Opinions

Leuke, zij het wat onevenwichtige en voorspelbaar uitgewerkte film over schoenenverkoper Sonny Vaccaro (Matt Damon) die, teneinde een iconische sneaker voor Nike te creëren, probeert basketbalspeler Michael Jordan onder contract te krijgen. De eersteklas cast weet wel raad met het materiaal, maar herhaaldelijk zet regisseur Ben Affleck de boel een beetje te dik aan, waardoor bepaalde scenes niet naar behoren werken binnen het grotere geheel. De sympathieke, nostalgische feelgood-sfeer weet dit gelukkig grotendeels te compenseren.

Herzien. Zeker geen perfecte film en overwegend flauw en vlak, maar er zijn een aantal geïnspireerde hilarische momenten. De hoofdrolspelers zijn goed gecast; vooral de wisselwerking tussen broers Steve Buscemi en Adam Sandler werkt goed. Sandler heeft sowieso de beste momenten. Het zinloze subplot met Michael Richards had zo uit de film gesneden kunnen en moeten worden en zo zijn er wel meer overbodige elementen, maar al met al heeft de film de tand des tijds tot nu toe redelijk goed doorstaan.

Vermakelijk melodrama dat zich in het tweede uur zowaar ontpopt tot één van de eerste rampenfilms. De sterrencast maakt er iets moois van; opvallend dat de twee mannelijke hoofdrolspelers beiden overspelige echtgenoten zijn. Net wanneer de boel flink lijkt in te kakken wordt het toch nog spannend en werkt één en ander toe naar een meeslepende finale.

De enigszins geforceerd aanvoelende mozaïek-structuur is niet het sterkste onderdeel van dit israëlische misdaaddrama, maar gelukkig bieden sfeer en personages genoeg houvast. Ajami is een probleemwijk met een smeltkroes van culturen, waar joden, moslims en christenen geregeld met elkaar botsen. Het script vergt soms iets te veel van de akteurs en weet niet op alle fronten te overtuigen, maar overwegend is dit een spannende, aangrijpende en indrukwekkend geschoten film. Co-regisseur Scandar Copti heeft overigens ook een belangrijke rol als het personage Binj en doet dat helemaal niet onverdienstelijk.

Stijlvolle, bikkelharde wraakfilm, zoals de zuid-koreanen dat zo goed kunnen. Hier en daar wat sentimenteel, vooral aan het begin en het einde, maar daartussenin is de film uitstekend, met sublieme, extreem gewelddadige en zeer bloederige aktiescenes, virtuoos in beeld gebracht. Coole hoofdpersoon en heerlijk foute schurken.

Hier en daar een beetje over de top en aan de overvolle kant (hoe veel schietpartijen kun je in één film proppen?), maar al met al best onderhoudend. Na de Balle Perdue-films begint Alban Lenoir zich inmiddels te ontwikkelen tot een aktieheld van formaat, met precies het juiste charisma. Deze AKA is te lang en aan de onevenwichtige kant, maar bepaalde aktiescenes zijn bijzonder spectaculair en enerverend in beeld gebracht.

Typisch vreemde en surrealistische film van regisseur Kiyoshi Kurosawa, die zich ook nu weer niet van zijn meest vrolijke kant laat zien. De gebeurtenissen zijn tegelijkertijd wel fascinerend, waardoor de aandacht er toch wel bij blijft. De subplot met de kwal is bijvoorbeeld bijzonder fraai bedacht en uitgewerkt. Vaak vrij lelijk in beeld gebracht, maar dat past dan wel weer bij de verloederde personages en hun deprimerende leefomgeving.

Vermakelijke zuid-koreaanse aktiethriller, niet al te serieus te nemen maar net geloofwaardig genoeg om op de rails te blijven. Goed gemaakt en enthousiast gespeeld, al wil de film soms iets te vlot zijn qua verhaalstructuur, waardoor één en ander nogal gehaast en afgeraffeld aandoet. Jammer, want visueel en inhoudelijk steekt de film verder prima in elkaar. Geen hoogvlieger uiteindelijk, maar leuk en spannend genoeg om boven het maaiveld uit te steken.

