Opinions

De machtigste wereldleiders bijeen in Kaapstad. Ze worden door terroristen gegijzeld. Onder de gegijzelden de president van de VS (Viola Davis). De president ontpopt zich als een heuse actieheld. Met de realiteit heeft de film niets te maken. Toch is het blijkbaar de bedoeling om het onzinnige plot en de belachelijke actieheld serieus te nemen. Ik kon in ieder geval in het verloop van de film geen greintje relativering ontdekken.

De Verenigde Staten redden weer eens de wereld. De zoveelste film die een stompzinnig plot weeft rondom deze vorm van zelfoverschatting. We rollen met de ogen en weten wat we kunnen verwachten. Nu maar hopen dat de actiescènes nog wat te bieden hebben. Het fysiek van Davis viel me mee. Met wat goede wil is het voorstelbaar dat zij zich in een gevecht weet te weren. De actiescènes zelf zijn weinig opwindend. Ze zijn zwak geënsceneerd en lijden aan een gebrekkige choreografie. Voor het zien van goede actiescènes, bekijke men een andere film. Als fan van Davis zit je goed, want ze houdt zich (gekleed in chique avondjurk) uitstekend staande in de fantasieloze strijd tegen de terroristen.

Kortom. G20 is een onzinnige film die heen en weer zwalkt tussen saai, lachwekkend en ergerlijk. G20 is een hele belachelijke film.

Techno sci-fi. Sombere toekomstvisies. Emotieloosheid. Weinig of grauw kleurgebruik. Erg afstandelijk. Nare personages. Verhaaltjes die me niet bijster boeiden. Met een weinig verrassende boodschap. Vond ze nogal puntloos en ergerlijk vermanend op een humorloze manier. Zo zonder knipoog. Brr.

Halverwege zag ik het bijna niet meer zitten. Wanhopig op zoek naar een teken om door te zetten, landde ik bij de lieflijke blik van een Russische kosmonaute en voelde me gelijk weer beter. Niet dat de volgende stukjes film vanaf dat moment prettiger voeding voor de geest boden, maar ik kon er gewoon weer even tegen.

Paar stukjes gore waren trouwens wel ok. Zag hier en daar toch ook een paar prettige flarden duisternis in de beelden. En hoorde hier en daar een leuk stukkie muziek. Eindig ik toch nog een beetje positief.

Verder had ik er niks mee.

Een film die eeuwig nodig heeft om enigszins in de loop te geraken. De film hanteert een irritant onevenwichtig ritme. De oorzaak is dat scènes lukraak aan elkaar geplakt lijken te zijn. De overgangen tussen scènes verlopen niet vloeiend. Bovendien zijn de meeste scènes ook nog eens heel beroerd geënsceneerd ook. Alsof men tijdens het draaien van de film bedacht: “ het lijkt me leuk om een aantrekkelijke vrouw te filmen die door een reusachtige made wordt verkracht. Later verzinnen we er dan wel een passend verhaal omheen”. Vervolgens werd dat verhaal alsnog vergeten want sommige scènes lijken helemaal geen band met het verhaal te hebben.
Erg goed zijn de decors. Verantwoordelijk daarvoor was een jonge James Cameron die driftig in de weer is geweest met papier, karton en een lijmpot en met die basale middelen iets wonderbaarlijks heeft verricht. De aankleding is gewoonweg geweldig.
Dat kan niet gezegd worden van de personages die door gerenommeerde namen als Robert Englund, Sid Haig, Grace Zabriskie en Ray Walston, worden ingevuld. Het acteerwerk is niet eens onaardig. Het is meer de bleekheid en de sulligheid van de personages die een doorn in het oog is. En wat te denken van de fantastische tekstjes die ze bezigen. Stoere en filosofische pareltjes: “Finished, Cabren? There has hardly been a beginning”. Boze pareltjes: “Stupid son of a Calebon bitch”. Mysterieuze pareltjes: “I keep seeing something and then nothing”. Ok, basta nu met die pareltjes. Tijd voor de slotconclusie: Galaxy of Terror is niet eens een middelmatige film.

Film met een behoorlijk intrigerend plot en een vervelende uitwerking van dat plot.

De voortslepende introductie van voornamelijk irritante personages is vermoeiend en duurt gewoon te lang. Zo interessant zijn de personages namelijk niet.

Eenmaal bezig met het echte werk, ziet de kijker de gebruikelijke nerveus zwiepende camerabewegingen met daaronder veel geschreeuw en gegil. De personages uit de introductie krijgen het moeilijk. Het is hun van harte gegund.

Niet spannend. Zat meer in.

De twist op het einde was verrassend maar wel onnozel en ongeloofwaardig.

Subtiele en sferische film over de martelpraktijken en verdwijningen ten tijde van de Vuile Oorlog in Argentinië. De film is een indrukwekkende aanklacht tegen de legitieme terreur van de militaire junta.

De meeste scenes spelen zich af in smerige donkere kelders. En, hoewel de film zeker plastische scenes bevat, is het meerendeel van deze scenes suggestief. Door de nadruk te leggen op suggestie komen afschuw, verschrikking en onmacht goed tot uiting. Waarschijnlijk beter dan de keuze voor enkel (of meer) shockerende beelden gedaan zou hebben. Die keuze zou naar goedkoop effectbejag hebben geroken. De ongemakkelijke intensiteit die de scenes nu uitstralen, zou zeker niet benaderd zijn.

Erg sterk.

Harde sombere cellomuziek ondersteunt de krachtige beelden en voegt verwezenheid toe. De beelden winnen daardoor nog meer aan kracht.

Het fijngevoelige sobere spel van de acteurs is passend.

Imponerend.

Bernd maakt deel uit van een groepje uitgebluste en cynisch gestemde mannen die weinig met elkaar gemeen hebben en zich regelmatig in een café treffen om elkaar zelfgeschreven teksten voor te lezen. Teksten die vervolgens met leedvermaak en pseudo-intellectuele bewoordingen worden becommentarieerd. Beroepshalve is Bernd verbonden aan een theatergroep en wacht al sinds mensenheugenis op een hoofdrol.

Bernd is een personage dat maar moeilijk enige sympathie bij de kijker weet op te wekken. Lusteloos, besluiteloos en behoorlijk onvolgroeid staat hij in het leven. Hij heeft een slechte relatie met zijn ex-vrouw en kan niet met zijn zoon communiceren. De enige momenten waarop je enige passie bij hem ontdekt zijn de momenten die hij samen met zijn Engels sprekende vriendin in zijn licht gedeukte oude auto doorbrengt. Zelfs op de momenten die hij met zijn zogenaamde vriendengroep doorbrengt, signaleer je bij Bernd amper enig vibrerend teken van leven.

De antiheld Bernd maakt in de film geen enkele ontwikkeling door. De film zet niet in op een emancipatie of loutering van zijn protagonist. Het enige dat de film doet is een weergave zijn van een hoop lamlendigheid en apathie. Je zou Gasmann misschien als een coming of age-drama kunnen beschouwen, ware het niet dat Bernd onwillens is de stap naar volwassenheid te zetten. De stoïcijnse speelstijl van Rafael Stachowiak verhindert je bovendien om een emotionele band met het personage op te bouwen. Mij lieten de avonturen van Bernd emotioneel volkomen koud.

