Opinions

Alweer de zoveelste griezelfilm waar na verloop van korte tijd de poppen bijna letterlijk aan het dansen zijn. Dat gezegd hebbende moet ik wel toegeven dat deze The Boy zeker niet de slechtste is uit dit sub genre. Er zit een aardige opbouw in het verhaal, Cohan is een wereldactrice waarvan ik meer zou willen zien, een aantal van betekenis zijnde schrikeffecten, en het belachelijke uitgangspunt word aan het slot te niet gedaan door een redelijke twist, waardoor deze poppenkast toch nog een bevredigend einde krijgt.

Ergo: gewoon een acceptabele thriller, fijn voor de liefhebbers, maar we zullen hem vrij snel zijn vergeten.

Onschuldige, maar ook onevenwichtige tienerfilm. Volgt op heel gereserveerde, brave wijze een aantal jongeren die zich wat af proberen te zetten tegen de gevestigde orde maar dit is niet bepaald een nieuwe Rebel without a Cause. Middelpunt is de engelachtige Ryder(wat was ze toen mooi), die, net als in het echte leven, hier per ongeluk op het slechte pad geraakt, en zich continu omringd weet door jongens die een oogje op haar hebben. Klinkt wellicht leuker dan het is, want het heeft werkelijk weinig om het lijf.

Jammer toch dat Winona na de bloeiperiode in de jaren negentig/begin tweeduizend, de echte top nooit heeft gehaald, wat ook geld voor haar adequate tegenspeler Haas. In de bijrollen herkennen we wat acteurs die tegenwoordig nog wel prominent aanwezig zijn in kassuccesjes: Catherine Keener, Chris Cooper en John C. Reilly. De laatste twee spelen trouwens vrij vervelende types in deze timide film.

Had er wel hoge verwachtingen van(eindelijk eens een rampenfilm uit Europa ipv Amerka), maar dan valt ie toch wat tegen. Ik zal werkelijk op het puntje van mijn stoel toen de ramp zich voltrok. Werkelijk adembenemend verfilmd, allen was dit maar een minuut of 20. De aanloop naar dit spektakel toe en de speurtocht van Pa naar de overlevenden daarna verloopt zeer conservatief en presenteert het ene cliché na het andere.

Als we in Europa zo'n type film maken, verwacht je eigenlijk toch net even iets anders, iets inventievers dan we krijgen voorgeschoteld vanuit Amerika, maar daar is geen sprake van.

Wie overigens Lo Imposible al heeft gezien kan deze eigenlijk best overslaan want het verhaal heeft qua vertelwijze meer dan opvallende parallelen. Is m.i. dus meer na aperij, dan dat de makers ons iets nieuws bieden.

Eindresultaat is een kleine voldoende, niet meer helaas.

De niet bovenmatig getalenteerde Van de Velde probeert iets te veel de perfecte film af te leveren en stopt derhalve een overdaad aan informatie in Bram Fischer wat tegen het einde behoorlijk gaat irriteren, maar alles bij elkaar toch een ruime voldoende. Verhaal is al, vanuit andere perspectieven, vaker verteld en het is toch wel een compliment dat ondanks dat de afloop al vooraf bekend is de film behoorlijk spannend is en blijft boeien. Enkele fouten en/of onwaarschijnlijkheden(zal het echt zo zijn geweest dat een advocaat de openbare aanklager uitmaakt voor een James Bond adept in 1963? De taferelen van blijdschap als de rechter zijn uitspraak heeft gedaan komen behoorlijk onwerkelijk over, zelden mensen gezien die zo bizar vreugdevol reageren op een levenslange gevangenisstraf), neem je maar op de koop toe. Verstand op nul zetten kan derhalve af en toe helpen. Wat ook helpt is als je een liefhebber van een rechtbankfilm bent, want dat is waar Bram Fischer zich uiteraard grotendeels afspeelt. Nergens de grootse film die het wil zijn, maar het kijkt goed weg en veel details kloppen wel. Sterke rol van Muller ook, heeft me in Gooische Vrouwen nooit kunnen overtuigen met zijn overacting, maar hier werkt het accent en zijn vertolking wel, ondanks dat hij wat te jong oogt voor een advocaat met zulke oude kids.

Toch echt wel een bijna letterlijke remake van het Belgische Brasserie Romantiek.

Voor beide versies geld als grootste probleem dat het allemaal zo onrealistisch/onecht oogt.

