Opinions

Zeker niet perfect, maar ik heb me goed geamuseerd met deze thriller, die lange tijd de spanning weet vast te houden. Simpele vertelling eigenlijk, maar toch geen hapklare brokken en dus prettig dat het enige tijd gissen blijft op welke wijze het verhaal zich ontwikkeld. Banderas specialiseert zich de laatste jaren in de betere B film, en levert hier ook nog eens een behoorlijke acteerprestatie. Tegenspeler Rhys Meyers was in het vorige decennium enige tijd een veelgevraagde ster, raakte daarna enige tijd uit beeld, maar geeft hier goed, dreigend tegenspel als de mysterieuze vreemdeling. Jammer dat we aan het einde twee rare twisten krijgen, waarvan de eerste al niet lekker of vlekkeloos aanvoelt, en de tweede ronduit slap is. Doet serieus afbreuk aan het geheel, maar toch drie en een halve ster van mij. Het is bijna Pasen en dus zijn we vergevingsgezind .

Prima vermaakt met deze. Bijna een verademing dat er in het superheldengenre eindelijk eens een beetje wordt afgeweken van de wat al te bekende paden. Gewoon de focus op één, relatief onbekende held, en een straight forward verhaal. De story is simpel qua opzet maar daardoor wel een stuk aangenamer dan de chaotische, overvol gepropte Marvel films van de laatste tijd. Meer nog dan een klassieke superheldenfilm is dit een prettig traditioneel verhaal over vriendschap, eer en wraak aangevuld met prachtige opnamen van het Afrikaanse land. Boseman is dik ok als titelfiguur, Jordan als de booswicht zelfs erg goed en Wright als de zuster van de held aangenaam grappig. Zijn de meer bekendere namen uit de cast wiens bijdrage wat tegenvallen: Serkis als schurk overdrijft bepaald, Freeman is bijna een parodie op een FBI man en Forest Whithaker heeft een malle bijrol als een of andere tovenaar. Maar dat mocht alles de totale pret niet drukken, zeer nice.

Niet bepaald een goede film, maar eerlijk is eerlijk: beide gewezen actiesterren hebben ook wel eens slechter werk afgeleverd. Van zeer gemiddeld niveau, iets meer relativerende humor in plaats van het zoveelste schietgevecht had niet misttaan. Logica is soms ver te zoeken, een enkele verrassende wending te veel ook, maar voor wie film kijken gelijk is aan verstand op nul zetten en een harde actiethriller hersenloos ondergaan is dit best te doen. Wel gemiste kans dat er zo slecht gebruikt is gemaakt van de setting in een duikboot. Normaal levert een film op die locatie altijd wel iets bijzonders op omdat makers de mogelijkheid tot extra spanningselementen dan goed weten uit te buiten, maar deze Black Water had zich net zo goed in een andere afgesloten ruimte mogen afspelen. Moet zeggen dat die andere actieveteraan op retour, Steven Seagal, destijds met zijn Under Siege echt een duikbootfilmpje had afgeleverd die een paar klassen beter was, dus ben je op zoek naar het betere werk dat zou ik, desnoods voor een tweede keer, naar die film kijken.

Materiaal om eindelijk weer eens een goede Spike Lee joint mee af te leveren, en dat is dan ook gelukt. Anderzijds is Lee nog steeds duidelijk zijn vroegere venijn bij zijn laatste vertellingen kwijtgeraakt, en blijft BlacKkKlansman behoorlijk braaf tussen de lijntjes, waardoor het ook niet de absolute top film wordt waar je op had gehoopt. Simplistisch ogend, maar waarschijnlijk wel waarheidsgetrouw, dat bijna alle blanken in deze film foute of niet al te snuggere gasten zijn. We worden dan ook geacht veel meer sympathie te koesteren voor enkele kleurlingen die er eigenlijk ook twijfelachtige denkbeelden op na blijken houden....erg naïef, maar echt storen doet het niet. Lee heeft het wat dat betreft in het verleden wel eens bonter gemaakt, en levert nu een vrij evenwichtige film af . Een lekker verteltempo, en er wordt zo nu en dan wat geslaagde humor en spanning toegevoegd waardoor het besef dat we dit allemaal niet zo serieus moeten nemen bij vlagen prettig werkt. En enkele kwinkslagen zijn toch wel behoorlijk spitsvondig(America first!), konden wel eens een klassieke status krijgen. Ja zoiets triviaals tussendoor maakt het dure bioscoopkaartje toch weer de moeite waard. Denzels zoon doet het heel redelijk, heeft de oogopslag en het stemgeluid van Pa gekregen, maar ik wacht nog even om te oordelen of hij een grote carrière gaat maken. Wat dat betreft is het speelse gemak waarmee Driver de bijna enige sympathieke blanke in de film neerzet, een voorzichtige indicatie dat deze laatste in de toekomst mooiere dingen krijgt aangeboden dan zijn tegenspeler. Conclusie: Lee is niet helemaal back maar wel weer on track.