Deze zuid-Koreaanse Netflix original heeft zo zijn momenten, maar de film is te langdradig en onsamenhangend om uiteindelijk echt indruk te maken. Echt spannend of boeiend wil het ook niet worden. Het eersteklas camerawerk en de stijlvolle vormgeving vangen de gebrekkige plot deels op, maar de film is te gewoontjes en heeft te lijden onder een tekort aan aktie en spektakel.

Prima zuid-koreaanse aktiefilm, qua plot en spektakel een soort kruising tussen La Femme Nikita en Hardcore Henry. De virtuoze openingsscene vormt helaas direct het hoogtepunt; daarna heeft de film moeite het niveau vast te houden. Niettemin valt er te genieten van een reeks opwindende aktiescenes en de mooie hoofdrolspeelster kan natuurlijk ook geen kwaad. Uiteindelijk had hier wel wat meer ingezeten, vooral de plot had strakker verteld kunnen en moeten worden, maar voor aktiefans zeker de moeite waard.

Musicals... ik kan er niets mee. Niet dat de liedjes de overhand hebben in deze vlotte remake van de gelijknamige animatie-klassieker, maar het blijft storend wanneer de boel sporadisch krakend tot stilstand komt en er geforceerd gezongen moet worden. Afgezien daarvan een leuke avonturenfilm, visueel aantrekkelijk, met eersteklas special effects en kleurrijke production design. De casting van Will Smith is en blijft een beetje dubieus, vooral in zijn blauwe vorm oogt hij niet bepaald op zijn plek, maar de rest van de cast is degelijk genoeg.

Middelmatige western, rommelig en onevenwichtig. De cast is prima, maar de meeste personages worden nogal eendimensionaal uitgewerkt en de akteurs moeten het doen met nogal clichématige dialogen. Sporadisch komt de boel tot leven en visueel ziet alles er verzorgd uit, vooral in de aktiescenes, maar nergens wil de film echt spannend of zelfs maar boeiend worden.

Na Kiss The Girls en Along Came A Spider de derde film met James Patterson's rechercheur en psycholoog Alex Cross in de hoofdrol. De enigzins miscaste Tyler Perry doet zijn best, maar hij is duidelijk geen Morgan Freeman. Gelukkig is de film om hem heen best de moeite waard, met genoeg spanning, aktie en drama om te blijven boeien. Matthew Fox zet daarnaast een memorabele bad guy neer. Net als in de eerdere films zijn er een aantal verrassende wendingen om de kijker bij de les te houden. Perry hoef ik niet zo nodig terug te zien in deze rol, maar met de reeks mogen ze wat mij betreft wel doorgaan.

Deze klassieker heeft inmiddels helaas wel wat van zijn glans verloren. Het ligt niet aan hoofdrolspeler Anthony Quinn, die is uitstekend, al is zijn handtastelijke, opdringerige personage wel op het randje van het toelaatbare. Dat kon destijds allemaal maar. De romantische perikelen en de daarmee gemoeide dramatische afloop rond een mysterieuze dame doen sterk denken aan Lars Von Trier's Breaking The Waves. Net zo'n bekrompen en onbuigzame gemeenschap. De film zeurt veel te lang door en is qua humor vaak erg flauw. Hier en daar een effectieve scene, maar ik kon weinig met de gebeurtenissen. Behalve me er aan ergeren dan.

Soms wat flauw, maar overwegend is dit komische romantische drama best grappig. De prima cast helpt flink mee, met Mia Farrow als een soort vrouwelijke Woody Allen die verzeild raakt in een buitenechtelijke affaire met een saxofoonspeler (Joe Mantegna). De film moet het vooral hebben van een aantal leuke bijrollen (Alec Baldwin, Bernadette Peters) en een aantal hilarische momenten, die het prettig voortkabbelende geheel net wat meer pit geven. Geen hoogvlieger, maar binnen het oeuvre van Woody Allen een aardige middenmoter.