Al die verhaallijnen met soms bizarre personage's... en dat alles op één avond in een klein restaurant.....Iets te geforceerd en gekunsteld allemaal.

Hoe sympathiek het concept hier ook is: voor een romantische komedie geld dat het wel enigszins authentiek moet zijn, je moet er in geloven, en dat is hier net niet het geval.

In de bijrollen word er goed geacteerd(Heijmans/Van Bennekom), maar de centrale rollen van Verbaan en Weeber hadden, zoals in het orgineel, toch echt ingevuld moeten worden door betere acteurs die tien jaar ouder zijn.

Kijkt al met al goed weg, zonder dat de verveling toeslaat, maar het gevoel dat je naar een echte kwaliteitsfilm zit te kijken krijg je nooit.

Hard-harder-hardst, weet waar je aan begint als je deze bekijkt. Een drama, voornamelijk gesitueerd in de gevangenis, en ook deze is weer zeer de moeite waard. Ik schrijf ook, want ik kan me eigenlijk maar weinig slechte films herinneren die zich in de jail afspeelden, blijkbaar brengt die omgeving voor een film een bepaalde intensiteit die altijd goed werkt. Brawl in Cell Block 99 is bovenal het verhaal van een man die wanhopig strijd levert om zijn vrouw en ongeboren kind te beschermen, daarbij tot het uiterste wil gaan, en zo'n rauw en simpel verhaal werkt dan goed. Vaughn is geen groot acteur, speelt hier ook iets te veel met een uitgestreken gezicht(echte emoties kan Vince nauwelijks tonen) maar wonderlijk genoeg werkt het wel, mede ook door zijn imponerende fysiek. Voor de rest doet het verhaal zelf zijn werk, met als resultaat een film die nog lang in je hoofd blijft spoken, en dat gebeurd met niet meer al te vaak.

Gemaakt volgens het beproefde recept, al 10.000 keer eerder gedaan, maar moet bekennen dat ik het af en toe best lekker vind om zo een thriller die zich afspeelt op één locatie te aanschouwen. Kwalitatief zeker niet het beste in dit genre, is meer een soort Home Alone voor volwassenen dan een nieuwe Wait until Dark, zeg maar. Met hier een moeder die, hoewel ze zelf ook pas nieuw is in dit huis, opvallend genoeg precies weet met welke invalshoeken ze de bad guys kan verrassen. Matig acteerwerk ook, Union is een mooie vrouw maar echte emotie kan ze niet spelen. Idem voor de vier, niet al te snuggere slechteriken : ze kunnen er nog net mee door, maar wakker zal je er geen moment van liggen als deze jongens ooit op de stoeptegels van je eigen huis zouden staan. Erg voorspelbaar en van B niveau dus, men dient het kritisch oogje af en toe dicht te knijpen. Mensen die niet zo houden van dit type film zullen ongetwijfeld een lagere waardering geven dan de drie sterren die ik er voor over had.

Erg povere thriller, niet zo slecht misschien als je op basis van de tot dusverre gegeven cijfers op de diverse sites zou denken, maar dat het kwalitatief volstrekt onder de maat blijft is duidelijk. Voorspelbaar plot(al duizend keer eerder gezien), armzalige uitwerking(heb nog nooit diverse verhaallijntjes zo klungelig samen zien komen als in deze film), en desastreus acteerwerk. Met name houten klaas Fraser maakt er als de veronderstelde held een potje van en acteert op het niveau van een mummie die hij in zijn succesvolste films ooit bestreed. Alleen Suplee als de gehandicapte misdadiger die het allemaal te veel wordt maakte wat gevoel bij me los, alhoewel ik ook die dankbare rol in het verleden wel eens beter gespeeld zag zien. Breakout is enkel uit te houden als je je kritisch vermogen anderhalf uur ergens anders parkeert, als je er niets van verwacht valt het wellicht mee.

