Opinions

Wat een rotzooi. Inspiratieloze vertaling van het boek naar het scherm, waar geen moment rust genomen wordt door ofwel de bordkartonnen personages ofwel door Ron Howard. Hanks, McKellen en Tatou leggen elkaar en de kijker vluchtend en vluchtig de benodigde achtergrondinformatie uit terwijl Howard te pas en te onpas een albino tevoorschijn laat springen.

Oh boy, you are in for a show tonight, son!

Nolan neemt even de tijd met het zoeken naar een beetje tempo, maar wanneer hij eenmaal zijn ritme gevonden heeft en de film op gang komt als een episch actiespektakel, is de film werkelijk een adrenalinerush van begin tot eind. De bombastische muziek van Zimmer helpt hier zoals meestal goed bij.

Het is daarentegen jammer dat de actie meteen het beste aspect van de film is geworden. Het is dan ook wel héél goed neergezet, maar leidt af van interessante personages als slechterik Bane, fenomenaal neergezet door Tom Hardy, die alleen maar lichaamstaal en stemgeluid tot zijn beschikking (en blijkbaar nodig) had om te kunnen imponeren. Wanneer het plot tegen het einde aan in hoog tempo vordert, komen we erachter dat Bane nooit leider van The League of Shadows was en binnen een paar minuten wordt hij maar meteen tegen de muur geknald, met een flauwe oneliner van Selina Kyle volgend. Het werpt een enorme schaduw over het voorheen beangstigende personage heen, die hiermee voor de rest van de film vergeten wordt en er alleen een imago als henchman aan over gehouden heeft.

Het is de grootste zonde van de film, die na bezinking de vorige film toch niet heeft weten te overtreffen: waar The Dark Knight iets nieuws aan het genre toevoegde door van de superheldenfilm een rauwe misdaadthriller te maken, is The Dark Knight Rises toch wel "gewoon" een superheldenfilm. Vakkundig gemaakt, maar met spectaculaire actie die vooral de teleurstellende eenvoud van het spanningsmechanisme moet verbloemen: zo origineel is een tikkende tijdbom al decennia niet meer. Daarentegen heeft TDKR hiermee wel iets dat in The Dark Knight mistte: een concrete opbouw.

Die verbloeming werkt daarentegen aardig, en er staan gelukkig tal van verbluffende scènes tegenover, met als hoogtepunten de vliegtuigkaping in het begin en de scène in het stadion. Bovendien leveren alle acteurs een prestatie van formaat, in het ergste geval tegengehouden door een ietwat middelmatige uitdieping in Nolan's script.
Het einde zal ongetwijfeld voor een brede glimlach zorgen, al moet ik zeggen dat ik op iets veel grimmigers gehoopt had.

Wat misschien wel de grootste troef van de film is, is hoe het er in slaagt het verhaal daadwerkelijk af te ronden en een mooie link weet te vinden tussen de twee eerste films, die toch redelijk los van elkaar stonden. Het maakt de film een mooie afsluiter en een zeldzaam goed derde deel.

The Day After Tomorrow

Schitterende visual effects kunnen niet voorkomen dat The Day After Tomorrow zichzelf helemaal ondersneeuwd in zijn pretenties. Emmerich weet de ongeloofwaardigheid vaak genoeg te camoufleren en de spanning af en toe bekwaam op te bouwen, zoals wanneer een muur van water de straten van Manhattan binnendringt, maar slaat hier ook vaak genoeg in door: wanneer het vliegtuig turbulentie ervaart dreigt een stewardess meteen verpletterd te worden door een karretje; als Sam zijn vader belt verdrinkt hij bijna en als de achtervolgende (ja, echt) kou nog niet gevaarlijk genoeg is, zijn er ook nog hongerige wolven met scherpe tanden. Wat het toevoegt? Een paar seconden extra spanning, maar meer niet.

De grootschaligheid van de ramp bleef ook een beetje uit, althans gevoelsmatig: maar wat wil je ook als iedereen door de bibliotheek heen loopt, trachtend zijn of haar familie te contacteren, alsof het allemaal wat later gaat worden vanavond? Duizenden mensen dood, maar geen traan die gelaten wordt.

