Opinions

Inkoppertje: disappointing! Karige horror met een dun plot, weinig sfeer en vrijwel geen spanning. Regisseur D.J. Caruso heeft een aantal aardige thrillers op zijn naam staan, maar hier bakt hij er weinig van. Kate Beckinsale is redelijk in de hoofdrol en heeft een paar goede scenes, dat is het enige positieve dat te melden valt. Hier en daar heeft de film enige potentie, maar steevast zakt de boel vervolgens weer in elkaar. En net wanneer je hoopt op een spectaculaire finale is de film opeens abrupt afgelopen.

Erg grappig, deze nagespeelde ontstaansgeschiedenis van de vermeende slechtste film aller tijden: The Room. De hier tevens (en helemaal niet onverdienstelijk) regisserende James Franco is prima in de hoofdrol, al mis je wel een beetje de authentieke maffe capriolen van de echte Tommy Wiseau. Deze komt overigens na de credits nog even opdraven in een heerlijk rare cameo. Voor de juiste beleving van het geheel zou ik wel aanraden om eerst The Room te kijken, dan is alles nog net iets leuker. Sowieso een aanrader van de hoogste soort. Zo slecht zie je ze tenslotte zelden.

Crash-achtige mozaïek van levens, verbonden- en ontregeld door moderne communicatiemiddelen. Prima cast en vakkundig in elkaar gezet, maar het geheel mist net dat beetje extra. Het is allemaal net niet meeslepend en aangrijpend genoeg. Wellicht omdat we inmiddels wel meer van dit soort films hebben gezien de afgelopen jaren. Niets mis mee, degelijke film, maar origineel... nee.

De eerste van twee making of-documentaires die bij Disneynature's Born In China horen; de andere is Expedition China. Dit is de meer interessante van de twee, vooral omdat de documentaire zich richt op de ontberingen van de makers in hun verwoede pogingen sneeuwluipaarden te traceren en in beeld te brengen in het desolate chinese berglandschap. De uiterst zeldzame en met uitsterven bedreigde beesten laten zich pas na maanden zien en blijken bijzonder lastig te volgen. Wonder boven wonder slaagt het team er uiteindelijk in om prachtige opnamen te maken van deze fascinerende en wonderschone beesten. De verdienstelijke voice-over is verrassend genoeg van regisseur Antoine Fuqua.

Geslaagde SF-film, vooral de moeite waard door de visuele aanpak. Qua verhaal stelt het allemaal niet zo heel veel voor, al is het script redelijk inventief. De documentaire-achtige stijl werkt verrassend goed en de special effects zijn subliem (en vaak lekker bloederig). Nieuwkomer Sharlto Copley (eigenlijk een producent en special effects technicus) is geweldig en zeer geloofwaardig in de hoofdrol. De film heeft veel vaart, waardoor je niet al te lang hoeft stil te staan bij bepaalde onwaarschijnlijkheden. Van regisseur Blomkamp gaan we vast nog heel veel horen in de toekomst. Als hij dit al weet neer te zetten met een relatief klein budget...

Beetje rommelige maar vaak wel erg grappige documentaire over de bizarre, twee uur durende Star Wars Holiday Special die in 1978 eenmalig op televisie is uitgezonden en daarna spoorloos is verdwenen. Alleen op Youtube is de legendarisch slechte special nog te zien. Het hoe en waarom wordt uit de doeken gedaan, voorzien van interviews met een groot aantal betrokkenen. George Lucas schittert door afwezigheid, al is hij wel te zien op archiefbeelden. Naar verluidt heeft hij er een missie van gemaakt om iedere bestaande kopie op te sporen en ritueel te verbranden. Na het zien van bepaalde scenes kan ik hem geen ongelijk geven. Hilarisch maar tegelijkertijd verontrustend hoogtepunt is de scene waarin de opa van Chewbacca een soort virtual reality porno zit te kijken.

Slim bedachte, onderhoudende variant op The Hunger Games, in boekvorm ook bestaande uit drie delen. In filmvorm worden het, net als bij The Hunger Games, ook vier films. De opzet is niet bijster interessant, maar gaandeweg wordt de film wel steeds spannender. Shailene Woodley is in ieder geval perfect gecast in de hoofdrol. Vakkundig gemaakt en net als bij The Hunger Games met veel bekende gezichten in de supporting cast. Of de plot spannend genoeg kan blijven om uit te smeren over vier films valt te bezien, maar dit eerste deel kan er in ieder geval mee door.

