Opinions

Onder het mom van een klein onschuldig experiment, installeren twee jongens camera’s en andere elektronica in het huis van hun buurman. Ze willen hem bang maken. Hem doen geloven dat het in zijn huis spookt. In de ogen van de jongens is Harold Grainger een slechte oude man, die zijn vrouw slaat en dieren mishandelt. En dan is er nog de afgesloten kelder waar de oude man urenlang in verdwijnt. Heel verdacht. Genoeg redenen om de voyeuristische exercitie te rechtvaardigen.

De film is in beginsel spannend. Twee dingen zijn daarvoor verantwoordelijk. Allereerst is daar de prangende vraag wat de oude man urenlang in de kelder uitvoert. Wat houdt hij daar verborgen? Het tweede spannende element ligt bij de jongens. Die zijn al snel niet meer tevreden met een passieve rol, maar bemoeien zich actiever met het leven van de buurman. Ze verleggen hun grenzen. De vraag is natuurlijk tot hoever de grenzen worden opgerekt. En de vervolgvraag is dan weer of die rekbaarheid niet ontspoort met alle (on)voorziene gevolgen vandien.

De basissituatie is ok. De bezetting ook. Met name James Caan die als Harold Grainger een ondoorzichtige en naargeestige figuur speelt, genereert met zijn aanwezigheid een onheilspellende sfeer. Hij wekt de indruk veel meer te zijn dan een onschuldige oude man zonder dat daar hele significante bewijsvoering aan ten grondslag ligt. De kijker is in dubio. Is Caan nu wel of niet een slinkse snoodaard? Een aardig gegeven dat spanning veroorzaakt. Toch laat de uitwerking van deze spannende constellatie hier en daar te wensen over.

Al veel te vroeg is duidelijk hoe de afloop van de film er in grote lijnen uit zal gaan zien. Verrassende ontwikkelingen zijn er amper. Zo werken de vele flashbacks met inkijkjes in het verleden van Caan niet heel constructief. Door al veel te vroeg zijn ware aard van hem te laten zien, wordt een groot stuk van de spanning weggeslagen. Andere manco’s zijn de vele toevalligheden die plaatsvinden. Toevalligheden die complexe ontwikkelingen vermijden en een gemakkelijke voortgang van het verhaal bevorderen, maar de plausibiliteit en de inleving geweld aandoen. Een jammerlijke keuze.

The Good Neighbor heeft een spannende aanloop maar slaagt er niet in de spanning op niveau te houden. Daarvoor zijn de ontwikkelingen niet verrassend genoeg. The Good Neighbor is deels een degelijke film maar ook deels een gemakzuchtige film. Krappe voldoende.

Met Good on Paper krijgt Iliza Shlesinger de kans om haar talenten als stand-up comedian met een hoofdrol uit te buiten. Zo'n kans gaat wel eens goed. Er zijn genoeg voorbeelden van comedians die op het toneel lieten zien over de benodigde timing en het benodigde komische talent te beschikken en vervolgens diezelfde talenten succesvol voor de camera etaleerden.

Ik ken Shlesinger niet. Dat wil zeggen niet als komisch talent. Ik zag haar in Pieces of a Woman (2020) voorbij komen. Mij staat daarin geen komische scène bij waarin zij excelleerde. Maar goed, daar is het ook de film niet naar. Dan biedt Good on Paper betere mogelijkheden. Met name omdat Shlesinger behalve als actrice ook als producent en als scriptschrijver aan de film heeft meegewerkt en dus artistieke invloed achter de schermen heeft uitgeoefend.

Het plot klinkt best aangenaam. Shlesinger speelt een stand-up comedian die maar niet aan de bak komt in de filmwereld. Haar personage is vol zelftwijfel, heeft een grote mond en is niet bijzonder sympathiek. Zo’n personage kan best amusant zijn. Komische mogelijkheden genoeg. Ik vond het filmische samenzijn met Shlesinger echter bepaald niet meevallen. Ik vond haar personage behoorlijk vermoeiend. Ze kreeg me ook niet aan het lachen.

Iets leuker is het verhaaltje waarin zij een man ontmoet die welhaast mr. Perfect lijkt te zijn. Uiteraard schuilen achter de façade allerlei geheimen, die gedurende het verloop aan het licht komen. Echt grappig is het verhaaltje niet. Enigszins verstrooiend is het wel. Het idee dat een man zich beter voordoet dan hij in werkelijkheid is, biedt komisch en dramatisch perspectief. Het duurt alleen zo lang voordat de film dit thema eindelijk eens grondig oppakt en benut.

De kijker wordt steeds afgeleid door weer zo’n slecht in het verhaal geïntegreerd en nooit grappig optreden van Shlesinger in een stand-up act of door een ander vervelend zijplotje. De film wisselt veel van brandpunt. Dat voorziet het verhaal van een springerig karakter en zorgt voor onrust. Die techniek werkt prima in een stand-up optreden. Die techniek werkt niet in een film. Althans niet in deze film.

Misschien dat ik nog over die springerige structuur heen kon stappen, als er wat te lachen viel. Om deze film valt helaas amper te lachen. De aanzetjes in een dialoog of in een situatie zijn in het algemeen nog wel leuk. De punchlines zijn dat echter nooit.

A Good Person is een film die draait om mensen. A Good Person is een film die draait om verlies, zielenpijn en verslaving. Er wordt wat afgeleden. Er wordt wat afgerouwd en spijt betoond. Er wordt vergetelheid gezocht. Er wordt beschuldigd. Toch is niemand in de film per se schuldig. Iedereen in de film is in de kern een goed mens. Het is alleen dat het lot sommigen niet goed gezind is geweest. Het is alleen dat de invulling van een tweede kans een enorme vertwijfelde worsteling is om het leven weer op te pakken, om het goed te doen, om niet weer dezelfde fouten te maken, om te vergeven.

De film laat heel indringend zien dat een vreselijke gebeurtenis een groot effect heeft op de levens van vele mensen. Dat opeens niets in de wereld meer is zoals het eens was. Dat het ook nooit meer zo wordt. Een wond heelt misschien oppervlakkig maar blijft altijd in de herinnering schemeren. In A Good Person vechten de personages vooral tegen hun eigen demonen. Tegen hun eigen leugens. Hun eigen schuldgevoel. Hun eigen onmacht.

Het is niet zo dat regisseur en schrijver Zach Braff een heel origineel verhaal heeft bedacht en verfilmd. De film barst van de clichés. Maar het lukt hem wel om heel aangrijpend mensen op het geestelijke dieptepunt in hun bestaan te tonen. De film is soms wat erg op de traan, maar ondanks die duidelijke zinspeling op de traan verscheen de bekende brok toch af en toe succesvol in mijn keel. Dat Braff acteurs als Morgan Freeman en Florence Pugh tot zijn beschikking heeft, helpt natuurlijk.

A Good Person is een ontroerende film die sprankjes hoop opwerpt, weer de bodem inslaat en weer opwerpt. Een film die zowel neerslachtig als hoopvol van toon is. De balans is een film lang stabiel, maar glijdt wat mij betreft aan het eind enigszins weg als de film net iets teveel voor de kijker invult.

Goodbye June vertelt van een familiedrama dat zich ten tijde van de kerstperiode afspeelt. Is Goodbye June een kerstfilm? Niet per se. Het kerst-aspect is meer een kwestie van sfeer dan van werkelijk belang. In een film die zich rondom de kerst afspeelt, is het niet moeilijk om het verhaal met sentiment te kruiden, vermoed ik. Dat zal de reden zijn. Voor het feitelijke verhaal doet het er amper toe in welke periode het zich afspeelt. Goodbye June had zich evengoed in de midzomerse periode kunnen afspelen. De willekeur geldt ook voor de locatie van het gebeuren. Dat is ergens in Engeland. Je hoort het aan de spraak en ziet het aan een pubbezoek. Maar ook het geografische gegeven heeft amper betekenis. Voor het feitelijke verhaal doet het er niet toe. Het verhaal is een universeel verhaal dat zich op elk moment op elke plek in de wereld kan afspelen.

