Opinions

Een fijne combinatie van horror en drama. In de film staat het weerwolf-thema absoluut centraal, maar behalve de weerwolf behandelt de film ook allerhande andere thematiek die minstens zo'n belangrijk plek in de film inneemt.

De twee vrouwelijke hoofdpersonages zijn van de tienerleeftijd. Coming of age is dan aan de hand. Voor dingen als sociaal isolement, rebels gedrag en verliefdheid is ruimte gemaakt. De verkenning van deze periode van verandering gebeurt grondig. Zelfs menstruatie komt uitgebreid aan de orde. De film behandelt al deze thema's afwisselend serieus of met een knipoog. Zo ontstaat een mooie mix van de dramatische lusten en de lasten van de coming of age met de gewelddadige horror van de weerwolf. Er wordt steeds heel subtiel tussen de thema's geschakeld zodat de onderlinge verbondenheid duidelijk wordt. Zeer geslaagd.

De film is zodoende meer dan een simpel tiener weerwolf filmpje met banaliteiten en grote effecten. Die dingen zitten er in, maar daarnaast is er In deze film is ook prettige aandacht voor het subtielere werk.

Dat de beide dames Emily Perkins en Katharine Isabelle hele geloofwaardige einzelgängers met merkwaardige interesses neerzetten is dan natuurlijk mooi meegenomen. Hun aanwezigheid en gedrag bepaalt per slot van rekening de emotionele lading van de film. Zij zetten de toon. Het lukt hun goed. De sfeer in de film heeft meteen al iets sinisters vanwege het indrukwekkende morbide gedrag van de beide dames. Die toon suddert onderhuids in alle verdere scènes door. Knap acteerwerk, een intelligent verhaal en een fijn uiterlijk doen een hoop.

Zoals gezegd wordt in al dit vrouwelijke hormonale geweld de brute horror niet vergeten. Er is bloed, er zijn transformaties en er zijn knap gemaakte weerwolven. Er is naast het onderhuidse sudderen zeker genoeg te genieten op het gebied van de harde horror

Genoten! Nu snel op naar de sequels! Hopelijk zijn die even goed.

Het vervolg. Fantasieloze rip-off of niet? Niet, wat mij betreft.

De eerste film is een frisse film die zeer kundig het coming of age verhaal van twee tienerzussen verbindt met de eeuwenoude weerwolf legende. De ster in die film is Ginger, de oudste zus die verantwoordelijk is voor fijnzinnig cynisch commentaar op de wereld. Hoewel beide zussen ook in deze film weer meedoen, is Ginger's verschijning in dit vervolg minder groot. De film richt zich op de andere zus, Brigitte.

Een goede en overtuigende rol. Haar persoonlijkheid is natuurlijk een andere dan die van haar oudere zus. Dat is even wennen. Ze is serieuzer, gedeprimeerder en minder impulsief. De toon van de film wordt er ook duisterder, somberder en meer vertwijfeld door. Met hulp van stemmig schaduwrijk beeldmateriaal en een prima score komt die sfeer goed door. De film is duidelijk minder speels en meer volwassen.

De setting is ook een andere. Het luchtige highschool gejodel is vervangen door een benauwde en hardvochtige omgeving, zijnde een instelling die zorg biedt aan verslaafden. Geen vrolijke boel. Een kille en sinistere omgeving alwaar Brigitte de confrontatie met haar innerlijke weerwolf alsook met een heuse rondwarende weerwolf aangaat.

Het monster komt in eerste instantie in brokstukken voorbij. Een bek, een poot. Veel gegrom natuurlijk. Heel overtuigend en angstaanjagend is het niet. Ook als het creatuur verderop in de film vol in beeld verschijnt, blijft echte overtuiging achterwege.

Zus Ginger is als gezegd in deze film beduidend minder aanwezig. Om het gemis op te vangen krijgt zus Brigitte gezelschap van een meisje dat met de naam Ghost door het leven gaat. Een tamelijk wereldvreemd, emotieloos en betweterig karakter. Haar aanwezigheid ging op een bepaald moment irriteren. De vlotte en geestige dynamiek tussen beide zussen die in de eerste film heel bepalend is voor de sfeer en het vuur, bereikt met de inbreng van Ghost niet een benaderbaar niveau.

De frisse schwung uit de eerste film ontbreekt, maar Ginger Snap 2 is toch gewoon een prima film.

Het derde deel van de Ginger Snaps serie over de twee zussen Ginger en Brigitte die met een weerwolf vloek worden geconfronteerd, was absoluut sfeervol maar viel verhalenderwijs wat tegen. Deze prequel verlegt de handeling van de huidige tijd naar de winterse Canadese wildernis van het jaar 1815. De setting is een afgelegen fort dat door een bescheiden hoeveelheid mensen wordt bewoond en door weerwolven wordt belegerd.

De sfeer is fantastisch. Kil en grimmig. De film overtuigt met een continue duistere laag die behalve door de troosteloze setting wordt gevoed door tragisch klinkende muziek met veel strijkwerk. Ja, fijne sfeer. De dood is alomtegenwoordig. Dreiging is er voortdurend. Uiteraard van buiten maar ook van binnenuit.

De personages die het fort bewonen, zijn niet heel boeiend. Nogal stereotiep vormgegeven en voorspelbaar in hun gedrag. Zo is er uiteraard een recalcitrante officier die zich bruut en wreed opstelt. Zo is er uiteraard een fanaticus, die zich met zijn behoudende gedrag te weer stelt tegen alles dat afwijkt van zijn norm. Zo is er uiteraard het redelijke en begripvolle personage dat de zusjes bescherming biedt. En zo is er de stoere zwijgzame inheemse buitenstaander die met zijn gesluierde houding, mysterie inbrengt. Ik onderging het schouder ophalend.

De plotjes die zich in het fort ontwikkelen zijn geënt op de persoonlijkheden en derhalve eveneens niet heel boeiend. De zusjes Ginger en Brigitte zijn even bekoorlijk en charmant als in de voorgaande films. Hun aanwezigheid doet je soms de zwakke handeling even vergeten.

Er zijn films waarin de beesten er absoluut beter uitzien, maar de speciale effecten kunnen er zeker mee door. De beesten brengen prettige actiescènes in de film, die het dus niet van de verhaallijn moet hebben. Met name de slotscène waarin het beestachtige geweld glorieus losbarst is (in contrast met het verhaal dat vrijwel ongeboeid langs me heen ging) dan gewoon erg opwekkend.

Het derde deel is een aardige film met een aantal prima scènes en een verrekte fijne sfeer. Om het derde deel overbodig te noemen gaat wat ver, maar een enorme verrijking van het filmaanbod is het nu ook weer niet.

Door de filmtitel en de synopsis dringt zich meteen een vergelijking op met The Woman in the Window (2021). In beide films kijkt een vrouwelijke hoofdpersoon uit het raam, ziet verdachte handelingen en poogt vervolgens heel geestdriftig de wereld ervan te overtuigen dat een misdaad is gepleegd. In beide films is de bewijslast dun en is de getuige behept met psychische problemen opdat de kijker maar weet dat de protagoniste labiel is en het eveneens hersenspinsels kunnen zijn. Het moge duidelijk zijn. A Girl at the Window plukt (evenals The Woman in the Window overigens) gretig uit eerder verschenen werken en doet dat behoorlijk stumperig.

Plausibiliteit en geloofwaardigheid zijn geen kenmerken van de film. Veel gebeurtenissen zijn slordig en omzichtig geconstrueerd. Ze passen daardoor allesbehalve vloeiend in de verhaallijn en zijn als gevolg daarvan vooral belachelijk. Die trend gaat zover dat ik me op een bepaald moment afvroeg of de film misschien een parodie zou kunnen zijn. Iets in de trant van de serie The Woman in the House across the Street from the Girl in the Window. Dat is echter niet het geval. We hebben hier echt te maken met een serieuze poging om de kijker te trakteren op een spannende thriller. En dat is dus grandioos mislukt.

