende speelduur ook een best grote evolutie door qua persoonlijkheid. Je zou denken dat ze steeds meer gehardend is door al wat ze heeft meegemaakt maar ze lijkt juist steeds softer te worden. De hoofdrolspeelster Anne Parillaud speelt vooral in het begin zo irritant dat ik steeds minder zin kreeg om verder te kijken.

Uiteindelijk is het niet eens zo'n slechte film met nog een aantal leuke scènes. De scène in het wc waar het raam dichtgemetseld is. De scène met het zuur en Jean Reno die emotieloos een bijna gerobotiseerde mens speelt. Ook de scènes met Marco zijn aangenaam om te zien.
Een ruime 3*.

1984 is een interessant toekomstbeeld dat weleens werkelijkheid zou kunnen worden of toch gedeeltelijk. Ik zie dat de (vrije) wereld hier steeds meer naar toe aan het streven is. Allemaal regeltjes om corona een halt toe te roepen, terwijl corona zich daar eigenlijk zo goed als niks van aantrekt. Een pandemie als deze terugbrengen kan alleen doordat het virus er zelf mee stopt, en dat is in de geschiedenis gebeurd door het bereiken van groepsimmuniteit. Dit gebeurde ook veelal na 3 golven (waarvan de 2e en 3e de dodelijkste zijn), ik dacht dat er 1 griep was die er 4 had (weet niet meer dewelke). Anyway, het zal dus interessant worden nadat we april/mei bereiken of er een stop kan worden gesteld aan covid. Groepsimmuniteit voor covid wordt al lang in twijfel getrokken en ondertussen zijn de eerste "grote" mutaties ontstaan. Ik denk ook dat dit nog maar het begin is van mutaties. Het virus krijgt het stilaan moeilijker door de vele besmettingen en inmiddels de eerste vaccins, waardoor het virus zich zal aanpassen en dus muteren.

De grootste overeenkomsten met deze film zie ik tegenwoordig in het veel vaker controleren van mensen of ze ja dan neen de regels volgens bijvoorbeeld of ze misschien stiekem bijeen komen bij Kerst en Nieuwjaar. Ik heb het gevoel of ze nemen stukje bij beetje onze vrijheden weg. Gelukkig mag werken nog. Covid is geen extreem dodelijk virus zoals Ebola (deze maatregelen zijn buitenproportioneel, de financiële drama's die zullen volgen onwezelijk). De griep in Hongkong van rond de jaren '60 daar werd amper over gesproken. Mensen deden gewoon verder zoals ze bezig waren en nu mag bijna niets meer. Nu goed ik denk dat dit boek en film steeds populairder zal worden, want ik denk dat deze crisis nog lang niet achter de rug is.

Ik vond het wel niet echt een enorm inhoudelijke film. Er wordt een soort van wereld gebouwd en je komt wel in die nare, totalitaire sfeer terecht maar het voelt alsof er wel meer in had gezeten. Veel mensen denken oh in 1984 is er niets van terecht gekomen, maar vraag eens aan de Chinezen hoe ze zich voelen. Dat is echt een soort van Big Brother (in wording).

Het is eigenlijk al een tijdje geleden dat ik deze film heb gezien, maar zeker nog geen jaar geleden. Toch staat het verhaal me nog redelijk bij alsook de heerlijke mysterieuze sfeer.

The Ninth Gate is een fascinerende thriller met Johnny Depp in een glansrol en een origineel concept. Boeiend van begin tot einde, ook al lees ik zelden nog boeken, dit was een erg interessant verhaal. Misschien moet ik deze binnenkort maar eens aanraden aan mijn vrienden voor een filmavondje, dan kan ik deze nog is herzien aangezien ik het einde een beetje rommelig vond.

Best wel goed voor een single location film. De film kent de nodige plot twists die het boeiend houden. De acting vond ik goed, de muziek ook, de regie. Mooie sneeuwlocatie. Beetje donker misschien, maar dat hoort wel bij het genre van No Exit. Een klassieker zal het waarschijnlijk niet worden maar wel een prima film voor een doorsnee filmavond. Goed genoeg om een keer gezien te hebben.