Herzien; ik gooi er toch een halfje bovenop. Dit is toch wel een ijzersterke, intense film over waar de mens toe in staat is, indien geplaatst in een extreme situatie. De akteurs zijn prima, de cameravoering geweldig en de muziek... briljant, wat mij betreft. Vooral tegen het einde zorgt de muziek voor een enorme lading extra emotionele diepgang. Het resulteert in haast poëtische gruwelijkheden. Prachtig.

Ik kende Mike Degruy reeds door zijn samenwerking met grote namen als David Attenborough en James Cameron, die hier ook aan het woord komen, maar het is fijn dat Degruy nu eindelijk zelf eens in het middelpunt staat. Wel jammer dat zijn onverwachtse dood in 2012 hier de aanleiding voor heeft moeten vormen. Dit portret van de enthousiaste filmmaker en wetenschapper, gemaakt door zijn weduwe, steekt vakkundig maar wel wat voorspelbaar in elkaar, met een schat aan archiefmateriaal en degelijke interviews met familieleden en collega's. De minder sympathieke kant van zijn persoonlijkheid, met name zijn halsstarrige en eigenwijze karakter, wordt gelukkig ook enigszins belicht.

Prima documentaire over de verschillende camerateams die werkten aan de Disneynature documentaire Dolphin Reef. Feitelijk een stuk beter dan het uiteindelijke product, vooral omdat hier geen voice-over van Natalie Portman aanwezig is en de beelden van achter de schermen minstens zo spectaculair zijn als die in de documentaire. Knap overigens hoe je in de maling wordt genomen, aangezien wat één locatie lijkt te zijn eigenlijk een mengeling is van minstens vier, verspreid over de aarde.

Leuke documentaire over de italiaanse regisseur Sergio Corbucci, en dan met name over de spaghetti-westerns die hij in de jaren '60 maakte. De praatgrage Quentin Tarantino, een groot fan, is uiteraard van de partij en lult alles enthousiast aan elkaar. Ook leuk is de aanwezigheid van regisseur Ruggero Deodato, die destijds als assistent-regisseur bij veel van de films van Corbucci betrokken was. Mooie filmfragmenten ook, veelal in opgepoetst HD.

Deze western (of southern?) behoort niet bepaald tot het beste werk van Tarantino, net als voorganger Inglourious Basterds, maar net als bij die film valt er wel veel te genieten. Jamie Foxx is weinig opmerkelijk in de hoofdrol, eerste keus Will Smith was waarschijnlijk beter geweest, maar de rest van de cast is voortreffelijk. Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson zetten hier geweldige rollen neer. Minpunten zijn het dunne verhaal, de enorme lengte van het geheel en het vrij zwakke laatste half uur. Net zoals bij Inglourious Basterds zijn bepaalde individuele scenes beter dan het geheel.

Niet helemaal geslaagde film waarin het onwaarschijnlijke maar waargebeurde verhaal wordt verteld van de overlevende van een schipbreuk in de zee voor IJsland in 1984. De opbouw van het verhaal is degelijk en de gebeurtenis zelf wordt overtuigend in beeld gebracht, maar de nasleep is aan de saaie kant. Eén en ander neemt dan ook wat absurde vormen aan. Het aankijken waard, maar echt betrokken bij de gebeurtenissen en de personages raakte ik niet.

Visueel imposant, maar qua tempo en plot valt er wel één en ander op de film aan te merken. Het mag de pret niet echt drukken, gelukkig, want er valt veel, heel veel, te genieten. Er zijn genoeg geweldige scenes en momenten voorradig, maar als geheel is de film iets te onevenwichtig.

Sterke verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King, zijn vervolg op The Shining. De film kiest de moeilijke weg door zowel een vervolg te zijn op het boek als op de film, dat laatste vooral in visueel opzicht maar ook qua soundtrack. Wonder boven wonder werkt de aanpak grotendeels prima, al verliest de film behoorlijk aan kracht naar het einde toe. Dan wordt er ook het meest afgeweken van King's boek. McGregor is prima in de hoofdrol en Rebecca Ferguson heeft een geweldige nare rol als Rose The Hat. Vooral de ingetogen, meer spirituele momenten zijn erg mooi, net als in het boek. Jammer dat daar niet meer van zijn. Wellicht in de 30 minuten langere director's cut, die ik nog moet zien.