A Girl at the Window is te slecht om spannend te zijn. Enig positief puntje is de antagonist. Die kan evenals de rest van de cast ook niet acteren, maar maakt met een ijzige uitstraling als enig personage tenminste nog een beetje indruk. Verder deugt er niet veel van de film. Oh ja, de score was wel ok. Meer schiet me echt niet te binnen.

Fijne frisse eerste helft. Ok, wel met een doorsnee verhaaltje, maar ook met grappige en snelle dialogen en met frisse snelle scènewisselingen. Een beetje de standaard romcom, maar dan iets prikkelender, iets speelser, iets levendiger.

De tweede helft van de film die zich afspeelt op een evenement dat Burning Man wordt genoemd, is wat surrealistisch van aard. Tegen de kleurrijke achtergrond van dit festival waar zaken als kunstzinnigheid, vrije expressie en feestvieren gepromoot worden, komen de liefdesperikelen ook in een wat surrealistische sfeer terecht. De film verschiet daar van kleur en deint mee op de trage golven van de Burning Man. Van de sprankelende frisheid uit de eerste helft is nauwelijks iets over.

Verhaaltechnisch valt er niet veel meer te genieten. Sfeertechnisch echter wel. De onwerkelijke setting leent zich er goed voor. Ook de vele long shots van de personages in de stoffige lege woestijn brengen een prachtig sfeerbeeld in de film. Gevoelens van verlorenheid, eenzaamheid en onzekerheid worden op die manier heel sfeervol benadrukt. Mooie plaatjes zijn het. De esoterische muziek eronder maakt het dramatische effect compleet. En ja, dat klinkt misschien allemaal wel heel kitscherig, maar doordat de beelden ook iets rauws blijven uitstralen is het dat niet.

De twee hoofdpersonages zijn best leuk. De nerdishe en onzekere Rainer en de verrukkelijke Berry doen het stereotypisch goed. Wel jammer, dat hun personages inhoudelijk eigenlijk vanaf de eerste kennismaking al zijn gegrondvest en onverwachte karakterontplooiing verder uitblijft. Beetje meer ontwikkeling in de karakters en in dramatisch opzicht had van mij gemogen.

Toneel- en scriptschrijver David Auburn waagt zich eenmalig als regisseur aan een speelfilm, waarvoor hij zelf het script schreef. Met Sigourney Weaver en Kate Bosworth beschikt hij over twee uitstekende actrices voor de hoofdrollen in dit drama. Ondanks hun goede spel en het interessante plot valt The Girl in the Park tegen.

Julia Sandburg (Sygourney Weaver) is de gelukkige moeder van twee kinderen. De oudste een jongen. De jongste een meisje. Bij een uitstapje in het park verdwijnt het meisje spoorloos. Julia’s wereld stort in. Ze zondert zich letterlijk en figuurlijk van haar omgeving af en voert een emotioneel labiel bestaan in een andere stad. Na 16 jaar keert zij terug en ontmoet de verlopen en dakloze Louise (Kate Bosworth) die dezelfde leeftijd heeft als haar dochter zou hebben gehad. Door labiliteit gedreven is het wel duidelijk wat Julia denkt. Zij neemt Louise in huis en er ontwikkelt zich een intense vriendschap die door haar familie met argwaan wordt bekeken.

Auburn had met bescheiden middelen de uitgangssituatie van het verhaal in een spannende thriller kunnen doen uitmonden. Dat had hij kunnen doen door de labiele geestestoestand van Julia boosaardig in te zetten om met griezelige vasthoudendheid Louise aan zich te binden. Auburn kiest echter voor drama. En daarin schiet de film door. Met name Julia wordt uitgerust met overdreven eigenschappen die haar in de richting van een karikatuur duwen. Voor Louise geldt dat in mindere mate, maar ook bij dit personage doemen karikaturale trekjes op. Om mee te kunnen gaan in het drama is de behoefte aan karikaturen nihil. Een karikatuur hoort niet in een serieus drama thuis. Ik vond het bovendien lastig om mee te gaan in de situatieschets. Die kwam mij steeds onwaarschijnlijker voor.

The Girl in the Park drijft te vaak weg naar soapy regionen. De karakterschetsen zijn te oppervlakkig en het verhaal is te vlak en heeft moeite om geloofwaardig te blijven. De enige vraag die de betrokkenheid bij de film overeind houdt is de vraag of Louise wellicht echt de verdwenen dochter is. Heel vervelend om je door een netwerk aan triviale gebeurtenissen te moeten worstelen om dat antwoord uiteindelijk te krijgen.

Eindelijk weer eens een horror die niet meteen hoeft te worden afgeserveerd. De film heeft spanning en bezit originaliteit. Het verhaal en de sfeer deden mij bovendien sterk denken aan een willekeurige old-school slasher. Fijn dus.

Uiteraard zien we de bekende effecten om schrik te sorteren, maar dat gebeurt niet in alle overdrevenheid. Het is vooral de creepy en onheilspellende sfeer die het hem doet.

Het verhaal heeft een spannende opbouw. De spanning blijft trouwens niet steeds even goed hangen. Het middendeel kent flink wat inzakmomenten.

Het einde is origineel en volgt niet de standaard afloop van een slasher. Althans, niet de standaard die ik in mijn hoofd heb.

De film doet het met behoorlijk acteertalent. Dat scheelt altijd in het kijkplezier. Ook prettig dat de personages nu eens niet heel dom of heel clichématig handelen. Verfrissend.

De personages zijn ook niet heel vervelend. Sommige hadden zelfs wel humor. Ook dat scheelt.

De film is gebaseerd op een gebeurtenis in 1965. Sylvia Likens en haar zusje werden in het pleeggezin waar zij waren ondergebracht, stevig vernederd en mishandeld door de pleegmoeder, haar kinderen en buurkinderen. Hoe een onmenselijk staaltje moordzuchtige groepsdynamiek een voortschrijdende uitholling van de menswaardigheid van de slachtoffers tot gevolg had. Verbijsterend.

Verbijsterend is ook de film. De afgrijselijke gebeurtenis is niet meer dan een sjabloon om een sadistische en banale film aan op te hangen. In plaats van een film die dramatisch en psychologisch onderzoek verricht naar de gesteldheid van de personages, iets probeert te verklaren, de daders en slachtoffers laat spreken, wordt de kijker geconfronteerd met een platte tentoonstelling van sadistisch leed. The Girl Next Door riekt naar exploitatiecinema.

Leuk voor de liefhebbers. Ik vond het een zinloze film.

Een spookhuisfilm waarin vooral de fijne handgemaakte speciale effecten door mij zeer werden gewaardeerd. Slijmerige stekkerdozen, druppende donkere vlekken op wanden en plafonds, autonoom bewegend speelgoed en niet te vergeten de body horror als gevolg van wat klus- en andere ongelukjes. Heel genietbaar, dat oude ambachtelijke werk.

Prachtige setting. Een antiek huis met haperende verlichting, dichtslaande deuren, een mysterieuze zolder, een krakende trap. Van die dingen. Elementen die er voor zorgen dat het huis geen gezellige indruk maakt en een akelig sfeertje de kans krijgt om zich te manifesteren.

Het eigengereide huis en de creatieve inzet van de speciale effecten bepalen een groot deel van de vermakelijkheid. Aan de ontwikkeling van het verhaal ligt minder creativiteit ten grondslag. Aan het basisidee (man klust en klungelt in een huis en ondervindt vreemde sensaties) wordt weinig toegevoegd. Inhoudelijk is het verhaal vrij mager.