Leuke film nog wel. Jennifer Lawrence ligt het wel om in dit soort films te spelen. Een film met wat gekheid op een stokje, ik denk dat Jennifer zelf prettig gestoord is zoals ikzelf ook wel ben. Film keek vlot weg en was zo gedaan. Ook knap dat Jennifer naakt niet schuwt, ze gaat zelfs in haar pure tekeer als een bezetene. Leuke komedie dus ondanks dat ik dit genre niet vaak meer kijk aardig verrast. Het was zeker niet flauw, ergens misschien typisch nerd-mooie meid verhaaltje, maar dat deert niet.

Niet slecht, maar ook niet goed. Ik vond het qua insteek een vrij origineel werkje. Het blijft ergens ook behoorlijk vaag. Dat is ook iets dat je moet liggen. De hoofdrolspeelster heeft het financieel nogal moeilijk en ze besluit een kamer te huren tegen een lage prijs. De hoofdrolspeelster weet de film redelijk goed recht te houden. Het einde is suggestief en uiteindelijk weet je zo goed als niks wat dat monster voorstelt. Echt gore in de zin van martelen zit er niet bij. Een slasher kan je het ook niet direct noemen. Soort van bovennatuurlijk thrillertje misschien?

No Time To Die begint met een strakke actiescène met een Italiaanse setting. Daniel Craig moet hier meteen vol in de actie in deze introductie van de film. Het duurt al bijna een halfuur schat ik voordat de titelsong komt. Na deze sterke introductie glijdt de film wat af doordat het verhaal verder dient opgebouwd te worden.

Daarnaast maken we ook kennis met Mr Safin, gespeeld door Rami Malek. In een flashback wordt wat achtergrond gegeven over de relatie tussen hem en Madeleine (Léa Seydoux). Echter weet Malek zijn villaine personage nooit echt kleur te geven. Zijn bleke, ziekelijke gezicht en zijn erg kalme manier van doen weten nergens potten te breken. Dat is wellicht het grootste minpunt aan de film. De villain krijgt een ondergeschikte rol, het gaat meer over de vermenselijking van Bond lijkt het wel.

Het verhaal is best typisch voor spionagefilms, het gaat weer eens over het redden van de wereld. Het script probeert wat interessant te doen wat an sich gewoon een soort van biowapen moet voorstellen. Gelukkig zijn er zeker momenten dat ik onder de indruk van de film was. Zeker de actiescènes mochten er zijn en ook het emotionele einde was erg geslaagd. Dit kon enkel slagen door de goede chemie tussen Daniel Craig en Léa Seydoux en die hebben ze wel. 8.5/10

Goede film waarin we Kevin Costner aan zijn conditie zien werken . Run, Kevin, run want de FBI en wie weet wie nog allemaal zit je op de hielen man! Haha, dit is echter geen biopic van een atleet maar van een romance die uitmondt in een nachtmerrie. De film kent in het eerste uur een ietwat voorzichtige opbouw van de relaties waarin Sean Young dus zogezegd een femme fatale moest voorstellen. Daarin vind ik wel dat de film faalt want Young is, wat mij betreft, niet eens zo aantrekkelijk. Ze komt nogal opdringerig over en haar dood is nogal ongeloofwaardig. Ze valt ook nog eens op een salontafel dat haar val breekt en toch zou ze haar nek gebroken hebben, ik weet niet hoor. Ik bedoel Kevin Costner valt ook ergens vrij gelijkaardig, maar hij staat recht en rent verder alsof er niks gebeurd is. Wat een kanjer!

Costner presteert hier prima en zet hier een personage neer met balls of steel. Sean Young was wat irritanter (aan die lach kan ze vast niets veranderen). Will Patton kwam op mij over zoals dat van zijn personage werd verwacht. Voor het einde verwachte ik alsnog dat Costner zou ingerekend worden maar het echte einde van de film bleek anders te gaan uitdraaien. Het werd een einde dat nieuwe vragen stelt die nooit zullen beantwoord worden. Was het wel echte liefde tussen Farrell (Costner) en Susan (Sean Young) of was het eigenlijke doel vooral staatsgeheimen ontfutselen?