Toch wel sterk. Nieuwsgierig geworden door de zeer positieve recensies alhier en in de landelijke dagbladen gaan kijken bij vue cinema zaterdag en dit is heel simpel een goed vervolg. Anderzijds is het zo dat het na afloop buiten regende maar ik had geen vreugdetranen die hierin verloren gingen aangezien ik niet helemaal meega in de overdreven lyrische reacties van sommige. Waar de film uit 1982 in den beginne matige reacties kreeg en pas later een cult status verwierf, heb ik het idee dat dit vervolg nu wat word overschat. Gewoon een bezienswaardige film, ongetwijfeld één van de betere uit 2017, maar niet het meesterwerk of eentje die de monumentale status gaat verwerven van de eerste. Je voelt twee en een half uur lang het respect wat de makers hebben voor het origineel: Ook hier word succesvol getracht een qua sfeer wat functioneel trage en unieke sf film noir af te leveren en de makers zijn daarin geslaagd, zonder al te veel nieuwe inventieve invalshoeken te tonen. Voert te ver om dit een herhalingsoefening te noemen, daarvoor is 2049 te mooi en spat het talent bij vlagen van het scherm, maar het is wel zo dat Villeneuve erg op safe speelt en zijn eigen signatuur te weinig afgeeft. Enkele terugkerende elementen uit de vorige film voegen niets toe(de bijdrages van Olmos en Young) of zijn grappig maar te gemakkelijk(alweer een robotschurk uit Holland) en Villeneuve heeft al in zijn vorige films laten zien wat plotgaatjes te laten vallen. Bij Arrival vond ik dat een stuk irritanter dan hier, maar ook bij deze tweede Blade Runner is het teleurstellend dat enkele verhaallijntjes niet helemaal worden afgemaakt. De stadse setting in de eerste was ook een stuk opwindender dan de doodse landschappen die hier vaak worden getoond, en de soundtrack van Vangelis was toch mooier dan wat Zimmer hier aflevert. Maar dat zijn alles bij elkaar details bij een film die weliswaar het niveau van de eerste niet haalt, maar op zichzelf wel

een visueel mooie(mag ook wel eigenlijk, voor dat geld) en stijlvolle vertelling is geworden, welke vooral door de liefhebbers van de eerste gewaardeerd gaat worden.

Tsja, feitelijk natuurlijk een overbodig vervolg, welk eigenlijk weinig tot niets toevoegt aan de verassingshit van 1999.

Toch moet ik zeggen dat voor zolang het duurt dit toch wel een enerverende griezelfilm was, ik heb me niet verveeld. De gebreken zijn wel duidelijk te zien, dus is het vrij makkelijk schieten: less is more is niet aan de makers besteed. De suggestieve spanning uit het orgineel is vervangen door meer expliciete beelden. Je moet je sowieso afvragen waarom deze zes jongeren(waaronder de broer van een van de vorige slachtoffers), na de gruwelijke verdwijningen van jaren er voor kiezen om vrijwillig door dat verdoemde bos te dwalen. Het trucje met de found footage werkt ditmaal ook niet helemaal: je vraagt je meerdere keren af waarom deze mensen tijdens hun uitvoerige doodsstrijd nog steeds die camera meeslepen en het zichzelf daardoor zo moeilijk maken... Maar wie over dit soort zwaktes in het scenario heen wil stappen en het verstand anderhalf uur op nul wil zetten, krijgt in ieder geval een intense, vaak claustrofobische griezelervaring te zien.