Prima Marvel-film, waarbij de studio toch wel weer de nodige moeite doet om iets afwijkends neer te zetten. Belangrijk onderdeel is de inventieve casting van Benedict Cumberbatch als de arrogante en cynische titelfiguur; een rol die goed bij hem past. Ook het benodigde amerikaanse accent gaat hem prima af. Verder zijn vooral de vlotte opbouw van de film en de complexe special effects indrukwekkend. Helaas is het tweede deel van de film wat minder geslaagd. Gebeurtenissen en aktiescenes beginnen hierbij een beetje in herhaling te vallen, net als de Inception-achtige vormgeving. Uiteraard komt er dan ook weer een nogal vormloos en anoniem monster opdagen, iets waar veel eerdere Marvel-films ook al last van hadden.

Opgefokt, nogal druk vervolg, waarin heel veel lijkt te gebeuren, maar feitelijk is het script aan de dunne en simpele kant. De voortdurende stortvloed aan special effects en cameo's weet dit echter knap te maskeren. De chaos is knap geregisseerd door Sam Raimi, die zowaar kans ziet wat horrorelementen en maf camerawerk toe te voegen aan de standaard Marvel succesformule. Het is overigens maar goed dat ik de miniserie WandaVision eerst heb gezien, want belangrijke plotlijnen in de film vloeien daar direct uit voort. Vermakelijk filmpje, maar inmiddels heb ik het wel gehad met die hele multiverse.

Onverwoestbare klassieker, nog steeds indrukwekkend, ook na bijna 50 (!) jaar. Het verhaal is meeslepend en het ziet er allemaal prachtig uit. Lean toont zich na Lawrence Of Arabia wederom een meester op visueel gebied, met imposant camerawerk en sporadisch zeer inventieve montage. Ik had de film nooit eerder gezien en zette me schrap voor een boeketreeks-achtig melodrama, maar niets is minder waar. De film is weliswaar romantisch en soms wat dik aangezet qua akteerwerk en emoties, maar dit is filmmaken op hoog niveau. Sharif en Christie zijn perfect gecast en er zijn mooie bijrollen van Alec Guiness en Rod Steiger. Net als na het zien van Lawrence Of Arabia zeg ik: zo worden ze niet meer gemaakt.

Ik had vroeger niet veel met Doe Maar, maar uiteraard vallen de kwaliteiten van de band met terugwerkende kracht niet te ontkennen. Deze eersteklas documentaire onderzoekt dertig jaar na dato opkomst en ondergang van het fenomeen Doe Maar, aan de hand van openhartige interviews met de belangrijkste leden en geweldig archiefmateriaal. Sympathieke gasten zijn het, dat zeer zeker. Feitelijk is niemand, ook nu niet, echt in staat om het overweldigende succes van toen te verklaren. Dat de band onder zijn eigen succes is bezweken staat echter als een paal boven water.

Niet zonder de nodige cliché's verteld, maar wel bijzonder overtuigend in beeld gebracht. Rauw, zeer geweldddadig drama dat de onvermijdelijke neerwaartse spiraal toont van een drietal jongeren die in een jeugdgevangenis terechtkomen. Geen vals sentiment; wel rauwe emoties en een bikkelharde sfeer in een grimmige, realistische setting. Passend ongepolijst in beeld gebracht en uitstekend gespeeld door de jonge cast.

Het begin doet een melige familiefilm vermoeden, maar al snel ontpopt dit zich tot een prettig voortkabbelend drama, mooi gefilmd en hier en daar subtiel aangrijpend. De honden die de hoofdrollen vertolken zijn erg leuk; de menselijke cast is tevens dik in orde. Iets te gladjes en melodramatisch in elkaar gezet om echt doel te treffen, maar zoals de meeste films van regisseur Lasse Hallstrom is dit het aankijker zeker waard.

Flauwe en op technisch gebied nogal zwakke horrorkomedie, slechts sporadisch grappig. Voor een dergelijke film is er nochtans een behoorlijk capabele cast verzameld, met degelijke akteurs als Stephen Graham en Noel Clarke. Zij kunnen helaas niet voorkomen dat de film nergens echt van de grond komt. Het blijft een beetje hangen in onderbroekenlol en 'enge' momenten die qua timing de plank behoorlijk misslaan. Hier en daar best lollig, maar het is te dun en te voorspelbaar.

