Opinions

Kleine voldoende. Begint als een serieuze maar humorloze variant op Groundhog Day, maar dan special voor bakvisjes. Wordt gaandeweg wel beter, maar de ambitie die het dan uitstraalt wordt toch niet helemaal waargemaakt. Wat positief helpt is het prima acteren van hoofdrolspeelster Deutch, een talentje waar we nog een en ander van gaan horen, verwacht ik. Al met al geen film om voor thuis te blijven, maar sympathieke poging om iets heel goeds te maken, maar het blijft vooral bij een poging.

Doet qua stijl en sfeer toch wel denken aan The Sixth Sense, alleen wel een paar niveautjes minder.

Dat jochie met bovennatuurlijke krachten, Kate in een soort Bruce Willis rol, het gebrek aan echte horror maar meer de suggesstie.....het is geen jatwerk, maar wel duidelijk waar Flanagan de inspiratie vanaf heeft gehaald.

Geen slechte film, maar daar is ook alles meegezegd. Manneke Tremblay, in de centrale rol, is geen natuurtalent, en dat laat zich voelen. Mooie Kate en stoere Jane doen hun best, maar zullen ook nooit A acteurs worden. De regisseur heeft best wel enig talent, want dit had makkelijk een veel slechtere film kunnen opleveren.

Verwacht geen wonderen van Before I wake(figuurlijk dan, letterlijk gebeurt er nogal het één en ander), en je hebt wellicht een leuke avond met deze prent, die m.i. iets beter is dan een reguliere B film.

Prettige, sympathieke film. Met krap anderhalf uur ook net lang genoeg, want op het moment dat het wat begint te rekken is het gelukkig prompt afgelopen. Inderdaad, de vergelijking met de triologie van Richard Linkwater ligt qua gehanteerd concept(twee zielen dwalen samen door de stad en ouwehoeren er lustig op los) voor de hand, maar die drie andere Before films waren vooral qua dialoog een stukje beter en scherper. Niettemin is deze Before We Go redelijk geslaagd met name door de innemende vertolkingen van de twee hoofdrolspelers. Evans, hier goed geregisseerd door Evans, en Eve komen als duo geloofwaardig en realistisch over, en zijn samen de belangrijkste sterkhouders bij deze film, waaraan je je bijna geen buil aan kan vallen.

Voor wie het origineel heeft gezien is dit eigenlijk een overbodige film. Valt tegen dat Coppola weinig nieuwe elementen heeft kunnen toevoegen. Ook dit is een wat kille, afstandelijke psychologische thriller die vooral werkt door het intrigerende onvergetelijke einde. In deze remake word wel wat beter geacteerd(Farrell is een betere acteur dan Eastwood en ook Dunst vind ik hier sterk als introverte, desperate vrouw), maar daar staat tegenover dat de film uit 1971 net wat subtieler en stijlvoller was. Bij deze nieuwe kreeg ik gaandeweg toch het gevoel te kijken naar een strijd tussen een niet zo erg slimme man(door Eastwood destijds meer neergezet als een nare egoïst) en een aantal wanhopige, bloedgeile en naar het slot toe behoorlijk wrede vrouwen. Daar had ik bij de seventies movie toch minder last van. In de eerdere versie was het psychologisch steekspel tussen hem en hen toch een stukkie geraffineerder en beter uitgewerkt. Vooral een film dus die kan werken bij degene die de eerste nooit heeft gezien, anderen kunnen deze 2017 versie met een gerust hard overslaan. En dat mag Sofia zich toch wel aantrekken.

Vreselijk slechte, rommelige komedie. Verhaal slaat nergens op, tussen de grappen(of wat daar voor moet doorgaan), zitten er een aantal hele foute. Hoofdrolspeler Wolff heeft totaal geen uitstraling. Selena Gomez probeert als enige serieus te acteren, maar het is nu al duidelijk dat dit een van de dieptepunten is uit haar nog prille carrière. In de bijrollen veel bekende koppen die jaren geleden hun laatste succesjes hadden: Busey, Elwes, Lee, Parker, McDermott etc. Shue heeft als voortdurend geile en op de keukenvloer masturberende huismoeder toch wel de meest vernederende rol uit haar loopbaan te pakken. Heather Graham is wel ongelooflijk sexy in haar onnozele rol, alleen voor haar een volle ster. De andere halve ster is voor de soundtrack(veel jaren tachtig en negentig muziek) en voor de ongetwijfeld genomen maar niet herkenbare moeite.