Geknipt voor Burton natuurlijk, dit verhaal. Hij stelt gelukkig niet teleur, al wordt het geheel wel wat voorspelbaar en veilig uitgewerkt. Visueel echt een lust voor het oog; wat een overweldigende kleurenpracht. Fraaie production design en veel leuke personages. Mooie muziek ook weer van Danny Elfman. Iets teveel gebruik van CGI naar mijn smaak, maar daar schijn je tegenwoordig als regisseur niet meer omheen te kunnen. Het wordt nu wel tijd dat Burton weer eens een origineel project gaat doen: na remakes/ herbewerkingen van Planet Of The Apes, Charlie And The Chocolate Factory, Sweeney Todd en nu Alice In Wonderland is het tijd voor iets eigens.

Behoorlijk tegenvallend vervolg, waarin alle personages eigenlijk erg vervelend uit de hoek komen. De plot stelt ook vrij weinig voor. Visueel valt er nog wel het één en ander te genieten, met mooie production design en prima special effects, maar de film oogt overwegend een beetje statisch en levenloos. Het boeit in ieder geval voor geen meter en komt behoorlijk geforceerd over.

Ik vind de film er op blu-ray erg mooi uitzien. Wat een detail, wat een kleurenpracht. Natuurlijk is de beeldkwaliteit niet optimaal, maar waar hebben we het over? De film is ruim 30 jaar oud! Fenomenaal hoe dit meesterwerk de tand des tijds weet te doorstaan. Sublieme film, intrigerend, spannend en beklemmend. Persoonlijk vind ik Aliens nog een stukje beter, maar dit is een regelrechte klassieker, die bij herziening alleen maar beter en beter wordt.

Deze eersteklas documentaire bevindt zich in de blu-ray box Alien Anthology. Er valt te kiezen uit twee versies van de documentaire: een van 45 minuten en de zogenaamde 're-edit' van 65 minuten. De kortere versie richt zich op de hele reeks; de langere versie spitst zich toe op de eerste film. Beide versies zijn zeer de moeite waard, met zinnige interviews, zeldzame archiefbeelden en leuke anecdotes.

Voor de Alien-fans die Prometheus te filosofisch en vooral te zweverig vonden is hier het vervolg dat wellicht meer aan de standaard verwachtingen voldoet. Covenant is in hoofdlijnen een remake van de eerste Alien-film, wel weer voorzien van filosofisch geleuter maar daarentegen ook met veel meer bloederige toestanden. Het is allemaal spectaculair en onderhoudend genoeg, al zijn de flinterdunne karakters een minpunt, net als de voorspelbaarheid van de plot. Bepaalde scenes hebben ook een beetje het effect-bejag van de mindere delen uit de Alien-reeks. Zo'n scene in een douche bijvoorbeeld kan eigenlijk niet meer door de beugel. Visueel stelt regisseur Ridley Scott ditmaal ook een beetje teleur. Kortom; ook deze Alien-film voldoet niet aan de torenhoge verwachtingen.

Minste van de vier films, maar nog steeds zeer de moeite waard. Voornaamste probleem ligt bij de soms wat flauwe humor en het tegenvallende einde. Visueel erg fraai, met prachtig camerawerk en veel mooie decors. De onderwaterscene is meesterlijk. Regisseur Jeunet is wellicht niet de juiste keuze geweest als regisseur, maar hij hoeft zich niet te schamen. Wat sterk is aan alle Alien-films is hoe deze onderling van elkaar verschillen. Werkelijk niet één deel lijkt op een ander deel uit de reeks.

Aanvankelijk bijzonder fijn, met een heerlijk old school-sfeertje en werkelijk prachtige sets en special effects. Eenmaal op stoom is de film ook nog wel te doen, al gaat de fanservice wel heel erg ver op bepaalde momenten en is de vrij jonge cast weinig bijzonder. In de finale gaat de boel helaas de mist in. Er wordt te veel afgeweken van het concept en spannend wil het dan ook niet meer worden. Jammer, want deze Alien: Romulus heeft tot dan toe veel sterke momenten en is visueel behoorlijk imposant.