Het niet erg opzienbarende scenario is van de hand van Joe Anders. Geen bekende scenarist en geen scenario waar de filmproducenten voor in de rij staan, dacht ik af en toe tijdens het kijken. Merkwaardig dat zo’n weinig spectaculair verhaal verfilmd wordt. Merkwaardig dat de film beschikt over een spectaculaire cast. Merkwaardig dat deze middelmatige film het regiedebuut is van Kate Winslet. Na afloop las ik dat Joe Anders de zoon is van Kate Winslet en had ik een aha-erlebnis.

Goodbye June is geen goede film. De personages zijn nietszeggend of schromelijk overtrokken. Het verhaal is niet erg interessant, staat oppervlakkig stil bij spanningsvelden en stuitert daar vervolgens simpelweg overheen. Familiale kift die jarenlang voor onmin zorgt, wordt gemakkelijk overwonnen. En dan is er nog het sentiment dat tot in de verste uithoeken van het verhaal wordt opgezocht en kitscherig tevoorschijn komt. De kijker moet en zal ontroerd raken. In mijn geval lukte dat niet. Ik hield het zonder enige inspanning droog.

Hoewel van de acteurs niet gigantisch veel wordt gevraagd, zorgen ze er wel voor dat de personages soms net echte mensen zijn. En dat is knap gezien de weinig uitdagende tekening van de karakters. Niet iedereen is trouwen goed bezig. Ik vond Toni Collette en Andrea Riseborough weinig inspirerende acteerprestaties afleveren. De acteerprestaties van de andere castleden leveren af en toe een sterk dramatisch moment op, die de film het aankijken waard maakt. Maar goed, het prominente ensemble kan uiteindelijk ook niet verhullen dat de film inhoudelijk maar weinig heeft te bieden en gewoon geen goede film is.

In Man Push Cart (2005) en Chop Shop (2007) vertelde regisseur en schrijver Ramin Bahranis van protagonisten die probeerden het eigendomsrecht te verkrijgen van een voertuig dat voor mobiliteit en voor het levensonderhoud moest gaan zorgen. In Goodbye Solo heeft het personage Solo die stap reeds gezet. Hij is taxichauffeur en eigenaar van zijn eigen auto. De materiële basis voor een succesrijk leven in de verenigde Staten is reeds voorhanden voor deze Afrikaanse gastarbeider. Nu duiken andere problemen op.

Hoofdpersonage Solo heeft een gezin, een sociaal netwerk, een inkomen, een wereld gevonden waarin hij volgens de wetten van het kapitalisme gelukkig zou moeten zijn. Maar ja, dat is Solo natuurlijk niet. Zijn leven bestaat uit verplichtingen. Hij voelt zich niet vrij. In een scène loopt Solo bepakt met zware boodschappentassen in een omhooglopende straat. Het is alsof hij het leven in de stad, dat zich op de achtergrond afspeelt, ontstijgt. Hij is even vrij van de kleine criminele netwerken waaraan hij zijdelings is verbonden. Hij is even vrij van het gezinsleven met zijn verplichtingen. Hij is even vrij van zijn werk. Hij is even los van alles, ware het niet voor die zware boodschappentassen waarmee hij loopt te zeulen. De metafoor is duidelijk.

Op een bepaald moment is Willie Nelson kort te horen op de autoradio. Een stukje nostalgie naar vroegere tijden. Een tijd waarin de vrijheid misschien een vanzelfsprekender en gemakkelijker te bereiken toestand was. Andere muziek overheerst echter. Gangsta Rap is overal hoorbaar. Op straat. Op de radio. Bij ieder tankstation. Het is een teken aan de wand. De Amerikaanse droom is niet voor iedereen weggelegd. Niet voor een Afrikaanse gastarbeider die zijn droom wil volgen en steward in een passagiersvliegtuig wil worden. Ramin Bahranis laat het blanke Amerika in zijn film op de achtergrond flink spoken. Bevoorrecht, bevooroordeeld, maar wel steeds op afstand. Een dreiging die in de periferie van het verhaal steeds aanwezig is zonder een duidelijk gezicht te krijgen.

Goodbye Solo is stilistisch een mooie film. Heel mooi zijn de kleine intermissies tijdens de taxiritjes. Solo recht van voren gefilmd door de voorruit. Achter hem onscherp zichtbaar de passagier. Een beetje interactie. Kleine verhaaltjes ontstaan. Kleine momentjes die losstaan van de hoofdlijn en die verder ook geen vervolg krijgen. Ze beperken zich tot dat specifieke moment in de taxi. Erg leuk.

Fijn acteerwerk van Souleyman Sy Savane als Solo en Red West als William, een norse, zwijgzame, depressieve oudere man met een verleden waar we niet veel over te weten komen. Solo probeert het, heeft tot op zekere hoogte succes, maar ziet de meeste van zijn opportunistische pogingen stranden op een muur van onwil. Interessant personage, die William. Net als Solo trouwens. Verhaal, personages, stijl. Allemaal dik in orde. Fijne film.

Leuke familiefilm over monsters die per ongeluk ontsnappen uit de boeken waarin zij figureren. In een onstuimige jacht door de stad proberen de schrijver en een stel tieners om de monsters onschadelijk te maken.

De film is niet gericht op volwassenen. Dat blijkt ook wel. De nauwelijks aanwezige horror is erg voorzichtig en de monsters zijn misschien ietsjes angstaanjagend, maar niet echt doodeng. De uitzondering geldt de "dummy", maar dat kan een persoonlijke kwestie zijn. Buikspreekpoppen zijn gewoon eng.

De film heeft vaart. Van verveling is geen sprake. De personages denderen leuk mee op de vaart van de film. Het zijn eendimensionale en gemakkelijk te omarmen karakters. Prima, want In de film draait het eigenlijk alleen om het visuele spektakel.

Aan de animatie hapert hier en daar wel wat, maar dat is niet heel ergerlijk. De monsters zijn desondanks indrukwekkend en realistisch genoeg.

Hoewel "Goosebumps" licht verteerbaar is, viel de humor tegen. Die is er amper. Het predikaat 'komedie' is dan ook erg overdreven.

De voortekens waren goed. De bezetting is met Miles Teller, Anya Taylor-Joy en Sigourney Weaver prominent ingevuld. De regisseur is niemand minder dan Scott Derrickson die met Sinister (2012) en The Black Phone (2021) een paar goede horrorfilms maakte. En tenslotte is daar het script dat van de Black List werd geplukt. Een lijst met daarop scripts die schreeuwen om eindelijk eens verfilmd te worden. Al die dingen intrigeren. Hoewel de film niet helemaal brengt wat ik ervan verwachtte, is het verhaal an sich helemaal niet oninteressant.
Het verhaal maakt nieuwsgierig. Er is een kloof die een mysterie herbergt. Er zijn twee bewakers die moeten voorkomen dat het geheimzinnige dat de kloof herbergt, niet ontsnapt. Voordat de kijker deelgenoot wordt van de aard van het mysterie is de film al een tijd onderweg. De film besteedt vooral aandacht aan de twee bewakers die over allerhande wapens beschikken en beiden aan weerskanten van de honderden meters brede kloof zijn gehuisvest in een praktisch ingerichte hut. De een Amerikaan (Teller). De ander een afgevaardigde namens Rusland (Taylor-Joy).
De twee communiceren wat met schrijfplankjes en vinden elkaar na verloop van tijd wel aardig. De interactie tussen Teller en Taylor-Joy is leuk om te volgen. Het lijkt er warempel zelfs even op dat ik mij in een romantische komedie bevindt. Dat duurt even maar op den duur breken horror, sci-fi en mysterie prominenter door. De film heeft veel van alles. De film kent spannende momenten, maar ook momenten die een vleugje ergernis opwekken. Zo duurde de periode van animositeit tussen beide protagonisten me iets te lang en werd het einde enigszins gemakkelijk en niet erg overtuigend afgeraffeld. Schitterende setting trouwens. De inzet van de computer die de setting digitaal verlevendigde, vond ik dan weer minder schitterend. Wel ok, maar geen staande ovatie waardig.
Het fijnste onderdeel van de film vindt in de kloof plaats. Als het mysterie eenmaal aan de kijker wordt onthuld, dan zien we dat Derrickson zijn fantastische talent voor het creëren van horror niet is verleerd. De ontrafeling van het mysterie en de horror die daarbij vrijkomt, hadden wat mij betreft langer mogen duren. De romantische komedie had korter gekund. The Gorge is prima vermaak, maar verdeelt alle genres die in de film langskomen niet helemaal recht evenredig. Dat wringt soms een beetje.