In ieder geval zeer spannend, daar ligt ook de focus van regisseur Anderson op. Eigenlijk één van de beter Netflix producties die ik tot dusverre heb gezien, ook al omdat de setting authentiek oogt heb je het gevoel dat dit real life kan zijn. Wie een beschouwing op deze oorlog of een standpunt hierover denkt tegenmoet te kunnen zien zal bedrogen uit komen. Beirut wil, ondanks momenten van gruwelijkheden, vooral entertainment bieden door een achtbaanrit tempo aan te houden. Niettemin, wie dit type politieke thrillers vaker heeft gezien, zal niet ontkomen aan déjà vu momenten, sommige scènes kun je vrij vroeg van te voren al uittekenen, doch echt storen doet dat op één of andere manier niet. Hamm is verassend goed in de hoofdrol, kan zowaar een film dragen, lijkt het. Pike kan best een potje acteren, maar heeft eigenlijk een te aristocratische uitstraling om geheel te overtuigen als praktische vrouw met de voeten in de klei, die ze hier eigenlijk zou moeten zijn. Ik heb al met al genoten van Beirut maar of dat nou de bedoeling is van zo een film?

Redelijk, maar zeker geen hoogvlieger. Van iemand met het talent van Van Groeningen verwacht je iets meer durf en iets minder voorspelbaarheid. Als na een kleine drie kwartier film de beide broers gelukzalig staan te dansen in hun café , besef je als kijker meteen welke richting de rest van het verhaal opgaat. En dat resultaat is weinig opzienbarend, aan het slot is het vooral much ado about nothing. De broers krijgen de deksel op hun neus, maar uiteindelijk wel de mogelijkheid voor een herkansing, dus so what?. Van Groeningen heeft Belgica trouwens volgepropt met opzwepende beats en aardige muziek(waarschijnlijk een beetje fan van het Nederlandse Naar de Klote!?), wat op zich wel lekker klinkt, maar weinig toevoegt aan de dramatisch bedoelde vertelling. Aerts en Vermeir in de hoofdrollen hebben zeker charisma, en dat zorgt ervoor dat je je in ieder geval nog enigszins betrokken voelt bij dit verhaal, maar dit had op zeker beter gekund en gemoeten.

Te verwaarlozen film die je snel bent vergeten. Naar het einde toe zo sentimenteel dat zelfs een voetballiefhebber als ik dan definitief afhaakt. De visioenen die Busby in Believe regelmatig heeft, aangaande zijn verongelukte spelers zijn even ongemakkelijk als potsierlijk. Weet niet of de respectabele Cox Busby hier goed neerzet omdat ik net wat te jong ben om deze voetballer te hebben gekend. Qua uiterlijk lijkt hij er in ieder geval niet op. Op zich niet zo slecht gemaakt voor de doelgroep(tieners en/of fervente Manchester United fans) denk ik , maar voor anderen wat te slijmerig en klef. Was interessanter geweest om deze man te eren via een sterke film over de beruchte periode 1955-1969. Die film schijn te bestaan en heet United, dus die ga ik binnenkort maar eens bekijken.

Heeft, vaak letterlijk, weinig om het lijf, maar laten we het positief benaderen: iets beter dan die talloze Nederlandse romantische komedies die we de laatste jaren hebben gezien. Ik heb zowaar enkele keren echt kunnen lachen, en dat is waarschijnlijk het hoogst haalbare bij dit type films. In de eerste helft heb je trouwens het gevoel meer naar een aantal losstaande sketches te kijken dan naar een samenhangend filmverhaal. Dat wordt gaandeweg beter maar dan blijkt dat Karthaus geen goede verhalenverteller is en tegen het einde zakt zijn film door de voorspelbaarheid als een kaartenhuis in elkaar. Typische vrouwenfilm eigenlijk met af en toe snedige humor, waarbij ook aan de mannen is gedacht want de drie aantrekkelijke dames in de hoofdrol komen zowel in het begin als aan het slot met sexy kleding prominent in beeld. De dames Spoor, Van Deursen en Laurenssen passen qua acteerniveau dan ook goed bij deze Bella Donna's: een gouden kalf zullen ze met hun net wat te overdreven spel niet winnen, maar voor dit soort fast food films zijn ze uitermate geschikt. Een kleine voldoende.