De omgang met de spanning gebeurt ook nogal slordig. De regisseur rekt de spannende momenten soms tot ver voorbij het uiterst rekbare punt. Erg vreemd. Erg onhandig. De aanloop naar een spannend moment duurt immers niet eeuwig. Ooit is de rekbaarheid op en moet een punt worden gezet. Een jumpscare, een gil, een gebeurtenis. Iets moet dat moment van spanning afronden.

In deze film worden die momenten vaak overlopen. Ze zijn niet effectief herkenbaar als bedreigend of spannend. Ze ebben weer weg zonder enig effect gesorteerd te hebben. Het afrondende slotpunt wordt te vaak niet gezet.

Het verhaal ondervindt daar last van. Het verhaal kent daardoor geen pieken en dalen. Het verhaal slentert grijzig voort in één waas van gebeurtenissen, die zonder veel opwinding en betekenis voorbij trekken.

Verder geeft het verhaal weinig uitleg. Behalve een aantal warrige scènes waarin bijpersonages zich in cryptische bewoordingen op de vlakte houden, is er weinig houvast. Niet interessant en geen goede manier om de kijker echt te betrekken bij de film. Ik had niet veel met deze onbestemde scènes. Doe het goed of doe het niet! Veel beter om het maar gewoon bij horror te houden en gewichtigdoenerige verklarinkjes en laagjes achterwege te laten.

Hoe geforceerd komen in dat licht de verkrampte pogingen over die in het laatste stuk film worden gedaan om voor alle merkwaardige gebeurtenissen toch nog snel een verklaring te vinden en zelfs een soort happy end te fabriceren. Het antwoord luidt: zeer geforceerd.

Fijne speciale effecten, een prima sfeertje en leuke humor zorgen ternauwernood voor een voldoende.

Een vermakelijke en redelijk spannende film.

Het begin is erg aangenaam. Fijn mysterieus. We zien kinderen die op een merkwaardige manier worden behandeld door autoritaire volwassenen. De kinderen bezitten een overduidelijke superieure intelligentie. Ze worden in toom gehouden. Misschien zelfs gevangen gehouden. Vragen borrelen op en een mysterieus sfeertje is geboren.

De ouverture speelt zich ook nog eens af in een voor de sfeer uitermate geschikte omgeving. De locatie is een strak en kaal gevangenisachtig complex waarin structuur en discipline logischerwijs wel moeten floreren. Maar waarom daar en met welk doel? De locatie draagt fundamenteel bij aan de spanning en de sfeer.

Het verhaal loopt na het begin lekker door. Er wordt wat actie en spektakel toegevoegd. Evenals wat extra stootjes mysterie. Opgeworpen vragen en witte vlakken uit het begin van de film worden beantwoord en ingevuld. Dat gebeurt allemaal mondjesmaat en vrij subtiel. Heel uitgekookt en uitgekiend. Op die manier blijft de verhaallijn steeds net interessant genoeg om al te grote inzakmomenten te voorkomen. In ieder geval boeiend genoeg om nieuwsgierig te zijn naar de volgende ontwikkeling en natuurlijk naar de afloop, die vanwege de originaliteit zeker de moeite van het wachten waard is.

Geen al te grote inzakmomenten, schreef ik hierboven. Dat klopt op zich ook. Toch zijn er wel lichtere inzakmomenten. Het is immers een zombiefilm met van die typische zombiescènes, die geen nieuw elan in de film brengen. Het is bekend terrein en kent geen opwekkende originaliteit.

Het verhaal is echter wel origineel. Meerendeels spannend en boeiend. En die zombies? Ach, die zijn nodig voor het verhaal. Verder niet aan storen, zou ik zeggen.

Ik denk niet dat er veel films zijn waarin een vrouwelijke volleybalploeg het opneemt tegen een clubje kannibalistisch aangelegde gedegenereerden. Misschien maar goed ook. Wat mij betreft is het bestaan van één film die deze belachelijke confrontatie afhandelt, meer dan genoeg.

Het betreft hier een horror-comedy. De ridicule plotomschrijving maakt dat erg duidelijk. In de film komt de comedy door idiote gebeurtenissen en zich dwaas gedragende personages ook absoluut tot uiting, zij het dat de humor niet over de hele linie van de geslaagde soort is. Slechts mijn mening hè.

Olivier Alfonso die de film regisseerde en meeschreef aan het script, had blijkbaar weinig humoristische inspiratie bij het schrijven. De film bevat maar weinig leuke humor. Mij schieten tijdens het schrijven van dit stukje tekst eigenlijk maar twee geslaagde voorbeelden te binnen. Een hele grappige scène met een hondje (de hondenliefhebber zal dit kokhalzend ondergaan) is de ene herinnering. De andere herinnering bestaat uit het optreden van Denis Lavant, die met zijn markante voorkomen een geweldige kannibalistisch aangelegde gedegenereerde speelt. Zijn scènes behoren tot de aangename komische hoogtepunten van de film.

Verder is het allemaal niet zo indrukwekkend. Ok, het is tot op zekere hoogte vermakelijk om naar luchtig geklede dames te kijken die op de vlucht voor de gedegenereerden door de bossen rennen en onderling wat ruziënd kwebbelen. Eigenlijk is het allemaal maar erg onzinnig. Onzinnigheid kan trouwens best leuk zijn. De onzinnigheid in deze film is dat echter niet.

Nog iets over het horrorgehalte dan maar. Met wat grappig bedoelde gore en overdreven bloedspuiterij heb je het wel gehad. Over het algemeen niet erg horrorwaardig of grappig.

Tot slot. Als de film begint en de openingscredits lopen, zie je een gitaar spelende cowboy die door het beeld loopt en de gebeurtenissen in de film zingend becommentarieert. Hij is geen onderdeel van het verhaal en keert nog een paar keer terug. Ik moest meteen denken aan een slecht uitgevoerde reproductie van de straatzangers uit de film Cat Ballou (1965). Hoe dan ook. De cowboy is niet grappig en voegt niets toe. Waarom begin ik er dan over? De cowboy is, denk ik, een goede graadmeter of de humor in de film bevalt of niet.

Dit weetje kan je dus tijd en ergernis schelen.

Na twee buitenlandse uitstapjes met Snowpiercer (2013) en Okja (2017), keert regisseur Jooh-Ho Bong terug naar thuisland Zuid-Korea om met Parasite een film te maken die de sociale misstanden aldaar aan de kaak stelt.

De tegenstelling tussen arm en rijk groeit net als in veel andere landen ook in Zuid-Korea. Bong laat met zijn film een uiteenbrekende samenleving zien en richt zich op wanhopige en brutale acties die in vertwijfeling door het arme deel van de bevolking worden gedaan om een graantje van de rijkdom mee te pikken. Het levert een bizar verhaal op vol humor en onwaarschijnlijke waarschijnlijkheid. Het is onduidelijk of Parasite een komedie is, een thriller, een drama of een satire. Van al deze genres zijn overduidelijk elementen terug te vinden in de film. Bong werkt grensoverschrijdend. Dat is even wennen maar bevalt uitstekend.

Genrewendingen en verhaalwendingen. Bong laat twee families uit verschillende sociale lagen met elkaar botsen en laat de lagere sociale klasse haar overlevingsmechanisme helemaal uitleven door het spelen van een ingewikkeld en uitbuitend rollenspel. De situatie die zich ontwikkelt is in eerste instantie komisch, maar bevat geleidelijk ook nadrukkelijke sporen van maatschappijkritiek doordat de kloof tussen rijk en arm in alle aspecten van het verhaal steeds confronterend zichtbaar is.

Dat gebeurt op grove en op subtiele wijze. Voorbeeldje: Op een bepaald moment is er een gigantische onweersbui. De rijken verheugen zich al bij voorbaat over de frisse lucht en de heldere hemel na afloop. Ideale omstandigheden voor het volgende tuinfeestje. De armen daarentegen vechten tegen wateroverlast in ondergelopen krottige woningen en proberen uit alle macht hun bezittingen te redden.

