Opinions

Als horrorfilm nogal pover, daarvoor worden de clichés misschien net iets té veel (alhoewel ongetwijfeld doelbewust) omarmd. Maar als messcherpe komedie is de film fantastisch geslaagd. Dat de film nooit echt eng wordt, en spanningsopbouw en catharsis opgeeft voor plotselinge cuts naar de hilarische mindfuckscènes rondom de kurkdroge kantoorklerken, doet ook wel suggereren dat dit bewust zo gedaan is. The Cabin in the Woods is geen horrorfilm, zelfs geen postmoderne. Wees voorbereid op keiharde meta, waar de vondsten even simpel als briljant zijn.

Goed acteerwerk en prima regie, maar het blijft theater. Echt cinema wordt het ondanks de scherpe montage en kadreringen nergens. En al zijn de dialogen snedig, ik kon alleen maar bedenken hoe het op het toneel beter tot zijn recht moet komen.

Tom Hanks is weer lekker Tom Hanks in dit lichtvoetige drama. We vallen meteen in die vreselijk weeïge kerstsfeer, maar gelukkig duurt het niet lang voordat de ramp zich aandient en we Chuck moeten volgen in zijn nieuwe leven op het eiland. De acteerprestatie is niet onverdienstelijk, maar zoals ik al zei: erg op z'n Tom Hanks, die het met zijn Joe the Plummer-uitstraling weer erg veilig en op de vlakte houdt. Desondanks waren het de scenes die zich daar op dat eiland afspeelden die de meeste indruk maken, mede door het gebrek aan muziek tijdens dit segment. De stilte en rust geven samen met de schitterende plaatjes een bijna gekmakend beeld van de eenzaamheid. Maar wanneer hij als door een wonder weer terugkomt in de bewoonde wereld zwellen die verdomde violen helaas weer aan en komen we, hoewel het voorjaar lijkt, weer in dezelfde zoetsappige kerstsfeer terecht. Chuck's vrouw mag hem misschien verlaten hebben, en een nieuw leven zijn begonnen, het weerhoudt Zemeckis er niet van heftige zoenscenes in de stromende regen tussen Hanks en Hunt te laten afspelen. Met opzwepende violen natuurlijk. Plus natuurlijk een hoopgevend einde omdat het grote Amerikaanse publiek anders boos wordt.

Conclusie: Had meer Wilson en minder Hunt kunnen gebruiken, als je het mij vraagt. Sentimenteel. 2 sterren.

Door de vlotte camera en de evenzo vlotte montage een hele hippe film. Hierdoor ziet de sloppenwijk er ook lekker hip uit en mist de film zijn punt een beetje: namelijk dat armoede heel vervelend is.

Dat de film desondanks dat bijzonder boeit en er bovendien prachtig uitziet maakt dat hij dan wel weer vier sterren van me krijgt.

Zo'n klassiekerstatus wekt bij mij altijd een beetje scepsis op: inmiddels zullen er toch wel betere films gemaakt zijn na deze Greatest Film of All Time? Dat is zonder twijfel het geval, maar desalniettemin is Citizen Kane meeslepende cinema van de bovenste plank over één van de meest fascinerende personages uit klassiek Hollywood.

Het is jammer dat eigenlijk alles wat in de documentaire verteld wordt door het nieuws al uitgebreid behandeld is. Daar is het Poitras kennelijk ook niet om te doen (ze heeft zelf meegeholpen alles de wereld in te helpen alvorens deze documentaire in elkaar te zetten) en ze biedt daarnaast dan ook een bijzonder interessant portret van de aanloop naar alle onthullingen en hoe die periode door de mensen achter de schermen beleefd werd. Dat helpt en maakt Citizenfour een hoogst noodzakelijk werk dat het hoogste bestaansrecht heeft. Maar toch is het balen dat de feiten die worden genoemd je al zo bekend zijn, waardoor de documentaire toch wat van zijn impact verliest.

Toen de film in 2009 uitkwam, is het geheel een beetje aan me voorbij gegaan. De titel, poster en synopsis die ik af en toe tegenkwam spraken me niet enorm aan en ik verwachtte er dan ook een vrij standaard kinderfilmpje van. Pas toen ik erachter kwam dat dezelfde schrijvers en regisseurs verantwoordelijk waren voor het fantastische The Lego Movie begon ik nieuwsgierig te worden. En over een aangename verassing gesproken!