De meest geslaagde scènes in de film zijn de scènes waarin Bernd die onverwachts een hoofdrol als SS’er in de wacht sleept, aan het repeteren is. De provocatie die wellicht wordt gezocht met betrekking tot het nazithema komt tamelijk geforceerd over. Toch zijn het aardige scènes waarin het experimentele toneel een veeg uit de pan krijgt. Als de regisseur van het stuk “Gasmann” van zijn acteurs belachelijke dingen verlangt is dat best grappig. De zwarte humor die daarbij de kop opsteekt in relatie tot het nazithema van het toneelstuk verdrijft voor even de energieke armoe waaraan de film en zijn protagonist lijden.

Gasmann is een film met een verhaal dat sloffend beweegt zonder duidelijke richting. De personages hebben weinig diepgang, maar vertonen wel zodanig absurd gedrag dat ze tot op zekere hoogte intrigeren. De filmische invulling is strak. Documentaire-achtig welhaast. Geen franje. Somber kleurgebruik. Geheel in overeenstemming met de apathie en futloosheid van de personages. Ik vond Gasmann vooral een vermoeiende film.

Over een groepje tieners dat na het behalen van hun highschooldiploma een legendarisch End-of the-World-Party wil bezoeken. Een roadtrip. Een reis door Oregon zonder veel geld en zonder een zekere slaapplaats. Jonge mensen op zoek naar zin. Gevangen in melancholische beelden. Gasoline Rainbow is een wervelende en prachtige film van Bill en Ross Turner die de reis in een fragmentarische en documetaireachtige stijl gieten die authentiek oogt en door mij zo werd beleefd.

Het groepje wordt in het begin van de film heel origineel met behulp van hun schoolpas geïntroduceerd. Ze ogen jong en staan nog aan het begin van hun leven. De personages dragen de namen van de acteurs. Het verleent de film nog meer authenticiteit. Uit een paar korte scenes komt meteen een grote drang naar vrijheid naar voren. Begrijpelijk, want het plaatsje waar ze wonen is een doods oord. Overal is het beter dan hier, is de mening van de groep. In een oude bestelbus gaan ze op weg. Een laatste onbezorgde trip voordat ze op zoek moeten naar ‘fucking jobs’.

De film is opwindend. Niet per se vanwege de inzet van hoogdramatische of schokkende gebeurtenissen, maar vooral omdat de teneur van de film heel mooi aansluit bij het gevoel van vrijheid dat bij de tieners leeft. Bij het vrije gevoel dat nog eventjes heerst voordat grote beslissingen moeten worden genomen en de verantwoordelijkheden die daarmee samenhangen deel gaan uitmaken van het volwassen leven. Veel zin hebben ze er niet in. Dat lijkt logisch en is een statement dat wel meer tieners maken.

In de loop van de film wordt het statement van meer lading voorzien en is het meer dan een loze kreet. Dat gebeurt als de personages geleidelijk meer smoel krijgen. Passend bij de fragmentarishe opzet van de film geeft het regiseursduo steeds brokjes informatie vrij. Vaak blijkt dan dat achtergronden zijn getekend door familiale disharmonie zodat de drang naar vrijheid nog beter valt te begrijpen.

Tijdens de roadtrip ontmoeten de protagonisten (vaak) merkwaardige mensen die kortstondig deel uitmaken van de reis. Aan elke ontmoeting en de daaropvolgende gebeurtenis besteedt de film vervolgens korte of ruimere aandacht. Het zijn reisfragmenten die in een mooie cadans passeren. Muziek, small talk, deep talk, alcohol, soft drugs en fast food keren in de fragmenten steeds terug. Het is een trip die de onzekerheid die de toekomst hun biedt even uitstelt. Nog even kunnen ze zich wentelen in de positieve zekerheid om met elkaar een tijdje van de vrijheid te genieten voordat die vermaledijde toekomst begint.

Gasoline Rainbow gaf me een fijn gevoel.

Aardige film met alleraardigste en vertederende stop-motion effecten, waarvan de technisch gebrekkige uitvoering een ietwat knullig en kindvriendelijk sfeertje creëert. Wel grappig, niet heel realistisch en amper beangstigend. Ruimte genoeg om de subtekst van de film (Zijnde ‘Coming of Age’) te herkennen.

De overloop aan addergebroed en demonen die door stop motion techniek het huis van de hoofdpersonages belaagt, lijkt me een metafoor voor de hobbelige weg naar het volwassen leven. Het is immers zeer opvallend dat het hele pandemonium zich op het grondgebied van de jeugdige bewoners afspeelt en niemand in de straat iets meekrijgt van de helse chaos die zich in en rond het huis afspeelt. De demonische invasie is van meet af aan het probleem van de jeugdige bewoners, die trouwens een paar dagen op het huis moeten passen omdat de ouders (de volwassenen) een weekendje weg zijn. Het lijkt een overdrachtelijke test op de roerige weg naar de volwassenheid.

Maar goed. Het zijn slechts mijn interpretaties. Ook zonder dit pretentieuze gewauwel is de film zeker leuk om te ondergaan. Misschien zelfs wel leuker. The Gate is een enerverende film die met prima horroreffecten (en wat klungelige stop motion) goed weet te vermaken. De personages zijn jeugdig maar hun gedrag in de film is niet kinderachtig. Ze zijn wat overdreven aangezet maar niet vervelend karikaturaal. Hun onderlinge interactie verloopt soms stekelig, pestend, hysterisch of bozig, maar heeft bijna altijd een luchtige uitstraling door de vlotte en vinnige aard van hun dialogen en de onbezonnen aard van hun acties.

De film voert daarbij de combinatie van handeling, monsters en personages nooit te lachwekkend door en zakt nooit af naar hele belachelijke en ongeloofwaardige regionen. De film is een solide werkje dat niet heel serieus moet worden bekeken. Een amusant verhaal met momenten van spanning en horror, waarin toch ook vooral de knipoog en de humor een rol spelen.

Leuk.

Waarschijnlijk zou door de huidige storm van politieke correctheid die door de (film)wereld waait, een scène waarin Eastwood zijn hysterische vrouwelijke gevangene met een oorvijg tot bedaren brengt, niet meer als vanzelfsprekend in een film opduiken. Ook een scène waarin hij zijn recalcitrante gevangene eenvoudigweg hardhandig laat boeien en knevelen werkt in het aangezicht van actuele klimatologische grondwettelijke rechtmatigheid enigszins provocatief. Na nog een oorvijg die Eastwood zijn gevangene straffeloos toebedeelt, is definitief duidelijk dat we in het jaar 1977 nog heerlijk ver af staan van beperkende fatsoensregels in de cinema.