Losjes gebaseerd op een memorabele avond vol poëzie, vertelsels en onbegrijpelijk geblaat aan het meer van Genève waar een bezoek van Percy en Mary Shelley aan Lord Byron uitmondde in het ontstaan van de literaire fenomenen 'gentleman vampier' en het monster van Frankenstein. Om dat stukje geschiedenis uit de mêlee van beeld- en dialogische impressies te filteren, valt overigens niet mee. Het hielp zeer dat ik al op de hoogte was van dit stukje literaire geschiedenis.

Een vreemde film. Een bizarre film. Een moeilijk te vatten film. Lastig om heel duidelijk te zijn in het oordeel. Het is geen goede film. Het is geen slechte film. Het is ook geen hele vermakelijke film. Nou ja, althans niet over de gehele linie.

De film is moeilijk te volgen. Droom en werkelijkheid wisselen elkaar af. De personages laven zich aan alcohol en verdovende middelen. Hun gewaarwordingen zijn obscuur en onbetrouwbaar. Dat zien we terug op het filmdoek. Chaotische taferelen spelen zich er op af. De personages vluchten voor hun innerlijke angsten die in hun met narcotica geïmpregneerde hoofden werkelijkheid worden. Inbeelding of niet? Schilderijen en beelden komen tot leven. Het zijn fantastische hallucinaties die de personages achtervolgen en bedreigen. Er is veel geren en gedraaf. Er is veel gegil en gekerm. Er is veel ongrijpbare dialoog. Veel kleur ook. En natuurlijk veel bizarre shots en kleine intermezzo’s, die ogenschijnlijk los staan van de hoofdlijn (welke lijn eigenlijk?) en de boel nog meer verwarren en de kijker definitief beroven van het laatste stukje vaste grond onder de voeten.

Ladies and Gentlemen, meet Ken Russel!

Het probleem met de film is dat het in de enorme chaos en ontreddering onmogelijk is om uit te maken wat er eigenlijk gebeurt. Vooral erg leuk voor acteurs als Richardson, Byrne en Sands, die zich zichtbaar heerlijk en waarschijnlijk stevig improviserend kunnen uitleven in gekte en waanzin. Het lijkt mij trouwens ook wel eens lekker om dat ongestraft te kunnen doen.

Enkele duistere scènes en een enkel begrijpelijk dialoogje zijn redelijk te plaatsen in een verstandelijk kader. Verder is het gewoon een kwestie van ‘laat maar gebeuren, want elke inspanning om er iets weldoordachts van te maken is tevergeefs’.

Idiotie ten top. Soms leuk. Soms strontvervelend. Soms fascinerend. Soms oersaai.

Er zijn zaken die zo gewoon zijn dat je je de wereld niet meer kunt voorstellen zonder die zaken.

Het vrouwenkiesrecht is daar een voorbeeld van. In Nederland bestaat dat recht vanaf 1919. In Zwitserland werd het algemene kiesrecht pas in 1971 ingesteld. De vraag waarom dat recht in Zwitserland zolang op zich liet wachten is een intrigerende. Helaas is het een vraag waarop deze film het antwoord schuldig blijft.

Anders dan in Suffragette (2015), waar het historische perspectief veel ruimte krijgt, kiest regisseur Petra Biondina Volpe voor een persoonlijker verhaal. Van de turbulentie uit de jaren 60 is in de film, behoudens wat korte nieuwsflitsen, niet veel te bespeuren.

De film geeft een inkijkje in een landelijk Zwitsers dorp en laat het bij doorgesijpelde inzichten die bij sommige vrouwelijke bewoners van het dorp tot bloei komen.

De vrouwen in de film uiten zich niet door heftige gewelddadige conflicten uit te lokken, maar zoeken het in kleine opstandige gedragsveranderingen. Geen stenengooien, maar passief verzet. Het brave verzet levert incidenteel wat humoristisch vertier op als de vrouwen steeds meer rechten opeisen en de mannelijke bevolking daar erg van in de war raakt.

De personages hebben weinig diepgang. De mannen hebben ouderwetse denkbeelden. Ze zijn het hoofd van het gezin en hun woord is wet. Ze zijn simpel uitgewerkt en (bijna) zonder uitzondering onsympathiek.

In de vrouwen zit meer kleur. Hun aandeel in de film is groter. Hun personages staan meer op de voorgrond. Toch blijft zelfs hoofdpersonage Nora een vlakke persoonlijkheid. Zij verandert van een gelukkige huisvrouw zonder eigen mening opeens in een weldenkende vrouw die zich afvraagt of zij het wel zo goed heeft. Zonder duidelijke motivering, ontpopt zij zich tot het boegbeeld van verzet in het dorp.

De film is onderhoudend en sympathiek, maar ook erg braaf. Er ontbreekt vuur in de beelden en psychologisch inzicht in de personages. De thematiek leent zich voor meer bijtende spot en scherpere confrontaties. De immer aanwezige huiselijke sfeer kon ik tegen het eind niet meer zo goed verteren.

Een sympathieke film die heel luchtig en knus de kijker een kijkje gunt in een Zwitsers dorp waar het verzet tegen een achterhaald wereldbeeld het dorp even in beroering brengt.

Leuke feelgood. Meer niet.

De film van regisseur Guan Hu speelt zich af in een Chinees stadje in de Gobiwoestijn. Een stadje dat in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2008 een prestigieuze transformatie ondergaat. De meeste bewoners zijn vertrokken en de huizen staan leeg om plaats te maken voor industriële bebouwing. Het stadje is verworden tot een vervallen oord dat een mistroostige sfeer oproept. Bij hun vertrek hebben de meeste bewoners hun honden achtergelaten die door het stadje zijn gaan zwerven, zich hebben vermenigvuldigd en nu een ware plaag vormen.

Evenals de honden die werden achtergelaten, zwerven de achtergebleven bewoners door de verlaten stad. Een stad met vervallen huizenblokken. Een stad met gebrandmerkte façaden gereed om gesloopt te worden. Een stad die de bewoners geen zeker bestaan meer kan bieden. Dat honden een belangrijke rol in de film spelen, spreekt eigenlijk vanzelf. Niet alleen als metafoor voor het lot van de achtergeblevenen en verdrevenen. Ook in andere zin spelen ze een rol in de film. Ze zijn een plaag en verstoren de menselijke gang der dingen. Al in het begin van de film maakt de film dat duidelijk in een prachtige scène waarin de honden een busongeluk veroorzaken.

Gouzhen is een drama over mensen en plaatsen die niet meeprofiteren van de economische groei en bloei in China. Over de mensen die achterblijven en een onzekere toekomst in het vooruitzicht hebben. Over mensen die noodgedwongen hun thuis moeten opgeven en daarmee een stuk van hun identiteit kwijt dreigen te raken. Lang (Eddie Peng) is zo’n persoon. Zijn huis is gemarkeerd ten teken dat het moet worden afgebroken. Tot het zover is helpt hij mee met het vangen van de honden.

Toekomstperspectief is er amper. Lang en de personages om hem heen maken niet de indruk klaar te zijn voor een toekomst. Het desolate, geruïneerde stadslandschap dat ze soms bijna slaapwandelend betreden is een mooie metafoor voor de lethargie die bezit van hen heeft genomen. De film vertelt subtiel van het leed en pakt in dramatische zin niet groot uit. Lang is een man die weinig spreekt. Zijn gezicht spreekt echter boekdelen. Ook zijn er kleine uitbarstingen of kleine gebaren die het stoïcijnse stilzwijgen af en toe doorbreken. Om verder te kunnen moeten de sporen van het oude leven worden afgeworpen. Dat is moelilijk maar er is hoop. Heel treffend ligt die hoop besloten in een hond. Een zwarte hond die als zeer gevaarlijk te boek staat, wekt zijn fascinatie en lijkt hem aan te sporen afscheid van het oude bestaan te nemen.

In de loop van de film lijkt de omringende Gobiwoestijn verder op te rukken. Het is alsof het stadje zijn identiteit prijsgeeft en onderdeel wordt van de onherbergzame kale vlakte. Wordt opgeslokt. Het is een ontluisterend beeld. Tamelijk uitzichtloos. De sfeer van mistroostigheid wordt er bepaald niet door opgeheven. Guan Hu kiest een passend decor om een verhaal te vertellen over mensen die simpelweg worden opgeslokt door omwentelingen van politieke, economische en culturele aard. Een passend decor om een verhaal te vertellen over mensen die alle richting kwijt zijn en even doelloos door het landschap zwerven als de honden.