Misschien geen mokerslag die hier wordt uitgedeeld, maar een voltreffer wil ik het toch wel noemen. Opvallend toch dat films over de bokswereld overwegend best wel enerverend zijn, echt slechte producties levert dit type films zelden op(de Rocky's Iv t/m VII even buiten beschouwing gelaten), en ook Bleed for This is dan weliswaar niet de allerbeste uit de rij, maar op zichzelf toch een beste kijkervaring. Scorsese is uitvoerend producent en dat is te merken, want ook dit waargebeurde verhaal doet qua stijl lichtjes denken aan het kwalitatief uiteraard betere Raging Bull. Teller is niet de allerbeste acteur(en zeker geen De Niro, Wahlberg, Rourke, Douglas of zelfs Stallone) maar voor zijn doen levert deze babyface hier fatsoenlijk werk en voldoet ie in de hoofdrol. Het feit dat dit ongeloofwaardige verhaal ook nog eens echt gebeurd is, maakt het nog meer bijzonder. Ik heb de volle speelduur genoten.

Zeker geslaagd, geen absolute topper maar wel genietbaar zolang het duurt. Meer een karakterstudie dan een echte bokserfilm. Ook meer een al vaker verteld verhaal over een desperate man die zich wanhopig vastklampt aan het hoogtepunt uit zijn leven, dan een verslag over deze fascinerende sport, maar dit keer helpt het dat de jaren zeventig zo voortreffelijk getroffen zijn. Met zijn solide vertolking van een weinig sympathiek mens(die wat doet denken aan Robert De Niro in Raging Bull, al was die film een klasse beter) doet Schreiber het heel behoorlijk, waarschijnlijk ook omdat Schreiber zich goed kan inleven in een personage met zo weinig charisma omdat hij dat charisma zelf eigenlijk ook ontbeert. Jammer dat Falardeau in de verdere rollen de karakterisring wat verwaarloosd, want de weergave van zijn broer en ex vrouw zijn wel erg lomp en eendimensionaal, vervelende en weinig subtiele rollen voor Rapaport en Moss. Wordt dan weer met speels gemak gecompenseerd door Naomi Watts(in het echte leven mevrouw Schreiber) als Wepners nieuwe liefde. Ook de dubbelgangers van Muhammad Ali(beter qua looks dan Will Smith in Ali) en Sylvester Stallone zijn goed gekozen. Best zorgvuldig dus allemaal, ondanks dat het grote potentieel van deze opmerkelijke real life story nooit helemaal benut wordt.

Echt onder de maat. Zelfs voor de kleine doelgroep, denk kinderen tussen 10 en 15, niet aan te bevelen. Slecht uitgewerkt verhaal, mat script, heel erg matig gespeeld, één van de mindere jeugdfilms die ik de laatste jaren heb gezien. En als je dan ziet hoe dit asielzoekersproblematiek aan het slot wordt opgelost......was het leven maar zo simpel, zelfs de jeugdige kijkers zullen beseffen dat dit zo niet werkt, en terecht dat ze Blijf! als een belediging van hun intelligentie mogen zien.

Zwakjes. Langdradig, saai melodrama, met verkeerd gekozen acteurs. Baldwin is één van mijn persoonlijke favorieten, maar in hem als blinde, gevoelige schrijver die verliefd wordt op de altijd koele Moore daar kan ik echt niet in geloven. Idem voor Demi die door al die opknapbeurten toch wel een heel raar gezicht heeft gekregen, trouwens. Geen geloofwaardigheid en chemie tussen de hoofdrolspelers dus en bovendien lijkt het een eeuwigheid te duren tot er het noodzakelijke venijn in het verhaal komt. Om precies te zijn, pas een kwartier voor tijd stopt Mailer eindelijk wat power in dit krachteloos gebeuren, maar dan zullen de meeste kijkers al zijn afgehaakt. Niveau en de uitstraling van een tv film, en nog een hele matige ook.

