Opinions

Mweh, het creature design mocht er best wezen en het budget was er duidelijk, maar verder een film die de focus niet helemaal juist heeft wat mij betreft. Echte horrormomenten zijn wat schaars, de spaarzame kills waren aan de slappe kant en ook de finale is nogal een anti climax. Eigenlijk waren de scenes met de verminkte lijken nog het meeste effectief. Verder wél aanwezig: vervelend zwaarmoedig drama, de (over)bekende thema's over trauma en misbruik en al bij al gewoon veel teveel dode momenten.

Slecht is de film niet, maar duidelijk een regisseur die teveel wilt doen waar hij juist niet goed in is. 2,5*

Inderdaad nogal ondergewaardeerd filmpje. De aanpak van Amito is eigenlijk best opmerkelijk hier. Meestal bij films/docu's uit het ''vervloekte film genre'' zijn het vooral zaken om de film heen die de meeste aandacht krijgen, terwijl je van de film in kwestie zelf slechts glimpen meekrijgt. Hier is het net andersom en krijgt je na een korte introductie de volledige film in de film te zien. Aan de ene kant wel apart, aan de andere kant vraag ik me af of het misschien niet gewoon beter had gewerkt als conventionele film. Met zo'n pompeuze introductie schep je toch best specifieke verwachtingen bij een hoop kijkers die mogelijk niet ingelost worden.

De film zelf steekt gewoon best sterk in elkaar. Fijn bevreemdend sfeertje, sterke soundtrack en het vieze bruinige filter past goed. Soms zijn de pogingen om als ''vervloekt'' over te komen wat te opzichtig, die flitsende pentagrammen steeds waren toch wel té cheesy, maar af en toe is het zeker wel raak. Ik herinner me nog een scene waarin de film plots naar een zwart scherm schakelt en je een minuut lang aangestaard wordt door een soort blurry demoonfiguur. Bijzonder creepy moment was dat. Film had van mij wel nog wat verder mogen gaan qua weirdness. Vond het net wat lineair en braaf al bij al, zeker met de ''vervloekte'' status in het achterhoofd.

Best een aanrader, verwacht alleen geen full-blown mockumentary. Kleine 3,5*

Geweldig.

Een film waar weinig in gebeurt, maar tegelijkertijd ook zó veel. Wie een verhaal verwacht, komt bedrogen uit. Any Way the Wind Blows is een zonnige zomerdag in Antwerpen, op een heerlijke manier verfilmd. Niets meer en niets minder.

Duurde wel even voordat ik echt in de film kwam, maar nadat de personages vertrouwd aan gingen voelen, had de film me echt te pakken. De personages zelf zijn ook gewoon geweldig om te volgen. Geen übergepolijste, cleane personages zoals in bijvoorbeeld Magnolia, maar gewoon een beetje het doorsnee volk dat er zo in Antwerpen rondwandelt. Veel leuker om te volgen, en bij vlagen uiterst komisch. Vooral die Windman was puur geniaal.

Hoogtepunt is zonder meer de scene op het feestje. Gewoon genieten van de totaal onzinnige, maar superkomische dialogen en situaties. Dit alles ondersteunt door heerlijke muziek, en leuk camerwerk.

Ongetwijfeld de beste Belgische film die ik gezien heb tot nu toe. Vooruit, 4,5*.

Absoluut een goede film, al hoopte ik stiekem op nog wat meer dan dat. Deed me sterk denken aan een Keane met dat niveau kan het zich dan niet meten. Dikwijls net wat te vluchtig en net niet intens genoeg. Wat meer audiovisuele zeggingskracht had denk ik het verschil kunnen maken. Want hoewel het vaak fraai dicht op de huid gefilmd is, mist het net dat beetje extra's om het écht beklemmend of intens te maken.

Maar verder zijn dit soort films wel mijn ding, is het acteerwerk uitmuntend, het einde érg sterk, en al bij al gewoon de volle 80 minuten boeiend. Zeker genoeg voor 3,5*.

