Opinions

De beruchte Omaha Beach-scène is fenomenaal en behoort tot het beste staaltje cinema dat Hollywood in de afgelopen decennia heeft voortgebracht. Ook de uur durende climax aan het eind mag er zeker wezen.

Jammer dan dat de film daar dan niet respectievelijk mee opent en afsluit: in plaats daarvan mogen we kijken naar een oude veteraan die op zijn knieën neervalt bij een graf op de Normandy American Cemetery and Memorial en in tranen uitbarst, natuurlijk onder het sentimentele geschal van blaasinstrumenten. Ik zie hier het nut van de structurering als flashback niet.

Ook in het fragmentarische tussendoor krijgen we sporadisch John Williams' eeuwige violen voor onze kiezen. Ik wordt aan het wankelen gebracht: probeert Spielberg hier nu een rauw drama over de verschrikkingen van oorlog te vertellen of een sentimenteel, patriottisch heldenepos? Beetje vlees noch vis.

Wat niet betekend dat de film er niet mooi uitziet, of dat het acteerwerk niet naar behoren is. Bovendien bevat Saving Private Ryan enkele scènes die toch wel erg bruut zijn. Ach, een onvoldoende kan ik de film door de bekwame regie van Spielberg onmogelijk geven: maar toch, een half puntje aftrek ten opzichte van de laatste kijkbeurt.

De beste Saw

Al zegt dat meer over de rest dan over deze. Want hoewel Saw lekker begint, zitten er te veel elementen in die de film ervan weerhouden in ieder geval nog een redelijk genrestuk te zijn.

De naargeestige badkamer, met dito tl-verlichting, is een sfeervolle locatie. Het feit dat de hoofdrolspelers daar vastzitten had een boeiende Aristoteliaanse thriller kunnen opleveren: één locatie en zich afspelend binnen een etmaal.

Helaas voelden Wan en Whannell zich geroepen om vrijwel de helft van de film te laten bestaan uit flashbacks, waarbij we de geschiedenis van zowel de beruchte Jigsaw-killer, als die van de hoofdpersonages te zien krijgen.

De flashbacks rondom de Jigsaw-killer lijken voornamelijk een excuus om naast het vrij actieloze hoofdverhaal tóch zoveel mogelijk brute slachtpartijen te laten zien en voegen eigenlijk niks toe. "Mensen die het leven niet waarderen moeten dood. Het liefst smerig." Topmoraal!

De flashbacks rondom de hoofdpersonages dienen om duidelijk te maken waarom ze eigenlijk zijn waar ze zijn en om wat voor soort mensen het gaat. Helaas: het betreft twee vervelende en saaie personages, waarvan de helft ook nog eens gespeeld wordt door een afgrijselijk slecht acterende Cary Elwes.

Dat de finale nog redelijk bloedstollend is, redt de film niet van hem, de overbodige flashbacks of de clichés. Want ja... die zitten er ook in.

Alvast het grootste pluspunt aan deze film is Michael Fassbender, die een acteerprestatie levert die maar zelden gezien wordt. Zijn Brandon Sullivan is introvert, charmant en bovenal in- en intriest. Hoe verder de film vordert, hoe meer de wanhoop en realisatie van zijn verslaving aan Fassbender's gezicht af te lezen is. Het triootje aan het eind van de film behoort tot de treurigste seksscènes uit de filmgeschiedenis, waar de climax bijna aanzet om te gaan huilen.

Lof ook aan Carey Mulligan, die zich zonder moeite overeind houdt naast dit acteergeweld. Haar Sissy is uitbundig, grappig, treurig en ontroerend. In een film die zich voornamelijk centreert rondom Brandon, zorgt Mulligan ervoor dat haar personage, wanneer in beeld, minstens zo boeiend blijft, ook al kunnen we haar stoornis maar moeilijk achterhalen.