Dat sentiment daarentegen niet vreemd is bij Emmerich blijkt uit geforceerde scènes als met Jack’s vrouw en het kankerpatiëntje Peter en de openbloeiende liefde tussen Sam en Laura. Terwijl de film de potentie had een overlevingsdrama te worden, wordt er niks met de apocalyps gedaan wat we niet ook al in Goede Tijden, Slechte Tijden hebben kunnen zien.

Met enkel cliché's als emotioneel element in de film, overstemmen de onmetelijke computerbeelden het menselijke veel te veel, wat vooral blijkt uit het einde: er is verdomme een nieuwe ijstijd nodig gebleken om vader en zoon weer bij elkaar te brengen. Samen met de nergens subtiele moralistische ondertoon vormt deze laag het dieptepunt van de film, samengevoegd en -gevat in de volgende zin van de eeuwig geplooide Dennis Quaid: “De mens heeft de vorige ijstijd overleeft; we kunnen deze ook overleven. Als we maar leren van onze fouten.” Hij kijkt zijn partner even veelbetekenend aan. “Ik hoop dat ik de kans krijg om te leren van die van mij.”

Leerde Emmerich maar van die van hem. Maar nee, wat volgde was 2012.

Heel erg wilde ik dit een meesterwerk vinden. En tijdens de eerste helft slaagt Il Deserto Rosso hier ook bijna in: de kadreringen, het kleurgebruik, het tempo en de weifelende blikken tussen Vitti en Harris zijn allen schitterend.

Maar als Giuliana's mentale gezondheid dan zijn dieptepunt bereikt merk ik toch weer hoeveel moeite ik heb met Italiaans acteren: melodramatisch enerzijds en door het theatrale ook weer afstandelijk. De subtiliteit die Vitti toonde tijdens de eerste helft is pleite en de band die ik langzaam met haar personage had opgebouwd ontglipt.

Hoewel Antonioni door de fenomenale cinematografie mijn aandacht moeiteloos vast bleef houden mistte ik tegen het einde zo toch net dat ene beetje om voor de volle mep te kunnen gaan.

Wat overblijft is gewoon een erg, érg mooie film die om een herziening schreeuwt.

Kan me geen lachwekkender excuus voorstellen om Michael Keaton als slechterik op te kunnen dienen. Hij doet het goed, daar niet van, maar om nu te zeggen dat enig ander personage in dit van iedere logica gespeende wanproduct kan boeien...

Anderhalve ster voor Keaton en het einde.

Mijn god, wat een verschrikking. Het opent nog prima, met een dreigende bromtoon en de dito trackingshots die we van Elephant kennen, de betere film over naderend onheil.

Maar dan begint de flashback, en daarmee krijgen we de eerste tekenen van fletse regie en de potsierlijke dialogen die de volle zes kwartier aan zullen blijven houden. De focus op de lullige aan-uit-aan-uit-relatie tussen Khan en Diana boeit voor geen meter, en de film doet zijn onderwerp dan ook totaal geen recht.

Een suggestie

Waar Domestic Disturbance volledig de mist in gaat is het feit dat ze de kijker al onmiddellijk informeren over de ware aard van "Rick". De film beweegt zich verder namelijk zó exact volgens het boekje, dat iedere stap al ver van te voren te voorspellen is. Weg spanning.

Het enige dat nodig is, is een kleine aanpassing in de montage: de dialogen tuusen Rick en Ray en de moord op de laatste volledig weglaten. Dan heeft de kijker tijdens het resterende uur tenminste nog iets te doen gehad in plaats van de film uitzitten met twee vingers in de neus. Spreekt Danny nu wel of niet de waarheid?

Vaughn zou het ermee kunnen redden: hij acteert naar behoren en schakelt keurig heen en weer tussen good guy en bad guy. Het zou bovendien de rollen van Travolta en Polo, als tegenpolen in elkaars opinie over Rick, naar een wat hoger niveau sturen. Beiden moeten nu hun uiterste best doen met hun slecht geschreven personages die niet meer doen dan kibbelen over wie er gelijk heeft. Travolta is nu irritant omdat hij zo'n onrealistisch perfecte vader is die de waarheid natuurlijk gewoon onder ogen ziet en Polo is irritant omdat ze eerder gaat huilen voordat ze luistert naar het kind dat ze gebaard heeft.