Gemiste kans. Verhaalinhoudelijk het potentieel voor een sterke jeugdfilm maar dat wordt dus op niet al te vakkundige wijze om zeep geholpen door de overambitieuze makers. Een rechttoe rechtaan stijl was beter geweest dan de voortdurende neiging van Ter Hal om kunstzinnige scènes af te leveren. Te veel verhaallijntjes ook die in het luchtledige blijven hangen, waardoor het geheel op het niveau zit van stereotypebevestiging(als Marokkaan in Nederland moet je wel een heel bijzondere gave hebben wil je het noodlot ontkomen lijkt de bedenkelijke les van deze film) , terwijl je als kijker voelt dat De Belofte van Pisa net wat meer wil zijn dan dat. Focus op louter de twee sympathieke hoofdrolspelers was beter geweest. Knap en naturel gespeeld door El-Hanus en Lonsdale trouwens, iets wat helaas niet gezegd kan worden over Hollywood man Van Wageningen die zich heeft laten strikken voor een weinig toepasselijke bijrol en niet verder komt dan een kijk mij eens ongemotiveerd mompelen bijdrage.Boek zal ongetwijfeld beter zijn geweest.

De moeite niet waard. De versie uit 1959 had in ieder geval nog de grandeur van een echte Hollywood klassieker en was in al zijn traagheid best te genieten. Deze zielloze remake mist op alle fronten overtuigingskracht. Na drie kwartier word het wat beter, maar echt goed wordt het nooit. Heston en Boyd uit de oerversie waren niet de beste acteurs van hun generatie maar wel nog tig keer beter dan de twee heren die ons nu het verhaal zouden moeten inzuigen. En dan dat veranderde, aangepaste einde. Hoe verzin je het, de laatste vijf minuten ging bij mij definitief het licht uit. Al met al volstrekt overbodige film. Kan niet wachten dat pakweg The Godfather, West Side Story, The Deer Hunter en Amadeus een remake krijgen(maar niet heus).

Op zich niet zo slecht. Idee en setting is wat te simpel om anderhalf uur mee te vullen, de makers hebben dat proberen te tackelen door meer dan een pure horror film af te leveren een extra element toe te voegen, namelijk het gegeven dat mensen behoorlijk slecht kunnen zijn als hun leven in gevaar komt. Op dit bootje geen helden, doch louter onsympathieke figuren met ongegeneerd geen groter belang dan het eigen belang, waardoor wel het gevaar bestaat dat je het als kijker tamelijk onverschillig ondergaat. De afloop is uiteindelijk voorspelbaar en bevredigend, helpt dat ik ook fan ben van het kleine negertjes concept wat hier wel goed werkt door enkele verassende wendingen daarin. Idee lijkt me trouwens minimaal een beetje geïnspireerd door het korte Stephen King verhaal The Raft, welk eerder werd verfilmd in Creepshow 2, waar dit als kort filmpje beter werkte.

Eén van de mindere films van Paul helaas, kom met pijn en moeite niet verder dan een nipte voldoende. Een film vol met thema's en stijlen die de regisseur na aan het hart liggen en hij heeft de valkuil om dan iets meer afstand te houden niet kunnen omzeilen. Gevolg een biografie die erg ongeloofwaardig is en wel erg de stempel van de persoonlijke obsessies van Verhoeven meekrijgt. Een te lange en ineffectieve film bovendien, onevenwichtig is het juiste woord denk ik. En thematiek welk voor de regisseur belangrijk is hoeft dit niet voor de kijker te zijn, iets wat Verhoeven zich onvoldoende realiseerde. Moet wel gezegd dat het vakmanschap er in de regievoering van af knalt, je krijgt constant het gevoel mee hier naar bijna ouderwets belangrijke cinema te kijken. Daarnaast verveelde ik me geen moment omdat Verhoeven een meester is in entertainen, maar ergens halverwege(waarschijnlijk na de zoveelste seksscène) krijg je toch de gedachte dat dit gewoon een lege film is. De casting was wel perfect, de twee jonge dames in de hoofdrol zijn zeer bewust gekozen, meer fotomodellen dan potentiële kloostervriendinnen(het oog wil ook wat) en het moet gezegd dat de normaal onderkoeld acterende Rampling hier heel gemotiveerd lijkt. Maar al met al: Nuns on the Run was leuker.