Best grappig, maar je moet er wel een beetje voor in de stemming zijn. Eén hilarisch gegeven, bemoeizuchtige ouders die hun opgroeiende kids maar niet met rust kunnen laten, en daaromheen een flink aantal leuke en een redelijk aantal onleuke sketches. Schreeuwerig, hoog tempo en nogal grof, en ja, de viezige kots scènes zitten er ook weer uitgebreid in. Afkomstig uit de koker van de altijd de grens van het toelaatbare op zoekende komiek Seth Rogen, en niet het slechtste wat hij heeft afgeleverd. Het helpt dat de drie hoofdrolspelers enthousiast spelen en geen moeite hebben zichzelf voor gek te zetten. Mann is van hen de charmanste, actieheld Cena de gedurfste, en Barinholtz de meest irritante. Leuk om een keer te zien, niet hoogstaand, maar goed te doen.

Mad mel weer op de actie tour, en i liked it. Gibson kan dit soort rollen in zijn slaap spelen, bezit nog steeds zijn natuurlijke charme. Verhaal stelt inhoudelijk niet veel voor, maar het hoge tempo, een paar redelijke actiemomenten, en de chemie tussen Mel Gibson en zijn filmdochter, maken dit toch tot een genietbare trip. Het einde word nogal afgerafeld, als ware het om ons nochmaals onder de neus te wrijven dat we dit ook weer niet te serieus moeten nemen, en dat doen we dan ook maar niet. Redelijk.

Rommelige mix van sf en actie, die me ergens halverwege kwijtraakte omdat dan de clou over het hoe en waarom te makkelijk wordt weggegeven en vervolgens verhaalinhoudelijk het ene onverklaarbare het andere opvolgt. Is een verfilming van een comic dus je weet wat je verwachten kunt, maar toch had wat meer samenhang tussen de gebeurtenissen niet misstaan. Derhalve uiteindelijk niet meer dan hersenloos vermaak terwijl het best wat meer had kunnen zijn. Wel een aantal, vooral tegen het einde, mooi geschoten actiescènes, die het dan toch nog enigszins de moeite waard maken.

Een komische misdaadfilm, de Britten hebben het patent er op aangevraagd, maar deze komt nauwelijks in de buurt van iets goeds. Zwak verhaal, met nogal wat plotgaten in de intrige, wordt wat opgeleukt door enkele bijzonder gewelddadige scènes. Tot overmaat van ramp valt er weinig te lachen om de bizarre humor. Qua skills steekt Rockwell er ver bovenuit, de rest van de cast lijkt rechtstreeks afkomstig uit Maaskantje. Met dien verstande dat de new kids zichzelf niet serieus namen en de mannen en vrouwen in deze prent de indruk wekken toch mee te willen tellen. Grootste schurk wordt gespeeld door ene Ferdinando, de beste kerel mag wat mij betreft op basis van zijn vreselijk irritante vertolking hier voor eeuwig een acteerverbod krijgen.

Duidelijk dat Constant iets heel belangrijks en beschouwelijks wilde maken over het vergankelijke van de mens, maar Blue Night is toch vooral mislukt. In de eerste minuten krijgt Parker al meteen de meest wrede boodschap te slikken die iemand kan krijgen, en de volgende anderhalf uur zijn we getuige van een ogenschijnlijk emotie- en doelloos verwerkingsproces. Zwak script, ook wordt duidelijk dat Parker een veel te beperkte actrice is om de telloorgang van deze vrouw, zonder al te veel woorden te mogen gebruiken, voelbaar te maken. Moest onwillekeurig denken aan een thriller met dezelfde thematiek als uitgangspunt, D.O.A.( de versie van1950), waarin één prachtige scène zit van nauwelijks één minuut(O'Brien die wezenloos om zich heen kijkt naar het divers dagelijks leven om hem heen, nadat hij net heeft gehoord dat hij stervende is) waarmee de makers destijds prachtig non verbaal veel meer konden duiden dan deze regisseur anno 2018 in 90 minuten met dit vermoeiend probeersel. Goed, energiek bijrolletje van Renee Zellweger, die daarmee in een paar minuutjes wel onbedoeld aantoont waar het de mensen om haar heen hier aan ontbreekt: het echte talent om iets moois te fabriceren.