De seks in de film is ongemakkelijk en kil. Het is een drug voor Brandon en dat zien we. Geen romantiek, geen liefde, geen passie, alleen maar seks. Dat dit hetgene is waar het bij Brandon om draait zien we in (nóg) een hoogtepunt van de film: er niet in geslaagd een meisje voor seks mee naar huis te nemen, wandelt Brandon uit pure wanhoop een gaybar binnen om zo snel mogelijk te worden gepijpt. De titel wordt ook in deze scène formidabel uitgelegd door Fassbender's uitdrukking.

Even kil en vreugdeloos is de setting. New York uit Shame is het New York uit New York, New York dat Sissy halverwege de film zingt. Deze versie is niet zwoel of vrolijk, maar treurig en eenzaam, een interpretatie van de filmmaker. De appartementen zijn groot, maar ook wit en kaal. De straten zijn verlicht als we Brandon zien wandelen, maar er zijn geen bekenden die hij tegenkomt. Iedereen is een vreemde voor elkaar en deze anonimiteit is precies wat Brandon zoekt om zijn verslaving te voeden: wanneer een potje seks met een collega toch uitdraait op iets serieuzers raakt Brandon in paniek en tijdelijk impotent. Hij kan uit schaamte geen mensen toelaten in zijn perverse wereld, wat de wanhoop verklaard als zijn zus opeens voor de deur staat.

Dat de film ondanks de kilheid niet vreselijk wordt om naar te kijken komt door de fantastische cinematografie. Ieder beeld is een feestje, met in het bijzonder het openingsshot. Het maakt de film toegankelijker, zoals dat ook gebeurde met Hunger, McQueens vorige film met ook al zo'n zwaar onderwerp en beeldschone beelden.

Een welhaast perfecte film, een meesterwerk.

Een erg mooie film, maar The Shawshank Redemption gaat bijna ten onder aan de irritante voice-over van Red, die zich verplicht voelt álles, maar dan ook álles uit te leggen. Beelden zeggen meer dan duizend woorden, is de uitdrukking. Red lijkt daar nogal sceptisch over en verteld ons daarom maar dat Andy mysterieus glimlacht als we Andy mysterieus zien glimlachen.

Een ongemakkelijke zit, Scott Grahams Shell. Die man verdient een enorme portie lof voor het gebrek aan explicatie dat hij de kijker voorschotelt. Want hoe taai de film op momenten ook is, de snijdende spanning is door de sprekende stiltes constant voelbaar; juíst omdat we niet weten hoe de verhoudingen nu precies liggen.

Een schitterend subtiel moment dient zich dan ook aan als pa en dochter samen in bed liggen en hij haar in een staat van verwarring aanziet voor zijn weggelopen vrouw. Plotseling lijken alle voorgaande scènes op hun plek te vallen.

Dat Graham hier niet stopt is dan wel jammer. Het ietwat melodramatische einde geeft wel een zekere vorm van closure, maar aangezien de film niet voortvloeit uit de vraag 'waar gaat het precies heen?' maar uit 'wat is er eigenlijk gebeurt?', voelt het toch wat overbodig aan.

Een serie ijzersterk geschreven en geacteerde scènes. Een herziening is eigenlijk wel op z'n plaats.
3,5*

Kijkt lekker weg, maar weinig meer dan dat: Robert Downey Jr. werd nogal irritant met z'n Britse accent en Jared Harris bleef nogal aan het oppervlak schmieren zodat zijn Moriarty weinig beangstigend werd.

Een echte Guy Ritchiefilm: energiek en wel leuk om een keer te zien, maar het nodigt nauwelijks uit om nog een keer op te zetten.

Met weinig pretentie laat Cretton ons een greep uit het leven van een groepje sociaal werkers zien. Helemaal willekeurig is die greep niet: hij valt samen met de komst van Jayden, een meisje dat haar problemen maar liever voor zichzelf houdt. Het maakt het één en ander los bij medewerkster Grace, die zelf ook nogal een verleden wegdrukt.