Redelijke B-film. Soort eigentijdse film noir. Urban, de moderne Mike Hammer, is de hele 96 minuten bezig uit te zoeken wie het heeft gedaan, en wordt uiteraard omringd door bloedmooie en zeer gewillige vrouwen, dus als dat je ding is......Regisseur Moresco houdt de spanningsboog behoorlijk lang intact, en je zou hem dan ook haast vergeven dat de diverse plotwendingen nogal uit de lucht komen vallen, dus wie op zoek is naar logica is bij Bent aan het verkeerde adres. Hoofdrolspeler Urban, die van chagrijnig kijken zijn handelsmerk lijkt te maken, heeft eigenlijk te weinig charisma voor een dragende rol, maar echt storend is zijn bijdrage dit keer gelukkig niet. Gelukkig duikt good old Garcia op in een goede maar typerende bijrol. Qua talent laat hij de rest van de cast moeiteloos in zijn schaduw staan en zo krijgt een dergelijk middelmatig werkje toch nog enige glans.

Er valt niet meer van te maken dan dat dit inderdaad een mindere versie is van het reeds bekende recept. De eerder bekeken I Love You delen die zich afspeelde in NYC en Parijs waren toch een kwaliteitsniveau hoger(de versie in Rio heb ik niet gezien, maar schijnt ook niet al te best te zijn). Rommelige film dit, een snel en ongemotiveerd vluggertje om nog rap even in te haken op de gewaardeerde vorige delen. Verhaaltjes die je nergens raken(dat er geen storyline is waarin echte Duitsers in het Duits mogen figureren werkt ook niet mee). Zonde dat als je Knightley, Mirren, Sturgess en Wilson aan boord hebt hen dan afscheept met zulke futloze en ongeloofwaardige love stories. Erger nog is dat het prachtige Berlijn nergens de hoofdrol krijgt die het verdient en dat was toch eigenlijk wel de bedoeling van deze reeks? Een vreemde eend in de bijt die eigenlijk beter niet gemaakt had kunnen worden.

Is vrij duidelijk waar dit een rip off van is maar als de mannen van drie films 'the hangover' mogen "genieten"(en er komt een vierde aan), dan moeten we de vrouwen ook hier hun variant op gunnen.

Best night ever is bij lange na niet zo leuk als het orgineel en heeft een paar wanstallige poep- en

piesgrappen maar iedereen die ooit een onvergetelijke nacht met hun vriendenclub achter de rug heeft ziet hier ook een hoop wat hij wel kan waarderen.

Leuk om een keer te zien, maar ook wat te gemakzuchtig, geen hoogvlieger. Vooral jeugdsentiment voor mij, Murphy was the man vroeger en de eerste van de reeks was zijn grote doorbraakfilm. De sequel destijds gezien in een strak uitverkochte, ultragrote bioscoopzaal in Heerlen, de man naast mij die bijkans iedere minuut stikte in zijn onbedaarlijk lachen om Eddie's fratsen staat in mijn geheugen gegrift. De derde, van de geprezen regisseur John Landis meen ik, viel vervolgens erg tegen, ordinair videovoer. En dan nu de nostalgische terugkeer, wel zo slim om de originele cast terug te vragen. Daarnaast is mevrouw Paige een lust voor het oog(maar kan niet zo goed acteren geloof ik), Gordon-Levitt(wel jammer dat zo een acteur geen betere films meer krijgt) en de wat overdreven gekke bekken trekkende Bacon zijn acceptabele aanvullingen. Scrip is niet geweldig, weinig gedenkwaardige actie momenten, en Murphy heeft veel van zijn vitaliteit verloren. Het personage Axel F is anno 2024 ook misschien wel iets wat moeilijk ligt: hij houd graag mensen voor de gek, is een enorme jokkebrok, toont niet voor iedereen respect: in de jaren tachtig vonden we dit toch wat grappiger dan nu. Helaas qua structuur en zelfs in enkele scènes letterlijk een kopie van de eerste films, dat herhalen van zetten zal op papier ongetwijfeld leuker zijn geweest dan in de praktijk: kon er destijds meer om lachen. Niettemin: het jaren tachtig sfeertje(inclusief bijbehorende muziek) zit er lekker in, voelde me weer even die jongen van 16, en dat was geen straf, maar please: geen vijfde.