Als er in den beginne niet zou zijn vermeld dat dit blijkbaar echt gebeurd is, dan zou je deze film afdoen als zijnde complete nonsens, maar net het gegeven dat dit uit het echte leven is gegrepen maakt het fascinerend. Bovenal een warme, prettige vertelling over echte mensen(briljant bedacht om het hoofdpersonage door de keurige, volkse Metz te laten spelen, een vrouw die nog dikker is dan de echte Joyce), zelfverzekerd en to the point geregisseerd door Dawson, waardoor het gevoel dat je naar een betere tv-film zit te kijken continue aanwezig is. De religieuze ondertoon is bijna net zo duidelijk aanwezig en kan als storend worden ervaren, maar ik had daar zelf, ondanks dat ik vroeger nooit heb overwogen een EO jongerendag te bezoeken, totaal geen last van. Er zitten enkele scènes in die op het randje zijn(de moeder die tot god bid en de zoon die dan vervolgens vrijwel direct weer tot leven komt), maar Dawson is dan wel zo slim om hier wat objectiever tegenwicht aan te bieden(de onderwijzeres die aan het einde de onrechtvaardigheid aanhaalt waarom sommige mensen worden gespaard en anderen in no time komen te overlijden, een vraag die je natuurlijk bij het zien van Breakthrough op de lippen ligt). Mooie, evenwichtige film derhalve, onverwachte surprise, een geslaagde feel good movie.

Lange tijd een degelijke, evenwichtige film. Zorgvuldig en met respect voor het onderwerp gemaakt, perfecte aankleding, mooie setting, een verhaal vertellen op een vrij hoog niveau heet dat. Laatste half uur gaat er echter veel fout en vliegt regisseur Serkis behoorlijk uit de bocht(een beetje ondeugd en onvoorspelbaarheid van zijn eigen Golem had hem goed kunnen helpen). Het wordt dan een overdreven sentimenteel verhaal, een echte tranentrekker die erg vals aanvoelt. En zo wordt het rapportcijfer dan maar aangepast van een potentiële dikke 7, tot een magere 6. Foy is best goed in de vrouwelijke hoofdrol, Garfields vertolking viel me echter niet mee. Steeds die gelukzalige glimlach op zijn tronie bij alle onheil wat hem overkomt.....een gepaste woedeaanval had hem zelf en de film zeker goed gedaan, een oscar zit er zeker niet in op deze manier.

Teleurstellend. Makers veronderstellen al enige voorkennis bij de kijker, dus wie rekent op veel informatie of diepgang komt bedrogen uit. Oogt wat als een chaotische haastklus, doordat Haynes erg veel in anderhalf uur wil stoppen. Lange tijd wordt je ook afgeleid door de quasi flitsende montage waarmee men blijkbaar wat extra's aan deze in beginsel sombere biografie wil toevoegen. Pas tegen het einde reserveert men tijd voor enige emotie en spanning, maar dat is veel te laat om nog te overtuigen. Cumberbatch is niettemin goed, Bond acteur Rory Kinnear een waardige tegenstander, maar goede acteurs maken helaas nog geen goede film. Dit onderwerp zal te zijner tijd ongetwijfeld betere behandelingen krijgen.

Begint leuk. In een hoog tempo worden aardig wat grappen op je afgevuurd waarvan je op zijn minst moet glimlachen. Maar ergens halverwege, als de twee kerels gaan strijden om het meisje, word het erg melodramatisch en zakt de film behoorlijk in. De belangrijkste vraag op deze aarde die dan blijkbaar beantwoord moet worden(van wie is de baby en wie krijgt Zellweger?) krijgt een laf en voorspelbaar antwoord: Firth krijgt in zijn films bijna altijd uiteindelijk het mooiste meisje aan zijn zijde, Dempsey heeft al een keer verloren in Sweet Home Alabama.
Zellweger doet het opvallend goed in de hoofdrol: dit is haar film en haar personage. Ze ziet er hier trouwens een stuk beter uit dan in The Whole Truth(kijk en huiver). De twee heren hebben wel eens beter werk geleverd. Dempsey kunt je niets kwalijk nemen(is gewoon een beperkte acteur), maar Firth is hier wel erg harkerig en kan veel beter.
Al met al een vermoeiend derde deel, valt te hopen dat deze serie hiermee stopt, maar een hint in de slotseconden doet vrezen dat de deur voor nog een vervolg openstaat.