Als er iets is wat Short Term 12 weet te etaleren is het wel het acteertalent van ieder afzonderlijk castlid. Niemand doet onder voor de ander, al weet vooral Keith Stanfield als de introverte Marcus een verpletterende indruk te maken. Wel schuurt Cretton meerde malen vervaarlijk dicht tegen het sentimentele aan wanneer het emotioneel beladen raakt. En wanneer de toon luchtig is wordt het wel snel erg "quirky". Dit stoort vooral wanneer Jayden geïntroduceerd wordt: net iets te bijdehand voor die leeftijd.

Gelukkig weten de acteurs zich prima staande te houden en geven ze het sentiment en de net iets te expliciet aanwezige indie-toon het juiste tegenwicht. Hand in hand met het publiek lopen ze het hele spectrum van de menselijke emotie door. Wie bij de aftiteling niet met een glimlach op zijn gezicht zit heeft een hart van steen.

Een stuk sentimenteler en moralistischer dan het eerste deel, maar desalniettemin is het merendeel van de grappen geslaagd en zijn vrijwel alle personages interessant of in ieder geval gevoiced door interessante acteurs. Hoogtepunt is de huiskamerscène waarin de Gingerbread Man, Pinocchio, de muizen, de Big Bad Wolf en de drie biggetjes een aflevering van KNIGHTS kijken.

Hangry: The Movie

Met de Roemeense cinema ben ik mondjesmaat bekend aan het raken, maar van Puiu had ik vooralsnog niks gezien. Dat gaat binnenkort veranderen, denk ik, want wat een meesterlijk geregisseerde film is Sieranevada gebleken.

In een volledig lege zaal in 't Hoogt begon ik om 20.45, met de wetenschap pas tegen twaalven weer naar huis te kunnen. Kwam me goed uit, want dan kon ik de binnendruppelende verkiezingsuitslag even terzijde leggen en me het nagelbijten besparen. Dat het een flinke zit zou worden, om drie uur lang Roemeens familiedrama te bekijken, nam ik voor lief.

Maar Sieranevada sleept nauwelijks. Ik loop zelden echt warm voor films rondom etentjes: de conflicten zijn vaak vergezocht en potsierlijk. Puiu neemt gelukkig de tijd, wat helpt om de oplopende spanningen geloofwaardig te maken. De verder geweldige dialogen en het verbazingwekkend naturelle acteerwerk bieden de verdere ondersteuning. Veel meer dan een statische positie in het halletje middenin het appartement, waar de personages zich van kamer naar kamer verplaatsen, wachtend tot ze eindelijk kunnen gaan eten, blijkt dan plots niet meer nodig.

Het vrij actuele thema van de film - waarheid en feiten, en de verdraaiing ervan - wordt pas ergens in het tweede uur duidelijk, en het is knap dat Puiu tot die tijd al moeiteloos de aandacht van de kijker weet vast te houden met niets meer dan wat gekibbel en hectiek. Gesprekken zijn tragisch, ongemakkelijk en niet zelden erg grappig. De manier waarop de lunch waar de hele film om draait uitgesteld blijft worden, werkt evenzeer op de zenuwen als op de lachspieren.

Interviews en recensies lees ik doorgaans pas nádat ik de film gezien heb, maar in dit geval had ik al wel voor aanvang van Puiu's intentie, om van de camera de geest van de overleden vader te maken, willen afweten. IJzersterk gegeven, dat de hele film een extra lading geeft; helaas is het me tijdens de kijkbeurt zelf ontgaan. Nog een keer zien dus, al zal dat in alle eerlijkheid wel even duren...

De dialogen zijn niet al te best en vaker uitleggerig of pseudofilosofisch dan subtiel, en de afwikkeling laat ook flink nogal wat te wensen over, maar de acteerprestaties zijn prima en de sfeer die Shyamalan neerzet is heerlijk naargeestig. De soundtrack van James Newton Howard en het camerawerk van Tak Fujimoto hebben hier een flinke hand in. De scène met de zaklamp in het maïsveld en die met de home video zijn en blijven spannend en doodeng.

