Opinions

Typische Egoyan-film; intrigerend en fascinerend, maar tegelijkertijd ook wat pretentieus en gekunsteld. Fraai in elkaar gezet, dat zeker, met prachtig camerawerk, eersteklas montage en sfeervolle muziek van vaste componist Mychael Danna. Het akteerwerk is ook uitstekend. De puzzelachtige structuur doet denken aan Egoyan's beste films, zoals The Adjuster, Exotica en The Sweet Hereafter, maar helaas wordt dat niveau hier niet gehaald. Daar is één en ander soms net iets te prekerig voor, met name de verhandelingen over tolerantie. Niettemin een prima film, die genoeg stof tot nadenken verschaft.

Geen verkeerde film dit, met mooie mensen in een mooie omgeving, maar het script is nogal vrijblijvend en de personages niet bepaald boeiend. De plot, over twee vriendinnen (Naomi Watts en Robin Wright) die een affaire beginnen met elkaars zonen, is qua idee provocerend, maar de film blijft eigenlijk rustig voortkabbelen, met slechts tegen het einde wat dramatische toestanden. De twee mooie hoofdrolspeelsters zorgen ervoor dat het geheel blijft drijven, maar iets meer diepgang had geen kwaad gekund.

Middelmatig komisch coming-of-age drama, met een behoorlijk irritante Emma Roberts in de hoofdrol. Wanneer ze haar mond houdt gaat het nog wel, maar in een reeks nogal overdreven hysterische scenes valt ze flink door de mand. Gelukkig zijn daar nog John Cusack en Evan Peters om de boel op de rails te houden. Het script is helaas aan de oppervlakkige en voor de hand liggende kant, waardoor de gebeurtenissen en personages nergens echt weten te boeien. Visueel is de film daarnaast nogal sneu.

Leuke, melancholisch geladen 'coming of age'-film die precies de juiste snaar weet te raken. Prima cast, geinig tijdsbeeld en een eersteklas foute soundtrack (Falco's Rock Me Amadeus wordt briljant gebruikt). Niets mis mee eigenlijk, of het zou het wat voorspelbare verhaalverloop moeten zijn. Niet echt storend, in ieder geval.

Regisseur Rodriguez houdt duidelijk teveel tijd over naast het maken van goede films; dit verklaart waarom hij zijn energie verspilt achter de computer, waar hij dit soort prullaria in elkaar flanst. Dit is zijn slechtste film ooit- veel minder dan de Spy Kids-films en zelfs slechter dan Shorts. Oké, het is kleurrijk en heeft een hoog tempo, maar het flinterdunne verhaaltje (bedacht door zijn piepjonge zoon!) is niet boeiend en de personages zijn eerder irritant dan innemend. De special effects zijn daarnaast ook belabberd. De doelgroep, naast de familie Rodriguez dan, is mij volstrekt onduidelijk.

Wat een visueel feest dit. Voortdurend sublieme animatie, vooral in de vele opwindende aktiescenes, maakt dit tot een echt genot. Ook de stemmencast is prima. Thompson en Thompson zijn aan de (te) flauwe kant, maar verder valt er weinig te klagen. De regie van Spielberg is virtuoos; hij lijkt echt weer plezier te hebben in het vertellen van dit fantasierijke en avontuurlijke verhaal. De film is eigenlijk alles dat de vierde Indiana Jones had moeten zijn, maar net niet is geworden. De afwezigheid van George Lucas als producent bij dit project spreekt dan ook boekdelen. Kom maar op met het volgende deel, ik kan niet wachten!

Spannende, goedgemaakte avonturenfilm over de rijke pilote Amelia Wren en de ambitieuze wetenschapper James Glaisher, die in 1862 een hachelijke vlucht in een luchtballon maken. Een beetje eenzijdig hier en daar, maar gelukkig is de relatie tussen de twee hoofdrolspelers mooi uitgewerkt en zijn er fraaie flashbacks in het verhaal verweven. Daarnaast oogt alles behoorlijk spectaculair.