Gouzhen is een prachtig drama. Een drama met mooie beelden en fijn acteerwerk van Eddie Peng. De setting in een desolate omgeving intrigeert en weerspiegelt heel fraai de zielenroerselen van de personages in het algemeen en die van Lang in het bijzonder. Ik was onder de indruk.

In deze kleine film, geschreven en geregisseerd door Jim Strouse, speelt John Cusack een brave gezagsgetrouwe conservatieveling met de naam Stanley wiens vrouw in Irak vecht voor vrede en veiligheid en dergelijke. Op het eerste gezicht is hij een wat onbeduidend mannetje met zijn bril en zijn verkrampte lichaamshouding. Een uiterlijk dat goed past bij de wat sneue rol die hij als thuisblijver vervult. Stanley zorgt thuis in de veilige omgeving van een suburb voor de kinderen. Stanley schaamt zich voor zijn rol. Liever was hij uitgezonden geweest, maar dat is onmogelijk want hij is afgekeurd. Hij ervaart de situatie als onnatuurlijk en ongemakkelijk en die onuitgesproken gevoelens voeden zijn frustratie.

Een interessant personage, die Stanley. Een personage dat nog interessanter wordt als hij slecht nieuws te verteren krijgt. Immers, Grace is gone. Geschokt en verbijsterd realiseert hij zich dat hij die afgrijselijke boodschap aan zijn twee dochters moet vertellen. In de eerste momenten van de film was de kijker al duidelijk geworden dat praten over gevoelens niet de sterkste kant is van Stanley. De relatie met zijn dochters is niet liefdeloos maar wel afstandelijk, gecontroleerd en wars van elke vorm van spontaniteit. Stanley kan het wellicht zwaarste gesprek dat hij ooit met zijn dochters zal moeten voeren emotioneel niet aan. Tijdwinst in de vorm van een roadtrip naar een pretpatk lijkt voorlopig de beste optie.

De verhaallijn rondom de emotioneel beladen roadtrip met een zekere maar ook gevreesde afloop bepaalt het verdere aanzien van de film. Een verhaallijn waarin relatief weinig gebeurt, maar ook een verhaallijn die garant staat voor een prachtige, intieme en roerende roadmovie. De titulaire Grace en de oorlog tegen terror dienen als klassieke MacGuffins en voorzien de roadtrip van perspectief. Het aanschouwen van de film wordt tegen die achtergrond een zeer realistische alsook emotioneel aangrijpende ervaring.

Grace is Gone is een schitterende film met een schitterende hoofdpersoon. Cusack is in vorm en speelt de emotioneel verdoofde Stanley fantastisch. Hij is Stanley die wordt gedwongen om na te denken over oude politieke standpunten en over zijn vastgeroeste en welhaast harteloze kijk op de opvoeding van zijn dochters en over zijn starre omgang met gevoelens. In deze film gaat het om rouwverwerking, om loslaten, om de herontdekking van emoties en het tonen van liefde. De film laat het allemaal zien en doet dat op een rustige, uiterst fijngevoelige en ontroerende manier.

Zeer fijne film.

Film in de found footage stijl. Dat betekent veel geschud met de camera, gekraak in de geluidslijnen en interferentie in de beelden. Het gebruikelijke feest. Desondanks weet de film een redelijk mysterieuze en beklemmende sfeer neer te zetten.

Het verhaaltje stelt weinig voor. De griezelige sfeer in combinatie met een paar goed getimede schrikeffecten zorgen ervoor dat de aandacht niet verflauwt.

De personages schreeuwen hard en zijn inhoudelijk niet interessant. Van enige sympathie in hun richting is geen sprake. Het acteerwerk is trouwens niet best en zorgde soms zelfs voor een onbedoeld lachstuipje.

De sfx zijn zeker voor low budget berippen heel behoorlijk. De buitenaardse wezens waar het allemaal om draait, bewegen wat cartoonesk, maar zien er vreemd en buitenaards genoeg uit. Leuk gedaan.

Geen slechte film, maar ook niet iets waar je van in grote jubelstemming komt of nog lang over napraat.

Een ongeïnspireerde slasher die zich afspeelt op een standaard campus met standaard studentjes en dan ook nog eens niet onderscheidend en spectaculair is in het slashen. Een film zonder verrassingen.

Ook een film zonder enige spanningsopbouw en een film vol met scènes die los van het verhaal staan. Dat laatste is heel eigenaardig. Het is eigenaardig dat bepaalde gebeurtenissen in een scène geen opvolging krijgen of niet gelinkt zijn aan iets dat verderop in de film gebeurt, maar zomaar verbindingsloos bestaan. Ik vind dat slordig. Men schept een verwachting die vervolgens niet wordt ingelost. Wat is het nut van een scène die iets prijsgeeft over een personage zonder dat er in het verloop van de film iets mee gedaan wordt, vraag ik mij dan af. Verbinding geeft wat ronding aan de personages en kweekt emotionele betrokkenheid bij de kijker. Dat werkt zelfs in een film uit dit genre. Is hier dus niet aan de orde. Het oogt allemaal zo rommelig, zo zonder plan en zo onaf.

Net als de kills. Evenals de filmische inhoud zijn de kills zonder verrassingselementen. Ze zijn erg ongeïnspireerd uitgewerkt en bovendien slecht in beeld gebracht. Een slasher onwaardig.

Nee, ik werd hier niet warm van.

Al na een paar minuten werd ik getroffen door een phénomène de déjà vu. En dat bleek terecht, want La Gran Seducción is een remake van de leuke Canadese productie The Grand Seduction (2013) dat op zijn beurt weer een remake is van La Grande Séduction (2003). Ook uit Canada. De film uit 2003 niet gezien. De film uit 2013 wel gezien en heel positief beoordeeld. Waarschijnlijk was die beoordeling minder positief uitgevallen als ik het origineel uit 2003 eerder had bekeken. Die beredenering gaat in ieder geval op voor deze Mexicaanse remake, die eigenlijk niets toevoegt aan de film uit 2013 en zodoende erg tegenviel.

Op zich een solide productie. Leuke setting. Leuke acteurs. Leuk verhaal. Maar niks origineels. Voor de kijker die niet het juk meetorst van een van de eerdere producties, zal de film een hele plezierige beleving opleveren. La Gran Seducción biedt humor, drama en een obligaat feelgood-einde. Ik heb me er niet erg mee vermaakt. Voor de kijker die een van beide eerdere producties al kent, is La Gran Seducción een overbodige film. Eindconclusie: solide film maar had niet gemaakt hoeven worden.

Een onschuldige violist (Pierre Richard) wordt voor een gewiekste spion aangezien. Hij wordt door diverse rivaliserende Franse geheime diensten geschaduwd en afgeluisterd. Het leuke is uiteraard dat hij van niets weet en dus niets in de gaten heeft. Heerlijk. Een onschuldige doorsnee burger wordt als meesterspion aangezien. En dat alleen omdat hij op het vliegveld opviel vanwege het dragen van een bruine en een zwarte schoen. Klinkt dat onzinnig? Dat klopt helemaal. Het is onzinnig maar erg leuk.

Pierre Richard verleent zijn personage een brok vriendelijke naïviteit en natuurlijke onschuld. Erg leuk om te zien hoe de echte spionnen, die achter iedere zin die Richard uitspreekt en iedere beweging die hij maakt een achterliggende boodschap vermoeden en geen grip krijgen op de onwetende Richard. Des te langer Richard de surveillance negeert (waarvan hij niet weet dat die bestaat) en zijn gewone ding doet, des te overtuigder raken de profs dat zij te maken hebben met een ongelooflijk slimme spion. Richard is ongrijpbaar in zijn onschuld. Een hilarisch voorbeeld van die ongrijpbaarheid en van de frustratie die dat oplevert is af te lezen aan de reactie van het hoofd van de geheime dienst die erg wanhopig reageert als hij wordt geïnformeerd over de laatste activiteiten van Richard die argeloos een stukje gaat roeien: "He's throwing bread to the ducks? Oh, my God!" Maar dan in het Frans natuurlijk...