Sublieme sequel, mijn favoriete film aller tijden. Op blu-ray disc gezien ditmaal, viel niet tegen qua beeld- en geluidskwaliteit. Was in ieder geval weer genieten. Wat een fantastische film dit, van de geweldig spannende opbouw tot de nagelbijtende suspense en de geweldige aktiescenes. Om over de eersteklas cast, de eindeloos 'quotable' dialogen en de nog steeds prachtige special effects nog maar te zwijgen. En die muziek! Ik kan zo wel even doorgaan...

Behoorlijk allesomvattende documentaire over één van de beste sequels (en wat mij betreft één van de beste films) aller tijden. Met een speelduur van ruim vier uur aan de extreem lange kant, maar regisseur Ian Nathan (werkzaam als schrijven voor het britse filmblad Empire) laat de tijd voorbijvliegen. Zo'n beetje alles en iedereen komt aan het woord, met daarnaast mooie anecdotes over de betrokkenen die inmiddels zijn overleden (Bill Paxton en Al Matthews). Voornaamste pluspunt is de aanwezigheid van James Cameron, die hier openhartig een boekje opendoet over het moeizame productieproces. Smullen voor fans van de film. En wie is dat nu niet?

Helaas niet een van mijn beste films dit. Voor de dvd heb ik de speelduur verdubbeld naar 97 minuten, maar het blijft behelpen. Een aantal mooie shots, vooral onderwater, maar de docu zwalkt alle kanten uit en heeft meer dan eens een te hoog Disney-gehalte.

Live action remake van de japanse anime Battle Angel Alita uit 1993. Alhoewel, live action... Je kunt je afvragen waarom producent James Cameron en regisseur Robert Rodriguez de moeite hebben genomen dit te filmen met echte akteurs, aangezien zeker driekwart van de film uit de computer is komen rollen. Maar vooruit, het ziet er allemaal imposant uit, fraai vormgegeven en bijzonder spectaculair. Alita zelf (gespeeld door Rosa Salazar) is ook een volledig overtuigende creatie, tegelijkertijd digitaal en menselijk. Je moet er even inkomen en net wanneer het spannend begint te worden is de film alweer voorbij, maar al met al valt er flink wat te genieten.

Interessante maar nogal onevenwichtige film, die begint als drama en nogal laat verandert in een thriller. Er wordt prima gespeeld door de hele cast, maar het personage van Gosling is onduidelijk uitgewerkt. Wat betreft zijn motieven blijft de kijker in het duister tasten. De documentaire achtergrond van regisseur Jarecki blijkt voornamelijk uit het gebruik van home video-fragmenten binnen de montage. Niet erg functioneel overigens, maar wel leuk gedaan. Als geheel wat onbevredigend, en vooral in het laatste half uur meer vreemd dan spannend.

Zou een interessante double bill kunnen vormen met Gravity. Beide films hebben hetzelfde onderwerp en volgen grotendeels hetzelfde stramien; alleen de locaties van beide films zijn radicaal anders. In deze film vecht een eenzame Robert Redford op zijn zeilboot tegen de elementen. We komen bijzonder weinig over hem te weten, maar dat maakt de film eigenlijk alleen maar intrigerender. Redford is perfect gecast en weet ook zonder tekst de aandacht moeiteloos vast te houden. De film leent zich voor meerdere interpretaties wat mij betreft, een pluspunt, maar het is soms wel wat lastig om de aandacht er voortdurend bij te houden. Dan is Gravity toch spannender en meer intens.

Wrange, effectieve zwarte komedie vol ongemakkelijke momenten, gestructureerd als een soort horrorfilm. De grotendeels onbekende cast levert uitstekend werk en de dialogen zijn eersteklas. Het is jammer dat de film uiteindelijk meer vragen oproept dan er worden beantwoord, resulterend in een matte finale waarmee de film een beetje als een nachtkaars uitgaat. Jammer, want tot die tijd is dit intrigerend, plaatsvervangend beschamend en vaak erg grappig.

Dromerig, subtiel spookachtig drama over verlies en rouwverwerking, met een mooie hoofdrol voor Andrew Scott. Aan de trage kant en niet overal even boeiend, maar de licht surrealistische sfeer en het prachtige einde maken veel goed.