Opinions

Ik vind Dreyer zelf het meest slagen met La Passion de Jeanne d'Arc en Vampyr. Voornamelijk omdat hij laat zien hoe briljant hij sfeerbeelden kan laten spreken: Jeanne d'Arc bevat als stomme film maar een handjevol intertitels en Vampyr als geluidsfilm evenzoweinig gesproken dialoog.

Met Vredens Dag begint hij meer te werken met dialoog, maar nog altijd is dit spaarzaam op het gebied van informatieverstrekking: gevoelens en innerlijke strijd moet van de gezichten worden afgelezen en uit de beelden worden opgemaakt.

Daarom voelen Ordet en vooral Gertrud wat geforceerder aan: alles wordt uitgesproken door de personages in plaats van dat de mooie beelden voor zich spreken, waardoor deze wat ondergesneeuwd raken door de theatrale teksten. Gertrud bevat daarbovenop nogal uitdrukkingsloos acteren en een hoofdpersonage dat net iets teveel over dezelfde principes doorzevert zonder haar medespelers daarbij aan te kijken. Met twee uur wordt dat misschien net iets te veel.

De Jarmusch Touch

De film mag dan op sommige plekken rommelen - de montage loopt soms wat stroef, we kennen beter camerawerk van Müller en enkele grappen hadden wat scherper geschreven en/of gebracht mogen worden - maar toch is Ghost Dog genieten van begin tot eind.

Jarmusch gooit van alles door elkaar en maakt er een postmodern feest van: een zwarte samoerai uit de hiphopscene versus cartoonverslaafde, aftandse maffiosi. Een trage actiefilm, een onderkoelde misdaadfilm, een eigentijdse western, een tragische komedie, een grappige tragedie; Ghost Dog is het allemaal.

En dan zijn er nog de geweldige rollen van Isaach de Bankolé en Gary Farmer en de fantastische soundtrack van RZA.

Heerlijk. Half puntje erbij.

Ik begrijp eigenlijk niet dat deze film zoveel lager scoort dan het eerste deel. Correct: de film is verre van goed, maar waar deel één saai, clichématig en voorspelbaar is, daar is dit deel een heel stuk enerverender en neemt het zichzelf een heel stuk minder serieus. "It's a psychedelic experience," aldus Cage. Ik ben het met hem eens.

Het is jammer dat Feig, die toch een originele aanpak van de oorspronkelijke Ghostbusters voor ogen had, zijn creatie zo laat leunen op datzelfde origineel. De themesong, het logo, de auto en de pakken, Slimer, de cameo's, etc: het houdt niet op. Het had Feig gesierd als hij het minder op nostalgie had gegooid en meer aandacht had besteed aan een origineel verhaal en stijlvollere regie. Nu lijkt het zwakke plot een soort excuus te zijn geworden om Ghostbuster-parafernalia te kunnen etaleren.

Wat de film uiteindelijk redt zijn de hoofdrolspelers. Van McCarthy zal ik misschien nooit een enorme fan worden, maar Wiig is prima, Jones is erg leuk en McKinnon is om verliefd op te worden. Ook de bijrol van Hemsworth als domme mooiboy is een prettige toevoeging. De grapdichtheid ligt hoog (en soms net iets té hoog; Feig had makkelijk wat mindere grappen kunnen weglaten) en de acteurs hebben er zichtbaar lol in, wat de aandacht er gemakkelijk bij houdt.

Hier had, tot mijn verrassing, nog best veel ingezeten, maar helaas wordt niet alle potentie ingelost. Dat gezegd hebbende is alle haat die deze komedie over zich heen heeft gekregen danig overdreven.

Bijzonder sfeervol, maar dit is met Fincher als regisseur wel te verwachten. Wat dan weer tegenvalt is dat halverwege de film alles zich in razend tempo begint op te lossen. Wanneer alle puzzelstukjes allemaal in elkaar gevallen zijn, is alles zo vluchtig gepasseerd dat het onduidelijk is of de climax al is langs gekomen.