Deze tegenstrijdige beleving van dezelfde gebeurtenis zegt veel. Dergelijke momenten worden ook nog eens in visueel krachtige beelden gevat, die niet alleen de confrontatie met de strijdigheid van de situatie extra benadrukken, maar er ondanks de kritische boodschap toch ook in slagen om een absurde en komische sensatie op te roepen. Tragikomedie pur sang. Ja, het camerawerk (en de regie natuurlijk) zijn gewoon erg goed.

Prima verhaal ook, waarin zwaarwegende thema’s op een luchtige en amusante manier zijn verpakt. Het verhaal dat in het begin aanvoelt als een tragikomedie, neemt steeds absurdere wendingen en surrealistischer bochten en legt steeds hardere accenten.. De zwarte humor waarmee alle gebeurtenissen zijn doorspekt is fantastisch. Dat een explosieve escalatie onafwendbaar is, zit in het verhaal ingebakken. Dat gevoel is er vanaf het begin en versterkt zich enkel. De weg naar de finale escalatie is fijn. De uiteindelijke xplosieve finale overigens ook.

En dat alles met fijn acteerwerk dat gestalte geeft aan boeiende personages. Ambivalente karakters die eigenlijk allemaal het predikaat parasiet verdienen. Zou nog een aardige subtitel kunnen zijn: ‘Wie profiteert er eigenlijk niet’.

Met deze film over sociale ongelijkheid laat Bong Joo-Ho het even fenomenaal knallen.

Een dag uit het leven van Vic, een jonge Rus die in de VS chauffeur is van een taxibus voor gehandicaptenvervoer. De dag verloopt stressvol. Protesten tegen rassendiscriminatie zijn in volle gang en blokkeren de straten. Vic loopt voortdurend achter op zijn rijschema. Als hij vanuit zijn menslievende inborst ook nog eens tussen de bedrijven door een groep Russische familieleden naar een begrafenis rijdt, loopt zijn schema totaal in de war. Om de vijf minuten wordt hij door zijn baas gebeld met de vraag waar hij toch uithangt. En als je weet dat Vic al weinig krediet meer heeft bij zijn werkgever is het plaatje compleet. Hou dan je hoofd maar eens koel. De stressvolle situatie levert veel hilarische momenten en bizarre belevenissen op.

De film is geënsceneerd zoals de gestreste Vic zich voelt. Een nerveuze montage en veel wisselingen in cameraperspectief zorgen niet bepaald voor een rustige overzichtelijke kijk op zijn werkdag. Nee. Het is een hectische en zenuw belastende dollemansrit vol beroering, tegenslag, onrust en onvoorspelbare personages. De rit is chaotisch, vol vaart en hartstikke leuk.

De film bestaat uit drie elementen die hem hartstikke leuk maken. Bizarre personages, de abrupte en nerveuze montage met veel cuts en de gitwarte humor.

De uiteenlopende variëteit aan curieuze personages is onuitputtelijk. Een eigenzinnige opa, een onbeheerst acterende neef, een goed- en grofgebekte ALS patiënte en een hele stoot aan aangename excentriekelingen. Daarbij maakt de zwaarte van hun rol eigenlijk niet veel uit. Ook de kleinere optredens maken indruk en drukken een onuitwisbaar stempel op de chaos. En dat met opvallend goed acteerwerk van acteurs zonder veel filmervaring.

Er is geen scène waarin niet al na enkele seconden bruut wordt ingegrepen met een wilde cut. De film kijkt daardoor heel onrustig. De cinematografische hectiek heeft tegelijkertijd een realistisch effect. Het oogt allemaal heel naturel. Alsof er weinig in scène is gezet.

Een andere belangrijke rol in de suggestie van het realisme wordt gespeeld door het sound design. Alle omgevingsgeluid komt ongefilterd binnen. Ook hier chaos. Autodeuren die dichtslaan. Gesprekken op de achtergrond die de gesprekken op de voorgrond doorkruisen. Passerende auto’s. En allerlei andere geluidsflarden die soms zonder bronvermelding voorbij komen. Het geluid draagt constructief bij aan de sfeer van hectiek en chaos en voedt het gevoel van authenticiteit.

Het razende tempo en de vele handelingen maken dat de film enige concentratie vergt om genietend te kunnen bekijken. De film presenteert een geweersalvo aan indrukken en is gewoon warrig en wild geënsceneerd. En dat bijna twee uur lang. Dat vergt inspanning. Even wegzakken is er niet bij. Wel knap trouwens om gedurende twee uur een veelvoud aan indrukken op de kijker af te vuren zonder veel concessies te doen aan het tempo.

In het middenstuk heeft de film enkele momenten van relatieve rust. Hoewel het tempo daar iets lager ligt, is het onvoldoende laag om te spreken van een adempauze. De vaart en de hectiek blijven, maar staan gewoon op een iets lager pitje. Geniet van de relatieve rust, want in de finale gaan alle remmen nogmaals los en slaat de volledige gekte weer toe.

Leuk.

De film is een heerlijke combinatie van een misdaadmysterie en een komedie. De centrale rol is voor Daniel Craig die met zijn creatie van detective Benoit Blanc de realisatie van een nieuwe iconische filmfiguur lijkt te hebben bewerkstelligd. Hij is geniaal, excentriek, maar ook menselijk. Goede kwalificaties voor een icoon. Een derde film met de detective is aanstaande.

In een zomerse setting komt een groep vrienden samen en belandt al snel in een moordmysterie. Gelukkig is Benoit Blanc aanwezig om op gedistingeerde en droogkomische wijze geheimen te ontrafelen en nieuw en verrassend licht in de duisternis te brengen. Net als Benoit Blanc zijn de personages overdreven aangezet zonder echt ongeloofwaardig te worden. Zo blijft het mysterie net waarachtig genoeg om serieus genomen te worden en wordt tegelijkertijd heel nonchalant de humor bedient.

De film is pakkend, humoristisch en heeft zelfs momenten van spanning. Ondanks de ruime speelduur heeft de film niet een fase waarin niets aardigs gebeurt en de aandacht verslapt. De 140 minuten film worden met een boeiend verhaal, veel humor en met heerlijke personages uitstekend gevuld.

De derse film met Benoit Blanc is onderweg. Een film die is voorzien van twee succesvolle elementen. Daniel Craig als Benoit Blanc en Rian Johnson alssicoon chrijver/regisseur. Ik heb er zin in!

Een rauw en somber drama over een alcoholische moeder en haar wanhopige zoon in een schijnbaar uitzichtloze situatie. Neerslachtigheid en depressie zijn termen die het gevoel dat in dit drama wordt opgeroepen aardig verwoorden.

In het grauwe decor dat natuurlijk niet bestaat uit het meest charmante stukje Ierland is het herfstachtig weer. Het regent bijna voortdurend. Behoorlijk deprimerend.

Het minieme kleurgebruik voegt nog eens een extra lading somberheid aan de al kille uitstraling toe. De harde depressieve sfeer wordt er behoorlijk ingewreven.

Met de sfeertekening is niets mis. Wel mist de film iets anders. Het verhaal mist ronding. De verteltrant is fragmentarisch. We worden gevoederd met nieuwgierigmakende brokjes, die niet worden uitgewerkt. Het maakt onrustig en voorkomt een grote mate van inleving.

We worden niet veel gewaar van de achtergronden van de personages. We horen niet veel over het verleden. Een stukje hier. Een los stukje subplot daar. Daar moeten we het mee doen.

Het acteerwerk is fantastisch. Het gebeurt met weinig dialoog. Is ook niet nodig. Expressie en lichaamshouding vertalen gevoel en sfeer in voldoende mate.

De cameravoering is confronterend. Dicht op de huid. Meekijkend en draaiend. We zijn onderdeel van de rauwe somberheid.