Nu is het wel zo dat de vrouw (Sondra Locke) zich niet in de slachtofferrol laat drukken, maar zich ook fysiek goed verweert en in een dialoog een agent verbaal neersabelt door hem na vrouwonvriendelijke opmerkingen meesterlijk van repliek te dienen. Luchtige momenten. Tegelijkertijd maken die momenten duidelijk dat Eastwood met zijn droge oneliners en zijn rechtlijnige handelswijze in deze film niet de enige protagonist is. Sondra Locke ontworstelt zich in deze scènes succesvol aan haar positie als deemoedige gevangene en groeit uit tot een gelijkwaardig karakter. Eastwood krijgt niet de kans om in deze film een absolute onemanshow op te voeren.

De film houdt zich in de verte met een verhaal bezig dat er eigenlijk niet toe doet en concentreert zich veel meer op de actie. Een netwerk aan intriges en corruptie schemert af en toe tussen de actie door. Het is onderliggend drama dat de beide hoofdpersonages raakt, maar dat slechts oppervlakkig wordt uitgewerkt. Het zijn dramatische elementen waarmee het verhaal niet diepzinnig op de loop gaat. Ze brengen slechts verpozing tussen twee actiescènes.

Het voordeel hiervan is dat de film heel dynamisch is en gemakkelijk wegkijkt. Het nadeel is dat het gebeuren weinig fundament heeft en er weinig binding met de personages plaatsvindt.

The Gauntlet is een luchtige actiethriller die niet veel om het lijf heeft. Solide geregisseerd door Eastwood. Met veel actie en twee aimabele hoofdpersonages en een aangename jazzy score. Helaas zonder veel aansprekende en stekelige dialogen. Van mij had het allemaal wat cynischer, sarcastischer, bijtender gemogen. Dat neemt niet weg dat The Gauntlet gewoon prima pretentieloos vermaak is.

In 1926 behoorde Buster Keaton tot de grote sterren van Hollywood. Vanwege grote successen had hij zich van een zekere onafhankelijkheid verzekerd, zodat The Great Stone Face (zoals hij wel werd genoemd) kon kiezen voor films die hem interessant leken. The General is zo’n film. De film is gebaseerd op The Great Locomotive Chase, een militaire operatie uit de Amerikaanse burgeroorlog. Een operatie waarin een locomotief met de naam “The General” werd ingezet. Gezien Keaton’s affiniteit met locomotieven en treinen was dit voor hem een film waar hij zijn ziel en zaligheid in kon leggen.

De productiekosten liepen hoog op. Keaton ging helemaal los. Ik las zelfs dat hij een dam liet construeren om het waterpeil van een rivier te controleren. Ook liet hij een brug bouwen en gebruikte hij echt materieel waarmee niet bepaald zuinig werd omgesprongen. Een treinwrak heeft nog jaren na het verschijnen van de film in een rivierbedding gestaan en werd een toeristische attractie. Ook waren er de nodige schadeclaims omdat de met hout aangedreven locomotief talrijke brandjes langs het spoor veroorzaakte, die uitmondden in bosbranden en hier en daar de hooiberg van een plaatselijke landbouwer in vlam zetten. De verhalen rondom de film zijn talloos.

The General was geen kassucces. De inkomsten vielen erg tegen en wogen nauwelijks op tegen de productiekosten. Voor Keaton betekende dit het einde van zijn onafhankelijke status als filmmaker. Pas jaren later kreeg de film de artistieke erkenning die hij verdiende. Niet meer dan terecht. Na 100 jaar is The General nog steeds een meesterwerk.

In de film komt de grote kracht van Keaton (die van de overdrijving) grandioos naar voren. De beste scène voor mij is in dit opzicht de scène waarin Keaton zich midden in het oorlogsgeweld bevindt en vanwege drukke bezigheden op de trein zodanig wordt opgeslorpt dat het oorlogsgeweld geheel aan hem voorbijgaat. Bijzonder grappig.

De humor, de slapstick is fantastisch. De stunts die Keaton allemaal zelf voor zijn rekening neemt, zijn indrukwekkend. De opoffering die hij zich getroost in zijn liefde voor de locomotief is grenzeloos. De meest doldwaze en levensgevaarlijke manoeuvres worden door Keaton uitgevoerd om maar te garanderen dat de locomotief ongedeerd blijft en hem blijvend kan vervoeren naar zijn andere liefde die moet worden bevrijd uit de klauwen van de vijand.

The General is een fantastische film. In de hoofdrol een geweldige Buster Keaton die met een wonderbaarlijk gevoel voor timing en een droefgeestige blik zowel de lachspieren als de traanbuizen weet te beroeren.

Een redelijke thriller, die zich in de besloten wereld van het leger afspeelt. Een wereld waar interne aangelegenheden hoogste prioriteit hebben. Althans in die zin dat de prioriteit is dat interne aangelegenheden ook intern blijven. Zelfs als die aangelegenheden zware misdrijven betreffen. Het is in die besloten microkosmos dat John Travolta een moord moet oplossen. Ik heb wel een zwak voor die man.

In een dergelijk scenario is het belangrijk om de microkosmos zodanig vorm te geven dat de kijker daadwerkelijk het gevoel krijgt naar een schijnbaar ondoordringbare gemeenschap te kijken die geheel onwillig toch gaandeweg geheimen moet prijsgeven. Dat besloten gevoel is er. En het ontrafelen van geheimen gebeurt ook. Dat ontrafelen gebeurt overigens allesbehalve geraffineerd, maar is redelijk spannend geconstrueerd. Uiteraard moet je wel bereid zijn je over clichés en incidentele voorspelbaarheid heen te zetten.

Ach, en dan kijk je naar een solide film. Een vermakelijke film. Een typische B-Thriller uit de jaren 90. À la John Grisham en David Baldacci. Met een verhaal waarin niet alles is wat het lijkt, maar dat ligt er dan weer zo dik op dat juist dat geen verrassing is (de voorspelbaarheid!). Een verhaal ook met herkenbare personages (de clichés!) en prima acteerwerk. Ik had alleen wat moeite met de overacting van James Woods. Verder levert de film gewoon prima vermaak.

Tekstueel is het allemaal wel in orde. Fijn en gewoon volgens de verwachting. En dat moet natuurlijk ook wel als de hoofdrolspelers personages uit de literaire wereld vertolken.

Wat echter erg storend werkt en zwaar drukt op het genot, is de schrijnende manier waarop de tekst wordt behandeld. De manier waarop de acteurs met de tekst omgaan is erg gedragen en komt toneelmatig en onnatuurlijk plechtstatig over. Doordat de acteurs de woorden in een onnatuurlijke cadans aaneenrijgen krijgen de woorden geen gevoel mee en wordt de bijtijds prachtige inhoud van hele lappen tekst gewoonweg ontdaan van impact. De theatrale intonatie van de acteurs ondersneeuwt de krachtige input en schoonheid van de woorden en de dialogen.

Vergelijk het met de shock die bij de toehoorder optreedt als hij luistert naar iemand die pijnlijk vals zingt. De hevige klap waarmee die valsheid inwerkt in de ziel is even pijnlijk effectief als een overdreven theatraal uitgesproken tekst. Zo au!