Ook is het interessant hoe de regisseur weigert buiten de kring van zijn hoofdpersonen te treden. Waar Emmerich en Bay dergelijk materiaal al gauw als excuus zien om scènes te wijden aan het tonen van de vernietiging van de Werelderfgoedlijst, daar kiest Shyamalan voor intiemer drama rondom één boerengezin. Nadelig hieraan is dan wel het gebrek aan een apocalyptisch gevoel. De dreigende sfeer is aanwezig, maar waar het precies vandaan komt is een tweede. Maar nu weet ik even niet meer of dit iets negatiefs is.

Een goede schrijver zal M. Night Shyamalan nooit worden, maar als regisseur laat hij regelmatig zien een prima sfeer neer te kunnen zetten. Zo ook in Signs.

A Single Man

Werkelijk schitterend drama over een man die in een neerwaartse spiraal van rouw geen uitweg meer ziet. Het besluit op een ochtend er zijn laatste dag van te maken zorgt dat hij de wereld om zich heen op een andere manier waarneemt.

Dat wordt door Tom Ford soms net iets te expliciet neergezet, door de anders zo mooi grauwe kleuren plotseling te doen verzadigen. Het kitscherige trucje voegt weinig toe aan de al boekdelen sprekende beelden en gezichtsuitdrukkingen van Colin Firth. Integendeel, het leidt af.

Het is een kleine smet op dit indrukwekkende debuut (wanneer gaan we de tweede film van de beste man zien?), met zijn welhaast perfecte vormgeving, hartverscheurend mooie muziek en het volledig terecht met een Volpi Cup bekroonde spel van Firth, dat de film met het grootste gemak draagt. Ondanks zijn ingetogenheid is hij overal aanwezig, en het is indrukwekkend te zien hoe hij de controle voert over iedere spier in zijn gezicht.

Wel dreigt de film in de tweede helft een beetje in te kakken: het interessantst is het om te zien hoe George Falconer met alle geweld de schijn probeert op te houden. Als hij naar het einde toe steeds meer van zichzelf blootgeeft ebt de spanning daarmee ook langzaam weg.

Dat is jammer, maar ook de tweede drie kwartier sleurt de impact van de eerste helft met zich mee, waardoor je bij de aftiteling desalniettemin sprakeloos in je stoel zit.

Patrick Bergin heeft een goeie dreigende kop. Dit maakt wat goed want wanneer hij zijn mond open doet lijkt het alsof hij Shakespeare aan het voordragen is. Misschien ligt dit niet helemáál aan de acteur, want de dialogen zijn soms tenenkrommend.
De luchtige scenes tussen Laura en Ben zijn bovendien afgezaagd tot op het bot, de gaten in het plot blijven zich opstapelen (Laura slaagt er tóch niet in de ring door de wc te spoelen, maar Martin hoeft na haar in scene gezette dood blijkbaar nooit meer zijn behoefte te doen, want als hij dat onding eindelijk lang en breed in zijn toilet ziet liggen zijn we alweer maanden verder) en het einde werd nogal afgeraffeld.

Wat niet betekend dat het verhaal onderhoudend is, de regie tijdens de hele film redelijk bekwaam blijft en de scenes die spannend moesten zijn echte nagelbijters blijken. Hoe afgeraffeld de eindscene ook mag zijn, zenuwslopend is ie zeker.

Had minder drama mogen zijn en meer thriller: *2,5.

Na een tijdje weer eens herzien, na de laatste keren flink genoten te hebben van de excentrieke personages, vlotte dialogen en dito montage en de hippe soundtrack.

Wat is er in godsnaam gebeurt in de afgelopen tijd?

Van deze excentrieke personages zijn er veel te veel, en er wordt te veel en te snel tussen hen heen en weer geschakeld, waardoor de film nogal hyperactief en ongefocust aanvoelt. De "coole" uitwerking, met de snelle montage en vette camerabewegingen, slaagt er niet in dit te verhullen, maar benadrukt dit ADHD-gevoel alleen maar.

