Opinions

Regisseuse Kathryn Bigelow is de laatste jaren goed bezig; ook dit waargebeurde drama is de moeite waard. De film is bij vlagen erg spannend en vooral intens, met name het middelste uur. Het duurt even voor je de personages leert kennen en de gebeurtenissen beklijven, maar eenmaal op gang zuigt de film je naar binnen, om niet meer los te laten. Subtiel is het allemaal niet, maar daar was de explosieve situatie in Detroit in 1967 dan ook niet naar.

Mooi, subliem vormgegeven drama met een knap gestructureerd en vaak aangrijpend verhaal. Wellicht iets te lang (vooral in het tweede uur zit iets teveel herhaling van informatie) en de finale doet enigzins gekunsteld aan, maar emotioneel is de film zeer doeltreffend. De hoofdrolspelers zijn uitstekend. Grootste troefkaart is de werkelijk prachtige muziek, met onder andere fenomenaal orgelspel.

Een intrigerend gegeven, spannend uitgewerkt. Jammer dat het einde niet helemaal bevredigend is. Qua akteerwerk had het wel wat beter gekund en visueel is het nu ook niet bepaald onvergetelijk, maar de film zit degelijk in elkaar en verveelt geen seconde. Producent M. Night Shyamalan levert in ieder geval eindelijk weer eens iets af dat de moeite van het kijken waard is.

Sombere, sporadisch behoorlijk grimmige mozaïek van levens in het diepe zuiden van de VS, van het einde van de Tweede Wereldoorlog tot de jaren '60. Qua stijl heeft de film wel wat weg van het werk van de gebroeders Coen, mede door de maffe maar zeer effectieve voice-over, maar dit is wel meer duister en gewelddadig. Goed gedaan in ieder geval, met unaniem sterk akteerwerk. Vooral de doorgaans onuitstaanbare Tom Holland is hier heel goed. Gaandeweg verliest de film wel wat aan kracht en begint het gebrek aan daadwerkelijk plot zich te wreken, maar tot die tijd is dit een intens, verontrustend kijkje in de menselijke natuur.

Exorcisten zijn weer populair de afgelopen paar jaar, getuige genregenoten als The Last Exorcism en The Rite, maar echt bijzondere films levert dit vooralsnog helaas niet op. Ook deze film, een horrorwerkje opgezet als documentaire, stijgt niet uit boven de middelmaat. Het script is vlak en mist een spannende opbouw; het akteerwerk is erg matig. Er zijn een paar effectieve scenes aanwezig, maar echt eng wil het maar niet worden en de film gaat uit als de welbekende nachtkaars.

Onderhoudende, spectaculair in beeld gebracht documentaire over een expeditie om Alaska's verraderlijke Devil's Thumb te bedwingen. De charismatische bergbeklimmers Alex Honnold en Tommy Caldwell zijn zoals altijd goed gezelschap en hun hachelijke onderneming is een genot om naar te kijken.

Best vermakelijk maar nogal platvloers uitgewerkt aktiedrama, met Cooper in een bijzondere, vaak hilarische dubbelrol. Hij gaat herhaaldelijk flink over de top maar weet toch wel te overtuigen. Dit in tegenstelling tot het script en de overige akteurs. Een spanningsboog ontbreekt en de personages rondom Cooper spreken niet tot de verbeelding. Visueel ziet alles er best verzorgd uit, maar de film verschiet zijn kruit vroegtijdig en het geheel hinkt naar de eindstreep.

Goedbedoeld maar nogal onevenwichtig drama over de beruchte West Memphis Three-moordzaak uit 1993. Het is onduidelijk wat regisseur Atom Egoyan precies heeft willen bereiken. Voor een thriller is de film niet spannend genoeg en voor een drama wordt er teveel geleund op cliché's en karikaturale personages. Colin Firth en Reese Witherspoon doen hun best in de hoofdrollen maar het script geeft hen niet bepaald veel om mee te werken. Het aanzien nog net waard, maar als je geïnteresseerd bent in de zaak ben je beter af met bijvoorbeeld de eersteklas documentaire West Of Memphis.