Een sukkelig persoon te midden van clichés over de geheime dienst waarbij de personages van de geheime diensten weliswaar enigszins komisch aangezet maar toch als 'serieus' worden neergezet. De contradictie met het sullige gedrag van Richard werkt geweldig grappig. De film bestaat uit een aaneenrijging van banaliteiten die door de geheime diensten vooral niet als banaal worden geïnterpreteerd. Het maakt niet uit of Richard door een vergissing opeens zeepbellen blaast, worstelt met een doedelzak of gewoon de eendjes voert. Hij wordt als een briljante geheim agent beschouwd. De acties van Richard zijn op zich al grappig. De confrontatie tussen twee perspectieven maken de acties nog leuker. Le Grand Blond avec une Chausure Noire is een heerlijke komedie.

The point is there's a gulf in this country; an ever-widening abyss between the people who have stuff, and the people who don't have shit. It's like this big hole in the ground, as big as the fucking Grand Canyon.

Aldus de cynische filmproducent Davis, verdienstelijk gespeeld door Steve Martin. Davis produceert gewelddadige actiefilms en beschouwt zich met het creëren van zijn kaskrakende pulpfilms als een kunstenaar. Davis is een van de bijzondere personages die deze ensemblefilm bevolken. De film volgt een aantal mensen wier levens elkaar beïnvloeden. Sommigen kennen elkaar. Anderen ontmoeten elkaar. Op een of andere manier zijn ze onderling verbonden of raken onderling verbonden.

Aan de hand van het doen en laten van deze bijzondere personages schetst regisseur en schrijver Lawrence Kasdan een portret van Los Angeles. Een roerige stad waar in de nacht de politiehelikopter over de donkere straten van de onrustige wijken vliegt en overdag de nieuwshelikopter van de lokale omroep de luisteraar informeert over filevorming en politieachtervolgingen.

De film toont mensen die in Los Angeles wonen. Mensen die in diverse situaties met geweld en de keerzijden van het stadse leven worden geconfronteerd. Mensen die twijfelen aan de zekerheid van hun bestaan. Mensen die geloven dat op elk moment een geweldsdaad, een onrecht of een aardbeving ervoor kan zorgen dat ze alles in hun leven kwijt raken. Het zijn deze mensen die elkaar in de film vinden. Veel belevenissen. Veel verhalen die elkaar raken. Grappig, ontroerend, menselijk.

Los Angeles is een roerige stad. Een wonderlijke stad. Een hardvochtige stad, maar ook een stad die zijn naam eer aandoet en niet blind is voor de noden van de mensen die nog hoop hebben. Toeval is soms geen toeval. Je hoeft alleen maar te luisteren om een brokje wijsheid te ontvangen. City of Angels. Stad van Engelen. Ze duiken zomaar op. Als bedelaar. Als dakloze. Als toevallige passant. Ze delen hun wijsheid met het luisterend oor van de barmhartigen, de verdraagzamen, de edelmoedigen, de hoopvollen.

Grand Canyon is een film die soms op de rand van zoetsappigheid balanceert maar die lijn niet overschrijdt. Grand Canyon is een aangenaam sprookje. Een realistisch en hoopvol sprookje. Grand Canyon is een film waarin de volgende dialoog tussen twee personages die een hoop spannende toevalligheden hebben meegemaakt, zoetsappig lijkt, maar het niet is. “So what do you think? I think it’s not all bad”. Mooi toch? Grand Canyon is een fijne film.

Bijzonder aardig drama over een eigenzinnige grootmoeder op pad met haar kleindochter.

Film die goed gevuld is met humor. Genoeg humor om prettig in balans te zijn met de dramatische ondertoon van het verhaal.

De film is een soort van mini-roadtrip, geboren uit de noodzaak om geld te collecteren om de abortus van de kleindochter te kunnen bekostigen. De film bestaat uit een zestal hoofdstukjes met elk een eigen thema die meestentijds relateren aan een stukje uit het vroegere leven van grandma.

Het is een confronterende ronde langs oude bekenden en oude geheimen. Een trip die het verleden van grandma steeds verder blootlegt. Onderweg ontmoeten we oud zeer en komen er wat lijken uit de kast.

Sommige situaties zijn triest. Andere hilarisch. Het is af en toe pijnlijk. Het is af en toe grappig.

Zelfs de trieste hoofdstukjes en momenten bevatten gelukkig humor. De film glijdt daardoor niet af naar een sfeer van depressie en zwaarmoedigheid, maar behoudt immer een graad van luchtigheid. Prettig.

Tijdens de trip valt het formidabele spel van Tomlin steeds meer op. Zij speelt de rol van de grootmoeder fantastisch. Het heerlijke defensieve cynisme van grootmoeder dat zich uit in scherpe oneliners en asociaal gedrag met daaronder (nauwelijks zichtbaar) een hele gevoelige laag, wordt door haar fantastisch vertolkt.

Grappig en hartverwarmend.

Deze film over drie vrienden die per ongeluk de geesten van een minderjarige pyromaan, een bijlmoordenares en een verkrachter doen ontwaken en door hen worden geterroriseerd is schitterende old school horror. Ontploffende gloeilampen, onheilspellende telefoontjes, vreemde geluiden en bizarre verschijningen. Daaronder een sinistere score van piano en viool. De film zit goed en strak in elkaar.

De speciale effecten zijn goed. Op voorhand had ik daar niet veel vertrouwen in, gezien het matige budget. Ben op dat vlak niet teleurgesteld. Prima sfeer ook. Lekker duister en verontrustend. Een sfeer die een film lang blijft hangen en gelukkig niet al te rigoureus wordt onderbroken door teveel luchthartigheid in de vorm van grappige acties of oneliners. Die dingen worden met mate en met ingetogenheid ingezet.

Helaas deugt niet alles. Het verhaal is wat simpel en vergt niet veel hersencapaciteit. Maar het loopt lekker door en genereert een prettige spookachtige spanning. De echte teleurstelling zit ‘m in de rolbezetting. De acteurs zijn gewoon niet goed. Flets en houterig worstelen zij zich door de film. Daar had regisseur Mike Mendez wel iets strakker op mogen zitten. Misschien was het ook wel onbegonnen werk. Het deed in ieder geval een beetje afbreuk aan de leuke rest van de film.

The Gravedancers heeft dus wat gebreken, maar voorop staat dat de film een erg fijne en sfeervolle old school horror is.

Deze film hoort volgens de aanduiding hierboven thuis in het genre drama en dat is heel terecht. Het is een en al treurnis dat de klok slaat. De sombere beelden, de kille setting, de zoekende personages en onnozele gebeurtenissen stralen een grote mate aan droefgeestigheid uit. De vrolijkheid is in eerste instantie ver weg. De trieste aanblik van de stad en de omstandigheden waarin de personages verkeren vormen een treurig stemmende eenheid. Het leed en de kilheid worden nog eens flink benadrukt door het trage tempo waarin de film voorbij trekt. Nee, als kijker heb je het eveneens niet gemakkelijk.

Van de personages komt geen lachje af. Ze volharden. Ze proberen. Ze bieden weerstand. Ze trotseren de harde feiten die het leven hun toewerpt. Vaak tevergeefs. Veel meer keus dan meevaren op de onverbiddelijke golven van het bestaan is er meestal niet. Het is logisch dat er niet gelachen wordt. Er is ook geen aanleiding voor.

Gelukkig is de beleving voor de kijker al snel minder zwaar. Na de gewenning aan de eerste harde en treurige laag, worden andere laagjes zichtbaar die de film tot een meer opwekkende vertoning maakt. Onder de personages en de gebeurtenissen, valt opeens een soort vrolijk stemmend absurdisme op. Die absurde onderlaag gaat naarmate je beter in het verhaal zit en je de verhaallijntjes begrijpelijker kunt combineren, steeds meer de boventoon voeren. Het absurdisme neemt niet de plaats in van de treurnis en de dramatiek, maar is wel onmiskenbaar en nadrukkelijk aanwezig. Er ontstaat meer balans tussen tragiek en vermaak door deze subtiele vorm van humor die bewust onbewust wordt opgeroepen. Noem het galgenhumor of leedvermaak of wat dan ook. Het werkt, het is heel geslaagd en bovendien erg leuk.