Deze canadese zombiefilm is niet overal even geslaagd maar weet sporadisch wel een interessante draai aan het inmiddels vrij uitgekauwde genre te geven. Vooral bepaalde surrealistische visuele details zijn indrukwekkend. De plot is karig en voor een verklaring van de gebeurtenissen ben je hier aan het verkeerde adres, maar de personages zijn innemend en er zijn heel wat effectieve scenes.

Mooi, knap uitgewerkt en gelaagd drama over de moeizame verstandhouding tussen twee zussen (Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas) en hun afwezige, egocentrische vader (Stellan Skarsgård). Het script stuitert kunstig heen en weer tussen artyfarty filmhuis-cinema en meer toegankelijk drama, doorspekt met onderkoelde humor. Let bijvoorbeeld op de grappige korte scene waarin Skarsgård zijn piepjonge kleinzoon dvd's van The Piano Teacher en Irreversible kado geeft. Dat komt nooit meer goed! De drie hoofdrolspelers zijn subliem.

Best aardige hororfilm in het found footage-genre, over twee vrienden die een wereldreis gaan maken. Eén van hen, regisseur Derek Lee (die zichzelf speelt, net als co-regisseur Clif Prowse) is stervende. In Parijs wordt Derek gebeten door een vrouw die hij ontmoet in een bar, waarna de twee vrienden terecht komen in een nachtmerrie. Hier en daar lijkt de film behoorlijk veel op Chronicle, maar dan met een meer horror-achtige aanpak. Grootste pluspunt is de inventieve cameravoering en het enthousiaste spel van de twee hoofdrolspelers. Helaas daalt het niveau in het laatste half uur, wanneer één en ander te letterlijk en soms zelfs een beetje mal wordt. Jammer, want tot die tijd is de film best spannend en meeslepend.

Generiek thrillertje uit de Blumhouse-stal, degelijk genoeg in elkaar gezet maar nergens echt spannend. Het script zit vol interessante ideeën over de steeds grotere rol die technologie speelt in onze levens, maar ergens in de uitwerking is het mis gegaan. Naarmate de film vordert wordt alles steeds minder geloofwaardig en haast men zich naar een futloze climax.

Jammer van de kinderachtige voice-over, want de beelden zijn werkelijk prachtig. Op blu-ray spat de kleurenpracht werkelijk van het scherm af. De documentaire is qua inhoud niet echt op kinderen gericht- zo zijn er bijvoorbeeld een aantal vrij spannende en soms zelfs gruwelijke scenes- dus waarom er gekozen is voor een dergelijke simpele vertelstijl is mij een raadsel. De volgende keer zet ik gewoon het geluid uit en een mooi muziekje aan, dan is dit helemaal top.

Erg mooi gefilmde documentaire over twee kattenfamilies in Kenya- leeuwen en cheetahs. Co-regisseur Fothergill is een veteraan van de BBC, met oa de series The Blue Planet en Planet Earth op zijn CV, en dat is duidelijk te zien. De opnamen zijn werkelijk subliem en niet zelden aangrijpend, met prachtige kleuren en een meesterlijk gebruik van slow motion. De zoetsappige voice over van Samuel L. Jackson laat flink te wensen over, net als de dik aangezette muziek, maar de beeldenpracht is zo meeslepend en overweldigend dat dit weinig uitmaakt.

Nogal amateuristisch in elkaar gezette documentaire, die ondanks de sporadisch indrukwekkende beelden erg knullig en vooral stom overkomt. Voornaamste boosdoeners is het vreselijke presenterende duo, dat te pas en vooral te onpas in beeld komt. Alsof hun aanwezigheid al niet erg genoeg is zijn ze dan ook nog eens voorzien van een ultraflauwe nasynchronisatie, waarbij voortdurend nietszeggende opmerkingen worden gemaakt. Echt vreselijk. Je zou haast kiezen voor de nederlandse versie met Paul de Leeuw. Hier en daar zijn de opnamen uitzonderlijk intiem- zelden heb ik wilde beesten zo dichtbij mensen zien komen- maar toch laat de documentaire een belabberde indruk achter.