Inferieure rip-off van allerlei moderne zombiefilms als 28 Days Later. Begint nog niet eens zo slecht, maar zodra de aktie zich richt op een groepje verscholen overlevenden wordt alles extreem saai en vervelend. De personages zijn daarnaast behoorlijk oninteressant. Acceptabele bloederige make-up effecten, maar de atletisch aangelegde zombies zijn belachelijk en naarmate de film vordert verliest het script snel aan kracht.

Onderhoudende, knap gemonteerde documentaire over de maffe avant garde-band Devo, die kortstondig wereldwijd succes kende door de hitsingle Whip It maar daarna snel weer wegzakte in de obscuriteit. De interviews met de bandleden zijn eersteklas en regisseur Chris Smith gooit er een schat aan fascinerend archiefmateriaal tegenaan, maar één en ander kan niet verhullen dat de opkomst en ondergang van de band niet bijster interessant is. Daarnaast kan ik weinig met de muziek.

Beetje oubollig en tam waargebeurd oorlogsdrama, maar verder niet heel verkeerd. De degelijke cast maakt veel goed, net als de verzorgde visuele effecten. Hier en daar ook wel wat spectaculaire aktiescenes. Het tempo had iets hoger mogen liggen.

Grimmig, rauw drama over een gevluchte onafhankelijkheidsstrijder uit Sri Lanka (Antonythasan Jesuthasan) die samen met zijn zogenaamde vrouw en dochter in een parijse buitenwijk terechtkomt. Daar probeert het samengestelde gezin een nieuw leven op te bouwen, maar geweld blijft hen achtervolgen. Het uitstekende akteerwerk van de hoofdrolspelers en de zeer overtuigende sfeertekening zorgen voor een fascinerende kijkervaring, al blijft emotionele betrokkenheid een beetje uit en komt de gewelddadige climax een beetje uit de lucht vallen. Niettemin een sterke, meeslepende film.

Kosten noch moeite zijn gespaard om van deze aziatische Sherlock Holmes-variant iets spectaculairs te maken. Decors, production design en special effects zijn allemaal overweldigend. Gelukkig is de plot daarnaast de moeite waard en zijn de personages sympathiek en levendig genoeg om niet weggevaagd te worden door de visuele bombast. Regisseur Tsui Hark levert hier een zeer onderhoudend spektakel af dat geen seconde verveelt.

Vermakelijke, spectaculaire avonturenfilm die helaas herhaaldelijk onderuit gaat door een overmatig gebruik van doorzichtige CGI. Gelukkig houdt regisseur Tsui Hark het tempo hoog en valt er naast alle special effects (en dat zijn er nogal wat) ook te genieten van fraaie aankleding en decors. De plot steekt mal maar onderhoudend in elkaar en het kleurrijke geheel wordt met zoveel flair en overgave gebracht dat je uiteindelijk toch in het spektakel wordt meegesleept. Voorganger Detective Dee And The Mystery Of The Phantom Flame was echter een stuk beter, dat wel.

Onderhoudende documentaire over de eccentrieke, invloedrijke hoofdredactrice van de toonaangevende modetijdschriften Harper's Bazaar en Vogue. Ik had wel iets meer te weten willen komen over Vreeland's privé-leven en huwelijk, dat blijft erg beknopt, maar gelukkig zijn het gebruikte archiefmateriaal en de interviewfragmenten levendig en vooral leuk genoeg om dit gemis te compenseren.

Leuke, vaak erg grappige documentaire over de carrière van Dick Maas. De beginjaren zijn, net als binnen het oeuvre van de regisseur, het meest interessant, met heerlijk sappige verhalen van alle betrokkenen, waaronder de onderkoelde droogkloot Maas zelf. Zijn meer recente projecten worden naar het einde toe helaas een beetje plichtmatig afgeraffeld. Maar goed, we komen als kijker toch vooral voor de heilige drie-eenheid De Lift, Flodder en Amsterdamned. En wat dat betreft stelt de documentaire zeker niet teleur.