Dat de film daarna nog een half uur doorzet helpt ook niet. Feit is nu eenmaal dat de affaire rondom Wennerström een stuk minder interessant is en daarmee niet bijzonder geschikt om een thriller zo langzaam mee af te sluiten.

Een voldoende, vanwege de sterke opbouw, de acteerprestaties en de fantastische sfeer die Fincher zoals altijd weer neer weet te zetten. Maar helaas wordt de film halverwege te gehaast, om het laatste half uur te langdradig achter zich aan te hebben slepen.

Joaquin Phoenix is steengoed en heeft ook het meest interessante personage te vertolken. Verder voornamelijk bekwaam geregisseerde maar uiterst voorspelbare bombast zonder al te veel diepgang.

Mooie karakterschets, maar het is jammer dat de film samen met de relatie als een nachtkaarsje uitging. Rodolfo vond ik persoonlijk nu eenmaal een iets interessanter en tragischer personage. Gelukkig is Paulina Garcia een mooie, charismatische verschijning en toont regisseur Lelio lef door zijn publiek zo'n onromantisch, onsentimenteel en tegelijkertijd hoopvol einde voor te schotelen.

Erg fijn. Het is allang geen verrassing meer dat Zuid-Koreanen prima met genrehutspotjes uit de voeten kunnen komen. Wel blijft het natuurlijk bewonderenswaardig dat een film in een dergelijk laag tempo voor de volle 156 minuten spannend blijft, om in het laatste half uur zelfs een heuse nagelbijter te worden. Knappe film, mooi gemaakt ook, met een fascinerende combinatie religie, occultisme en detective. Nu al zin in een herziening!

Ik zal nooit een gigantische fan van de hyperstilist Wes Anderson worden, maar ik moet nageven dat ik me in de bios toch zeker zeer vermaakt heb met dit absurde sprookje. Het dreigt allemaal vaak net iets te quirky te worden, maar gelukkig is daar Ralph Fiennes, die grandioos weet om te gaan met de strakke regie van Anderson. Die stijl wil de overige acteurs nog wel eens belemmeren in hun kunnen (Jeff Goldblum sprekend in volzinnen?), maar het levert wel een plaatje van een film op, met op de achtergrond ontelbare kleine details die een herziening vrijwel noodzakelijk maken.

Hmm, als ik dit zo teruglees zal het me niks verbazen als ik 'm ooit nog een half puntje meer geef, maar voor nu: 3,5*.

"Life in space is impossible." Alleen al de openingszin deed mijn adrenalinepeil stijgen. Om tot het moment dat mijn hoofd het kussen raakte niet meer te zakken. Maar perfect is de film allerminst.

De eerste helft van Gravity is adembenemend. Letterlijk: ik betrapte mezelf er meerdere malen op mijn adem in te houden. En wat heet; het eerste kwartier alleen al is een fenomenaal stukje cinema. De camera deint, scheert, zwaait en slingert. De hoofdpersonages en de situatie worden geïntroduceerd, we krijgen een overzicht van de ruimte en de ramp voltrekt zich al meteen. Allemaal in één kwartier. En allemaal in één wervelend shot.

Natuurlijk is er van camerawerk nauwelijks meer te spreken als we het over de majestueuze single-shots van Lubezki hebben: met uitzondering van de gezichten van Bullock en Clooney komt alles uit de computer. Hier zou je gemakkelijke kritiek op kunnen hebben, maar de vakkundigheid waarmee het allemaal is gemaakt doen dat wel verstommen. Zelden heeft CGI er zo overtuigend en zo mooi uitgezien. Die Oscarnominatie heeft Gravity alvast in zijn zak (en de winst waarschijnlijk ook wel).