Doordat de film ondergedompeld is in grauwheid en ellende en elke vorm van relativering en een gedegen duiding ontbreken, ontstaat na verloop van tijd wel een mate van overkill en een zielloos gevoel van “het zal wel”.

Toch jammer, maar misschien ook wel weer goed, want dat betekent dat er voldoende afstand tot de personages mogelijk is en persoonlijke onderdompeling in depressieve sferen kan worden afgewend.

In die zin: gelukkig maar.

Gloria Bell is de Amerikaanse remake van Gloria (2013). Een Chileense film van schrijver en regisseur Sebastian Lelio. Een film die in Europa een aantal prijzen won, maar in de VS weinig deed. Lelio voegt daarom wat Hollywood-glitters toe en doet zijn eigen film nog eens over. Een film over een oudere gescheiden vrouw die haar leven op haar manier inricht. De titulaire Gloria wordt gespeeld door Julianne Moore. Goeie rol.

De film speelt zich in de remake niet meer af in Santiago maar in Los Angeles, de speelplaats voor de attractieven en de rijken. Da’s wel een atmosferisch verschil met het origineel. Santiago is geen Los Angeles. In Santiago wonen immers mensen die bijna 60 jaar oud zijn en waarbij dat feit nog lichamelijk zichtbaar is ook. In Los Angeles wonen geen oude mensen. Althans niet visueel. De personages in deze film zien er nauwelijks leeftijdgebonden uit. Met dergelijke randvoorwaarden onderscheidt de film uit Hollywood zich van de film uit Chili.

De verhaallijn en de invulling van de scènes zijn gelijk gebleven. Het verhaal is vrij dun. Veel handeling is er niet. De film bestaat voornamelijk uit beschouwingen van alledag en uit karakterbeschrijvingen. De tragikomische film laat met veel elan en met nauwkeurige observaties zien hoe Gloria hoopvol streeft, vecht en danst voor haar geluk, maar daar maar matig in slaagt.

Julianne Moore doet het uitstekend als Gloria. Intieme momenten wisselt zij heel overtuigend af met expressieve momenten. Andere personages zijn er natuurlijk ook, maar hun aanwezigheid verbleekt toch wel naast die van Moore. Dat geldt ook voor haar tegenspeler John Turturro die op zich een prima rol neerzet als love interest met een hoop sores. Hij blijft ternauwernood overeind tegenover het vurige acteergeweld van Moore. Zij staat echt in het middelpunt. Gloria Bell is een One-Woman-Show, zou je kunnen zeggen.

Gloria Bell is een prima remake die niets toevoegt, maar iets wervelender is uitgevoerd dan het origineel. Ik denk dat de belangrijkste reden Julianne Moore heet.

In Glorious wil een man met de naam Wes ontzettend graag de toiletten verlaten als zich daar een grote bedreiging openbaart. Het lukt hem niet. Waaruit de bedreiging precies bestaat houdt de film lang verborgen. De kijker hoort alleen een mannenstem uit een afgesloten toilet komen. Wie is die man? Wat wil hij van Wes? Beetje bij beetje komen de antwoorden. Langzaam. Veel blijft lang in het duister gehuld. Spannend en leuk.

De film speelt zich maar op één locatie af. Een sanitair gebouwtje op een parkeerplaats naast een verkeersweg. Dat betekent dat de mogelijkheden beperkt zijn. Er is weinig ruimte voor actie. En dus is de hoeveelheid dialoog groot. Niet vervelend, hoewel er soms een momentje was dat ik dacht: kom nu eens ter zake. Uiteraard heeft de vele dialoog als doel om Wes heel behoedzaam van zijn noodlot op de hoogte te brengen. Het is functioneel. Aan de andere kant kreeg ik de indruk dat de film met opzet wat werd opgerekt om aan een volwaardige speelfilmduur te komen. Die lengte kan er met 80 minuten net mee door.

De factor mysterie is in deze film de dragende kracht. Het mysterie wordt mondjesmaat prijsgegeven. Die werkwijze prikkelt de nieuwsgierigheid en houdt de boel levendig. Door de mysterieuze gaatjes in brokjes te vullen, is de spanningsboog continu aanwezig. Dat doet regisseur Rebekah McKindry heel behoorlijk. Een ander in het oog springend positief element is de humor. De absurde situatie wordt genoeglijk uitgebuit en mag zich verheugen in een prima protagonist (Ryan Kwanten) met komische potentie. Het is leuk om te zien hoe Wes worstelt en probeert in de merkwaardige situatie enige zin te ontwaren.

Het verhaal is weliswaar wat dun en de effecten zijn niet heel expliciet en groots (budgettaire redenen, vermoed ik), maar de positieve elementen wegen daar ruimschoots tegenop. Glorious is een hele leuke horrorkomedie.

Sociaal drama waarin een vader-zoon relatie centraal staat. De intense relatie vormt in de film een immer dreigende doemfactor. Het noodlot en de kans op ontsporing liggen steeds op de loer. Soms lichtjes sudderend, soms explosief uitbarstend, maar altijd en overal aanwezig. Het dreigende perspectief van rampspoed druipt van de vader en de zoon af en creëert onrust en onmacht in beider levens en in dat van anderen.

De vele treurigstemmende beelden van het kale winterse landschap aangevuld met kille beelden van achterstandswijken en sombere beelden binnenshuis, zorgen voor een sfeer van wanhoop en uitzichtloosheid. De sociaal-economische malaise van de mijnstreek voegt meer zwaarmoedigheid toe.

Geen vrolijkmakende film.

De dialogen in het Limburgs zijn niet heel storend en met een beetje hulp van de ondertiteling goed te volgen. Realistisch en rauw taalgebruik. Goed passend in de cultuur waarin de personages zich bewegen.

Ondanks de sfeer, de mooie beelden en het goede acteerwerk, kan ik helaas niet zeggen dat de film mij diep raakt. De afstand tot de personages is daarvoor te groot. Ze zijn mooi en oprecht emotioneel, maar hebben weinig nuance. Ze blijven vlak. Hun doen en laten brengen me te weinig herkenning en mogelijkheden tot inleving. Het klikt niet echt.

Goed acteerwerk van Slegers. Leysen is met zijn stoïcijnse blik en doorgroefde gelaat een perfecte 'Godfather'.

Een film die het vooral moet het hebben van de sfeer. En die sfeer is goed.

Een vrouw is het geestelijke spoor bijster. De krankzinnigheid wordt goed verbeeld in illusionaire beelden. Die zien er bijna kunstzinnig uit. Ze tonen groteske waarnemingen die niet stroken met de werkelijkheid en bevatten veel felle kleuren. Sfeervol, onwezenlijk en spannend.

De film an sich (het verhaal) is trouwens niet heel spannend. De spanning zit 'm echt in de sfeer. De omlijstende actie past daar overigens goed in, maar verhoogt de spanning nu niet direct.

Hoewel een hele redelijke film, betrapte ik me er wel een paar keer op dat ik de concentratie even kwijt was. Niet alle scenes zijn even interessant en kijkenswaardig.

Mooie vrouw, die Kendra. En ze acteert ook nog eens goed. Ze zet op overtuigende wijze een geestelijk instabiele en vooral angstaanjagende vrouw neer. Een prima prestatie en hopelijk echt gebaseerd op acteertalent.

Hoewel het verhaal op zich boeiend is, is de invulling ervan op film dat niet. Eigenlijk is de film maar een vlakke vertoning.

Wat zien we. Een aan lager wal geraakte man, die ostentatief worstelt en irritant vol van zich zelf is, doet een filmlange poging om boven water te geraken en succesvol te zijn. Hij doet dat met veel aplomb. Teveel.