Heerlijk onzinnig, dit verhaaltje, maar gelukkig zijn de makers zich hier goed van bewust en besteden ze des te meer aandacht aan kleine details en etaleren ze in sneltreinvaart de ene na de andere geslaagde grap, al dan niet lekker subtiel op de achtergrond, wat de herkijkwaarde aanzienlijk vergroot. De vlotte humor (óók, misschien wel vóóral, voor de wat oudere kijker), innemende personages en prima animatie zorgen dat Cloudy with a Chance of Meatballs meer dan genoeg krediet opbouwt om de ietwat moraliserende boodschap aan het eind te vergeven.

Lord en Miller smaken naar meer!

Bij het verlaten van de zaal twijfelde ik over mijn mening. Ik was enerzijds blij dat de film voorbij was, maar anderzijds had ik gemerkt hoe ik hoe langer hoe meer gefascineerd raakte door de gekunstelde dialogen en het statische camerawerk: het voelde af en toe aan als een theaterstuk. Wat niet per se slecht is, het vereist alleen wat gewenning.

Want, en love it or hate it, het is overduidelijk dat Cronenberg precies de film gemaakt heeft die hij heeft willen maken. Het resultaat is een kille, onmenselijke en ronduit surrealistische film zonder duidelijk plot maar mét DeLillo's schitterende dialogen die het verhaal voortstuwen. Niet zonder moeite, maar toch... de actie is schaars: achteraf gezien waren de filosofische mijmeringen erg welkom.

Bijzonder boeiend.

Toch wel met enige verwachtingen gaan kijken, nadat meerdere mensen me met grote ogen aankeken nadat ik ze antwoorde dat ik Crash nog niet gezien had. Helaas mensen, de verwachtingen zijn niet ingewilligd.

Ik begreep dat de film een subtiele studie naar racisme in de grote stad moest zijn, en met die intentie is Crash overduidelijk ook gemaakt. Maar wat ik kreeg was misschien wel de meest onsubtiele karakterstudie die ik in lange tijd gezien heb.

Met slechte, clichématige dialogen en personages die elkaar door de mozaïekstructuur wegdrukken en nergens écht uit de verf komen, priemt Paul Haggis met zijn wijsvinger in ons gezicht en vertelt ons dat racisme overal loert. Zelfs wanneer we koffie bestellen, seks hebben of met onze moeder aan de telefoon zitten.

Een serie expliciet uitleggerige scènes moet dit duidelijk maken. Het wordt zó sentimenteel en ongenuanceerd gebracht dat je er moe van wordt.

De film begint alleraardigst, met een prettig lichtcynische ondertoon. Alle personages worden geïntroduceerd en de kwaliteit van alle acteurs wordt ferm onderstreept. Vooral Ryan Gosling en Emma Stone vormen een ijzersterk duo en hun scènes samen (al zijn dat er maar weinig) behoren tot de beste, want meest naturelle, uit de film.

Wat jammer is, is dat die toon niet wordt voortgezet: naar de tweede helft toe maakt het cynisme plaats voor schaamteloos moralisme en moeten we aanhoren hoe je toch beter trouw aan jezelf kan blijven en dat (hoe MM het zo mooi verwoordt) "je je looks wel een make-over kan geven, maar je hart niet."

Wat verder mist, is die 'crazy, stupid' en vooral scherpe ontleding van het onderwerp 'liefde' uit de titel. Want hoeveel issues er ook behandeld worden, de film blijft helaas altijd aan het oppervlak steken en zegt uiteindelijk vrij weinig dat niet van clichés gespeend is. En dat is zonde, want de acteurs en de dialogen waren venijnig genoeg om met gemak door dat oppervlak heen te prikken, hád de film die cynische ondertoon maar volgehouden!

Desalniettemin is de film in zijn opzet geslaagd: een tragi(maar vooral)komisch relaas met een cast om je vingers bij af te likken. Er had veel meer in kunnen zitten, maar ook zonder die diepgang heeft de film nog genoeg vermaak te bieden.