Vierde tegenvaller op rij van regisseur Shyamalan. Da's ook een prestatie. Het idee voor deze oubollige SF-film is afkomstig van hoofdrolspeler Will Smith, die zich beter tot acteren kan beperken, gezien de knulligheid van het gegeven. De echte hoofdrol is overigens weggelegd voor zoon Jaden, die duidelijk nog niet klaar is voor een iets meer eisende rol. Zijn voortdurende geklaag en gejank werkt danig op de zenuwen. Visueel laat de film ook te wensen over, met veel doorzichtige trucages en weinig opzienbarende production design. Waar is de briljante Shyamalan gebleven, die geen fout kon doen met ijzersterke films als The Sixth Sense en Unbreakable? Kom terug!

Best interessant om een verscheidenheid aan ooit semi-bekende acteurs en actrices te horen vertellen over hun leven voor, tijdens en na hun optreden in een reeks porno-films, maar deze vrij lelijk in elkaar gezette documentaire doet amper recht aan het onderwerp. De meeste interviews zijn erg hak-op-de-tak en de mensen die aan het woord komen ratelen maar door. Hier hadden een betere regisseur en vooral een betere cameraman en editor wonderen kunnen doen.

Technisch iets sterker dan het eerste deel, maar het blijft behelpen. Ook ditmaal weer een mengeling van interessante verhalen en compleet nietszeggende prietpraat, afgewisseld door nogal brave scenes uit allerlei pornofilms uit vervlogen- en meer moderne tijden. Dit onderwerp schreeuwt echt om een betere en vooral meer diepgravende aanpak.

Interessante maar hier en daar nogal pretentieuze en langdradige film over seksueel wangedrag op een universiteit. Julia Roberts is geweldig in de hoofdrol als ijzige, afstandelijke docent die gaandeweg steeds meer bij de gebeurtenissen betrokken raakt, maar het script is onevenwichtig en het duurt behoorlijk lang voordat plot en personages van de grond komen. De abstracte soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is daarnaast behoorlijk irritant en te nadrukkelijk aanwezig.

Rommelige, onbevredigende morbide thriller die na een aanvaardbaar begin al snel ontspoort. De cast is redelijk, met Neeson in een bizarre hoofdrol, maar het vage script zit vol onwaarschijnlijke ontwikkelingen. De climax is nog wel enigzins spannend, maar dan gooit het flauwe einde alweer roet in het eten.

Goedbedoeld maar uiteindelijk nogal simplistisch uitgewerkt drama, met Schwarzenegger als een door verdriet verteerde weduwnaar. Vrouw en dochter zijn omgekomen bij een vliegtuigramp en hij wil verhaal gaan halen bij de verantwoordelijke partij. Redelijk sterk spel, ook van Scoot McNairy, maar het script is dun en niet overtuigend genoeg. Interessant om Schwarzenegger weer eens in een karakterrol te zien, maar boeiend is anders.

Onbehaaglijk drama over de vervreemdende nasleep van een traumatische gebeurtenis op een privé-school, met de focus op een schuchtere jongen (Ezra Miller) die ongewild betrokken raakt. Doet met zijn lange statische takes en afstandelijke aanpak wel wat denken aan het werk van regisseur Michael Haneke; ook qua thematiek heeft de film wel iets weg van zijn oeuvre. Visueel werkt de film nog extra vervreemdend, met ogenschijnlijk normale shots waar vaak net iets buiten beeld valt. Duidelijk geen film voor iedereen, maar ik kon wel iets met het subtiele commentaar op de huidige, door internet en social media beheerste maatschappij.

Sfeervol, melancholisch drama over de relatie tussen gescheiden vader Calum (Paul Mescal) en zijn elfjarige dochter Sophie (Frankie Corio) tijdens een vakantie in Turkije in de jaren '90. Mescal en vooral Corio zijn uitstekend in de dromerige, nostalgisch aanvoelende flashbacks, maar waar de film steken laat vallen is in het heden, wanneer een nu volwassen Sophie, inmiddels vervreemd van haar vader, terugverlangt naar het verleden. Bij die scenes voelde ik geen klik met de personages en situaties. Gelukkig krijgen de flashbacks de meeste tijd toebedeeld.