Beter dan Bruno, minder dan Borat, zo kun je de film wel omschrijven. De grappen en grollen vliegen in het rond, soms erg grappig, soms erg flauw. Hier en daar een briljant moment, zoals de speech tegen het einde. Het nogal traditioneel vertelde verhaaltje bevat verder weinig verrassingen, maar Cohen weet er toch wel weer iets bijzonders van te maken. Vooral de dialogen zijn erg geestig. Ik heb overigens de 'extended version' gezien, die 100 minuten duurt.

Sympathieke, zij het iets te weinig onderscheidende coming of age-film over een 13-jarige jongen (Izaac Wang) die zich in 2008 staande moet zien te houden in de begindagen van social media. De goed uitgewerkte personages zijn een groot pluspunt en de ongemakkelijke situaties die zich voordoen zijn raak getroffen, maar uiteindelijk is de film net iets te gewoontjes om echt indruk te maken. Leuk tijdsbeeld, dat wel.

Vreemd maar uiteindelijk best sterk drama over een jonge vrouw (Jennifer Lawrence) die ergens op het platteland volledig begint door te draaien. Lawrence is subliem in de moeilijke hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken. Robert Pattinson heeft wat minder te doen en is nogal gewoontjes, maar dat komt vooral omdat zijn rol gewoonweg minder goed is uitgewerkt. De non-lineaire en surrealistische aspecten van de film zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar passen goed bij het onderwerp.

Boeiende documentaire, volledig opgebouwd uit zeldzaam en tot voor kort onbekend archiefmateriaal. Zoals wel inmiddels gewend zijn van de documentaires van regisseur Asif Kapadia geen parade van pratende hoofden maar commentaar van meerdere betrokkenen over de archiefbeelden heen. Verwacht geen overzicht van de hele carriere van Maradona; de documentaire richt zich hoofdzakelijk op de periode dat Maradona bij de Italiaanse club Napoli speelde. Toch ontstaat er al snel een mooi en indringend beeld van de mens achter de voetbalheld. Knap gedaan.

Bizarre film over een man met een misvormd gezicht (Sebastian Stan), die een succesvolle gezichtsreconstructie laat uitvoeren en daarna 'normaal' door het leven moet. Wanneer blijkt dat hij als mens de wereld eigenlijk weinig te bieden heeft en een andere misvormde man (Adam Pearson) langzaam maar zeker zijn plaats inneemt begint hij door te draaien. De droogkomische eerste helft van de film is duidelijk sterker dan de rommelige tweede, ondanks de charismatische rol van de in het echt aan neurofibromatosis lijdende Pearson. Bepaalde plotwendingen komen een beetje uit de lucht vallen en plot en personages weten naar het einde toe minder te boeien.

Fraaie ingetogen film zoals alleen de engelsen die kunnen maken, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ralph Fiennes is geweldig als de amateurarcheoloog Basil Brown, die door een rijke weduwe (Carey Mulligan) wordt ingehuurd om opgravingen uit te voeren op haar landgoed in Sutton Hoo. Mooi rustig verteld, met veel ruimte voor de ontwikkeling van de personages en prachtig camerawerk. Halverwege, wanneer een aantal nieuwe personages worden geïntroduceerd, dreigt de film een beetje te dichtbevolkt te raken, maar ook dit komt uiteindelijk goed.

Tegenvaller van regisseur Ron Howard, met afstand zijn minste film sinds The Grinch. Visueel en inhoudelijk heeft het geheel niet meer te bieden dan de gemiddelde sitcom, met flauwe grappen en matig gecaste hoofdrolspelers. Vaughn is nog wel oké in de hoofdrol, maar zijn spel kan de film niet drijvende houden. Het duurt ook allemaal veel te lang. De dramatische scenes werken overigens beter dan de komische. Beste scene is de hilarisch pijnlijke toast van Vaughn op het 40-jarige huwelijksfeest van zijn schoonouders.

