Opinions

Zoveel beter dan verwacht, een wereld van verschil met Ant-man: Quantumania. Genoten van de droge dialogen, mooie actie scènes (best bruut ook, viel me op) en het moet gezegd: de emotie. Miss Milton heeft nog nooit zoveel gehuild bij een Marvel film

Misschien de beste van de drie zelfs.

4*

Sterk hoor. Del Toro's versie in het fascistische Italië van de jaren '30 is niet voor (kleine) kinderen, en juist voor volwassen zeer genietbaar. Zijn versie voelt door de eigen draai die hij aan het klassieke verhaal geeft, ondanks de vele verfilmingen die er al zijn, erg fris. Dit is de derde Pinocchio die ik zie dit jaar, en met afstand de beste, al was dat in vergelijking met de draak van een live action van Disney niet zo moeilijk.

De stop-motion animatie en camerawerk zijn geweldig, het production design lijkt met oneindig geduld en toewijding vormgegeven, en ook op de voice acting valt weinig aan te merken. Andermaal blijkt wat een gepassioneerde verhalenverteller en worldbuilder Del Toro toch is. Waar Selicks Wendell & Wild (2022) net tekort schoot voor een 8, komt deze duistere variatie op Collodi's oude sprookje net tekort voor een 9. Al zou dat bij herziening wel eens gecorrigeerd kunnen worden. Check vooral ook de half uur durende making of op Netflix, Handcarved Cinema.

Erg mooi. Ik voorspel Oscar(s)

4,2*

Oh, wat ging ik dood in de bioscoop bij The Beach Bum van Harmony Korine. Ik zou bijna geen film meer van hem willen zien, maar heb McSavah toen beloofd dat ik in ieder geval Gummo (1997) nog zou kijken. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want deze beviel me stukken meer.

Jammer dat hij me destijds niets leek, want deze had ik 20 jaar geleden ook wel kunnen waarderen. De naar de strot grijpende, poëtische schoonheid van troosteloze lelijkheid? Hoe dan ook kan ik moeilijk uitleggen waarom Gummo wel zo goed voor me werkte, en The Beach Bum totaal niet. Nog iets indrukwekkender dan Spring Breakers zelfs. Maar ik kan het slecht beargumenteren waarom. Wel blij dat de animal cruelty niet echt is, en dat ik dat tijdens het kijken ook al wist. Ik ben dolgelukkig dat ik niet in zo'n redneck-stadje woon overigens, vreselijk. Maar Korine heeft er een indrukwekkend portret van gemaakt. #20 op de 366 Weird Movies list. Toch misschien Julien Donkey-Boy (1999) ook maar eens opsnorren.

And here's to that piece of bacon...

4*

Meh. Dat viel toch wel iets tegen gezien de cast en na het zien van de trailer. Zoals Erik boven mij al aangeeft speelt de film wellustig leentjebuur, maar doet dat niet met de finesse die een Tarantino aan het betere jatwerk verleent. Hoewel de in neon doordrenkte shots wel degelijk een prettige smoel hebben en Studio Babelsberg zich eveneens leent voor toffe sets, moet Gunpowder Milkshake zich zien te redden met een vrij matig script vol clunky dialogen, die zelfs een Angela Basset er niet fatsoenlijk uitkrijgt.

Meermaals zal de kijker aan john Wick denken, maar de actie in die film, of de jawdropping choreografie van de trappenscène in Atomic Blonde (of het camerawerk), is hier gewoon grotendeels afwezig. Karen Gillan is een traktatie om naar te kijken als ze in een stoel het telefoonboek voorleest, maar deze film vraagt weer dan dat, en dat wreekt zich wat mij betreft in een gevecht als dat in de Bowling Alley.

Genoeg girlpower hier qua namen, en hen op deze soundtrack in verzadigde beelden los zien gaan sleept de film naar een zesje, maar die sequel die ze zelf graag lijken te willen, mag van mij nog wel even wegblijven.

3*

US Doctor in Morgue: Pour them right down the drain, Mr. Kim.

Young Korean Doctor: If I pour them in the drain, they'll run into the Han River.

US Doctor in Morgue: That's right. Let's just dump them in the Han River.

Young Korean Doctor: But, you know, this is not just any toxic chemicals...

US Doctor in Morgue: The Han River is very broad, Mr. Kim. Let's try to be broad-minded about this. Anyway, that's an order. So, start pouring.

Een citaat als dat zou makkelijk bij een vermakelijke jaren ’80 B-film kunnen horen, maar in dit geval is het verbonden aan de mega-hit The Host, die tot 2014 de best bezochte Koreaanse film aller tijden was, en ook bij de critici goed in de smaak viel. Regisseur Bong Joon-Ho had al van zich laten horen met Memories of Murder, en zou ons na deze film ook nog Mother, Snowpiercer en meer recentelijk Okja brengen. Geen prutser dus, al zag ik bij mijn eerste kijkbeurt niet helemaal waar die hype nu precies vandaan kwam. En dat had een beetje met het komische aspect te maken, en het gebruik van absurde elementen tussen het drama en de spanning door. Het paste voor mijn gevoel net niet helemaal, en daar had ik bij deze rewatch minder last van.

In feite draait The Host om een familie die alles op alles zet om de dochter van de continu in slaap vallende oudste zoon terug te krijgen uit de slijmerige tentakels van een plots opgedoken riviermonster. Het zijn dus geen ex-special forces helden die aan de bak moeten, of mensen die een John McClane achtige vindingrijkheid bezitten, maar een doorsnee gezin waarvan vader en oudste zoon een kiosk aan de rivier runnen. Bong Joon-Ho maakt het heel menselijk, en combineert hier het kleinere drama heel vakkundig met het grootschalige aspect van de monsterfilm.

De CG is voor 2006 verrassend knap, helemaal als je bedenkt dat het budget van 12 215 500 000 Zuid-Koreaanse wons nog geen tien miljoen euro inhoudt. Uiteraard is het niet zo mooi als we vandaag met een flink budget kunnen, maar als ik zie wat films als Geostorm met een budget van 120 miljoen doen, dan ziet het er ook nu nog niet altijd echt realistisch uit.

4*