Het zal meehelpen dat het 3D-gebruik fenomenaal, want heerlijk subtiel, is. Net als met montage werkt het 't best wanneer je er je niet van bewust bent en Cuarón snapt dat. Het 3D valt pas op bij momenten wanneer objecten of personen dichterbij de camera komen, met als resultaat dat de leegte van de ruimte ook écht eng leeg aanvoelt.

En ook de soundtrack mag er wezen. In de ruimte is geen geluid en eindelijk weer eens een film die dat feit naar eigen hand durft te zetten. Explosies, botsingen en verwoestingen zijn allemaal geluidsloos. Het enige dat hoorbaar is, is de versnelde ademhaling van de acteurs. En als de zuurstof opraakt betekend dat pas echt een oorverdovende stilte. Saai? Integendeel: claustrofobisch en naargeestig is het, deze suggestie van totaal isolement. De dreigende score van Price is er een goede aanvulling op.

Audiovisueel dus tiptop in orde. Tot daar kan ik me op zich prima vinden in James Cameron's beoordeling van de film als "I think it's the best space photography ever done." Zelfs zijn mededeling dat hij het "the best space film ever done" vindt kan ik op puur audiovisueel vlak begrijpen: het is zelden mooier gedaan. Maar dan loopt het spaak bij mij. Cameron zei dat hij, bovenal, onder de indruk was van "the human dimension."

Van de regisseur van films als Avatar, Titanic, Aliens en The Terminator had zo’n opmerking bij mij al wel één of twee opgetrokken wenkbrauwen moeten opleveren. Dat deed het niet, en dat is wellicht ook de reden dat ik Gravity, ondanks alle bovengenoemde pluspunten, als een kleine teleurstelling ervoer. Ik hoopte op die “human dimension”, maar achteraf gezien hadden ze die beter achterwege kunnen laten. Cuarón maakte een film die vooral een visuele ervaring moest zijn. Een film die de enorme leegte van de ruimte als claustrofobisch en beklemmend moest neerzetten. Een thriller die met een minimale opzet 90 minuten spanning oplevert. Slechts twee acteurs. Een audiovisueel kunstwerk. De personages hadden weinig meer hoeven zijn dan marionetten om dat te bereiken. En ergens waren ze dat ook: redelijk lege individuen waarbij vooral hun hyperventilatie ertoe deed.

En daar is op zich weinig mis mee in een film die daar toch niet om draait. Het gaat pas schuren wanneer gepoogd wordt Bullock en Clooney meer mee te geven dan ze kunnen dragen. Had dr. Stone echt zo’n sentimenteel achtergrondverhaal nodig om haar overlevingsdrang te motiveren? Natuurlijk niet. Haar monoloog over het rode schoentje, aangevuld met aanzwellende violen, voelt eerder geforceerd aan omdat het zo’n tergend simplistische poging is een vlak personage diepgang te geven.

Minder dialoog (nóg minder? Ja, nóg minder) was de film waarschijnlijk ook ten goede gekomen. Het script was te aanwezig; de dialogen waren té gekunsteld. De monologen van Bullock tegen zichzelf en de comic relief van Clooney waren herrie in een heel erg gewenste stilte. Die naargeestige stilte die de film op zoveel momenten naar een hoger niveau wist te tillen.

Dit alles begint vooral in de tweede helft naar voren te komen. Het helpt ook niet dat Bullock vanaf dat moment in het één na het andere probleem verzeild raakt. Na de tweede botsing met het puin ontstaat er een vuurzee in de ISS, blijft de parachute van de reddingcapsule hangen, blijkt ze zonder brandstof te zitten en dreigt ze, eenmaal weer op Aarde, ook nog eens bijna te verdrinken. Te veel van het goede.

Murw geslagen door zoveel plotselinge bombarie verlaat je de zaal, nog steeds met je hartslag op 120. De film doet wat ie doen moet, maar het is jammer dat Cuarón naast de technologische kant zo weinig durfde te verrassen.