Zijn aanwezigheid is dermate overheersend dat alle andere ingrediënten dan de hoofdpersoon het onderspit delven. De vadsige hoofdpersoon slorpt vanaf het begin de film op. Al het andere is secundair. Het verhaal en de andere personages in het bijzonder. Met name de onmogelijkheid voor de andere personages om zich te ontplooien is schrijnend. De hoofdpersoon torpedeert met zijn aanwezigheid alle pogingen daartoe heel effectief. Een rat is het.

Aangezien de vadsige hoofdpersoon nogal vlak wordt gekarakteriseerd, een nare persoonlijkheid bezit en bovendien in elke scène aanwezig is, is het voor de eenvoudige kijker wat veel om te dragen.

Ik vond het echt een heel vervelend personage en had er geen enkele binding mee.

De score is prima. Vond vooral het leitmotiv erg pakkend en sfeervol. Misschien kunnen ze dat nog eens in een goede film gebruiken.

Tegen het einde van de 19e eeuw brak in de regio Klondike in Canada de goudkoorts uit. Duizenden goudzoekers trokken naar de regio. Onder hen bevindt zich de eenzame tramp Charles Chaplin die zijn best doet de levensgevaarlijke omstandigheden te trotseren.

Na het grote succes van The Kid (1921) was Chaplin op zoek naar een elementair thema voor een nieuwe film. Hij kreeg foto‘s van de Klondike Goldrush onder ogen en het idee voor de film was geboren. Het beeld dat Chaplin inspireerde vormt de basis voor de openingsscène. In die scène vertelt Chaplin op dramatische wijze van de gigantische uitdagingen waarvoor de goudzoekers zich geplaatst zien.

Chaplin toont in The Gold Rush de goudzoekende mannen als dwarse solisten die bereid zijn alles op te offeren voor een goudvondst. De tramp is één van die mannen. Maar zelfs tussen al die eenlingen is hij nog de buitenstaander. Daarvoor zorgt zijn onhandigheid. Zijn stunteligheid. En dat is prettig voor de kijker die daar hartelijk om kan lachen.

Hoewel de film komisch is aangezet hebben beroemde lachwekkende scènes wel degelijk een serieuze kern. De slapstick die fantastisch is getimed en gechoreografeerd, dient niet alleen de lach maar laat ook de paranoia, de claustrofobie en de wanhoop zien die onder de goudzoekers leeft. Goudzoekers die steeds aan het vechten zijn om te overleven onder barre omstandigheden. Op die manier bekeken, heeft een hilarische scène over het eten van de eigen schoen of een humoristische scène waarin een hongerende goudzoeker de tramp voor een enorme kip aanziet, meer impact dan alleen een komische impact. En dat is verrekte knap.

In The Gold Rush laat Charles Chaplin serieuze thema‘s als materialisme, hebzucht en het onwankelbare geloof in succes samenvallen met fantastische komedie. Ik heb genoten!

Een gefictionaliseerde bewerking van de gruwelijke daden van de Hamburgse seriemoordenaar Fritz Honka die in de jaren 70 verscheidene vrouwen zijn woning binnenlokte, hen verkrachtte en vermoordde en hen vervolgens ergens in zijn krappe woonstee verstopte.

Een film die niet gemakkelijk verteerbaar aan het netvlies voorbij trekt. De film toont een vieze wereld. Een schemerwereld met sjofele personages, die zich in een vicieuze cirkel van zelfdestructie bevinden. Een wereld waarin een permanent rookgordijn gevoed door immer brandende sigaretten, een heldere blik onmogelijk maakt. Een wereld waarin notoire kroeglopers zittend op afgebladderd meubilair een poging doen hun onlesbare dorst te lessen. Gehuld in haveloze vodden hangen zij met hun vraatzuchtige blik treurig gebogen over glazen bier en flessen Schnaps. Een wereld waarin treurnis, melancholie, desillusie en grauwheid hoogtij vieren.

In die wereld valt Honka niet op. In die wereld is Honka even normaal als ieder ander. In die wereld heeft Honka de beschikking over een grote voorraad aan afgeleefde vrouwelijke slachtoffers, die bereid zijn om voor een paar glazen drank de aanwezigheid van de schele Honka met zijn kromme neus en zijn slechte gebit te accepteren.

In zijn woning op de zolderverdieping van een vervallen flatgebouw met aan de wand foto’s van naakte vrouwen en op de salontafel lege flessen en volle asbakken, doet hij zich aan het vrouwelijke vlees te goed. Een huiveringwekkende en vunzige bende, die bij mij bepaald geen vrolijke stemming teweeg bracht.

De film is een merkwaardige mix van tragikomische, ranzige en moordlustige scènes. Het is moeilijk om in dit gevarieerde decor een solide en standvastige positie in te nemen. De ene keer gniffel je om het idiote gedrag van de personages in het algemeen en dat van Honka in het bijzonder. De andere keer huiver je om de afschuwelijke uitzichtloosheid van hun bestaan. Op weer andere momenten gruwel je om de doodse koelbloedigheid waarmee Honka zijn slachtoffers te lijf gaat en hen als een steriel stuk vlees bewerkt en toetakelt.

Prachtig camerawerk. Beklemmend camerawerk. De kijker wordt door de camera in de rol van de buitenstaander geduwd. Op afstand moet hij machteloos toekijken hoe Honka zijn weerzinwekkende handelingen verricht. De verfilming van zijn daden is in het geheel niet plastisch en gedetailleerd. Geen splatter. Geen bloed. Het bloederige werk van Honka wordt juist verheimelijkt weergegeven en speelt zich steeds net buiten het zichtbare bereik af. Het shockerende element zit ‘m in de onpersoonlijke registratie ervan. Het zit ’m in de terloopse onverschilligheid waarmee de camera de daden waarneemt. Het zit ‘m in de afstandelijke weergave die heel effectief de kille vanzelfsprekendheid vangt waarmee Honka bij het volvoeren van zijn walgelijke daden is getooid.

De film is realistisch, walgelijk en extreem absurd. Er komt veel aan bod. Nauurlijk vertelt de film in de eerste plaats het verhaal van een seriemoordenaar, maar achter dat verhaal verschuilt zich veel meer. Dus gaat de film ook over een minderwaardigheidscomplex. Over falende mannelijkheid. Over misogynie. Over geweld. Over verslaving. Eigenlijk over alles waar de zelfkant van de samenleving zijn bewoners mee opscheept.

Het was een fantastische en verschrikkelijke film. Na afloop was ik zeer onder de indruk, maar voelde ik me toch ook lichtelijk onaangenaam geraakt door alle uitzichtloze gruwel. Het kostte enige tijd om de penetrante grauwe sfeer van de film van me af te laten glijden.

Horror heet dat, geloof ik.

Naar de bestseller van Donna Tart, die ik niet heb gelezen, maar dat na het bekijken van de film wel overweeg. Om de rechten van het boek werd door de filmstudio's hevig gestreden. Warner Bros. Pictures won. Ik vermoed dat Warner dacht met de filmrechten een geheide oscarwinnaar binnen te hebben gehaald. Dat viel tegen.

De film werd niet goed ontvangen en was bepaald geen box-office hit. De veel gehoorde kritiek was dat de filmvertelling teveel sprongen in de tijd maakt en daardoor geen fijn onderdompel ritme heeft. Ook ontbreekt volgens sommigen de emotionele component. Ik zeg: wat een gezeik!

Het verhaal maakt inderdaad sprongen in de tijd. Heerlijk toch? Blijkbaar willen de meeste mensen een mooi afgeronde chronologische film zien in een eenvoudige vorm en natuurlijk met een gelukzalig einde. Het is niet de manier waarop ik een film wil beleven. Ik wil graag verrast worden.

De film vergt door het gerommel met de tijd gelukkig wat mild denkwerk. Bovendien genereert deze verteltechniek spanning omdat er losse eindjes in het verhaal verschijnen die even fijn plagerig een tijdje blijven hangen. Van die prettige onafgeronde segmenten waarvan de imprint gewoon lekker even onderhuids doorsuddert in afwachting van ontrafeling. Die dingen prikkelen op een prettige manier mijn nieuwsgierigheid. Ik hou van deze vorm van spanning.