Bizar filmpje, eentje die niet makkelijk in een categorie valt in te delen, mengeling van horror en fantasy uiteindelijk, terwijl het begint als een soort kinderfilm. Gedurfd wel, maar toch niet helemaal geslaagd omdat aan het einde niet alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen waardoor je enigszins verward en met een onbevredigend gevoel achterblijft. Toch heb ik wel ruim anderhalf uur aan de buis gekluisterd gezeten, omdat je totaal niet wist hoe of welke manier zich dit verhaal zou ontwikkelen, en die poging van de makers om te verrassen was erg aangenaam. Lijkt inhoudelijk trouwens erg op het ook recent verschenen Down a Dark Hall(kinderen worden geplaatst in een kostschool waar rare dingen gebeuren) maar deze Boarding School vond ik op punten wat beter.

Meer dan geslaagd, maar het is dan ook een dankbaar verhaal. Is Singer ook wel toevertrouwd om een gestroomlijnde, lekker weg kijkende movie af te leveren, en dat doet ie dan ook. Niet te veel tierelantijntjes maar gericht op authenticiteit en visuele overtuiging, en dat werkt goed. Jammer wel dat je van de bandleden behalve Mercury erg weinig komt te weten, de muziek en hun weg naar de top komen des te meer aan bod. Enige miskleun vond ik toch Malek als Freddy. Dat de man niet 100 procent lijkt op het icoon, daar kan hij niet veel aan doen natuurlijk. Maar dat opzichtig en continue spelen met het gebit en de tandjes doet me meer denken aan John Cleese in Rat Race dan aan datgene wat ik me herinner van de echte legend. Maar los van dit hinderlijke detail toch één van de beste muziekfilms die ik de laatste jaren heb gezien. Straight forward en to the point.

Vond hem iets leuker dan deel 1, maar kan dat dit een zeer persoonlijke ervaring is, omdat ik me bij de eerste voornamelijk heb geërgerd aan de irritante typetjes van Asporaat en ik bij dit vervolg al een zekere gewenning had. Eigenlijk gewoon meer van hetzelfde, leuke absurde humor af en toe in de bijrollen, als Asporaat in beeld komt haak ik echter nog steeds even af. Onbenullig filmpje eigenlijk, slap verhaal, maar als dit de ontspanning is die je nodig hebt na een moeilijke dag ga je gang. Als project in het kader van Holland Promotion is dit kinderachtige gedoe beschamend, een verkleedpartijtje in je eigen slaapkamer is waarschijnlijk ook opwindender, maar aangezien we jaren geleden toelieten dat Paul de Leeuw Filmpje! mocht afleveren, moeten we Asporaat ook gunnen dat hij zijn eigen doelgroep mag bedienen.

Lekker aparte film. Combinatie van western en horror zie je natuurlijk zelden, maar het is ook de opvallende stijl en sfeer die deze film onderscheidend maakt. Haak niet te vroeg af, want de eerste pakweg 30 minuten is er, behoudens de opening sequence(met Haig en Arquette), werkelijk niets aan. Men neemt te uitvoerig de tijd om de personages te introduceren. Maar na de plotwending barst de film goed los, en werd het eelt op mijn vermoeide filmziel eindelijk weer eens een beetje verwijderd. Zien moet je voelen, zei Rutger ooit eens, en daar was hier sprake van!

Bij zo'n film is de cast bijna van ondergeschikt belang, vandaar dat het niet opvalt dat in de bijrolletjes een aantal bekende, bijna vergeten, gezichten voorbijkomen. In de hoofdrollen levert de onherkenbare Jenkins onbetwist de beste prestatie, zijn Russell en Wilson dik in orde, en is het zelfs niet storend dat Fox een beperkte acteur is.