Herzien na 35 jaar. Destijds vond ik de film best aardig en eigenlijk kan ie er nog steeds wel mee door. De romantiek werkt aanzienlijk beter dan de misdaad-elementen van de plot, met vooral in het laatste half uur enkele wazige ontwikkelingen die er een beetje met de haren bij gesleept zijn. Jeff Bridges is verder prima in de hoofdrol en James Woods zet weer eens een overtuigende slijmjurk neer. Fraai in beeld gebrachte auto-achtervolging in het begin van de film overigens.

Sympathieke, goedbedoelde maar uiteindelijk te weinig onderscheidende film gebaseerd op waargebeurde feiten, over Ejnar Mikkelsen (Nikolaj Coster-Waldau) die in 1909 een expeditie naar Groenland leidt. We hebben dergelijke verhalen eerder en vooral beter gezien; hier wordt simpelweg te weinig afgezien en visueel ziet alles er net niet geloofwaardig genoeg uit, hoe mooi alles ook in beeld is gebracht. De twee hoofdrolspelers maken veel goed (Joe Cole is hier ook prima) en de film is best onderhoudend, maar het laatste half uur is doorbijten.

Mooie film, zorgvuldig opgebouwd en fraai in elkaar gezet. De plot is meeslepend en bevat de nodige verrassingen, met vooral naar het einde toe veel rake emotionele momenten. Goede cast ook, met een prima hoofdrol voor Blake Lively. Michiel Huisman doet het hier tevens uitstekend.

Groots opgezet historisch drama, visueel indrukwekkend en inhoudelijk interessant. Kwesties betreffende oa geloof, astrologie en feminisme worden op intelligente wijze behandeld. Helaas is de film hier en daar wat statisch en qua toon nogal afstandelijk, zodat je als kijker niet echt opgaat in de gebeurtenissen. Bepaalde personages zijn door de tijdsprongen ook wat moeilijk te plaatsen. Gelukkig valt er op visueel vlak flink wat te genieten- de production design is tot in de puntjes verzorgd en alles ziet er door het mooie camerawerk prachtig uit. Van de cast valt vooral Max Minghella in positieve zin op.

De eerste drie kwartier is het behoorlijk doorbijten, maar daarna wordt de film gelukkig steeds beter en vooral meer bizar. Het duurt simpelweg enige tijd voordat de personages indruk weten te maken en er iets van een plot valt te ontdekken. Net op het moment dat ik het bijltje erbij neer wilde gooien begonnen de gebeurtenissen en de personages te intrigeren, waarna mijn aandacht er tot het einde moeiteloos bijbleef. Visueel ziet alles er bijzonder fraai uit, dat zeker. Qua vormgeving, belichting en camerawerk is de film grandioos. Uiteindelijk niet één van regisseur Park Chan-Wook's beste, maar hij weet toch weer te verrassen en vooral te verbazen.

Traag uitgewerkt low budget romantisch drama uit Maleisië over een jonge vrouw (Ho Chi Lai), die net is verhuisd van Penang naar Kuala Lumpur. Daar wordt ze verliefd op een jongen die mogelijk geen goede bedoelingen heeft. De hoofdrolspelers kunnen er mee door en er is net voldoende couleur locale om de aandacht er enigszins bij te houden, maar dit houdt niet bepaald over. Bepaalde scenes zeuren echt veel te lang door en het script is aan de onbestendige kant.

Traag, stemmig drama, zwaar beïnvloed door het werk van Terrence Malick. Lange dromerige shots, zweverige voice-over... je kent het wel. Op visueel vlak heeft regisseur David Lowery zijn zaakjes prima voor elkaar en met deze cast is er weinig reden tot klagen, maar inhoudelijk valt er bijzonder weinig te beleven. De film is daarnaast aan de statische en afstandelijke kant en bij vlagen behoorlijk saai.

Aangrijpend braziliaans drama over een gezin dat uit elkaar wordt gerukt tijdens de militaire dictatuur in 1971. De onderkoelde aanpak, waarbij weinig verdriet en/ of woede wordt getoond, versterkt feitelijk de tragiek van de personages. Dat wat je niet ziet en/ of te weten komt, gekoppeld aan het meedogenloze verstrijken van de jaren, maakt hier behoorlijk indruk. Het tijdsbeeld is subliem; het akteerwerk idem dito.