Van alle acteurs lijken alleen de Amerikanen op hun plek en dat is voor een film die zo op en top Brits wil zijn een gemis.

Dit komt o.a. door de dialogen, die zó Pinteresque over willen komen dat ze uiteindelijk écht werkelijk nergens over gaan en meestal niks meer toevoegen aan het plot of de personages.

Veel acteurs, Statham voorop, blijken niet of nauwelijks met deze veel te geforceerd grappige dialogen overweg te kunnen en hoewel velen hun best doen legt Ritchie ze net die paar zinnen te veel in hun mond waardoor iedere timing verloren gaat. Vooral Turkisch, Brick Top en Doug The Head zijn met hun dik aangezette cockney-accent vaak pijnlijk onleuk en ronduit irritant.

Heb dit keer niet meer zoveel moeten lachen bij de film als vroeger. Sterker nog, ik heb me voornamelijk geërgerd aan het stroeve rommeltje dat deze film, die zo graag over wil komen als een goed geoliede machine, blijkt te zijn.

Leuke film om een keer op te zetten, maar na drie keer bleek het me helaas toch wat te gaan vervelen.

De allegorie over de huidige arm/rijk-verdeling in de wereld is natuurlijk snel gevonden, maar veeleer gaat Snowpiercer over een blinde bevolking wiens wereldbeeld gekanteld is: de trein is niet hun wereld geworden, maar de wereld is de trein geworden. Dat brengt enkele mooie filosofische mijmeringen over sociaal Darwinisme voort, maar op de eerste plaats is Snowpiercer een geniaal geregisseerd, surrealistisch actiespektakel.

Ontroerende momentopnamen

Veel kritiek op dit meesterstukje van Sofia Coppola gaat naar de overtuiging dat dit iets te veel doet denken aan dat andere kunstwerk van haar, Lost in Translation. Maar naast een traag tempo en welgestelde hoofdpersonages is Coppola hier een totaal andere richting in geslagen: waar Lost in Translation draait om twee individuen die verdwaald zijn in een oppervlakkige moderne wereld, kent steracteur Johnny Marco in Somewhere zijn wereld juist op zijn duimpje. En er mist iets tussen al die mooie vrouwen, snelle auto’s, peperdure hotelkamers en luxe zwembaden. Als twee schaars geklede paaldanseressen een nogal knullige act opvoeren, valt Johnny van verveling zelfs in slaap.

In plaats dat de kijker in Somewhere in de wereld van Johnny wordt geplaatst, plaatst Coppola hem in de positie van de kijker: hij wordt een passieve observant van de wereld om hem heen. En misschien dat juist daarom identificatie met een man die zo ver van ons verwijderd staat mogelijk wordt. Want hoe onsympathiek Johnny ook is, zijn apathische reacties op die soms surrealistische extravagantie is begrijpelijk, evenals de onpersoonlijke leegte die hierin besloten ligt. En daar ligt de kracht van Somewhere: Coppola’s vaardigheid die leegte vast te leggen met een hypnotiserende schoonheid.

Hij heeft alles, maar doordat Johnny beslist geen knuffelbeer is, heeft hij nauwelijks vrienden en leidt hij maar een eenzaam bestaan in dat enorme hotel. Enkele one-night-stands met vrouwelijk schoon bieden maar weinig soelaas. Pas als Cleo, zijn dochter uit een mislukt huwelijk, bij hem over de vloer komt, ontvangt hij dat wat hij mist in zijn dagelijks bestaan: onvoorwaardelijke liefde. Wat voor egoïst hij ook mag zijn, hij is en blijft ten slotte haar vader.