De personages worden door de acteurs nogal statig en ingestudeerd gespeeld. Bij het kijken naar de film ontwikkelt zich daardoor een gevoel van gelatenheid ten opzichte van de karakters. Een gevoel dat zich vervolgens ook voortzet in scènes met spannende intenties. Scènes die dientengevolge niet met spanning maar met gelatenheid worden aanschouwd en beleefd. In de film zijn slechts enkele geslaagde scènes te vinden die genoeg leven uitstralen om even op te veren uit de lethargische staat waarin je door het kijken naar de film met succes bent gedompeld.

De filmpersonages zijn erg karikaturaal. Da's toch wel vreemd als er wordt geput uit literair bronmateriaal. Niet gehinderd door veel diepgang, slepen de personages zich gedragen door de film heen. Acteertechnisch stellen de prestaties teleur. Firth overtuigde me nog het meest. Bij Law vertrok zich helemaal niets in mij. Geen spier. Zijn personage liet me volkomen koud. De emotie wilde niet komen.

Het verhaal is daarbij niet eens heel boeiend. Daar moet de film het ook al niet van hebben. Het verhaal is ietwat standaard en beschrijft de gebruikelijke perikelen uit het leven van een getormenteerde schrijver. Een schrijver die stoeit met destructieve elementen als alcohol, psychose en liefde.

De aankleding is mooi. Het sfeertje van de jaren '20 en '30 wordt cinematografisch goed getroffen.

Een kleine pleister op de wonde. De film liet me verder onberoerd achter.

Van Mike Flanagan. Naar een boek van Stephen King. Twee klinkende namen en dat schept een bepaalde verwachting over de film alsmede een bepaalde nieuwsgierigheid. Immers, het boek bestaat grotendeels uit innerlijke monologen in dialogische vorm. De lezer neemt niet deel aan een lineair avontuur maar zit gevangen in het hoofd van hoofdpersonage Jessie. Prachtig boek, maar de verfilming van de psychotische hersenspinsels van een vrouw gevangen in een precaire situatie, lijkt me op voorhand niet eenvoudig.

Flanagan lost het goed op. Welke truc hij daarvoor gebruikt, kan de potentiële kijker beter zelf ontdekken. Flanagan maakt in ieder geval een uitstekende horrorfilm van een statische situatie. Jessie is vastgeketend aan haar bed en kan geen kant op. Dat is de situatie. De film maakt goed gebruik van de benarde positie van Jessie en ontwikkelt een fijne beklemmende sfeer. Daarnaast speelt er nog iets anders. Iets dat met Jessie zelf heeft te maken en de film voorziet van dramatische momenten. Gerald’s Game gaat verder dan enkel de kwestie of Jessie zich uit haar benarde positie kan bevrijden. Het verhaal zoekt continu andere richtingen op.

De film blijft daardoor verrassend afwisselend terwijl de slaapkamer als beperkende factor strikt genomen nooit wordt verlaten. Er gebeurt verrassend veel. Realiteit en verbeelding lopen door elkaar. De stemming wisselt ook. Van treurig naar zwarthumoristisch. Van zenuwtergend naar mysterieus. Het spanningsniveau is behoorlijk hoog en wordt goed bewaakt. De afloop valt helaas wat tegen. Het einde voelt toch wat langgerekt aan en Flanagan maakt het allemaal wat explicieter dan nodig is, wat mij betreft. Goeie rol trouwens van Carla Cugino die veel te verduren krijgt en daarbij een breed scala aan emotionele vaardigheden demonstreert.

Een feelgood-comedy combinatie met een standaard verhaaltje over moeilijkheden hebben en overwinnen. Het luchtige verhaaltje over werkloosheid en jezelf promoten is in een typisch Amerikaanse setting geplaatst. Ik had er geen enkele connectie mee.

Veel humor. Dat wel. Maar van een dermate hoog puberaal niveau, dat het geen enkele lach oproept.

Platte humor is niet per sé onleuk, maar dat type humor werkt eigenlijk alleen als er een klik is met de personages die de grap maken of ondergaan. Dat is hier niet het geval.

De personages zijn vervelende en oppervlakkige karakters. Er ontbreekt simpelweg inleving. Deze constatering is meteen de voornaamste reden dat het onderdeel feelgood evenals het onderdeel humor, niet werkt.

Het acteerwerk is redelijk. Teller en Kendrick kunnen natuurlijk wel wat. Volgende keer graag in een betere film. Deze nietszeggende film wekte simpelweg weinig feelgood en weinig lach op.

Een matige komedie met slechts een paar goede scenes.

Bij dit type komedie waar grof en banaal flink de boventoon voeren en het verhaal bijzaak is, moet de humor er wel afspatten. Dat is een voorwaarde. Een komedie als deze is erg leuk als de humor lekker absurd, stompzinnig, hard en snel is. Helaas. Dat was hier meestal niet het geval. De grappen kwamen niet goed uit de verf, maar bleven te veel steken in gemakkelijk, flauw en voor de hand liggend.

Van zowel Ferrell als Hart bestaat beter werk.

Het was het net niet.

Een film die op waarheid is gebaseerd en een treurig verhaal vertelt. De debuutfilm van regisseur Aaron Schneider die daarna elf jaar geen film meer regisseerde tot hij terugkeerde met het redelijke Greyhound (2020), dat een oorlogsfilm en van een geheel ander kaliber is. Merkwaardig wel.

Get Low is een aangrijpende film over vooroordelen, verkeerde keuzes en een onbezielde levenshouding ingegeven door verscheurende twijfel. Prettig overgoten met humorvolle laagjes om de de boel niet al te zwaarwichtig te maken en aangenaam kijkbaar te houden.

Fijne rol van Robert Duvall als teruggetrokken levende zonderling met de originele wens om zijn eigen begrafenisplechtigheid bij te wonen. Ook Bill Murray die de graaiende begrafenisondernemer speelt, is prima gecast. Hun acteerwerk zorgt ervoor dat de stukken waar de film soms even inzakt toch nog geeuwvrij kunnen worden bekeken.

De film werkt heel rustig en aangenaam naar het hoogtepunt (zijnde de begrafenisplechtigheid) toe. Vanaf het begin wordt de kijker daarmee lekker gemaakt. Alle spanningsopbouw gaat uit naar dat ene verlossende moment. De plechtigheid.

Het gevaar bij zo‘n enorm verwachtingspatroon is natuurlijk dat de apotheose tegenvalt. Is dat uiteindelijk ook zo? Valt het inderdaad wat tegen? Ja, het valt inderdaad wat tegen. Hoewel er toch nog een schokkende waarheid boven tafel komt tijdens de finale, knalt het niet echt. Ik was geamuseerd, maar volledig verzadigd raakte ik er niet door.

Een Coming of age-dramedy die bedachtzaam, aangenaam en grappig het thema coming out behandelt. Regisseur Simon Shore introduceert twee homoseksuele tieners die beiden hun eigen weg gaan met betrekking tot hun coming out. De een wist het al op vrij jonge leeftijd en schaamt zich daar nier voor maar is bang om het in de openbaarheid te brengen. De ander peinst daar niet eens over. Hij maakt de bewuste keuze om te pretenderen heteroseksueel te zijn.