Een film die wisselt tussen sympathiek (zoals de scènes rondom de urineweginfectie, Mr. Jingles en de eeuwige strijd tussen Percy en de rest) en tenenkrommend sentimenteel (met als dieptepunten Clarke Duncan als analfabetische reus die bang is in het donker en diens monoloog over de pijn in de wereld, de genezing van Mrs. Moores en de flashbackstructuur).

De balans wordt in de eerste twee uur mooi opgemaakt door de nog relatief luchtige toon, waar de clichématige trucjes herkenbaar maar acceptabel zijn. Helaas slaat het sentiment in het laatste uur volledig door en gaat het gebrek aan grijstinten af en toe wel erg storen.

Zonder enige verwachting begon ik aan The Grey. De verassing was bijzonder aangenaam.

Al vanaf het begin wordt er een naargeestige en kille sfeer gecreëerd, geholpen door de gepijnigde blik van Neeson als John Ottway en diens grimmige voice-over (die gelukkig verder nauwelijks terugkeert). Het mooi vastgelegde, besneeuwde landschap houdt deze sfeer de rest van de film met groot gemak vast.

Het hoogtepunt van de film is dan ook meteen het eerste half uur, dat enkele meesterlijke scènes bevat zoals de vliegtuigcrash, wat één van de beste in cinema is van de afgelopen jaren, en de daaropvolgende langzame sterfscène van een passagierslid. Daarna bouwt de sterk op als een overlevingsthriller waarbij het tempo consequent wordt vastgehouden: rustig maar nooit zo traag dat de spanning inkakt.

Die momenten dreigen zich overigens wel aan te dienen wanneer de wolven in beeld komen: hoe vluchtig het ook is, ze zorgen te vaak voor goedkope schrikmomenten die de verder constant te snijden spanning doorbreken. De overheersende dreiging van hun onzichtbare aanwezigheid is nu eenmaal vele malen indrukwekkender dan hun sporadische aanvallen.

Gelukkig staan er tegenover de wolven enkele redelijk uitgewerkte personages en is Liam Neeson imposant als menselijke tegenhanger van het alfamannetje. Grijzend en met zijn lange gestalte kijkt hij met trieste ogen het sneeuwlandschap in, af en toe in gedachten bij zijn vrouw.

Daar wil ik een alinea aan wijden: de flashbacks die hierbij gepaard gingen zijn namelijk zeldzaam goed uitgewerkt. De momenten waarop Ottway goed als fysiek uit zijn veilige warme dromen wordt weggerukt (zoals tijdens de turbulentie in het vliegtuig of na de crash in de sneeuw) zijn zo fascinerend vormgegeven dat ze afleiden van de eventuele clichèmatigheid die deze flashbacks bevatten. Bovendien wordt de uiteindelijke verklaring van de terugblikken aan het eind niet sentimenteel uitgemolken maar in een enkel alleszeggend shot gegeven. Less is hier overduidelijk more.

Het einde is bovendien goed gekozen. Natuurlijk is Ottway gedoemd te sterven, omringt door een roedel agressieve wolven en niets meer dan een mes en een paar scherven om zich te verdedigen. Ook al is het duidelijk dat hij niet zonder slag of stoot ten onder zal gaan heeft Carnahan er goed aan gedaan een verleidelijke laatste actiescène weg te laten. De integriteit van het drama blijft zo tot de allerlaatste minuut gewaarborgd.

Al met al een thriller die het niet van zijn plot, maar des te meer van zijn uitvoering moet hebben.

Ongelooflijke aanfluiting. Vreselijk acteerwerk en, misschien nog wel de grootste dooddoener voor een horrorfilm, belachelijk voorspelbaar.

Wat me voornamelijk opviel was de enorme angst voor telefoons die blijkbaar bij alle personages in de film heerst. Er hoeft er maar één af te gaan en alle ogen schieten paranoïde naar het toestel.

Ik heb me voornamelijk doodgelachen en doodgeërgerd. Doodsbang was ik daarentegen nooit.