Behoorlijk debuut. Al blijft het misschien wat te braaf en kent de film net wat teveel mankementjes om écht hoog uit te vallen. Richting de eindstreep werd het wat te grotesk allemaal, waardoor de uiteindelijke eindscene aan punch mist. Gelukkig staat de cast zijn mannetje wel (vooral Bijvoet excelleert), en zit het deplorabele sfeertje er goed in. Maar om te kunnen wedijveren met de echte Vlaamse toppers had het wel wat meer mogen zijn. 3* kan ik er nog wel aan kwijt.

Een film waarvan je je vooraf afvraagt waarom hij in hemelsnaam gemaakt is, maar die tijdens het kijken eigenlijk stiekem best meevalt. Luchtig, af en toe redelijk stijlvol, een degelijke cast en ondanks de ruime twee uur speelduur kijkt het lekker weg. Dat is al meer dan over Army of the Dead gezegd kan worden..

3*

Fijn.

Echt niet slechter dan soortgelijke, flauwe Amerikaanse romcom's, die doorgaans toch hogere ogen lijken te gooien. Hoogstaand is het allemaal zeker niet, en wat de clichés betreft: die kun je afstrepen, en binnen no-time heb je de bingokaart vol. Voorspelbaarheid troef dus, maar zoals stefan dias al terecht opmerkte, is het gewoon lekker luchtig, dartel en biedt het prima vermaak.

Daarnaast is het frivole basisconcept, ondanks de weinig verrassende uitwerking, leuk gevonden, en wordt de film eigenlijk voor de helft gedragen door Duris. Het feit dat hij hier de hoofdrol vertolkte was dan ook de directe aanleiding voor mij om deze film te gaan kijken, aangezien ik zeer onder de indruk was van zijn uitmuntende rol in De Battre. Hier overtuigd hij ook met gemak, al merk je wel dat hij dit soort rolletjes met twee vingers in z'n neus kan spelen. Paradis vult hem redelijk aan, en het botert wel tussen het duo.

Visueel wordt de trucendoos slechts sporadisch opengetrokken, al is zelfs dat al heel wat meer dan je normaliter verwacht van dit soort films. Leuk extra'tje dus.

Aardige wegkijkfilm dit. Diepgaand is het zeker niet, en naarmate het einde nadert wordt is het er bij vlagen iets teveel aan, maar dat deert niet zo heel veel. Ruime 3,0*.

Ik sluit me aan bij de kritieken van oa eRCee en Onderhond. Het is dat de film er visueel erg strak uit ziet, de soundtrack bij wijlen sterk is (dan heb ik het niet over het gewichtige gejengel op het einde), en Villeneuve er het eerste uur in slaagt de interesse vast te houden, mede dankzij het boeiende concept. Wat volgt is een 'Amerikaanse troela redt de wereld' verhaal, waarvan de clichématigheid verbloemt tracht te worden door een wat gewichtig liefdesplot dat tussen neus en lippen door in de film verweven wordt. Waarom het trouwens voor sommigen niet duidelijk zou zijn dat het om flash-forwards gaat is me een raadsel, kon er haast niet dikker opliggen.

Kortom, veelbelovend begin stevent af op een hoop ingewikkelddoenerij die overkomt als een geforceerde poging om diepzinnigheid te lanceren. De dramatische stukjes tussendoor werken niet en culmineren tijdens het slotakkoord in een ongekende meligheid, de ongeloofwaardig- en toevalligen verdienen een paar alinea's apart. Wat rest is een aardig eerste uur en een sterke cinematografie die film redelijk overeind houdt. Maar meer dan een hele krappe 3* zit er niet in, en da's eigenlijk al coulant.

Blair Witch meets The Descent.

Daar deed deze film mij het meest aan denken. Is ook redelijk up to par met het niveau van die films eigenlijk. Niets echt vernieuwends dus, maar wel sterk uitgewerkt.

Duurt even voordat de film écht van start gaat. Wel redelijk functioneel, het verhaaltje is namelijk best leuk om te volgen, en het zorgt voor een soort avontuurlijk sfeertje. Als de film na pakweg 50 minuten echt losbarst, wordt het bij momenten best tense, hoewel het ook weer niet de intensiteit van bijv. een [Rec] bereikt. Eng was het niet bepaald, wel erg beklemmend, al heeft de film zijn setting duidelijk mee.