Hoe gek kun je het bedenken? Lethal Weapon meets The Lord of the Rings, een ongemakkelijke combinatie van twee totaal verschillende filmgenres waar je echt even aan moet wennen, maar als je jezelf die tijd gunt, dan ga je er in de tweede helft nog in mee ook. Een wereld van foute en goede politiemensen, lieve(de heerlijke Fry) en foute(Rapace als een soort terminator) elfjes, goede(Edgerton, bijna onmerkbaar goed onder die schmink) en foute maar in ieder geval altijd lompe orks. En ze zijn allemaal bijna twee uur lang op zoek naar een toverstafje! Dat deze onzin uiteindelijk nog redelijk werkt, ligt voor een behoorlijk gedeelte aan Will Smith, die serieus en stoïcijns de hoofdrol vertolkt, en zo onze rots in de branding is bij dit twijfelachtig gebeuren. Daarnaast weet Ayer wel hoe hij een spannende achtervolgingsfilm moet maken, en worden we derhalve getrakteerd op goed in elkaar gezette actiescènes, als je er maar niet te veel over gaat nadenken! Een krappe voldoende uiteindelijk, heb me in ieder geval niet verveeld.

Hoewel ik vroeger gek was met bolke de beer en dus verwachte enige affiniteit met het hoofdpersonage te kunnen voelen werkte dit bij mij niet. Te overdreven en ongeloofwaardig. Enkele aandoenlijke momenten, maar wat overheerst is dat Moody geen volwaardige acteur is die bij dit toch al wat krom verhaal geen mededogen weet los te maken(en trouwens ook meer lijkt op het oudere, onvolwassen broertje van Mike Myers in Wayne's World). Zichtbare pretenties genoeg, maar dat prettige, goede gevoel in je buik waar hier duidelijk op wordt gemikt ontstaat nooit, ook al omdat men zich bij het schrijven van dit script wel een aantal zeer merkwaardige moves permitteerde. Ik haakte definitief af toen die politie inspecteur een fanatieke bijdrage ging leveren aan de film van James(hoe gek kun je het maken?), maar ook het gegeven dat de echte ouders van James hun zoon weloverwogen laten opnemen in een inrichting en enkele momenten later opeens weer vol overgave meewerken aan zijn film, tart de geloofwaardigheid, En dat een zichtbaar ouder persoon zo in de smaak zou vallen bij een aantal wel erg goedmoedige jongeren......te bizar voor woorden, en niet uit het echte leven gegrepen. Jammer dat er enkele goede acteurs verwaarloosd worden met een onbeduidende bijrol. De nog immer zeer getalenteerde Danes duikt kort op als psychiater, en Luke Skywalker speelt in de minieme tijd die hem gegeven is best aardig als de valse vader. De beer is weliswaar los maar beregoed wordt het nergens, zullen we maar zeggen.

Het wilde westen op zijn hollands. Bizarre film eigenlijk die zich toch goed laat aanzien. De twee en een half uur vlogen op enerverende wijze voorbij, maar ook een film die niet makkelijk valt te duiden. Veel geweld, blote lichaamsdelen in overvloed en een feministische ondertoon die prettig werkt. Het trucje om een western niet in chronologische te vertellen is de laatste jaren al toegepast door Tarantino maar krijgt hier een effectief vervolg, want het voegt daadwerkelijk iets toe aan de vertelling. Koolhoven gaf aan vooral geïnspireerd te zijn door The Night of the Hunter maar de invloeden van andere regisseurs zijn overduidelijk herkenbaar:naast QT ook Verhoeven en Eastwood( de opmerkelijke sterfscène van De Lint in Soldaat van Oranje word hier nog eens overgedaan, en de herrijzenis van een wraakengel hebben we al eens gezien in Eastwoods High Plains Drifter). Regisseurs die wel meer talent hebben dan Koolhoven want ondanks deze dappere en acceptabele poging om iets eigens te maken ontbreekt het echte briljante wat een topfilmmaker van de grote massa onderscheid. De recensies gelezen te hebben in de diverse dagbladen en bij sommige alhier, dacht ik stiekem aan een meesterwerkje maar dat is het toch net niet. Lijkt me geen film die in het buitenland veel hoge ogen gaat gooien, daarvoor is dit weliswaar smakelijk gerecht al eens vaker opgediend, zij het met een ander sausje. Schitterende hoofdrol wel van Fanning, een dame die me al betoverde als kindsterretje in Man on Fire, maar hier met haar zwijgzame rol bevestigd dat ze met de juiste keuzes strakjes bij de allergrootsten zal horen. Ook één van de weinige films waaraan ik me niet aan de bijdrage van Tygo Gernandt heb hoeven te ergeren.