Weinig te beleven. Zoutloze poging van mevrouw Coppola om toe te treden tot het gilde van vermaarde regisseurs maar helaas heeft ze nog niet de helft van het talent van manlief, of desnoods dochter Sofia. Is opgezet als een verfilming van een middelmatig bouquet reeks boekje. Een voorzichtige romance tussen een niet al te gelukkige maar gesettelde vrouw op leeftijd(de nog altijd mooie Lane speelde deze rol iets te vaak, maar komt er ook hier op bewonderenswaardige wijze mee weg) en een vrijgezelle Franse charmeur(een slecht geschreven rol voor een slecht gecaste Viard). Moeilijk te geloven voor iedereen dat deze lompe man de interesse kan wekken van een nog altijd zo'n bezienswaardige vrouw, met als gevolg dat we eigenlijk nooit een vonkje zien overspringen tussen dit tweetal, tamelijk fataal dus voor een romantische film. Baldwin, als de niet zo trouwe echtgenoot, loopt ook nog een aantal keren gehaast door het beeld, maar zijn bijdrage mag geen naam hebben. Blijft over het schitterende Franse landschap. Duidelijk dat Eleanor Coppola hier meer affiniteit mee heeft dan met haar echte hoofdrolspelers, en zo worden we getrakteerd op een fraaie ansichtkaart die je anderhalf uur redelijk onverschillig mag bekijken. Vive le France dus, maar als romantische vertelling zeer gezapig.. Na de gedeelde regie bij de documentaire Hearts of Darkness is dit de eerste zelfstandige klus voor Coppola, maar naar meer smaakt dit niet.

Vier dames op gevorderde leeftijd die samen een clubje vormen om over gelezen boeken te discussiëren lijkt niet echt de inhoudsopgave van een film waarvoor we massaal naar de bioscoop hollen. Het uiteindelijke resultaat valt nog enigszins mee omdat de makers wel zo slim zijn de focus vooral te leggen op de amoureuze avontuurtjes van de vrouwen, boeken komen(behalve de fifty shades reeks) nauwelijks aan bod. En dus krijgen we een romantische komedie met een vrij strak tempo en af en toe een grappig moment, die echter vooral oogt als voorspelbaar formulewerk zonder veel samenhang. Naast de iconische actrices in de vrouwenrollen, komen er ook in de mannelijke bijrollen enkele ouder geworden grootheden voorbij als Andy Garcia, Richard Dreyfuss en Don Johnson, dus is dit ook een feest der herkenning. De verhaallijn met Keaton en Garcia(in de laatste Godfather film was ze trouwens zijn tante, in wekelijkheid is ze dan ook een jaar of tien ouder) komt goed uit de verf, omdat beide naturel spelen(Keaton is weer heerlijk als haar nerveuze zelf). De escapades tussen Steenburgen en echtgenoot Nelson zijn echter ongetwijfeld het grappigste. De romance tussen Bergen en Dreyfuss is helaas de meest treurige en ongeloofwaardige die ik de laatste jaren gezien heb, een pijnlijke verspilling van tijd. En het duo Fonda/Johnson(in het echte leven is Jane overigens een jaar of twaalf ouder dan Don maar met al die botox zie je dit nauwelijks) hangt daar ergens tussenin. Alles bij elkaar zo een acteursfilm waarvoor het politiek correct is er een voldoende aan te geven omdat het speelplezier en bij momenten vanaf spat, tijd om je echt te ergeren aan het gebrek aan creativiteit gun je jezelf eigenlijk niet, en dat is goed zo.

Deze week nog eens bekeken en moet toegeven dat ik hem na de eerste keer met drie en een halve ster echt te hoog heb gewaardeerd. The Hughes brothers hebben een nogal aparte regiestijl en dat is dan meteen ook de voornaamste troefkaart van deze film. Verhaalinhoudelijk stelt het echter weinig voor, er worden wat in potentie interessante thema's aangesneden zoals religie, maar de uitwerking van een en ander is zo halfslachtig dat het nauwelijks de aandacht kan vasthouden. Washington en Oldman waren ook wel eens beter op dreef dan hier, beide spelen iets te veel op routine. Vooral Denzel loopt hier vrij nutteloos als een coole pretty boy bijna twee uur lang ongeïnspireerd door de woestijn te flaneren. Uitsluitend dus aan te bevelen voor degene die een leuke vorm belangrijker vinden dan enige goede inhoud, maar wie een sterke road movie wil zien kan beter nog eens inschakelen als een Mad Max film voorbijkomt.

Watts is altijd de moeite waard en ook in The Book of Henry is ze goed op dreef, maar de film in zijn totaliteit doet haar geen recht. Merkwaardige, ongemakkelijke en vooral ongeloofwaardige combinatie van twee filmgenres. Eerste uur is vooral een erg sentimenteel, emotierijk verslag over een terminaal ziek jongetje. Laatste half uur word het radicaal een quasi spannende thriller die niet van de grond komt. Met name dat de moeder, die enkele dagen eerder zo pijnlijk met de dood is geconfronteerd zich ogenschijnlijk in no time ontwikkelt tot een huurmoordenares pur sang, is te bizar voor woorden. En bij het laffe, politiek correcte einde haakte ik tenslotte helemaal af. Dit boek had beter gesloten kunnen blijven.

