Opinions

Leuk gegeven, zo'n 20ste eeuwse Taming of the Shrew. Snedige teksten, vaak goed gevonden grappen en een ongelooflijk coole Heath Ledger maken de film op momenten zeker het kijken waard.

Jammer is het wel dat naast Ledger geen van de acteurs echt naar behoren presteert. Hierdoor gaat er veel timing verloren, en dat is op meerdere momenten funest voor de humor.

Ook teleurstellend is de volledig uit de lucht vallende transformatie van Verona: het ene moment een ongeïnteresseerde nihilist, het andere plotseling de gevoelige romanticus. Het maakt het geheel allemaal weinig geloofwaardig.

Desalniettemin een charmant filmpje, helaas met weinig herkijkwaarde.

Danny Boyle zei dat hij een actiefilm wilde maken rond iemand die niet kan bewegen. Daar is hij ruimschoots in geslaagd en om die reden verdiend de film wat mij betreft drie en een halve ster. Want hoe vlot en energiek de film ook mag zijn, de stijlvolle montage, vreemde camerahoeken en hippe soundtrack die in Trainspotting zo goed werkten, leiden nu iets te veel af van de hopeloze tragedie waarin het hoofdpersonage zich bevindt en dit maakt de film als drama minder geslaagd.

Hoewel licht teleurgesteld (wat meer aan de hype eromheen dan aan de film zelf ligt) toch nog flink genoten van dit staaltje cinema.

Pure poëzie op het scherm. De droomachtige beelden en soundtrack geven de film een ritme waar je als kijker langzaam in verdrinkt. Jansen en Muller spelen ijzersterk als verliefd koppel.

De zeer kunstzinnige en tegelijkertijd toegankelijke film blinkt uit op vrijwel alle formele fronten. De cinematografie en sound design noemde ik hierboven al, net als de acteerprestaties. Maar ook de montage mag er wezen: de subtiele raamvertelling van de film als flashback werkt bijzonder goed. In het nawoord van de film vertelde Van Ginkel vanavond na de voorstelling hoe er drie weken voor het filmen besloten werd de voice-over van Evy weg te laten en de montage om te gooien. Hij had geen betere keus kunnen maken. De beelden met weinig woorden zeggen meer dan genoeg, net zoals de lichaamstaal van de hoofdpersonages.

Het einde voelde daarentegen iets te uitgerekt. Na een hele tweede helft samen met de hoofdpersonages in de duikboot te hebben doorgebracht had ik het daar wel weer gezien. Hoewel er nog van alles gebeurde had ik het gevoel dat de laatste paar minuten wat beknopter gekund hadden. De aandacht verslapte en de redelijk plotselinge zelfmoord van Nick kwam ook minder hard aan dan mogelijk was geweest. Maar dat is dan ook alles.
Verder is het één van de betere en gedurfde films van eigen bodem die ik de afgelopen tijd gezien heb. Zeer ruime voldoende.

De vormgeving is weer prima zoals in 28 Days Later, maar het is jammer dat Fresnadillo meer tijd van de toch kortere speelduur besteed aan achtervolgingen en grote massascènes, waardoor dat naargeestige apocalyptische gevoel van het eerste deel niet meer geëvenaard wordt.