Goeie score ook. Kaal en jazzy. De muziek pompt een extra stoot treurigheid en verslagenheid in de film. Ja, als de beelden het al niet deden, dan doet de muziek het wel. Aan de treurigheid valt echt niet te ontsnappen. Aan de subtielere humor gelukkig ook niet.

The Great Outdoors werd geschreven door John Hughes. Hughes schreef vele memorabele werken met komische, luchtige en blijmoedige onder- en boventonen. Denk aan de films met het gezin Griswold. Of denk aan schitterende films als The Breakfast Club (1985), Planes, Trains & Automobiles (1987) en Ferris Bueller's Day Off (1986). Films die ook van zijn schrijvershand afkomstig zijn en die bovendien door hem werden geregisseerd.
Dat is bij The Great Outdoors niet het geval. De regie is van Howard Deutch, die voornamelijk voor de tv regisseerde en een handjevol films ter wereld bracht, die geen van allen heel opmerkelijk zijn. The Great Outdoors is waarschijnlijk zijn beste film en is geen meesterwerk. Het script is van Hughes. Dat is niet heel bijzonder, Het is tamelijk braaf, kent weinig scherpte in de dialogen en herbergt een ingetogen hoeveelheid lachwekkend materiaal.
De hoofdrollen zijn voor Dan Aykroyd en John Candy. Zij vormen het absolute centrum van de film. De scènes met beiden zijn de leukste scènes uit de film. Niet alles is dan weer even goed, maar met regelmaat veroorzaken hun inspanningen luidruchtig gegrinnik. De personages die naast Aykroyd en Candy meedoen, spelen geen rol van betekeni. Ze dienen als behang en blijven niet op het netvlies hangen. Een zijdelingse plotlijn, aangaande een teenager lovestory, vreet tijd en is totaal overbodig. Hetzelfde geldt voor pratende wasberen die worden ingezet om de overgang naar een volgende dag in te luiden. Een kaalhoofdige beer doet eveneens weinig voor de lachspieren. Niet leuk.
Het verhaal is bijzaak. De film bestaat uit een verzameling losse episoden. Losse situaties. Op zich prima, want zodoende kent de film afwisseling. De boodschap die overal stevig doorsijpelt kent die afwisseling niet. Die is bovendien nogal conservatief, nogal Amerikaans en gaat uiteraard over family values. Waarden die zich er uitstekend voor lenen om met behulp van komedie door de mangel te worden gehaald, maar die in deze film amper worden aangepakt. De film is daarvoor te braaf. Te bedoeld voor een brede kijkerschare, vermoed ik.
De humor is vooral situationeel gericht. Die insteek levert een aantal leuke scènes op. Aykroyd en Candy doen dat uitstekend. Aykroyd en Candy kunnen echter meer dan de situationele clown uithangen. Noch het brave script noch de vrijblijvende regie dwingt hen daar toe en dat is spijtig. En alzo is The Great Outdoors slechts een middelmatige film.

De filmversie die ik bekeek, begint met een minutenlange ouverture. Muziek van Henri Mancini schalt uit de luidsprekers terwijl ik naar een stilstaand beeld kijk. Dat is even leuk. De openingsmuziek schept verwachtingen van een ouderwets avontuurlijk Hollywood spektakel. Gedachten aan een antiek filmtheater met vorstelijk pluche en een indrukwekkend groot gordijn dat ruisend openvalt om een majestueus wit scherm te ontbloten waarop aanstonds spannende beelden te zien zullen zijn, schieten door mijn hoofd. Ja, de ouverture is even leuk. Maar God, wat duurt dat lang. Het duurt langer dan mijn licht melancholieke gedachten duren. Ok! Genoeg! De verwachtingsvolle opwinding is gezakt. Ik spoel door naar de openingscredits die in mooie gele Technicolor-kleuren de namen van de cast laten zien. Het opgewonden gevoel keert weer een beetje terug.

The Great Race gaat heel ouderwets over de strijd tussen goed en kwaad. Een strijd die in het decor van een autorace die van New York westwaarts naar Parijs voert, wordt gestreden. Wat volgt is een anarchistisch schouwspel, dat lak heeft aan logica, structuur et cetera. Tweeëneenhalf uur van hectische gebeurtenissen, elkaar snel opvolgende grappige situaties en overdreven aangezette reacties daarop, die passen bij de overdreven karakterisering van de protagonist en de antagonist in dit verhaal. The Great Race is eigenlijk een tweeënhalf uur durende hommage aan de ouderwetse slapstick.

De personages zijn ongecompliceerd vorm gegeven. Het goede is verpakt in Tony Curtis. Stralend, nobel, knap, schelms en gekleed in het wit. Zijn verschijning brengt jubelgeluiden voort. Tegenover Curtis bevindt zich het kwaad dat door Jack Lemmon wordt vertegenwoordigd. Laaghartig, onethisch, in het bezit van een demonische lach, gekleed in het zwart en wonende in een spookslot waar hij pathetische orgelmuziek ten gehore brengt. Boegeroep is zijn deel.

Best grappig. Best leuk. Al die hectiek en slapstick. Tweeënhalf uur aan cartooneske taferelen is echter veel te lang. Nu zorgt Blake Edwards gelukkig voor wat afleiding in de vorm van Natalie Wood die als feminist en fotojournalist de race volgt. Op zich zijn de progressieve impulsen die Wood in het mannelijke conservatieve bolwerk injecteert wel amusant, maar met het aantal injecties neemt ook de gekunsteldheid en de voorspelbaarheid ervan toe. Ze zorgde er op een bepaald moment voor dat ik bij haar optreden een vermoeide zucht niet kon onderdrukken. Bovendien blijkt aan het eind de holheid van haar feministische principes als zij zich in een suikerzoete scène aan de witte held overgeeft. Hoppa, weg met dat feministische geneuzel, zal Blake Edwards gedacht hebben.

Water, ijs, mest, blusschuim, slagroom. Het liefst geserveerd met een stevige explosie. Het zijn de belangrijkste bestanddelen waarmee komedie wordt opgewekt. Chaos en catastrofes. Een race van New York naar Parijs versierd met overdreven onzin. Fragmentarisch samengesteld. De race is de verbindende factor en doet er weinig toe. Het zijn de stops die de actie genereren. Ach, het is leuk vermaak. Het is gewoon wat lang.

De haai als agressief monster is vaker gebruikt. Het fenomeen witte haai leverde veel slechte films op. Great White is een film met een standaard verhaal en voegt aan de enorme rij films met haaien niets toe. Een rechtlijnig verhaal zonder al te veel overdrijving in de effecten. Niet per sé een slechte film, maar gewoon een overbodige.

De film onderscheidt zich misschien van de voorgangers door zich vooral te richten op de personages die in een reddingssloep op zee dobberen en het grote witte gevaar op de achtergrond laat sudderen. De interacties aan boord van de sloep zijn weinig interessant. Zet vijf mensen in een vrijwel uitzichtloze situatie in een sloep op open zee en het onderlinge gehakketak kan beginnen. Erg voorspelbaar.

De witte haai als dreigende factor zorgt voor enkele onheilspellende momenten. Later in de film worden de aanvallen heftiger en neemt de spanning af. Niet omdat de effecten slecht zijn. Die zijn heel acceptabel, maar gewoon omdat het allemaal zo voorspelbaar is.

En zo is Great White een voorspelbare film die visueel best ok is en in het bezit is van een paar leuke actiescènes.

Van regisseur Potsy Ponciroli zag ik eerder Old Henry (2021). Een western van de rustige soort waarin de ontmoeting met een vreemdeling toenemend escaleert. Greedy People is geen western en is niet per se een rustige film. Toch zijn er overeenkomsten. Ook in Greedy People wordt een verhaal verteld dat stapsgewijs escaleert. En ook nu wakkert geld de hebzucht in de mens aan en is hebzucht reden voor vreemdsoortig gedrag.

In Old Henry knalde het pas tegen het einde. In Greedy People haalt Ponciroli zijn voet veel eerder van de rem. Na een korte introductie waarin de personages worden voorgesteld, zit de vaart erin. De film is een kluchtige film die de dingen net even meer aandikt dan in het echte leven. Dat betreft de onwaarschijnlijke gebeurtenissen in het verhaal en dat betreft het irreële gedrag van de personages.