Enorme fan van de eerste Borat, deze was beduidend minder. Qua opzet(fake documentaire) te veel een herhaling van zetten, en die herkenning begint wat tegen Cohen te werken, het tussenliggende Brüno had immers precies dezelfde aanpak. Waar je bij het origineel je oprecht bij veel scènes afvroeg of dit echt en spontaan was, ligt het er nu meestal wat al te duidelijk op dat het bedacht en gespeeld is. Niettemin zitten er in deze opvolger best grappen die gewoon erg leuk zijn, zijn humor gaat erg ver en is behoorlijk grof, maar dat mag best, en het werkt soms wel. Deze Subsequent Movie heeft een heel behoorlijke eerste helft, maar het tweede gedeelte werd behoorlijk slechter. Gelet op het lompe einde denk ik dat de makers praktische problemen kregen om tijden corona überhaupt een film te draaien, en heeft men de crisis zonder al te goed na te denken in het verhaal proberen te integreren. Wel erg grappig en een pluspunt dat hij veel bekende persoonlijkheden(waaronder Tom Hanks) zo gek heeft gekregen een bijdrage te leveren, maar of deze deelnemers hier over een tijdje nog zo tevreden over zijn vraag ik me af. Gewoon over je heel laten komen en niet nadenken bij deze film, voor Sacha het advies om bij zijn volgende komedie eens een keer een andere insteek te nemen, maar vermoed dat hij niet op deze site zit.

Als man van 48, die in zijn jeugd bijna alle Bronson films heeft gezien(Charlie was toen de man), deze vandaag alsnog binnengehaald en gezien. Viel niet tegen, alhoewel 13 euro bij bol com toch wat veel is voor dit standaard filmpje. Niet zo extreem gewelddadig als de werkjes die hij in de jaren hierna ging maken. Er wordt zowaar geprobeerd een verhaal met structuur te vertellen, en hoewel simplistisch van opzet lukt dit nog redelijk ook. Wat het extra leuk maakt is de aanwezigheid van een karakteracteur als Ed Harris(blijkbaar hier in zijn debuutrol) die de bad guy van dienst is.

Niet te veel over schrijven, maar gewoon effe zien als je tot de fangroep hoort, echt niet het slechtste wat hij heeft nagelaten.

Eigenlijk raar dat het 37 jaar geduurd heeft voordat men hier een prent van heeft gemaakt want dit verhaal over de twee beroemde tegenpolen heeft alles in zich om een sterke film op te leveren, en Pedersen komt dan ook behoorlijk dicht in de buurt van iets erg goeds. De regisseur kent zijn klassieken en heeft nagedacht voordat hij hieraan aan begon, houd het overzichtelijk en simpel. Een straight forward vertelling, waarin geen tijd wordt verspild aan tierelatijntjes, maar de focus duidelijk gericht is op het ultieme gevecht. Lijkt qua opzet veel op een andere sterke sportfilm, Rush(2013, over de rivaliteit tussen Formule 1 coureurs Lauda en Hunt), die ik echter nog een niveau hoger inschaal dan deze Borg/McEnroe. Waarschijnlijk omdat de hoofdpersonages in de Ron Howard film wat kleurrijker waren. Borg was nou eenmaal een wat fletse, saaie man die zijn gevoel voor onderbroekenlol zoals bekend op een andere manier tot uiting bracht dan via een flamboyante eigen presentatie. Misschien was het derhalve wijzer geweest deze story meer vanuit McEnroe's perspectief te vertellen, want de opvallende daden en grillen van deze unieke sporter(de man was in mijn jeugdjaren vaak letterlijk talk of the town) spelen in deze productie eigenlijk een secundaire rol. Werkt ook niet mee dat LaBeouf nauwelijks gelijkenis toont met de echte McEnroe(een haarbandje en een permanentje zijn daarvoor niet toereikend). Gudnason komt qua uiterlijk en voorkomen veel dichter in de buurt van de echte Borg, wellicht daarom dat zijn persoontje wat nadrukkelijker aanwezig is in deze film. Aardig detail is dat de zoon van Borg, Leo, zijn vader op jonge leeftijd mag spelen. Al met al zeker een keer kijken als deze film voorbij komt, zal weinig tot geen teleurgestelde gezichten opleveren dacht ik zo. En ja: dat die lekkere song Who'Il stop the rain? hier meerdere keren voorbijkomt is wel degelijk een pluspunt.