Boek zal ongetwijfeld beter zijn geweest dan deze koele verfilming. Koole levert ons mooie beelden van de fraaie landschappen, maar voor de rest is dit uiteindelijk een langdradige, tamelijk sfeerloze en nietszeggende film geworden. Laat zich net aanzien, maar zal geen moment in de herinnering blijven. Jammer, had er meer van verwacht, maar het is blijkbaar vaak toch moeilijk om van een sterk literair werk een stevige film te maken.

Gaat ook niet goed met de Nederlandse film in het algemeen, volgens mij. Van de vijf genomineerde voor het Gouden Kalf voor beste film is dit de vierde die ik zie(alleen De Helleveeg heb ik nog niet bekeken), maar er zit geen één tussen die echt goed is. Het is een mager jaar.

Mindere film van Spielberg, maar zelfs een mindere Spielberg is toch nog enigszins de moeite waard. The BFG ziet er technisch en visueel schitterend uit. Het mankement is dat hij er een echte kinderfilm van gemaakt heeft, met te weinig aanknopingspunten voor een volwassene. Het is een te braaf filmpje geworden, met veel typisch Spielbergiaans sentiment. Ik lees hierboven dat het oorspronkelijke verhaal van Dahl genoeg aanknopingspunten gaf, om een verfilming met meer pit aan te bieden, en als dat waar is heeft onze Steven wat kansen laten liggen. Nochthans zal dit ook niet één van de beste verhalen van Dahl zijn geweest, denk ik: Meisje worden meegenomen naar fantasywereld door vriendelijke reus en helpt hem(met behulp van een schetenlatende koningin en haar gelag) om een aantal minder vriendelijke reuzen te verslaan....Waarlijk niet de basis om hier een inhoudelijk geweldige film van te maken, maar er had zeker wat meer durf in moeten zitten.

Bezienswaardig oudje, behoorlijk op leeftijd, maar ruimschoots de moeite van het bekijken nog waard. Niet zozeer een western, maar meer een amusementsfilm en karakterstudie rondom het edele kaartspel. Een niet te voorziene twist aan het einde die logisch en geloofwaardig aanvoelt, een voorbeeld voor de huidige generatie filmmakers over hoe je de kijkers aangenaam en niet geforceerd kan verrassen. Sterke rol van Fonda, een icoon die me niet altijd kan overtuigen als hij een braverik neerzet, maar hier is hij er goed op dreef. Ook grappig om hem hier het scherm te zien delen met Jason Robards, twee jaar voordat beiden weer samen schitterden in de onvergetelijke klassieker C'era una Volta Il West.

Typisch een productie van Judd Apatow. Of de man nou zelf de regie voert of louter de productie doet, zijn films zijn altijd herkenbaar: mengelingen van komedie en drama met de focus op kleine menselijke verhalen. Een combinatie die bij veel filmmakers niet werkt maar Apatow levert bijna altijd een weliswaar dikwijls te lange, maar uiteindelijk toch bezienswaardige film af, zo ook hier. The Big Sick is niet zijn allerbeste werk, niet alles is effectief en er had makkelijk een kwartiertje afgekund. Te veel drama en net wat te weinig humor ook waardoor de twee hoofdrolspelers vaak nogal zeurderig overkomen, maar daar staat ontegenzeglijk tegenover dat dit gedeeltelijk autobiografisch verhaal meer dan ooit real life is. En last but not least: heerlijk dat er eindelijk weer eens een productie is waarin het onderwerp van buitenlanders in de USA met eerbied en de juiste relativerende humor wordt belicht. Een moderne, eigentijdse comedy dus, zeker de moeite waard.