Rommelige, vaak onsamenhangende amerikaanse verfilming van het boek van Herman Koch. Met de indrukwekkende cast is weinig mis en Steve Coogan en Richard Gere doen het hier prima, maar het script zwalkt alle kanten op. Vooral het onbegrijpelijke segment over Gettysburg, dat gemonteerd is als een soort psychedelische trip, slaat als een tang op een varken. Hier en daar een sterke scene, maar als geheel is dit een logge, lelijk gefilmde bedoening.

Het found footage genre begint duidelijk slijtageplekken te vertonen, getuige deze onderhoudende maar nogal vlakke en vergezochte kruising tussen The Blair Witch Project en Jurassic Park. De special effects zijn redelijk maar niet overtuigend genoeg, net als het akteer- en camerawerk. Voornaamste probleem is dat de film steeds suffer wordt naarmate hij vordert; in plaats van de spanning op te voeren wordt alles steeds suffer en ongeloofwaardiger.

Heerlijke documentaire over het kleine mannetje met de gigantische stem, met veel liefde en respect in elkaar gezet. Natuurlijk lopen projecten als dit het risico te lovend te worden over het onderwerp, maar gelukkig valt de schade op dit gebied uiteindelijk mee, mede door de laconieke aanpak en de vele grappige interviewfragmenten. Vooral de scenes met Jack Black zijn hilarisch. Tegen het einde had ik overigens ook wel een brok in de keel. Veel geweldig archiefmateriaal en uiteraard veel mooie muziek. Althans, voor de liefhebber.

Energieke, zeer onderhoudende film over de opkomst en ondergang van rockband Mötley Crüe. Regisseur Jeff Tremaine, bekend van de Jackass-films, heeft zijn onderwerp in ieder geval goed gekozen, aangezien er veel overeenkomsten zijn met de mallotige capriolen van Johnny Knoxville en consorten. Wanneer het verhaal wat meer diepgang en drama vereist gaat het helaas een beetje mis en doet de film kunstmatig aan. Maar goed, tot die tijd is het feest. Ik heb Mötley Crüe altijd een kutband gevonden en na het zien van de film ben ik geen andere mening toegedaan, maar man, die gasten hebben geleefd!

Zeer vermakelijke documentaire over de schilderachtige Fred Beckey, één van de meest invloedrijke klimmers ter wereld. Met een betonnen conditie ook, aangezien hij tot vlak voor zijn dood in 2017, op 94-jarige leeftijd, nog volop aan het klimmen was. Zijn fascinerende leven, dat zich grotendeels aan de rand van de maatschappij afspeelde, wordt subliem in beeld gebracht aan de hand van interviews met collega's, vrienden en familie en geweldig archiefmateriaal. Beckey zelf is de grootste troef; wat een heerlijk markante persoonlijkheid.

Eersteklas politiethriller, nog steeds de moeite waard. Heeft mede door de prachtige dvd-transfer de tand des tijds prima doorstaan. De film is kraakhelder en klinkt ook erg goed. Eastwood is geweldig als de controversiële eenling; Robinson is zeker even goed als de meedogenloze bad guy. Nu zie je pas goed hoe invloedrijk deze film is geweest. Veel scenes kom je nu nog tegen in iets andere vorm in films als Die Hard en Lethal Weapon.

Weinig opzienbarende, kleinschalige thriller die sporadisch nogal toneelmatig aanvoelt, waarschijnlijk omdat er slechts drie personages zijn en de film zich hoofdzakelijk in één ruimte afspeelt. Dat hoeft geen nadeel te zijn, maar qua plot valt er weinig te beleven, op een paar verrassende wendingen na dan. De drie akteurs zijn prima, met Arterton in een fysiek en emotioneel zware rol en met Marsan goed als altijd. Het beste gedeelte van de film wordt gevormd door de eerste tien, dialoogvrije minuten, waarin de misdaad zorgvuldig wordt voorbereid. Camerawerk en montage zijn hier eersteklas. Daarna wordt het snel minder, al blijft de film het aanzien wel waard. Meest ingenieuze vondst is eigenlijk de titel, maar dat heb je pas na afloop door.