De verteltrant van de film is een aangename. Met flashbacks. De film heeft daardoor een heerlijk ritme dat uitnodigt om je in onder te dompelen. Af en toe wat onrustig. Af en toe haperend. Af en toe traag. Doch altijd intrigerend en nieuwsgierig makend naar de volgende gebeurtenis in het verhaal. De volgende scène. De volgende ontwikkeling. Dat is geen saai ritme. Dat is het perfecte onderdompel ritme. Slechts mijn beleving natuurlijk.

The Goldfinch is een visueel mooie film. De cameravoering van Roger Deakins (True Grit (2010), Skyfall (2012)) tovert voortdurend mooie en roerende plaatje tevoorschijn die de gemoedstoestand van Theo grandioos reflecteren. And the Oscar goes to…Maar niet heus dus.

Fijn acteerwerk. Met name van Oakes Fegley als de jonge protagonist Theo en Finn Wolfhard als zijn beste vriend Boris. Ook Ansel Elgort als de volwassen Theo is uitstekend gecast. Zonder mimiek, met een stijve houding en natuurlijk geholpen door de camera, zet hij een prima lethargisch en ingetogen personage neer.

Theo is een jongen/man die kampt met gevoelens van rouw, verdriet, woede, liefde en onmachtig is om die gevoelens te tonen. De non-verbale manier waarop zowel Fegley als Elgort die verstilde gevoelens toch zichtbaar weten te maken, roept verrekte veel emotie op.

En dan zou de film volgens sommigen geen emotionele component bezitten? Onzin.

Het grote probleem met Goldstone is dat het verhaal niet heel bijzonder is. Een ander probleem met Goldstone is dat er amper enige spanning aanwezig is. Beetje vreemd voor een thriller.

Daarbij is het ook nog eens een trage film. Een trage film zonder goed verhaal en zonder spanning is gewoon niets meer dan een trage film. De traagheid heeft dan geen meerwaarde voor de beleving. Traag is dan vervelend. En dat gaat voor deze film op.

Het verhaal is tamelijk rechtlijnig en simpel. Erg zwart/wit. De good guys tegen de bad guys, waarbij meteen duidelijk is wie bij welke groep is ingedeeld. Om de illusie te geven dat het met de simpelheid van het verhaal wel meevalt zijn er nog wel wat halfslachtige pogingen om twijfel te zaaien over de goedhartigheid van de personages. Die pogingen komt niet echt overtuigend over. Te gemakkelijk. Het ligt er te dik op en benadrukt eigenlijk alleen maar dat het verhaaltje niet veel voorstelt.

De personages zijn of goed of slecht. Verder is er niets. Dat kan toch beter zou je zeggen. Het is toch geen aflevering van Bassie & Adriaan ofzo, waarin personages met een diepere laag ook niet bestaan. Nee, ik vond de clichématige weergave van de personages een storende factor.

Ok. Iets over de sfeer dan maar. Alle ingrediënten om een dreigende en broeierige sfeer te creëren zijn er. We bevinden ons immers in de bloedhete outback gevuld met vreemde rotsformaties, geïsoleerd liggende bewoonde bouwvallen en stugge inlanders. Toch lukt het niet om uit deze smeltkroes aan mogelijkheden iets van sfeervolle spanning te genereren.

Tot er opeens uit het niets een paar heel aardige scènes verschijnen met wat magisch realistische accenten. Sfeervol zelfs. Helaas is die lol is van korte duur. Hoewel fijn, bevinden de scènes zich te ver van het verhaal. Ze zijn er te weinig onderdeel van en buigen daardoor de rechtlijnigheid van de film niet om. Hoopvolle verwachting wordt zo in de kiem gesmoord.

Wel fraai camerawerk. Maar ja, als er gefilmd wordt in een magnifiek landschap, mag dat ook geen probleem zijn. Het verhaal is het echte probleem.

Saaie film!

Een film die zich in 1673 afspeelt en zijn inspiratie haalt uit de sinistere mythe van de golem. Zowel de setting als het idee van de golem spreken op voorhand tot de verbeelding. De setting maakt het waar.

De setting is een afgelegen dorp van houten hutten waar een joodse gemeenschap leeft. Ver van de bewoonde wereld leven zij daar in stilte en rust om de in Europa heersende jodenhaat te ontlopen. De film creëert er een fijne antieke sfeer met een vleugje mystiek die voortkomt uit de rituelen en gebruiken waar de cultuur van is doordrenkt. Een passende setting voor de constructie van een angstaanjagende golem.

De golem is helaas minder indrukwekkend uitgevallen dan de setting. De golem functioneert niet heel goed als dreigende factor. Hij is er opeens en mist daardoor allure. De kijker krijgt het bereidingsproces niet goed mee. De magische rituelen die nodig zijn voor de verwekking krijgen weinig aandacht. Ook geeft de film de kijker weinig tijd om de beweegredenen van de maakster van de golem (Hanna) goed te laten indringen. De emotionele component is gewoonweg te weinig ontwikkeld en dat slaat terug op de angstwekkendheid van de golem. Die is gering.

Veel tijd gaat op aan de reden voor het ontstaan van de golem, zijnde de strijd tegen de Joodse vijanden. Bloeddorstige Christenen bestormen het Joodse dorp en leiden af van het interessane Joodse dorpsleven vol tradities en rituelen. Het geringe budget verraadt zich daar enigszins. Van een echte strijd is nooit sprake. Geen indrukwekkende gevechtsscènes en geen indrukwekkend optreden van de golem. Ook de psychologische oorlogsvoering biedt geen compensatie. Eigenlijk is de strijd vrij saai.

Net als de film. The Golem is een film met een prachtige setting en een weinig meeslepend verhaal rondom een golem.

Der Golem, Wie Er in die Welt Kam uit 1920 behoort tot de klassieken van de Duitse expressionistische film. In vijf hoofdstukken vertelt regisseur en schrijver Paul Wegener een fantasievol en duister verhaal over de golem. De film brengt een Boheemse legende uit de 16e eeuw tot leven en voegt daar romantiek en horror aan toe. Alleen al de prachtige setting en decors maken het kijken naar de film de moeite waard.

Het acteerwerk is goed. Weliswaar domineren de overdreven expressieve gebaren en mimiek, maar er is ook terughoudendheid te zien. De golem zelf is opvallend stoïcijns aanwezig en is dreigend zonder opzichtig acteerwerk. De personages blijven oppervlakkig en hebben meer weg van karikaturen dan van echte mensen. Het is daarom dat de film nooit echt een onbehaaglijk gevoel teweeg brengt. De film is dan ook minder aangrijpend dan bijvoorbeeld Das Cabinet des Dr. Caligari (1920). Een film die me emotioneel meer deed.

De sterke punten zijn het verhaal en vooral de visuele pracht. Een verrukelijke setting met kleine straatjes en scheefstaande puien. Af en toe zweven er heel atmosferisch zelfs een paar mistflarden door het beeld. Erg mooi allemaal. Der Golem is gewoon een film om genietend naar te kijken.

Er klinkt zachte zoete muziek. De zon schijnt volop en werpt zijn stralen de steriel ogende villa in waarin Christian zich aan zijn middagsmaal zet en zijn hond Frank te eten geeft. Via een datingapp maakt Christian een afspraakje met de aantrekkelijke Sigrid. Na het eten laat hij zijn hond uit. ’s Avonds gaat Christian te bed, speelt nog even met Frank de hond en valt tevreden in slaap. De opening van de film is bijzonder verontrustend. Dat gevoel wordt niet allen veroorzaakt omdat Frank geen echte hond is maar een mens gehuld in hondenkostuum. Het verontrustende gevoel ontstaat vooral omdat je als kijker heel snel meegaat in de illusie dat Frank juist wel een echte hond is. Frank neemt een speelse en onderdanige houding aan en hijgt en blaft als een hond. De nonchalante vanzelfsprekendheid waarmee Christian hem als een echte hond behandelt, maakt de illusie af.