Grillige komedie. Momenten van fraaie, droge Engelse humor(entree van the queen), een enkele heerlijk absurde scène(McDowells sterf moment) die doet denken aan het beste van Monty Python, maar ook nogal wat grappig bedoelde situaties die totaal niet werken en naar het einde toe gaat het nergens meer over. Bijrolletje voor Hamill(Luke Skywalker), had hem bijna niet herkend. Geen slechte film, maar er word niet uitgehaald wat er in had gezeten.

Best aardig voor de twee uur dat het duurt. Wie er echter een broertje dood aan heeft als een verhaal rationeel niet helemaal lijkt te kloppen kan deze Broer beter links laten liggen. Regisseur Enthoven heeft een paar verrassende wendingen in petto die niet geheel geloofwaardig zijn(dat de oplichter die De Bouw hier feitelijk is aan het slot mogelijk zijn leven gaat opofferen om zijn nicht, die hij nauwelijks kent, te redden, gaat er bij mij niet helemaal in), maar daarmee houd hij op zich wat simpele verhaal in ieder geval toch goed op stoom. Filmpje dat, net door die wendingen, ook niet goed in een hokje te plaatsen valt. Een komedie vond ik het zeker niet, meer een romantisch drama light wat opeens lijkt te veranderen in een thriller, om te eindigen als een wat sentimentele tranentrekker. Voor ieder wat wil dus, maakt wel dat dit als geheel een wel sympathieke maar onevenwichtige film geworden is die niet veel kijkers echt goed zullen vinden en/of zich deze tot in lengte van dagen zullen herinneren. Iedereen krijgt van mij een (ruime) voldoende maar zowel Enthoven, De Bouw als de Belgische cinema als geheel schat ik toch dermate in, dat ze bij volgende projecten beter en belangwekkender werk af kunnen leveren.

Was niet echt onder de indruk. Weer maar eens een film over opgroeiende jongeren en hun letterlijke weg naar volwassenheid, maar deze Broers verloopt tergend traag, kent weinig opvallende ontwikkelingen en heeft dus last van een mager plot. Vandaar misschien dat sommige scènes worden herhaald zonder dat dit ook maar iets toevoegt? De twee belangrijkste personages kunnen ook nauwelijks boeien omdat we nauwelijks wat over hen te weten komen. Smulders als Lucas is erg introvert, Penoza's Gomperts zet Alexander neer als een ongecontroleerde losbol op zoek naar vrijheid, maar ook hem leren we niet echt kennen. Verhaal valt bovendien behoorlijk stil na de belangrijkste twist, als Alexander plotseling verongelukt. Schouw probeert het dan nog enigszins spannend te houden met een gezochte flashbackstructuur maar echt werken doet dit niet. Nee, vlakke bedoeling, niet echt een goed visitekaartje.

Door de wisselende reacties vandaag nog eens bekeken, maar het was een goede film, is nog steeds een goede film, en blijft voor immer ook een goede film. Prachtig toch dat je in nauwelijks 70 minuten zo veel moois krijgt voorgeschoteld? Onbegrijpelijk dat sommige de trapscène ondermaats vinden...Een slok op of zo? Was even luguber als geniaal gefilmd, bombastische muziek maakte het helemaal af.

Vanaf akte vier zat ik weer op het puntje van de bank, en die scènes met die maden....Dan ga je toch weer anders kijken naar je dagelijks stukje vlees. 92 jaar jong inmiddels maar still going strong. Eisenstein bedankt! Het was weer een waar genoegen.

Toch wel een behoorlijke actiethriller, wilde hem aanvankelijk zelfs drie en een halve ster geven, maar bedacht uiteindelijk dat dit waarschijnlijk iets te veel eer was, want het verhaal is flinterdun en valt in twee zinnen samen te vatten. Niettemin alle respect voor Solet en de zijne omdat ze er bijna het maximum uithalen. Bijna, omdat Bullet Head best wat meer relativerende humor had kunnen gebruiken, maar voor de rest zeker niet vervelend. Enkele spannende goed gefilmde scènes, een paar gevatte dialogen, een hond die liever bijt dan blaft(Deniro in zijn meest overtuigende rol sinds jaren) en drie bekende acteurs in de hoofdrollen(Culkin, die nog steeds zo verbaasd uit zijn ogen kijkt als dat jongetje in Signs zullen we maar niet als bekend acteur meetellen). Van die drie maakt Brody, hier de man met wie we geacht worden mee te leven, de meest gemotiveerde indruk. Malkovich gebruikt de automatische piloot en Banderas is voor de afwisseling de bad guy, maar maakt met zijn korte optreden niet echt indruk. Al met al een redelijke B film, zo eentje die je vroeger bij de videoboer voor een schappelijk prijsje definitief mee naar huis kon nemen.