Het levert een film op die van de ene absurde situatie naar de andere schiet, waarbij er steeds een verband gelegd kan worden met de acties van individuele personages en het uitwaaierende effect daarvan op andere personages. Best amusant. Ook amusant is de wisselwerking tussen Bill (Himesh Patel) die politieagent is (en een van de weinig normale personages) en zijn partner Terry (Joseph Gordon-Levitt). Hun persoonlijkheden contrasteren nogal en dat is best humoristisch. Als die contradictie van de karakters in humoristische zin enigszins is uitgespeeld, treden andere personages meer op de voorgrond en legt de film meer algemeen de nadruk op het uitwaaierende effect. En ach, dat levert eveneens amusant kijkwerk op.

Het is allemaal niet heel diepzinnig, maar het verhaal zit wel leuk in elkaar. Greedy People is niet erg origineel en maakt conceptueel handig gebruik van gelijksoortige films. Ik vond het niet heel storend. Het herkenbare concept zorgt er waarschijnlijk voor dat de film niet lang in de herinnering zal blijven hangen. Als momentopname vermaakt Greedy People echter goed.

De gevierde zwarte pianist Dr. Don Shirley plant in 1962 een tournee door de Zuidelijke Staten van Amerika. Voor een afro Amerikaan geen geringe opgave in een gebied waar segregatie immer nog onderdeel van het dagelijkse bestaan is. De verfijnde pianist zoekt een chauffeur die hem van de ene plaats naar de andere rijdt en hem tegelijkertijd beschermt tegen ongewenst gedrag van het racistische blanke deel van de bevolking. De onwaarschijnlijke keuze valt op de grofmazige Italiaanse Amerikaan Tony. Een uitsmijter die even zonder werk zit en bovendien ook last heeft van vooroordelen. De film volgt het onwaarschijnlijke koppel op hun reis door het diepe zuiden van de Verenigde Staten.

De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dat regisseur en coauteur Peter Farrelly zich bij het schrijven nog al wat vrijheden permitteerde, blijkt wel uit de negatieve reacties van de nakomelingen van Don Shirley. In de film raakt het onwaarschijnlijke duo bevriend. Dat schijnt in werkelijkheid niet te zijn gebeurd. Ook schijnen bepaalde racistisch geënte voorvallen in werkelijkheid niet te zijn gebeurd of te zijn overdreven.

Nu geeft de film ook niet de indruk een pretentieus drama te willen zijn. Farrelly wil vooral een vermakelijke film maken, zo lijkt het. Zo versiert hij de film rijkelijk met humorvolle momenten die voortkomen uit de tegenstelling tussen de pianist en zijn chauffeur. Een blanke chauffeur die een zwarte opdrachtgever rondrijdt is natuurlijk erg ongewoon en dat gegeven is goed voor verwonderende reacties. Daarnaast zijn er de persoonlijke verschillen die humoristisch worden benut. Shirley is een verwaande snob die niet veel opheeft met het gewone volk. Tony is een simpele arbeider met een geringe vocabulaire, die zich tamelijk banaal gedraagt. Nogal karikaturaal vormgegeven personages, maar grappig is het bij tijd en wijlen wel.

Het verhaal is dan weer niet heel opzienbarend. De film verhaalt van een roadtrip en manoeuvreert daarin met de gebruikelijke elementen die je in een feel-good-buddy-movie altijd tegenkomt. Een film met een voorspelbaar verloop. Maar ook een film die ondanks de clichés ontroert, inspireert en het hart verwarmt.

The Green Hornet begon als held in een radioshow uit 1936, verlegde daarna zijn grenzen naar de wereld van de strip en volbracht zijn tour de force als held in een tv-serie. De tv-serie werd al snel weer gestopt vanwege gebrek aan kijkers. Toch kan de serie een zekere cultstatus niet worden ontzegd. De tv-show betekende de doorbraak van Bruce Lee die in de serie als Kato, de hulp van The Green Hornet, optreedt. Hij was de populaire sidekick die met zijn charisma de eigenlijke held naar de achtergrond speelde. The Green Hormet werd overigens gespeeld door de 'fantastische' Van Williams. Wie kent hem nog.

De film uit 2011 speelt heel leuk met deze populariteitskwestie en portretteert de man achter het masker van de Green Hornet als een ongelooflijke nietsnut. Die rol is aan Seth Rogen wel besteed. De interacties tussen de schlemielige Hornet en actieman Kato zijn bijzonder leuk. De antagonist wordt gespeeld door Christoph Waltz. Die is daar goed in. De confrontaties tussen de twee kampen uiten zich in vechtscènes, schietpartijen, autoachtervolgingen en gaan vaak gepaard met explosief geweld. Ook de humor ontbreekt niet.

Alles volgens het verwachtingspatroon maar desondanks wel leuk. Van verveling is dan ook amper sprake hoewel het wel prettig is als het einde wordt gehaald, omdat de speelduur iets aan de te lange kant is en verveling op het punt staat om door te breken. The Green Hornet is vermakelijke pulp en goed te doen als je de lat niet te hoog legt.

Groepje studenten reist af naar Peru voor de goede zaak en komt na oninteressante en langdurende belevenissen in handen van kannibalen.

Wat daarna volgt is nogal grotesk en bloederig. De stam vermaakt zich vooral met vage slachtrituelen waarvan de studentjes het slachtoffer zijn. De slagerspraktijken zien er luguber uit. Het enige doel van zoveel fantasieloze plasticiteit lijkt het shockeffect te zijn. De film concentreert zich daar vervolgens dan ook erg op. De religieuze of etnologische waarde van de rituelen is onduidelijk.

De kannibalen zijn voorzien van een rood geverfde huid en hebben gemene tronies. Ze zijn behangen met opzichtige artefacten en gedragen zich als overspannen wildemannen. Ze zijn karikaturen uit een stripalbum en excelleren in barbaarse lachwekkendheid. Niet geslaagd.

Ik heb niets tegen wat Gore of overdrijving, maar wat ik hier wel mis is iets van contrasterende subtiliteit. Iets als humorvolle tekst of spot, wat relativerende duiding of misschien zelfs opvallend goed acteerwerk.

Met het accent op overdreven bloederig en luguber, creër je wellicht shock, maar zeker geen boeiend verhaal, laat staan spanning. En bij deze film die alleen op het shockeffect teert, steekt bij mij dan na verloop van tijd enige ergernis de kop op over het gebrek aan iets anders.

Ok, het acteerwerk dan maar. Het acteerwerk is matig. De personages worden kunst- en clichématig en stereotiep vormgegeven. Ze zijn plat en vervelend. Foltering als straf voor zoveel non-dimensie past dan trouwens goed. Wel geslaagd!

Maar goed, ik benader het natuurlijk allemaal veel te serieus. En zo is de film niet bedoeld. Weet ik wel. De film riep behalve wat shock en ergernis, bij mij weinig op. Ik vond het gewoon niet veel.

Tamelijk rauwe thriller. Behoorlijk minimalistisch gefilmd. Een kernachtige simplistische situatieschets zonder veel afleidende franje in een rechttoe-rechtaan setting. Geen zwierige sierlijke shots, maar gewoon ongezouten en spontaan. Wham! Niet verfijnd of heel bekeken. En juist daarom waarschijnlijk heel erg vakkundig uitgekiend. Mooi.

Harde muziek. Harde kleurloze beelden. De schoonheid is ver te zoeken. Een stemmige vervallen setting met nazi symboliek en kretologie op muren en deuren. Viezig. Sfeervol.

In de film weinig dialoog en veel kretologie. Prima, hoor. De film leent zich ook niet voor bolvormige dialogen. De situatie is plat en helder en spreekt voor zich.

Toch is het moeilijk om na verloop van tijd de aandacht goed vast te houden. De spannende situatie verliest namelijk al snel aan kracht. Er ontstaat na een tijdje een teveel aan standstill. Er zijn weinig functionele toevoegingen of plotwendingen. De situatie staat en dat is het dan. De spanning intensiveert niet maar neemt af en slaat zelfs dood.

De personages helpen niet om die doodse momenten goed door te komen. De personages blijven vaag en nietszeggend. Niet interessant. Zwart-wit. Goed of slecht. Geen laag. Karikaturaal. Sympathie en inleving met wie dan ook, blijven achterwege.