Die hele occulte manifestaties zullen nooit echt mijn ding worden, al hebben ze wel een duidelijke functie in de film. Wel een minpunt voor die voorspelbare scares gedurende de ganse film. Wederom bewijs dat er maar weinig films zijn die daar echt effectief mee om kunnen springen. Verder wel een aanrader dus. 3,5*.

Heel bijzondere film, maar ik had op nog net wat meer gehoopt. Vooral de filosofische aspiraties staan een beetje in de weg. Dialogen lijken soms eerder wegwerpsels uit een Stalker, delivery van de acteurs is ook niet zo te best en al met al nemen ze teveel speelduur in beslag. Beetje zonde want wanneer Hussain de sfeer de boventoon laat voeren is het erg intrigerend. Vooral de soundtrack is geniaal, één van de weinige films met een echt volledige electronic soundtrack ook geloof ik. Veel sfeervolle ambient die als perfecte aanvulling dient op de grauwe industriële setting.

Beetje jammer dus dat ik soms uit die roes gehaald werd door de blijkbaar gevoelde noodzaak van wat gepoogd filosofisch gewicht. Film met pieken en dalen dus, al overheerst uiteindelijk wel het positieve en blijft Hussain gewoon een erg unieke en eigenzinnige regisseur. 3,5*.

Filmpje dat helaas niet echt slaagt om boven zijn budgettaire beperkingen uit te stijgen. Het gegeven is best geinig en de film kent wel een paar interessante elementen, maar in de uitwerking willen die nooit echt goed tot hun recht komen. De planeet is oersaai vormgegeven in hoeverre je überhaupt al van vormgeving kunt spreken, het acteerwerk te brak en als geheel mist het gewoon de sturing van een regisseur met een daadwerkelijke visie. Het is uiteindelijk vooral een brei aan matig geïmplementeerde ideetjes die afkomstig lijken uit andere films.

Als korte film voor een afstudeerproject of zo was dit misschien best leuk geweest, maar als serieuze sci-fi valt het nogal door de mand. Hier en daar wat lollige gore en een spaarzame aardige vondst, verder dan dat komt Bolduc niet echt. 1,5*.

Solide.

Normaliter wordt ik warm noch koud van dit soort op waarheid gebaseerde verfilmingen. Deze film heeft echter meer te bieden dan het louter intrappen van open deuren en enkel opsommen van feitjes, gelukkig. Hulde dus aan Leclercq, die met het eveneens aardige Chrysalis al zijn visitekaartje afgaf.

Visueel knap. Het gedesatureerde, haast tegen zwart-wit aanhinkende kleurenpalet wordt weer eens van stal gehaald; origineel is het ondertussen niet meer, passend daarentegen wél. Het sluit nauw aan bij de penibele, stapsgewijs nijpender wordende situatie. Met als indrukwekkendste moment de inval: fraai hoe de turbulente actiescenes ervoor zorgen dat de film welhaast claustrofobisch aan begint te voelen.

Verder ook uitmuntend, bovenal geloofwaardig acteerwerk, in het speciaal van de vier terroristen. Kortom; legio slechtere films in dit genre. Uiteindelijk vind ik het als film gewoon nét niet bijzonder genoeg om er helemaal lyrisch van te worden, maar desalniettemin mag L'Assaut er zeker wezen. 3,5*,

Wat teleurstellend. Mist dikwijls de absurditeit van Dogtooth, evenals het scherpe/villeine van Alpeis. Wat resteert is een nogal inerte film, die ondanks een - zoals steeds - sterke Labed nergens echt indruk weet te maken. Zowel inhoudelijk als audiovisueel niet.

Toch wel een paar treetjes lager dan een Lanthimos, mijns inziens. Op basis hiervan ebt mijn interesse in Chevalier ook acuut wat weg. Kleine 2*.

Geen onaardig tussendoortje van Dupieux, maar toch allemaal wat beneden zijn doen. De typische kenmerken zijn grotendeels wel aanwezig, maar in alles voelt de film aan als een soort verwaterde versie van zijn betere werk. Net wat minder absurd en droog, personages die lang niet zo maf en kleurrijk zijn en ook de door elkaar lopende realiteiten zijn minder leuk dan het op papier klinkt. Neem nou bijvoorbeeld die 'twist' op het einde. Gemeten naar doorsnee komedie maatstaven is zoiets best leuk, maar komende van iemand als Dupieux voelt het wat te verwacht en makkelijk aan.