Get Real vertelt een verhaal dat zich dagelijks ergens zal afspelen. Een verhaal dat zich afspeelt in een wereld waarin de mensen in bepaalde algemeen geaccepteerde modelvormen worden gedrukt. Het vervelende is echter dat die modellen niet op iedereen van toepassing zijn. Voor iemand die niet in een vooropgezet model past, is er de angst om door de mand te vallen. Het is een rare en wrede wereld die de homoseksuele mens dwingt om zich af te vragen wat er aan hem niet deugt omdat hij verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht.

Het aangename van de film is dat er over een bepaalde keuze geen afwijzende stelling wordt genomen. Niemand wordt veroordeeld over de manier waarop hij met zijn seksuele geaardheid omgaat. Die keuze is aan de kijker, die daar de behoefte toe voelt. De film vertelt gewoon een authentiek aandoend verhaal dat speelt met realistische dillema’s. Met emotionaliteit en openheid laat Simon Shore zijn personages zien zoals ze zijn. Dat is soms ontroerend. Soms confronterend. Gelukkig zijn er voldoende grappige momenten die ervoor zorgen dat de film niet aanbelandt in een tranendal.

Prima acteerwerk van Ben Silverstone als de gevoelige Steven die worstelt met zijn coming out. Ik had niet veel moeite met de beleving. De andere hoofdrol van Brad Gorton sprak me minder aan. Van zijn houterige acteerwerk was ik niet onder de indruk. Van zijn dilemma’s dientengevolge ook niet erg. Wel aangenaam en amusant is de jolige sidekick Charlotte Brittain als Steven's buurmeisje en vriendin Linda. Ze zorgt op de juiste momenten voor wat comic relief en relativering.

Regisseur en schrijver Asghar Farhadi kijkt in zijn films altijd naar mensen. Zijn films gaan vaak over mensen die een kleine misstap maken, even niet opletten en vervolgens in een web van misverstanden belanden. Een web dat een dermate stuwende kracht ontwikkelt dat de koers die het leven vaart niet meer door het getroffen individu wordt bepaald.

In Ghahreman is dat ook het geval, al heeft hoofdpersoon Rahim zijn fout al voor aanvang van de film gemaakt. Hij heeft geld geleend en kan dat geld niet terugbetalen. Een aanslag op zijn eergevoel. Rahim is een man die in eerste instantie zijn eer weer terug wil. Hij wil niet gebogen door het leven gaan en met een gemankeerd eergevoel zijn familie tegemoet treden. Zijn eer en zijn goede naam (en die van zijn familie) staan op het spel. In zijn cultuur zijn dat zaken die immens belangrijk zijn.

Middels het personage Rahim vertelt Farhadi over de verhouding tussen individu en samenleving. Rahim staat model voor de burger die waarden als heldendom, eer en respect hoog acht. Die instelling maakt hem kwetsbaar. Het liefst wil hij het verleden uitwissen en een nieuwe toekomst opbouwen. De herinnering aan zijn misstap en daaropvolgende misstapjes wordt echter levendig gehouden door de werking van de sociale media in combinatie met het oordelend vermogen van de leden van een conservatieve samenleving. Het ene moment word je opgehemeld. Het andere moment ben je veroordeeld.

Boeiend om toe te kijken hoe de verleidelijke reeks valstrikken waarin Rahim terecht komt hem beïnvloedt. Kiest hij voor zichzelf of houdt hij het hogere goed in ere. Hoe komt hij te voorschijn uit de opeenstapeling van verkeerde keuzes en misverstanden. Uit de opeenstapeling van aanvaringen met de wet en de samenleving. Als held? Of als gewezen held?

In meer dan twee uur volgt Farhadi een man die als individu steeds maar weer tegenslagen moet ondergaan die conservatieve en roddelende krachten uit de maatschappij bewerkstelligen. Een boeiend schouwspel dat soms wat onnodig gecompliceerd wordt verteld. Misschien heeft dat met de lengte van de film te maken. Die is te lang.

Het acteerwerk lijkt dik in orde. Amir Jadidi als Rahim speelt zijn rol ingetogen. Met beheerste dynamiek die een wereld van gevoel bedekt. Het jongetje dat zijn stotterende zoontje speelt, is volgens mij echt fantastisch. Maar toch. Moeilijk te beoordelen, vind ik. De taal is mij vreemd. Intonaties ontgaan mij. Dat vind ik vaak wel een grote aderlating bij het kijken naar exotische films. Ik heb altijd het idee dat ik iets mis. Iets subtiels. Iets atmosferisch. Daar had ik bij deze film ook last van.

De protagonist Ghost Dog (Forest Whitaker) is een grandioze mengeling van verbazingwekkende kalmte en zwaarmoedigheid. Een mysterieuze einzelgänger met veel gezichten. Als houder van postduiven leeft hij in een houten bouwsel op een platdak ergens in een saaie en industrieel ingerichte voorstad van New York. Hij is huurmoordenaar en leeft volgens de regels van de Samoerai zoals beschreven door Tsunetomo Yamamoto in de Hagakure. Een boek waaruit in de film veelvuldig wordt geciteerd.

Zenboeddhisme raakt aan de New Yorkse stadscultuur raakt aan de rap- en gettocultuur raakt aan de Italiaanse maffia. Het is behoorlijk veel dat Jim Jarmusch in zijn film propt. Het resultaat is een indrukwekkend drama. Een fijnzinnig gesponnen tragikomedie. Een fantastische film die behalve door een lekker pulserende sound vooral wordt gedragen door een geweldige Whitaker.

Wat een figuur. Ghost Dog is een ijskoude moordenaar die met zijn trouw aan de erecode van de Samoerai een ongelooflijke diepzinnigheid uitstraalt en de koelbloedige rust zelve is. Een melancholische held die zich als in een trance door het moderne New York beweegt en de kleine en grote absurditeiten om hem heen met een groot gevoel voor gelatenheid in zich opneemt. De man die gevoed met tijdloze Japanse wijsheden een strijd voert tegen groteske en clicématige versies van leden van de mafia die een erecode hanteren die afgezet tegen de Japanse erecode bespottelijk aanvoelt en belachelijk achterhaald is.

Jarmusch maakt met Ghost Dog: The Way of the Samurai een sfeervolle film met bizarre personages en heft met hen een loflied aan op het individualisme. De film creëert een bizarre wereld met wonderlijke intermenselijke contacten en laat op een humoristische en ongedwongen manier zien dat de menselijke waardigheid in het algemeen en in het aangezicht van de loerende dood hele voorspelbare, hele gekke en hele onverwachte kanten kan opschieten.

Ghost Dog: The Way Way of the Samurai is een schitterende parodie over traditionele sociale systemen en over modernistische maatschappelijke subculturen. En over de plaats die het individu daarin of daarbuiten inneemt. Het verhaal is ontroerend, spannend en natuurlijk heerlijk absurd en humoristisch. Het was een bijzonder fijne beleving.

Aan het verhaal mankeert niet veel. Dat biedt alle elementen die nodig zijn om een aardige horror in elkaar te zetten. De manier waarop dat in deze film wordt gedaan is echter zo verschrikkelijk onbeholpen, dat van de duistere essentie van het verhaal weinig overblijft.