De beelden zijn over het algemeen donker. Beetje vervelend wel. Uiteraard sfeerverhogend bedoeld, maar de dimmer wordt wel erg gemakkelijk gebruikt en is opzichtig herkenbaar als vorm van trucage, die daardoor enige ergernis opwekt op momenten waar opwekking van meer spanning aan de orde had moeten zijn en ongetwijfeld beoogd werd.

Ja, en dan duurt de film me toch iets te lang, treedt verveling in en steken irritatie en bijbehorende spot de kop op. Kleine dingetjes worden opeens belangrijk en belachelijk uitvergroot. Dingetjes als een brandblusser, een rol ducttape, een hond. Ach, en dan die Nazis. Niet bepaald een professionele actiegroep. Ze laten zich wel heel gemakkelijk en stompzinnig intimideren. En als je dan sympatiseert met de Nazicultuur, spreek dan gvd eens wat beter Duits als je je hond kommandiert.

Dat soort dingetjes dus.

Op hun muzieksmaak valt trouwens niets af te dingen. Goeie muziek. Scheisse!

Waar andere creaturen uit films uit de jaren 80 in veel vervolgfilms waren te zien (zoals Jason in Friday the 13th, Chucky in Child’s Play en de enge kindertjes uit Children of the Corn) verging het de Gremlins anders. Zes jaar na de eerste film verscheen er pas een vervolg. En daar bleef het bij. Eigenlijk wel vreemd voor een film met leuke monstertjes, die zich goed lenen voor franchise.

De oorsprong van de gremlins ligt trouwens al in de 2e wereldoorlog. Piloten klaagden over mysterieuze fouten in de machinerie en gaven daar gremlins de schuld van.

In de film zijn de kwaadaardige gremlins verworden tot angstwekkende figuurtjes met lange tanden, een reptielachtig uiterlijk en lange oren, die aan een vleermuis doen denken. Gezien in horrorperspectief is het wel grappig dat de gremlins zonlicht niet kunnen verdragen.

Regisseur Joe Dante heeft in zijn film geen haast om zijn titulaire figuren heel snel voor het voetlicht te brengen. Dat duurt wel een uurtje. Tot die tijd moeten we het stellen met een schattige goedaardige knuffel, wat toespelingen op mogelijke kwaadaardigheid en op veel tienergeleuter.

De aanloop naar de actie is lang. En zelfs dan is geduld een vereiste. Een glimpje klauw, wat gegrom en wat schaduwwerk gaan aan de feitelijke exposure van de kwaadaardige gremlins vooraf. Geen horrorwaardige effecten overigens. Gelukkig zorgen enkele humoristische scènes voor verstrooiing.

Zoals het een goed moralistisch sprookje betaamt, worden de regels die het kwaad beteugelen overtreden met alle ongelukkige gevolgen van dien. Het pandemonium dat losbreekt is op zich wel grappig.

Behoorlijk gewelddadig en moordlustig, maar dermate overdreven gedrenkt in een komische mouw die de ene na de andere groteske gag uitschudt, dat de gruwel geen enkele huivering oplevert. Het blijft licht, vrolijk en luchtig. Aan de overdrevenheid van alles zie je trouwens goed de geste aan het grote publiek af. Het blijft te aardig. Te vriendelijk. Van mij had het veel duisterder en oprecht bruter gemogen.

Gremlins verbindt klassieke sprookjes- en horrorelementen met boosaardige humor en maakt er een leuk en vrij onschuldig verhaaltje van dat heel goed door alle leeftijden bekeken kan worden. Best leuk, maar mij te kinderlijk en te zoet.

Een hedendaagse Braziliaanse film waarin homoseksualiteit een hoofdthema is, maakt nieuwsgierig. Immers, in het Brazilië van nu is ene Jair Bolsonaro de president. Een oerconservatief. Een man die regelmatig fulmineert tegen homoseksualiteit. Zo liet hij zich eens ontvallen dat hij een eventuele homoseksuele zoon niet zou kunnen liefhebben. Hij gunde hem van harte een dodelijk verkeersongeval. Mij lijkt het in zo‘n vijandige atmosfeer niet gemakkleijk om je als homoseksueel te outen. Ook niet op artistieke wijze. Des te mooier dat de film Greta dat wel doet

Pedro heet de hoofdpersoon. Een wat merkwaardige en slonzige man op leeftijd die een solitair leven leidt. Pedro heeft anonieme seks in homosauna‘s en vindt het prettig als men hem tijdens zijn seksuele escapades aanspreekt met Greta Garbo. Een curieuze wens die in de film af en toe voor opgetrokken wenkbrauwen zorgt, maar hem nooit tot het mikpunt van spot maakt.

Daar ligt meteen een belangrijke boodschap van de film. De film laat meer curieuze personages zien waarmee heel gemakkelijk de spot kan worden gedreven. Dat gebeurt echter nooit. Elk personage wordt in zijn waarde gelaten. Opportunisme lijkt de beste manier te zijn om elkaar te accepteren en is hier zelfs een manier om genegenheid te vinden in het ondenkbare en het afstotelijke.

Geen vrolijke film. Treurig, tobberig en eenzaam lopen de personages door het beeld. Treurig, tobberig en eenzaam zijn ze op zoek naar genegenheid, naar acceptatie en naar gezelschap. Achter elk personage ligt een wereld van tragiek. In dat licht beschouwt de film ook de seksscènes. Die zijn grof en liefdeloos geënsceneerd en komen voort uit een mengeling van egoIsme en eenzaamheid. Er komt geen zinnelijkheid aan te pas.

Ik kan me vergissen, maar volgens mij heb ik in deze film niet één keer iemand zien lachen. Het is een film van uitgestreken koppen en droefgeestige blikken.

Greta is een sombere film met veel losse droefgeestige impressies en weinig constructief verhalend kader.

Ik werd er erg moe van.

Veel films baseren zich de laatste jaren op sprookjes. Veel van die films zijn realistisch en grimmig van aard en doen slechts in de verte nog denken aan de sprookjes zoals ik ze vroeger via moeder de Gans kreeg te horen. Onlangs bekeek ik Hansel & Gretel: Witch Hunters (2013). Met veel heftige actie, een sexy Gemma Arterton en teksten als: „You must be fucking kidding me!“, heb ik mij prima vermaakt, maar was de vertaalslag naar het originele sprookje een moeilijke. Gewoon een constatering.

Met Gretel & Hänsel is er weer een nieuwe variant verschenen. En weer een leuke. Er zijn nauwelijks parallellen met de versie van Tommy Wirkola. De verwantschap met het eigenlijke sprookje is wel meer zichtbaar.

Een film die hier en daar doet denken aan The VVitch: A New-England Folktale (2015) van Robert Eggers, hoewel die film mij minder kon bekoren en inhoudelijk meer een geloofsdrama is die stikt van de duidingen. In deze film is de gelaagdheid minder. De vergelijkingen liggen vooral in de sfeer die de scènes in de leefomgeving van de heks oproepen. Een afgezonderde hut in het bos met daarin een verstoten heks met een duister verleden die de beschikking heeft over zwarte magie. Duister, dromerig en subtiel verontrustend.

Gretel & Hänsel is een rustige, melancholische en duistere film, waarin Gretel de centrale figuur is die de ruimte krijgt om haar vaardigheden te ontplooien. De film heet niet voor niets Gretel & Hänsel natuurlijk.

Gretel is een intrigerend personage. Haar verleden en afkomst wordten in de film geleidelijk bloot gelegd en voorzien Gretel van een boeiend, mysterieus en indringend aspect in haar karakter. Het is haar verleden dat haar in staat stelt om de intenties van de boze heks te doorzien. Het conflict dat tussen beide ontstaat is spannend en van een geheel andere orde dan wat het klassieke sprookje voorschrijft. Heerlijk duister en grimmig en verrukkelijk dramatisch.

Voor de duistere basis van de film draagt de design veel verantwoordelijkheid. De scènes in de hut karakteriseren zich door het mooie spel van donker en licht. Samen met het volle heldere kleurgebruik en de voortdurende veranderingen van perspectief zorgt de fotografie voor een onbehaaglijk gevoel.

Gretel & Hänsel is een spannende interpretatie van het iets anders getitelde sprookje. Heerlijk duister, soms surrealistisch en visueel erg prachtig.