Vond er echt niets aan. Doet een beetje denken aan de films van Wes Anderson, alleen zijn die veel scherper en grappiger. A Bigger Splash heeft alleen maar de typetjes, maar verder geen verhaal. Het draalt en het draalt maar, en tot aan de laatste seconde vraag je je af: what's the point? Lees hier wat over onderhuidse spanning, maar dan heb ik een andere versie gezien want ik vond het vooral gelaten en uiteindelijk slaapverwekkend. Wel compliment voor de normaal zo stijve Fiennes, hij speelt hier op hilarische wijze een wel erg extravert type, leuk. Een sterretje voor Ralph, een halfje voor de goddelijke Johnson en het andere half sterretje voor het fraaie Italiaanse landschap, en dan is het wel goed zo.

Mooi, klein, herkenbaar menselijk filmpje. Gebeurd ogenschijnlijk niet veel, maar er borrelt een en ander onder de oppervlakte. Geweldig gespeeld door Gabai en Elkabetz, veel te zeggen door bijna niets te zeggen is een ware kunst. Een film die het zoekt in de kleine gebaren, in de subtiliteit, goed dat ze zo nog gemaakt mogen worden. Misschien moet je ook wel wat ouder zijn om dit goed op waarde te kunnen schatten.

Derde van de in totaal vijf Harry Palmer films, en kwalitatief één van de mindere. Waar Palmer na de eerste twee films nog werd geduid als een realistischer spion dan James Bond, is hier al te herkennen dat de filmreeks toch akelig dicht richting 007 gaat. Een megalomane schurk(irritant overdreven gespeeld door Begly), een aantrekkelijke dame die regelmatig schaars gekleed door het beeld schuift, behoorlijk wat wisselingen in locaties....duidelijk waar deze abraham de mosterd heeft gehaald. Caine is altijd goed, en verhult daarmee dat liefhebbers van het echte spionagewerk niet echt aan hun trekken komen bij dit rommelige verhaal. Niettemin is Billion Dollar Brain ondanks zijn gebreken best amusant, met een lekker spectaculaire finale waar aan valt te merken dat dit geregisseerd is door Ken Russell(zijn eerste), een man die het altijd zocht in grootse effecten. Rare film eigenlijk, maar vond het geen verspilling van tijd om hem een keer gezien te hebben.

Nogal zwakke en wat al te herkenbare misdaadfilm, die maar nergens ook maar enigszins pakkend wil worden. Matte regie en voornamelijk bevolkt met te jonge acteurs die weliswaar allen al een bekende film op hun naam hebben staan, maar hier met weinig doorleefde vertolkingen aantonen dat ze een dergelijk project bepaald nog niet kunnen dragen. Eigenlijk totaal oninteressant, ware het niet dat de uit Hollywood verbande Spacey hierin zijn waarschijnlijk laatste rol van importantie mag spelen. Alhoewel important....meer dan een bijrol als hooghartige en onbetrouwbare zakenman die hij al eens vaker heeft neergezet is het niet.

Niet overtuigend. Maassen is een hyperactieve man, die graag veel dingen doet, maar op sommige vlakken nog veel moet leren. Billy begint nog enigszins goed, als de pop zijn leuke grappen debiteert, maar als al vlug het verhaal de quasi serieuze kant opgaat, wordt het steeds voorspelbaarder en tegen het einde zelfs belachelijk. Het verhaal over een verlegen buikspreker die zijn identiteit ontleent aan zijn pop, is al vaker verteld en helaas ook bijna altijd scherper dan hier. Niet leuk genoeg derhalve, ondanks een treffende hoofdrol voor de goed gecaste Vanden Broecke. Billy is net wat te silly, en oogt als een mislukte track van Milli Vanilli.