Guardians of the Galaxy doet heel veel goed. Ze neemt zichzelf totaal niet serieus, wat voor een Marvelfilm heel fijn is (nu DC nog, zou ook leuk zijn). De cartooneske look van de film kon ik, al hoef je me er niet voor wakker te maken, wel waarderen: al die vrolijke kleuren en groteske bad guys maken het lekker luchtig, net als de terugkerende jaren '70-hitjes. En natuurlijk Chris Pratt weet de film goed te dragen: zijn mimiek alleen al is bijna de moeite waard (en maakt zijn status als modern sex symbool de meest onwaarschijnlijke ooit) en de openingscredits zijn goud waard.

Maar ja. Dan zijn er helaas wat minpunten. Dat zijn er, als ik er over nadenk, minder dan dat er pluspunten te vinden zijn, maar helaas wekten ze sporadisch toch net iets te veel ergernis op om mijn score naar een voldoende te trekken.

Allereerst Rocket the Raccoon. Het kan aan mij liggen, maar die opgewonden standjes met een Napoleoncomplex heb ik nooit grappig gevonden: ook aan Timon (van Pumbaa) en Lefou (van Beauty and the Beast) ergerde ik me altijd groen en geel. Disney heeft daar blijkbaar nogal een handje van. Ook in dit geval is het een nét iets te gemakkelijke poging tot humor: laat een personage in een stressvolle situatie volledig over de rooie gaan, iets dat contrasteert met zijn geringe lengte, en ta-da: lachen, gieren, brullen.

Dan is er die Apatow-achtige "bro"-sfeer, die voornamelijk door Pratt gedragen wordt. Nu heb ik al geschreven dat Pratt dit op een erg leuke manier doet, en ook zou ik niet willen suggereren dat het niet op zijn plaats is (integendeel, ik vind het een leuke toevoeging). Maar James Gunn lijkt er toch minder mee overweg te kunnen. Slechts wanneer hij Pratt gewoon, zonder al te veel heisa, zijn ding voor de camera laat doen komt het uit de verf, maar op het moment dat er geknipt moet worden, of als er veel actie en/of CGI in het spel komt, verdrinkt Pratt's spel soms daar gewoon in en gaat veel van de timing verloren.

En tja, nu is de actie vaak niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het gaat in de film voornamelijk om de interactie tussen de personages - iets dat sporadisch geslaagd is - maar het grote stuntwerk is niet veel meer dan standaard.

Kortom: een leuke avonturenfilm om een keer op te zetten, maar veel meer dan één kijkbeurt zit er voor mij niet in vrees ik.

Ik heb voor de zekerheid mijn recensie voor deel 1 er nog maar eens bijgepakt. Want vond ik Vol. 2 nou echt beter? Toch wel. Waar de meeste humor in Guardians of the Galaxy verdronk in de actie en het stuntwerk, daar komt dit in zijn vervolg veel beter tot zijn recht. De openingsscène is net zoals zijn voorganger geweldig, maar het verhaal blijft hier toch echt wat dichter bij de personages zelf (hoewel tegelijkertijd het hele universum weer op springen staat), de actie is minder bombastisch (al zegt dit misschien meer over deel 1) en meer van het luchtige 'swashbuckler'-type, wat beter bij de gehele toon past, en de grappen zijn mooier gedoseerd (Pac-Man; Hasselhof). En Rocket heeft minder dia- en monoloog, wat een verademing is. Dat het naar het einde toe allemaal wat sentimenteler wordt, hoort er dan misschien maar bij. De kleine brok in m'n keel was althans echt.

Onderhoudende dramafilm die redelijk meesterlijk wisselt tussen pathos en komedie, sentiment en horror. Gwoemul is geen rechttoe rechtaan monsterfilm, maar verrast als geslaagd familiedrama. Het vreselijk lage gemiddelde wil er bij mij dan ook niet echt in.