Sfeervol klein filmpje, niet heel bijzonder qua plot maar goed uitgewerkt wat betreft de personages. De prachtige desolate locatie helpt ook flink. Had hier en daar wel wat vlotter gemonteerd mogen worden en de film is, hoewel onderhoudend, nergens echt geweldig, maar één en ander is net boeiend genoeg om de aandacht er bij te kunnen houden. En de markante kop van hoofdrolspeler Marcello Fonte is onvergetelijk.

Ik had de hoop al bijna opgegeven dat Luc Besson ooit nog een goede film zou maken, maar met deze Dogman maakt hij toch behoorlijk indruk. Grotendeels is dat te danken aan de geweldige veelzijdige hoofdrol van Caleb Landry Jones, die zich inmiddels heeft ontwikkeld tot een akteur van formaat, maar ook qua plot valt er veel te genieten. De meer aktiegerichte wraakelementen van de film zijn nogal overdreven in beeld gebracht en doen feitelijk meer afbreuk aan het geheel dan dat ze iets toevoegen, maar afgezien daarvan is dit een zeer onderhoudende en meeslepende film. En die honden zijn onweerstaanbaar.

Tussen de italiaanse cinema en ondergetekende zal het nooit iets worden, vrees ik. Ook met deze klassieker kan ik weinig. Marcello Mastroianni ziet er cool uit in zijn strakke pak en Rome wordt stijlvol in beeld gebracht, maar de personages en dialogen weten niet te boeien en de plot rommelt maar een beetje door. Hier en daar een treffende melancholische scene, zoals wanneer de vader van hoofdpersoon Marcello op bezoek komt, maar grotendeels is het een aaneenschakeling van pretentieuze momenten en vermeende betekenisvolle symboliek. En waarom kunnen die italianen hun eigen films niet knap lipsyncen? Ook hier oogt en klinkt het weer nergens naar.

Eddie Murphy is geweldig als stand up komiek Rudy Ray Moore, die het in 1975 in zijn hoofd haalde om een blaxploitation film te maken, zonder noemenswaardige ervaring op dat gebied. Geschreven door Scott Alexander en Larry Karaszewski, eerder verantwoordelijk voor Ed Wood, waar de film sporadisch wel iets van wegheeft. Vaak erg grappig en inventief, soms iets te makkelijk en geforceerd, maar overwegend onweerstaanbaar. Leuke bijrol van Wesley Snipes, ook terug van weggeweest.

Schitterende opnamen, zoals gebruikelijk bij de films van Disneynature, maar inhoudelijk erg geforceerd, met een flauw verhaaltje rond een opgroeiende dolfijn en een tenenkrommend kinderachtige voice-over van Natalie Portman. Met dezelfde beelden en de stem van David Attenborough had je hier waarschijnlijk een geweldige documentaire van kunnen maken.

Zoetsappige ultra feelgood familiefilm, gebaseerd op een, toegegeven, opmerkelijk waargebeurd verhaal. De leuke cast weet het geheel nog enige charme en klasse mee te geven, maar tegen het einde bezwijkt de film bijna onder het dik aangezette sentiment. Een onderhoudend niemendalletje dus, waarin de special effects overigens niet altijd even overtuigend zijn. Maar goed, die dolfijn is natuurlijk wel erg schattig.

Het feit dat deze film uberhaupt bestaat is helaas interessanter dan de film zelf. Regisseur Paul Schrader werd de laan uitgestuurd omdat de studiobazen iets commerciëlers voor ogen hadden en vervingen hem door Renny Harlin. Die leverde vervolgens Exorcist: The Beginning af. Later werd Schrader's versie toch nog uitgebracht. De nadruk ligt hier meer op sfeer en psychologie, terwijl Harlin's film het meer moet hebben van spektakel en bloederige toestanden. Ik moet zeggen dat ik me meer vermaakt heb met The Beginning. Dominion begint weliswaar redelijk sterk en de film kan bogen op fraai camerawerk van Vittorio Storaro, maar al snel begint de plot te slepen en zijn de horror-elementen vooral suf.

Joseph Gordon-Levitt kiest voor zijn regiedebuut voor een komisch niemendalletje en brengt het er helemaal niet slecht vanaf. De film is niet heel bijzonder en voegt weinig toe aan het genre, maar de cast is op dreef en het script bevat vele rake observaties. Tony Danza als Gordon-Levitt's grofgebekte vader is daarnaast een geïnspireerde keuze qua casting geweest. Tegen het einde, wanneer het allemaal wat serieuzer wordt, verslapt de aandacht enigzins, maar afgezien daarvan is dit een vlot gemaakt en onderhoudend filmpje.