Verder wel een leuke rol van Poelvoorde, enkele lichtelijk absurde toetsen die het geheel wat kleur geven en een passend korte speelduur. Vervelend is het nergens, maar hopelijk kan Dupieux met zijn volgende weer wat scherper uit de hoek komen. 2,5*.

Wat er met Bustillo & Maury gebeurd is na het sterke Inside en Livide? Joost mag het weten. Dit was wel écht beneden alle peil. Zeer armzalig, clichématig en voorspelbaar hakwerk. Zelfs de gore heeft het moeten ontgelden; iets waar het regieduo voorheen juist in excelleerde. Het is inderdaad vooral een erg voorzichtig werkje geworden, aan die indruk kon ik me gedurende het kijken niet ontdoen.

Hier en daar valt er - sporadisch - nog een vlaagje kunde te bespeuren, maar die momentjes komen in zulke kleine getale dat het beslist niet opweegt tegen alle armoedigheid. Lekkere flater dus van Bustillo & Maury. Zo te zien is dit gedrocht weldra in de vergetelheid gedoken, en dat is eigenlijk maar goed ook. Vol scepsis kijk ik uit naar hun aankomende project. 1,5*.

Toch nog opvallend positieve recensies hier voor dit broddelwerkje. Op papier leek me het wel een aardige genrefilm, beetje 10 Cloverfield Lane achtige opzet met wat vleugjes Cronenberg, maar de film faalt eigenlijk op alle fronten en ontaard al gauw in een onbedoelde klucht.

Het eerste uur is uitzitten. De bekende, minimalistische set-up met een gezin in quarantine wegens een onbekende invloed van buitenaf. De horror is dan nog erg beperkt dus moet het hele eerste uur het eigenlijk vooral hebben van de acteerprestaties en het gevoel van paranoia/waanzin. Helaas zijn de vertolkingen desastreus slecht en de dialogen/script van niveautje The Room. Met name die vader is echt ronduit lachwekkend met z'n hele 'de alfaman van het gezin' typetje. Alsof Kevorkian het nog niet bont genoeg gemaakt had worden er ook nog eens op potsierlijke wijze enkele maatschappelijke thema's aangesneden en wat misplaatst sociaal commentaar gegeven. Het trekt op werkelijk niets.

Verder noemenswaardig zijn nog enkele dubieuze scenes die komisch aandeden, terwijl dat volgens mij niet per se de intentie was. De vader die ten midden van alle ellende besluit om even zijn bedplastrauma op te rakelen, die moeder die tijdens een hevige ruzie een kerstliedje gaat zingen om de gemoederen te sussen. Geen idee wat de scriptschrijvers op hadden voor deze film, maar het tartte echt alle verbeelding.

Op het einde komt er eindelijk wat daadwerkelijke horror om de hoek kijken en wordt het allemaal wat vermakelijker. Uiteindelijk oogt het veel te goedkoop om echt indrukwekkend te zijn, 't is ook niet veel meer dan na-aperij uit andere soortgelijke films, maar er komt in ieder geval nog een beetje leven in de brouwerij. Verder absoluut niet best dit. 1,5*.

Och, nee hé, wéér zo'n pathetische, larmoyante jankfilm. Past perfect in het rijtje van films als Shawshank en Green Mile. Mierzoet verhaaltje, flagrant sentimenteel geneuzel, muziek waar je acuut maagkrampen van krijgt, kortom: Hollywood ten voeten uit.

Verder een erg basaal en makkelijk te volgen verhaaltje; na even in een slaapje te hebben gesukkeld kon ik de draad zo weer oppakken. Dat is dan nog het meest positieve dat ik te melden heb over deze draak, naast een op zich wel aardige De Niro.

Twee uur lang kreeg ik een veel te kleffe suikerspin in m'n gezicht gepeperd; dat is het enige gevoel dat na afloop resteerde. Snel vergeten dus, maar dat zal vermoedelijk ook geen lastig karwei worden. 1,0*.