Het begint al met het opvallend slechte acteerwerk. Dat is op het amateuristische af. De acteurs slagen er niet in enige vorm van emotie zoals angst of paniek over te brengen. Daardoor komen spannend bedoelde scènes bepaald niet spannend over.

De scènewisselingen gebeuren niet flitsend. Elke scène eindigt met een statische stop die even duurt, alvorens de volgende scène begint. Iedereen staat even stil. Erg storend, omdat je er op gaat letten. Op een ander moment gaat een seconde of langer het beeld op zwart op weg naar de volgende scène. Ook storend na de zoveelste keer. Tamelijk amateuristisch.

Scènes duren te lang. Snijden nu, hoorde ik mezelf vaak denken. Cut! In plaats daarvan worden scènes nodeloos lang gerekt, waardoor elke oprisping van spanning meteen weer weg valt.

De boze geest, die overigens een BLUESmuzikant is, ziet er op zich wel indrukwekkend uit. Met hem gebeurt hetzelfde als met de andere personages. Zijn scènes worden nodeloos opgerekt, waardoor elke dreiging of nagelbijtend moment in het water valt. Wel jammer voor deze engerd met roemrijke potentie. Hij verdiende beter.

Het camerawerk houdt niet over. Geen prikkelende shots te bekennen. Braaf volgens de lijntjes. Nergens vuurwerk. Saai. Saai.

De score valt erg tegen. Als liefhebber verheug je je op Bluesklanken. Die zijn er amper. Wat je wel hoort is bagger. Geen Blues.

Prima verhaal. Slechte film.

Een horrorfilm met een prettig klassiek gegeven. Een groep mensen stuit op iets onvoorziens, wordt bedreigd door een kwade macht en raakt paranoïde. Met kills, met een heerlijke entourage, met een luguber mysterie en met alleraardigste effecten. Het verhaal stelt verder weinig voor en is in grote lijnen op voorhand redelijk invulbaar. Daar doet een klein verrassinkje hier en daar niets aan af. Ik vond dat niet heel erg.

Ghost Ship is overigens een film die her en der behoorlijk werd afgekraakt. En nog. Een flop zogezegd. En dat heeft vervelende gevolgen voor carrières. De film werd geregisseerd door Steven Beck die na deze film bedroevend weinig meer regisseerde. Hij regisseerde namelijk helemaal niets meer. Hetzelfde geldt voor schrijver Mark Hanlon, die na het schrijven van het script geen enkel ander script meer produceerde.

Is Ghost Ship dan zo slecht? Met die insteek ben ik eraan begonnen. En nee, ik kan na afloop niet zeggen dat de film slecht is. Ik vond hem eigenlijk wel ok.

De film zet in op pp sfeer. Op schrikmomenten. Op spoken. En daar hou ik van. De film gebruikt klassieke horrorelementen en dat voelt prettig vertrouwd aan. Allereerst een magnifieke spookachtige setting in de vorm van een spookschip. Nauwe gangen, loshangende buizen en kabels, gedrup van water. Spaarzame verlichting. Een alomtegenwoordige nevel waarvan het effect extra wordt aangezet met behulp van de zaklampen van de personages. Daaronder een prettig dreigende score die spanningverhogend werkt. Stuk voor stuk fijne dingen. En natuurlijk is er nog de smakelijke openingsscène. Indrukwekkend en luguber.

De personages zijn inhoudelijk helaas wat sober gehouden. Nu hoeven personages in een actierijk spektakelstuk zoals deze film ook weer niet tot op het bot te worden ontleed, maar iets meer beleving bij de personages middels wat achtergrondinformatie was welkom geweest.

Ghost Ship is wat mij betreft geen flop, maar een goed gelukte actie-horror. Ik heb me prima vermaakt.

Een aardige film die de balans tussen griezel en humor goed weet te bewaken. Daar waar horrorkomedies vaak de uitersten opzoeken in gore en komedie, doet deze Britse film dat veel bescheidener. De humor is nooit over de top en voornamelijk droog en ironisch van toon. Het griezelgedeelte is vooral suggestief en sfeervol met slechts hier en daar een jumpy uitbarsting.

Een griezelanthologie. Dat is de Britten wel toevertrouwd. Al uit 1945 stamt het onvolprezen Dead of Night (1945). En in de jaren 60 en 70 deden de studios Hammer en Amicus (waarvan het fundament trouwens Amerikaans is) in grote mate aan anthologieën. Daarna zakte het Britse aandeel in en lieten de Amerikanen flink van zich horen met films als Cat's Eye (1985) en Creepshow (1982). Helemaal uit beeld verdween de anthologie ook na 2000 nooit, maar de hausse aan anthologieën nam wel wat af. Zo af en toe verscheen en verschijnt er nog wel eens eentje.

Zoals deze Ghost Stories. Gebaseerd op een toneelstuk van Jeremy Dyson en Andy Nyman, die van hun toneelstuk deze film maakten en meteen ook de regie in handen namen. Toneelstuk en film zijn een hommage aan de Britse anthologieën uit de jaren 60 en 70, las ik.

De centrale figuur of verbindende factor in deze raamvertelling is een professor (gespeeld door Nyman) die drie paranormale gevallen onderzoekt. De drie verhaaltjes zijn geen van alle uitzonderlijk. Niet eng. Niet origineel. Wel sfeervol en leuk humoristisch. Bovendien nemen ze niet veel tijd in beslag. Na een uurtje film is het al gedaan met de pret, waarna je je afvraagt wat de film met de resterende tijd gaat doen.

Wat daarna gebeurt is best leuk. In het laatste deel van de film worden de verhaaltjes op een ludieke manier met elkaar verbonden. Dat extra halve uurtje staat wat mij betreft in spanning en originaliteit iets boven de drie losse vertellingen en levert de film alsnog een voldoende op.

Een film waarin de Hollywoodveteranen Fred Astaire, Douglas Fairbanks Jr., Melvyn Douglas und John Houseman vier oude mannen spelen die zich hebben verenigd in 'The Chowder Society‘. Al jarenlang komen ze bijeen om elkaar griezelverhalen te vertellen. Behalve door hun jarenlange vriendschap zijn ze verbonden door een verschrikkelijk geheim.

John Irvin doet de regie en maakt van de roman van Peter Straub een solide griezelfilm. De film heeft alle ingrediënten die een horrorfilm leuk maken. Dat begint al met de onaangename setting. Een besneeuwd stadje met een geïsoleerde ligging waar hevige vrieskou en woekerende sneeuwstormen de gastvrijheid bepalen. Voor de sinistere aanvulling op deze sfeervolle setting zorgen de vier oudjes die gezeten in een schemerige kamer waar het haardvuur brandt en de cognac rijkelijk vloeit, elkaar met hun verhalen angst aanjagen en nachtmerries bezorgen.