Het eindgevecht dat we nu hebben had nog een soort goedmaker kunnen worden: vader gaat eindelijk volledig over het randje en wreekt de mishandeling van de bad guy op zijn vrouw en zoon. Helaas is het sla en schopwerk van een niveau waar nog wel eens juffen of meesters bij tussenbeide moeten komen.

Een conventionele, onbeduidende film die helaas gewoon niet slaagt als thriller. Terwijl dat er wel degelijk in had kunnen zitten.

Heerlijk voortkabbelend sfeerfilmpje dat volledig wordt gedragen door Lurie, Waits en Benigni en het schitterende camerawerk van onze eigen Robby Müller. Het plot doet er helemaal niet aan toe; liever focust Jarmusch zich op de interactie tussen de drie personages en levert scènes die stuk voor stuk een klein, eigen verhaaltje op zich zijn. Bijzonder memorabel zijn de "Sad and beautiful world" scène met een olijke Roberto en een bezopen Zack, "I scream for ice-cream", de ontsnapping en de vertederende dans van Roberto en Nicoletta.

Als de film dan uiteindelijk ten einde komt, moeten we moeite doen om ons te herinneren hoe de personages daar nu ook alweer precies terecht gekomen zijn. Zoals ik al zei, het plot doet er niet toe. De fotografie en de soundtrack binden de fragmentarische scènes aan elkaar waardoor er op de één of andere manier toch van een geheel te spreken is.

Een persoonlijke favoriet, wellicht zelfs mijn nr. 1: Down By Law leerde mij dat een film geen ingewikkeld camerawerk, hippe montage of snelle actie hoeft te bevatten om simpelweg meesterlijk te zijn.

Pure magie.

Een film die een tweede kijkbeurt verdiende en meteen een stuk beter uit de verf kwam dan die eerste keer in de bios.

Op de bijzonder briljante openingsscène volgen meesterlijk atmosferische momenten van een beeldschone rust, afgewisseld met ijzingwekkend spannende scènes die volledig gedragen worden door Gosling, die met zijn subtiele mimiek iedere denkbare emotie weet over te brengen.

Ook Mulligan en Cranston spelen bijzonder sterk, maar misschien wel de beste prestatie wordt geleverd door Oscar Isaac, die met lichaamstaal, intonatie en pure charme zijn Standard een enorme diepgang levert die ieder ander gemakkelijk aan zich voorbij had kunnen laten gaan.

Drive is een fascinerend portret van een Los Angeles bevolkt door archetypes uit haar eigen Hollywood: de zwijgzame held, de naïeve schoonheid, de schelm, de mentor, de maffioso, de bullebak, de domme handlanger, de femme fatale. Ze zijn er allemaal en bigger than life, maar gelimiteerd door de brute realiteit van het echte leven.

Inktzwarte humor, je moet ervan houden. Maar de mise en scene is zó briljant, de balans tussen humor en tragedie is zó goed gevonden en de melancholische sfeer is zó fantastisch neergezet dat de film met recht een klein meesterwerk genoemd mag worden.

Een serie bewegende Lucian Freuds. Maar dan heel erg grappig.

Na een teleurstellende Berberian Sound Studio toch stiekem wel benieuwd naar de nieuwste Strickland en deze maal viel het gelukkig niet tegen: wat een zintuigelijk spektakel!

Montorsi noemde de ijzersterke montage, het fraaie camerawerk en de fascinerende geluidsband (inclusief mooie soundtrack van Cat's Eyes) al, maar het kan geen kwaad om er nog even wat extra aandacht aan te besteden. Alles bij elkaar, en samen met de intrigerende setting (waar en wanneer speelt dit zich nu precies af? Waar zijn alle mannen? Wat doen die poppen tussen het publiek?) en het dito verhaal, maakt van The Duke of Burgundy een schitterend, magisch realistisch kunstwerkje.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen dan kan ik stellen dat het in de laatste akte wat teveel van hetzelfde begon te worden, maar gelukkig tovert Strickland daar dan weer een wonderschone scène uit zijn mouw (even tussen de benen van Knudsen door) waardoor je weer even verder kan.

Eén van de meer intrigerende films van dit jaar.