Zeker niet de beste van Ang lee(The Ice Storm en Brokeback Mountain blijven ongeëvenaard, kort daarna gevolgd door Life of PI), maar toch wel de moeite waard. Een film die het meer moet hebben van de sfeer dan van een sterk origineel verhaal, maar ik kon het gaandeweg wel waarderen. Zonder hapklare brokken voor te zetten wil Lee ons iets vertellen over de zin en onzin van oorlog en de verschillende manieren waarop mensen hiermee omgaan. Vond het wel zo prettig dat hij veel ruimte geeft voor eigen beleving en interpretatie, zodat we eindelijk eens een licht patriottische Amerikaanse film zien die niet storend patriottisch is. Hoofdrolspeler Alwyn speelt prima beheerst, Stewart en vooral Hedlund hebben goede ondersteunende rollen, de komieken Tucker en Martin zijn niet storend in hun serieuze rollen en zelfs Vin Diesel is kwetsbaarder dan ooit(moet niet gekker worden, straks gaan we nog denken dat hij kan acteren).

Bovengemiddeld, zonder heel erg op te vallen.

Susanne Bier maakt geen slechte films, en ben opgelucht dat ik deze wat meer internationale productie van haar hand ook nu weer een ruime voldoende kan geven. De originaliteitsprijs kan ze er met deze bijna remake van The Happening(en een beetje Blindness) met een bijna remake van Michael Jackson in de hoofdrol niet winnen, maar dankzij haar talent worden het toch nog een intrigerende twee uur. Sterk idee bijvoorbeeld om het verhaal in niet chronologische volgorde te vertellen, die steeds wisselende perspectieven leveren een behoorlijk grote spanningsboog op. De onbevredigende en wat te gemakkelijke verklaring voor al die gebeurtenissen die we al vrij vroeg krijgen, werkt misschien niet helemaal, maar de film heeft veel baat bij de aanwezigheid van de sterk acterende Bullock, de sympathieke Rhodes en de solide Malkovich(die echter wel eens wat variatie mag brengen in zijn cynische, nare man rollen). Een mager uitgangspunt maar een sterke uitwerking, vond hem goed genoeg.

Werd op een of andere manier niet echt warm of koud van deze. Misschien omdat we in dit genre vrij recentelijk al onvergelijkbaar moois als Django Unchained en 12 Years a Slave(en vroeger Glory of Roots) hebben gezien en dan is dit toch echt een niveau minder. Wel een huzarenstukje van hoofdrolspeler, regisseur en schrijver Parker maar met name op het gebied van regisseren heeft hij nog het een en ander te leren. Afgezien van het onvergetelijke, ruwe laatste half uur waarin Nat als een ware Clint Eastwood old school op zoek gaat naar heftige wraak is deze the Birth of a Nation een tamelijk voorspelbare, brave en behoorlijk saaie zit. Deze paden waren als eens platgereden en Parker weet er nauwelijks iets nieuws aan toe te voegen. Wat resteert zijn toch wel een aantal sterke momenten(een slaaf die zijn tanden krijgt uitgeslagen, een blank kind dat een zwart kind aan een touw voortrekt, de weinig verhullende gevechten aan het slot), die je dan weer weg kunt strepen tegen de lome vertelwijze en enkele ronduit belachelijke sequenties(Turners sterfscène, als hij een zwarte engel met heuse witte vleugels ziet verschijnen lijkt meer iets uit een verkeerde komedie ). De radicale verandering van het hoofdpersonage van brave predikant tot niemand ontziende wraakengel word ook niet helemaal overtuigend gebracht, vind ik. Ook de keuze van de acteurs is even matig als voorspelbaar. Hammer als een sullige, ogenschijnlijk goedzakkerige plantagehouder, en Jackie Earle Haley mag weer eens een ongenuanceerde slechterik spelen....Tsja. Toch net wat te weinig talent om zo'n imponerend waar gebeurd verhaal te vertellen, denk ik.

Tsja, het zal wel enigszins realistisch zijn wat we in deze Black zagen, maar voor mij blijft België toch vooral het land waar iedereen lacht(en het taaltje is zo zacht). Black is m.i. een hernieuwde interpretatie van betere films als Romeo and Juliet of West Side Story. Goed gemaakt maar niet helemaal geloofwaardig dus, laat staan gedenkwaardig. Mijn frietje zal mij door deze donkere filmervaring niet minder gaan smaken, en steden als Antwerpen/Brussel blijven voor mij leuke

trekpleisters.