Met enige verwachtingen aan begonnen, maar viel toch tegen. Gewoon een enthousiast gemaakte kinderfilm. Voor mensen van pakweg 16 jaar en ouder is dit niet geweldig. Die hechten namelijk waarde aan enige geloofwaardigheid en daar is bij De Boskampi's geen sprake van. Dat de slome, weinig subtiel spelende Van Loon namelijk door zijn omgeving klakkeloos word gezien als een maffiabaas is te bespottelijk voor woorden, en haalt eigenlijk de hele film onderuit.

Jammer, jammer, jammer vooral voor de jonge Braun die het goed doet, en voor René van 't Hof die met zijn hilarische bijrol lekker over the top gaat en dan weer wel leuk is in deze te brave en risicoloze jeugdfilm.

Sterk. Meer geschikt voor volwassenen dan voor kinderen, want er zitten nogal wat inside jokes in. In ieder geval na Baby Herman eindelijk weer eens een kleine kruiper gezien waar ik ongegeneerd om kon lachen, Baldwin doet het hier dan ook erg goed als stemacteur. Erg plezierig filmpje vooral, goed gemaakt en van bovengemiddeld niveau in het genre. Enige minpunten zijn dat het tempo vaak zo ziedend hoog ligt dat sommige goede grappen daardoor niet helemaal aankomen(wat dat betreft doen ze zichzelf tekort), en dat het tegen het einde af en toe wel erg idioot en overdreven word(iets wat je vaker ziet bij animatiefilms, dit soort overkill). Maar bovenal een creatieve, vrolijk onzinnige en bezienswaardige film.

Begint goed. Eerste kwartier kon ik nog wel een paar keer welgemeend (glim)lachen, maar het gaat fout zodra de makers een verhaal moeten verzinnen. Want dat komt maar niet op gang, tot het plots is afgelopen. Word steeds slechter en slechter met enkele domme plotwendingen(Dinklage die denkt McCarthy te hebben vermoord, en een halve minuut later weer verliefd in haar armen ligt) en mislukte ideëen(catfight in de overtreffende trap is pijnlijk onleuk). McCarthy is niet mijn favoriet(van haar drukte word ik erg nerveus), maar in deze film is ze nog wel te pruimen. Beter in ieder geval dan Bell die een wel erg zoutloze vertolking weggeeft.
The Boss lijkt me vooral geschikt voor tieners die voor de eerste keer met hun liefje naar de bioscoop gaan. En dan bij voorkeur het liefst heel jonge tieners, die liever niet te veel nadenken.

Acteur/regisseur Joel Edgerton pikt altijd interessante projecten op en is intelligent genoeg om wat meer te maken van de som der delen, zo ook met deze Boy Erased. Enerverend verhaal waar je als naïeve kijker met verbijstering naar zit te kijken, je word in je ziel geraakt als je hier ziet hoe het er in sommige kringen aan toeging aangaande ontluikende homoseksualiteit. In feite een aanklacht tegen de kerk en alles er om heen maar de makers zijn zo vaardig om niet door te slaan in hun stellingname en leveren een evenwichtig, goed weg te kijken drama af. Sterk spel van bijna iedereen. Vooral Kidman blinkt uit als de uiteindelijk begripvolle moeder, en Edgerton zelf is behoorlijk op dreef als de moeilijk te doorgronden therapeut. Hedges lijkt me eigenlijk wat te oud om alle fasen in zijn adolescentenontwikkeling te spelen, maar storen doet het niet. Crowe als tegenstribbelende vader had best wat venijniger gekund. Hij oogt ook wel erg vadsig, lijkt daardoor wel wat op de echte pastoor zo blijkt bij de aftiteling, maar toch.