Nooit nog gedacht om een vervolg op de originele Transformers een voldoende te kunnen geven, maar deze verdient het. Geen meesterwerk natuurlijk, maar was stuk beter dan bijvoorbeeld de laatste zielloze sequels met Wahlberg in de hoofdrol. Het overdaad schaadt probleem wat op de vorige films van toepassing bleek is hier minder, verder gelukkig niet zo een kinderachtige humor, redelijke actiescènes en een hoofdrolspeelster die niet louter voor haar looks is ingehuurd, maar daadwerkelijk talent heeft voor haar professie. Slimste zet is om deze film Bumblebee te noemen, bij Transformers 6 waren er op zeker meerderen van te voren afgehaakt. Verfrissend al met al, een waardige afsluiter van een toch wel belabberde reeks. Althans ik hoop dat men beseft dat het verstandig is het hierbij te laten.

Geweldige film. Eigenlijk nog nooit van gehoord, totdat ik dit pareltje onlangs voorbij zag komen op NPO 3, en het was genieten geblazen. Knap dat men toch nog een variatie weet te maken op die al bestaande zombiefilms. Niet mijn favoriete genre film overigens, maar Busanhaeng is dan ook wat meer dan zomaar de zoveelste. Retespannend vooral, simpele maar briljante enscenering in zo'n trein, de ene enerverende scène volgt de andere op. En slim dat men dit tussen al die onzin door, dit vooral al ook een film met een menselijk gezicht laat zijn. Zelfs bij de meest verderfelijke kwast(die harde zakenman aan het eind) krijgen ze het voor elkaar dat je enigszins empathie voor hem voelt. En dan die slotscène, als die kleine meid een liedje begint te zingen en zo haar dood voorkomt.... , ik dacht even dat ik Paths of Glory herbeleefde, geniaal. Was er van overtuigd dat ik met 28 days later... de beste horror van het zombie genre reeds had gezien, maar die is bij deze geëvenaard. Ook een absolute aanrader trouwens voor al die NS reizigers die menen te moeten klagen als hier hun trein vijf minuten vertraging heeft. Kijk wat er in Korea gebeurd in dit vervoermiddel, en tel je zegeningen!

Duidelijk afgekeken van het trucje wat met succes in Cloverfield werd toegepast. Een aantal doodgewone New Yorkse burgers die plotseling worden geconfronteerd met een onaangekondigde, onbekende vijand. Een continue dicht op de huid camera moet de kijker het gevoel geven bijna deel te nemen aan de actie, en dat lukt vrij aardig. Als ergens over de helft van Bushwick de verklaring word gegeven voor al dat geweld verliest de film behoorlijk aan kracht en geloofwaardigheid want die uitleg is hilarisch slecht bedacht, maar dat mag uiteindelijk de pret niet drukken voor de liefhebber van deze vakkundig gemaakte maar hersenloze actiefilm.

Met film is het net als met muziek. Als je in de juiste stemming bent hoeft het niet geweldig te zijn om er toch enigszins van te kunnen genieten, en dat had ik nou ook met dit werkje. Duidelijk dat hier getracht wordt om binnen het horror genre, na Michael Myers, Jason Voorhees, Freddy Krueger en inderdaad Candyman, weer een nieuw cult figuur te lanceren maar deze griezel komt bij lange na nog niet eens in de buurt van genoemde iconen. Bye Bye Man zelf is zonder twijfel de zwakste schakel in deze niettemin vlot lopende vertelling. Hij werkt meer op de lachspieren dan dat hij angst inboezemt, wat dan wel weer wordt gecompenseerd door de opvallende casting van de vrouwenrollen. Diva Faye Dunaway doet mee, die chick uit de Matrix trilogie heeft een bijrol en warempel huppelt de bevallige ex van prins Harry zowaar prominent door het beeld. Gemiddeld filmpje al met al, anderhalf uur kijken zonder je een moment te vervelen is hier pure winst. Valt wel te hopen en ook te verwachten dat er geen vervolgen komen, want dan haak ik af en zeg: bye bye man.