In deze fijne atmosfeer ontluikt vervolgens het geheim van de vier senioren. Die ontluiking gaat gepaard met vreemde dodelijke ongelukken en vreemde verschijnselen. De vreemde gebeurtenissen worden bijna nooit sensationeel in beeld gebracht. Hectiek wordt vermeden. De effecten zijn ingetogen en passen bij de sereniteit waarmee het verhaal tot de kijker komt. Ze overheersen niet en leiden niet af van het verhaal. De bedachtzame weergave van het drama en de onderliggende verontrustende sfeer blijven de belangrijkste blikvangers in deze film. De score heeft daarin overigens een meerwaarde. Die is Hitchcockiaans dreigend en verleent de film extra spanning.

De dialogen zijn kort van stof en klinken soms wat houterig. Het acteerwerk is evenals de film solide en beheerst. Dat geldt dan weer niet voor Craig Wasson die met zijn eeuwige gegrimas 'the odd one out‘ en een bronnetje van irritatie is. Daartegenover staan natuurlijk de vier bedaarde veteranen en de onbewogen Alice Krige die heel afstandelijk, koel en mysterieus het vrouwelijke element in de film vertegenwoordigt. Prima rol.

Prima film ook. Ghost Story wint geen originaliteitsprijs, maar is gewoonweg een heerlijk sfeervol spookverhaal.

Ghost World is gebaseerd op de gelijknamige cult-strip van David Clowes, die voor de film het scenario schreef. De film behandelt thema’s als adolescentie en de Amerikaanse popcultuur. De regisseur heet Terry Zwigoff, die enkele jaren eerder een documentaire over de controversiële cartoonist Robert Crumb afleverde. Zwigoff gaf in een interview aan dat Ghost World wat hem betreft handelt over de teloorgang van de Amerikaanse cultuur in het bijzonder en de Westerse cultuur in het algemeen.
Hoofdpersonages Enid en Rebecca proberen in die cultuur enige zin te ontdekken. Ze zoeken een diepere bedoeling. Op hun zoektocht slenteren ze langs postmoderne etablissementen zoals een Diner in de stijl van de jaren 50 waar men muziek kan beluisteren uit de jaren 90. Of een bioscoop waar popcornfilms op dezelfde manier worden geconsumeerd als de bijbehorende zak popcorn die druipt van de vette boter. De cultuur is verworden tot een smakeloze hap. Het is eenheidsworst. De mensen gaan er gedachteloos en gemakzuchtig mee om en hebben zelfs het lef om aan de oppervlakkigheid ervan een diepere status toe te kennen.
Enid en Rebecca zijn anders. Ze zetten zich af tegen de oppervlakkigheid van de mainstream en doen er alles aan om anders te zijn. Ze proberen aan de ghost world te ontsnappen. De wereld waar consumptie en materialisme de dienst uitmaken en oppervlakkigheid als diepzinnigheid wordt verkocht.
Enid en Rebecca zijn niet van onbesproken gedrag en zijn niet per se aardig. Ze leveren cynisch commentaar op de wereld om hen heen. Ze hebben een aanmatigende kijk op mensen die tevreden zijn met hun simpele bezit of met de simpele dingen die ze doen. Ook spelen beide tienerdames een gemeen spelletje met de sneue en eenzame Seymour (Steve Buscemi) die grammofoonplaten verzamelt en op zoek is naar een vrouw. Dit prototype van afwijkend gedrag, dat juist vanwege zijn excentriciteit een gevoelige snaar raakt bij Enid, wordt door Buscemi fantastisch neergezet.
De film hanteert een fijne mix van drama en komedie zodat de harde arrogante manier van doen van beide dames in een wat milder kader wordt geplaatst. Je kunt soms zelfs lachen om Enid, Rebecca en (gelukkig ook) om Seymour. Steve Buscemi is als gezegd erg goed. Scarlett Johansson en de mij onbekende Thora Birch doen daar weinig voor onder. Tot slot nog even de leuke soundtrack noemen. De Indiase Rock van Mohammed Rafi die in een clip voorbij komt is fantastisch. En voor (oude) Blues heb ik gewoon een enorm zwak.
Fijne film.

Het origineel uit 1984 is een erg leuke film. Het vervolg uit 1989 best ok. De vrouwelijke versie uit 2016 een gedrocht. En wat brengt Ghostbusters: Afterlife? Ghostbusters: Afterlife is een film die in het verhaal de focus legt op de twee kleinkinderen van ghostbuster Dr. Egon Spengler die in 1984 driftig in de weer was met het vangen van spoken. De film heeft serieus oog voor de personages en houdt zich in mindere mate bezig met de jacht op spoken. Is dat erg? Nee.

De regie is van Jason Reitman, die met deze film in de voetsporen treedt van zijn vader Ivan Reitman die de film uit 1984 regisseerde. Jason is bekend van films als Young Adult (2011) en Tully (2018). Films die zich op een ietwat luchtige manier met de psychologische kant van het menszijn bezig houden. Logisch dus dat de menselijke natuur in Afterlife eveneens een belangrijke positie inneemt.

Ga er dus niet van uit dat Afterlife enkel en alleen draait om de komische jacht op allerhande doldwaze spoken. Dat is dus niet het geval. De film is minder dwaas en heeft minder uitbundige humor. Toch kijkt de film lekker weg. De film is dan wel geen heuse fantasy-komedie, maar is wel een aangename avontuurlijke coming-of-age met daarin een aantal hectische en komische scènes, die de film uit 1984 in herinnering brengen. Afterlife is misschien niet heel origineel, maar heeft een leuk verhaal, heeft leuke personages en is gewoon heel vermakelijk.

De voorganger Ghostbusters: Afterlife (2021) was geen slechte poging om na het debacle van Ghostbusters (2016) de wereld van de spokenjagers nieuw leven in te blazen. Afterlife is een leuke (kinder)film en was een leuke verrassing met nieuwe en jonge ghostbusters hoewel de film enigszins geforceerd de nostalgische kaart trok door de oude ghostbusters uit 1984 een bescheiden plekje in de film te gunnen. Geforceerd sentiment waar ik goed mee kon leven.

In Ghostbusters: Frozen Empire is de mengeling van jong en oud bloed minder sentimenteel en harmonieuzer geënsceneerd. Ernie Hudson en Dan Aykroyd maken al vroeg in de film deel uit van het plot en hebben volwaardige rollen. Bill Murray valt later in. Zijn verschijning in het plot komt wat krampachtig over, maar is niet vervelend. Verder niets nieuws onder de zon. Het verhaal is bekend. In de film maakt men wederom energiek jacht op allerlei vreemde spookachtige schepsels en wordt een nieuwe ijselijke bedreiging geïntroduceerd, die goed is voor mooie speciale effecten.

Ghostbusters: Frozen Empire is een film met veel personages die veel verhaallijntjes in de film brengen. Het maakt dat de film nogal zwaar beladen is met allemaal draadjes die tot het einde toe gevolgd worden. De hoofdvertelling raakt daardoor soms wat ondergesneeuwd. De balans is soms wat zoek. Niet elk lijntje is bovendien even leuk om te volgen. Al die verhaallijntjes zorgen voor een lange aanloop naar de finale, die tegenvalt.