De verhouding tussen de twee wordt gelukkig nergens sentimenteel. Coppola laat ons daarentegen droge momentopnamen zien van hun periode samen: badderen in het zwembad, Guitar Hero spelen, eten bestellen, autoritjes maken, op en neer naar Italië voor papa’s première en meer van dat soort dingen. De ontroering zit ‘m in de vanzelfsprekendheid waarmee de twee met elkaar omgaan. De komst van Cleo is geen grootse gebeurtenis na jaren van afwezigheid, maar een ritueel dat nu eenmaal bij de gedeelde voogdij hoort. Af en toe komt ze langs en doen ze leuke dingen. Wetende dat het weer een keer ten einde zal komen maakt de opgevulde leegte die Johnny in die dagen ervaart alleen maar zwaarder.

Het maakt het drama kleinschaliger en intiemer dan te verwachten viel met de wereld van showbusiness als decor. Daarom is het eindshot misschien iets te beladen: nadat Johnny volkomen impulsief de hotelreceptie gebeld heeft om uit te checken neemt hij de auto en begint te rijden, naar God weet waar. Somewhere. Dan zet hij het bakbeest aan de kant van de weg en gaat lopen, met een glimlach op zijn gezicht. Het besluit om zijn leven weer op te pakken wordt tot bijna clichématige proporties opgeblazen, terwijl het weifelende telefoongesprek met de receptie van een paar minuten ervoor misschien een passender einde was geweest.

Maar goed, we hebben het hier over de enige smet op een verder smetteloze film.

The Son of No One is een grimmig drama dat anderhalf uur sfeer ademt. De tragische en bruuske opbouw belooft een boel: informatie wordt mondjesmaat aan de kijker gevoed zonder uitleggerig te zijn. De sterke acteurs leveren bovendien sterke prestaties.

Maar wanneer het leeuwendeel van de informatie halverwege de film gegeven is, begint de film in herhaling te vallen en wordt het einde langzaam maar zeker heel voorspelbaar. De sterke acteurs worden bovendien in vreemde situaties geplaatst en hun handelingen roepen meer vragen op dan dat ze antwoorden geven.

En daar ligt de doodzonde: een sterk begin waar door de tweede helft maar weinig van over blijft.

Larraín is een meester in het deconstrueren van historische figuren of gebeurtenissen; dat heeft hij laten zien in NO, Neruda, Jackie, en nu ook alweer in Spencer. De beelden van Mathon, de aankleding, het acteerwerk van de gehele cast, en de muziek van Greenwood: het is allemaal subliem. Maar die andere titels gebruikten de deconstructie om iets wezenlijks te vertellen over méér dan hun onderwerp, doorgaans over de kracht van verhalen en mythevorming. Spencer mist dit en daarmee ook wat noodzaak: Larraín blijft hangen in een mooie, empatische vertelling over de Princess of Wales, slaagt daarmee waar Hirschbiegel jammerlijk faalde in 2013, maar wie de beklemming van het huis Windsor door de ogen van Diana wil meemaken, kan ik misschien nog beter die beruchte horroraflevering van The Crown aanraden.

Het eerste halfuur is werkelijk dramatisch. Pijnlijk onleuke humor moet duidelijk maken hoe ongemakkelijk ons hoofdpersonage in de wereld staat, maar dat levert wel een half uur pijnlijk onleuke humor op. Daarna word het geheel iets beter, wanneer men zich iets meer op het talent van McCarthy, Hart en Jenny richt. De volledig overbodige rol van Statham, een man die ik sowieso niet heel goed kan hebben, helpt helaas niet.

Het is, al in al, fijn dat de beste rollen in een actiekomedie ditmaal door vrouwen worden ingevuld. Wel was het leuk geweest als Feig deze dames in iets anders dan een totaal uitgekauwd verhaaltje had laten schitteren.

Luie Lucas

Nu ben ik niet de grootste Star Warsfan, maar dit vond ik toch wel abominabel slecht. Het acteerwerk is om te huilen, vooral van Hayden Christensen, die erin slaagt een personage nog houteriger neer te zetten dan Mark Hamill in de originele trilogie, maar helaas ook van Ewan McGregor en Natalie Portman.