Regisseur en schrijver Viljar Bøe laat lange tijd in het midden hoe de relatie tussen Christian en Frank nu eigenlijk in elkaar steekt. Dat inzicht ervaart de kijker stapsgewijs vanaf de introductie van het personage Sigrid. Als frequent bezoekster van de villa verkrijgt zij steeds flarden informatie die de meekijkende kijker vervolgens ook verkrijgt. De film poogt een spanningsveld te creëren dat is gebaseerd op het verkennen van toelaatbare persoonlijke grenzen. De grenzen van Sigrid. Van Frank. Van Christian. Van de kijker. De film hanteert daarbij een zwartkomische ondertoon, die bevalt.

Het spanningsveld is in aanzet veelbelovend maar komt wat mij betreft niet helemaal tot ontplooiing. Als Sigrid samen met de kijker uiteindelijk de feiten leert kennen, buigt de film af van het rustige bevreemdende psychologische pad en vervlakt de sfeer. De film vervolgt zijn pad als oppervlakkige thriller. De eerste helft van de film is rijk aan ideeën en biedt veelbelovende spanningselementen. Het tweede deel is een stukje minder zwartkomisch, spannend en interessant. Bøe weet de onderhuidse spanning uit het eerste deel helaas niet door te zetten en de ideeën niet tot diepzinniger bloei te laten komen. De film eindigt dientengevolge jammer genoeg als een ordinaire thriller. Niet slecht hoor, maar het voelt gewoon een beetje gemakzuchtig.

Een bodyswap-komedie die veel weg heeft van de films die in de jaren 80 dezelfde komedievariant bedreven. Keanu Reeves in de rol van engel die de armlastige Ari (een rol van Aziz Ansari, de regisseur van de film) wil bijbrengen dat rijkdom niet alles is. Om dat aan te tonen neemt Ari de plaats in van de rijke Jeff (Seth Rogen). Zoals het een komedie betaamt, loopt het gewaagde experiment niet als gepland.

De film bewandelt geen opzienbarende wegen. Alles aan de film is gewoon solide. Het verhaal volgt de typische feelgood-wegen. Ansari regisseert degelijk zonder bijzondere stilistische finesses. Visueel en ritmisch niet spannend maar gewoon in orde. Het verhaal zwabbert een beetje. Het duurt een tijdje voor de personages hun plaats in de constellatie hebben gevonden. Als dat eenmaal is gelukt, is het meteen een stuk leuker.

Heel erg grappig is de film niet. Wel amusant. De grootste bijdrage aan de amusementswaarde wordt geleverd door het spelende ensemble. Reeves functioneert prima als engel die met een portie naïviteit de mens en de wereld beschouwt. Rogen en Ansari doen eigenlijk wat ze altijd doen. Dat voelt vertrouwd maar is ook amusant. Rogen speelt de zelfvoldane welgestelde burger terwijl Ansari optreedt als de sympathieke underdog die heen en weer wordt geslingerd tussen prachtige beloftes en morele lessen. Geen verrassende personages. Wel sympathiek.

Ansari’s officiële regiedebuut na zijn gecancelde film 'Being Mortal' (Stoute Bill Murray) is solide, amusant en heeft charme. Een onderhoudende film die met luchtigheid strooit en prettig wegkijkt. Het had van mij best wat pittiger en subversiever gemogen.

Daniel Levy is de regisseur, is de producer, schreef het script en speelt de hoofdrol. Een behoorlijke egotrip die nog goed uitwerkt ook. De door Levy gespeelde protagonist Marc treedt weliswaar nadrukkelijk op de voorgrond, maar is een gevoelig persoon die met dusdanige tegenslag te maken krijgt dat hij gemakkelijk de sympathie van de kijker heeft. Levy portretteert zijn personage Marc overigens niet als iemand van onbesproken gedrag. In de loop van de film brokkelt zijn rouwende en meelijopwekkende façade enigszins af en moet hij met hulp van twee goede vrienden onder ogen zien dat er aan hem ook onaangename kantjes kleven.

Marc kan zich door het overlijden van zijn echtgenoot niet meer verschuilen achter de populariteit en het geldelijke vermogen van zijn man. De twee vrienden die hem in zijn periode van rouw bijstaan, confronteren hem met zijn lijdzaamheid en dat zorgt voor wat hindernissen in de vriendschap. Levy waakt daarbij voor extreem drama en vertelt het verhaal van Marc heel consequent met ingetogen flair en in een ingetogen tempo.

Omdat de thematiek rond rouwverwerking en zelfexpertise tamelijk zware thema’s zijn, is het prettig dat Levy ook luchtere momenten inbrengt. De luchtigheid helpt ook om aansluiting te houden bij de personages. Die zijn soms wat vermoeiend en moeilijk verteerbaar.

Good Grief is een solide film met momenten die tot overpeinzing aanzetten, met momenten die aangrijpend zijn, met luchtigheid en met aangenaam acteerwerk. Een prima tragikomedie dus.

Film die vertelt over een vrouw op leeftijd die na de dood van haar man tot de slotsom komt dat ze nieuwsgierig genoeg is om eens iets nieuws te proberen. Daarbij gaat het niet om het ontwikkelen van een nieuwe hobby. Daarbij gaat het om het hebben van goede seks en een orgasme. Beide heeft ze in al die jaren niet gekregen.

Emma Thompson is de vrouw die goede seks wil. Daryl McCormack is de callboy die het haar moet geven. Veel tijd wordt besteed aan dialoog. Luchtig maar vaak met een serieuze ondertoon. Daartussendoor is ruimte voor intieme momenten tussen Thompson en haar jaren jongere tegenspeler. Thompson laat zich zelfs behoorlijk bloot zien. Het naakt is functioneel, zoals dat zo mooi heet. De film gebruikt het naakt om een boodschap over te brengen. Ieder lichaam is op een bepaalde manier mooi en je mag daarom trots zijn op je lichaam. Een ander statement is dat seksuele ontplooiing niet leeftijdgebonden is. Dat klinkt zoetig en soft en is het soms ook wel een beetje, maar meestal eigenlijk helemaal niet.

Regisseur Sophie Hyde benadert het thema en de personages met veel voorzichtigheid en empathie. Parallel aan de voortschrijdend onbevangen wordende intieme scènes, wordt ook de toon van de gesprekken onbevangener. Zo ervaart de kijker gedurende de film steeds meer over het personage Thompson en het personage McCormack. Intimiteit heeft in deze film niet alleen betrekking op het vlees maar ook op de geest.

De toon waarop dat allemaal gebeurt is luchtig en humorvol. In het laatste halve uur verliest de film zijn naturelle inhoud een beetje als bepaalde dramatische conventies in de film worden geplaatst die er wat mij betreft niet in thuis horen. Aldus eindigt de film helaas met van die opgelegde feelgood-momenten. Dat voelde erg krampachtig en onnodig. Maar ondanks die zwakkere momenten is de film het bekijken zeker waard.

Sterk acteerwerk van Thompson en McCormack. Thompson weet in haar karakter de balans tussen neurose en zelfbewustzijn goed gestalte te geven en maakt van haar personage een veelzijdig persoon. Het samenspel met de talentvolle Ierse acteur Daryl McCormack levert prachtige scènes op die afwisselend ongemakkelijk, speels en teder aanvoelen. Good Luck to Yoy, Leo Grande ziet inhoudelijk en uitvoerend af van theatraal gedoe en houdt het vooral kleine en naturel. Het voelde goed om deelgenoot te zijn van de belevingswereld van de beide protagonisten. Prima film.