De sleutelscènes aan het einde zijn teleurstellend kort en maken een ietwat afgeraffelde indruk. Alsof de afgesproken speelduur bijna was opgebruikjt, zo lijkt het. En dat is jammer want juist dat einde is erg vermakelijk,en spectaculair en had meer speelduur verdiend. Het einde van een Ghostbusterfilm verdient een imposanter uitroepteken. Verder geen klachten. Ik heb me met Ghostbusters: Frozen Empire prima vermaakt.

Aardige horror, die met elementen als een vervallen oud huis en een spokenjacht op de ouderwetse griezeltraditie mikt. En dat lukt tot op zekere hoogte behoorlijk goed.

Er zijn de nodige jumpscares. Er zijn creepy geluidseffecten. Daarbij zorgt het decor van het hokkige huis met beperkte speelruimte en schaduwrijke lichtval voor de nodige claustrofobie en paranoia en dus voor spanning.

Het geheel is met mooie sfeervolle shots en vanuit wisselende invalshoeken gefilmd. Een overtuigende trukendoos die de creepiness verstevigt, wat mij betreft.

Hoe jammer dat de apotheose dan helaas erg tegenvalt. Het moment dat dingen op hun plaats vallen, is het moment dat spanning, suspense en schrik stoppen. Een behoorlijke afknapper, die mij desondanks stevig deed schrikken, maar dan meer zoals een onverwachte koude douche dat doet. Niet prettig.

Een giallo en afgaande op de vele expliciete erotische scènes en de verregaande gore is het wellicht één van de meest pornografisch getinte en shockerende films uit dat subgenre. Het bekijken van de film is een bevreemdende ervaring.

Typisch voor het subgenre is het ontbreken van een uitgebreide en ingewikkelde verhaallijn. In deze film is die lijn ook erg dun. Met de zin 'een mysterieuze seriemoordenaar gaat stevig tekeer' is het verhaal al heel behoorlijk samengevat.

De scènes om de verhaallijn heen zijn gevuld met minutenlange erotiek, met lachwekkend politie speurwerk en met fantasieloze dialogen. En hoewel het vele naakt goed te versmaden is, zijn de kills de echte hoogtepunten in de film. Tijdens de afleidende praat- en seksscènes keren de gedachten na een minuutje of wat al weer onbedwingbaar terug naar het leitmotiv. Kills willen we zien! Grandioze kills willen we zien! En die kills zijn het aanzien meer dan waard. Zelden heb ik ze zo pervers ingewreven gekregen. Heftig.

In een gemiddelde giallo valt bij gebrek aan een degelijk verhaal altijd genoeg te genieten. Zo is er dan altijd nog het schone camerawerk en de kunstzinnige cinematografie om je hart aan op te halen. In deze film is die vorm van genieten niet aanwezig. We moeten het doen met expliciete seks en brute gore. Ook leuk, maar de typische giallosfeer ontbreekt hierdoor wel. En dat is een groot gemis.

En zo hobbelt de film op sfeerloze wijze via seksscène, brute gore en onderzoekende dialoog naar het einde, dat zowaar nog een verrassinkje inhoudt met betrekking tot de moordenaar en de moorden. Toch nog even een leuke intellectuele afleiding in een film vol geestdodende erotiek en shockerende gore. De geest wil af en toe ook bediend worden. Naast knap camerawerk en mooie cinematografie, miste ik dat afleidende elementje nog het meest.

De film begint met in elkaar overvloeiende beelden van droevig uitziende bomen geworteld in een moerassig landschap. De beelden roepen een akelige sfeer op. Ze komen herhaaldelijk terug in de loop van de film. Steeds even dreigend. Steeds even macaber. Het is een landschap dat geheimen verbergt. Een landschap dat het gruwelijke thuisland is van demonen en geesten. Het is goed gelukte stemmingmakerij van regisseur Sam Raimi.

De film gaat dan wel niet over demonen en geesten (hoewel er zeker geesten in voorkomen), maar zoekt het meer in een combinatie van paranormale verschijnselen en ‘alledaags’ drama. Dat drama is niet van de lichtzinnige soort. Nee. We hebben het over zware onderwerpen als moord, seksueel misbruik, racisme, huiselijk geweld en psychisch leed. Die dingen hakken er in en geven het verhaal een permanente zwaarmoedige glans.

Te midden van al het drama is hoofdpersonage Annie (Kate Blanchett) de enige lichtbron in de duistere wereld die de film schetst. Het laatste bastion van gezond verstand en (mede)menselijkheid. Annie vertegenwoordigt de paranormale kant van de film, die zich inzet om het kwaad te bestrijden. Die strijd is de kern van het verhaal.

Dat klinkt heel simplistisch, maar dat valt reuze mee. De sfeer is erg beklemmend. Het kwaad erg realistisch. Blanchett erg geloofwaardig. Het drama erg drukkend. Daar is niets obligatoirs aan. Het verhaal maakt indruk en is spannend.

Annie is het enige personage dat bij de kijker sympathie opwekt. Hoewel sympathiek is het personage ook ondoorzichtig en mysterieus. Sympathiseren lukt, maar het is erg lastig om je met haar te identificeren.

Dat lukt bij de andere personages ook niet goed. Die zijn sowieso niet sympathiek en geven blijk van vooroordelen, hebben dubieuze karaktereigenschappen en vertonen gewelddadig gedrag. Hun rollen zijn nogal stereotiep, maar worden wel heel behoorlijk gespeeld. Zelfs Keanu Reeves en Hilary Swank (ben van beide geen fan) zijn goed te doen.

De film is ook goed te doen. Een spannende, goed geënsceneerde, sfeervolle en mysterieuze thrilller.

Een film over een stalker. Dat klinkt niet erg origineel. Maar in de uitwerking klopt dat slechts ten dele.

Het begin klopt qua voorspelbaarheid in ieder geval wel. De introductie van de personages en de typeringen van hun karakter zijn allesbehalve verrassend. De aanloop naar de actie is ook niet verrassend. Het is allemaal vrij standaard. Vrij voorspelbaar.

Een donker huis, een vrouw alleen, een schim, een geluidje. Ja, dat is toch wel heel herkenbaar.

De geijkte elementen worden echter heel vakkundig uitgespeeld. Want, ondanks dat de spanningverhogende truukjes en de verhaalloop herkenbaar aanvoelen, is het stiekem eigenlijk best spannend. De reden? Het scenario volgt bijna ongemerkt een iets minder geijkte weg.

Er wordt wat twijfel gezaaid bij de kijker. Er ontstaat wat onduidelijkheid. Het gevoel dat het verleden van de personages meer geheimen verhult, dringt zich op. Paranoia is geboren.

Halverwege neemt de film plots een andere wending. Beetje bij beetje worden plotgaatjes uit het begin nog eens opgerakeld en druppelsgewijs gevuld. Dingen zijn toch iets ingewikkelder. Toch iets mysterieuzer. We blijven geboeid.

De afwikkeling is vervolgens ook niet bepaald standaard. De aanloop naar de ontknoping en de ontknoping zijn zelfs verrassend te noemen. En spannend.

Het acteerwerk is van niveau. Geen zwakheden. De personages staan. Dat helpt natuurlijk.

Prima regiedebuut van Edgerton.