Nu zijn de dialogen wel van zo'n erbarmelijk laag niveau

Slechterikken Palpatine en Dooku worden zo waar nóg minder uitgediept, waardoor hun dreiging zo'n beetje non-existent wordt: alsof er van de kijker wordt verwacht dat die dat er zelf allemaal wel in zal zien. Inderdaad worden hun kwade bedoelingen niet bijzonder subtiel gesuggereerd (al duurt het wel érg lang voordat de Jedi het allemaal door beginnen te hebben), maar dat kan toch beter? Had George Lucas daar niet iets meer moeite in kunnen stoppen?

Helaas is Lucas een luiwammes gebleken in dit deel. Niet alleen stelt het verhaal van dit deel geen ene zak voor, ook de vormgeving is van een niveau waar enig zelfrespecterend regisseur zich kapot voor zou schamen. Lucas heeft zijn acteurs eenvoudigweg voor een green screen geplant en vervolgens al die tenenkrommende en uitleggerige dialogen met een oersaaie cameravoering vastgelegd.

Dat zo'n beetje álle, maar dan ook werkelijk álle achtergrond van de personages (en zelfs een handvol personages zelf) in werkelijk de héle film uit lelijke CGI bestaat biedt ook geen enkele soelaas.

Star Wars Episode II: Attack of the Clones is een regelrechte aanfluiting, en iets waar Lucas zich diep voor mag gaan schamen. Als kunstenaar zijnde, want als zakenman is de beste man natuurlijk meer dan geslaagd.

P.S. En die wipes... breek me de bek niet open over die wipes...

Beter dan de vorige, maar wát een tergend slechte dialogen weer.

Ook het acteerwerk is nauwelijks verbeterd; iedereen, met Hayden Christensen op een fenomenaal dieptepunt, dreunt gewoon zijn of haar tekst op met net zoveel emotie als... als iets emotieloos.

Gelukkig gebeurt er nu tenminste wat, ook al is dat het ene stompzinnige gevecht na het andere.

Verhoeven heeft er een handje van om slechte acteurs slechte dialogen in de mond te leggen, ze in absurde situaties te plaatsen en daar veel seks en expliciet geweld over uit te storten. Daarom is het zo leuk om te zien hoe hij dat hier - in deze missing link tussen Top Gun en Triumph des Willens - tot in het extreme doorvoert en het daarbovenop volledig naar eigen hand weet te zetten. Subtiel is het niet, maar scherp is deze ontleding van de Amerikaanse machocultuur alleszins.

Na een hoopvol stemmend eerste halfuur, een rampzalig gemonteerd en geschreven middenstuk en een oersaaie, voorspelbare afsluiter doorspekt met alle denkbare clichés voelt het bijna als een opluchting dat het voorbij is. Smith en Robbie waren twee lichtpuntjes in een film die de gekte van zijn hoofdpersonages mist, maar Leto, waar ik toch ook wel benieuwd naar was, wist me voornamelijk te irriteren met zijn Deppiaanse flauwigheden.

Wat een broeierige film en wat een fenomenale Swanson! Het is interessant wat Wilder weet te bereiken: de karikatuur die Swanson neerzet; de vaak komische dialogen; de luchtigheid waarmee naar het oude Hollywood (en Swansons carrière) wordt verwezen... het maskeert tot driekwart de film in het schrijnende drama dat eronder verborgen ligt. En wanneer Wilder dat vervolgens tevoorschijn tovert, komt het dan ook aan als een mokerslag. Hartverscheurend (mooi) is dat ene shot, waarin Norma Desmond langs alle verstilde politieagenten en journalisten de trap afdaalt, volledig in het ongewisse over de realiteit en de verschrikkelijke misdaad die ze begaan heeft. "I'm ready for my close-up now, Mr. DeMille."

Ik heb me er eindelijk maar aan gewaagd, grotendeels omdat het de nr. 1 van mjk87 is, en teleurstellen deed Sunset Blvd. zeker niet!