Opinions

Faces

Cassavetes gooit de kijker in een serie scènes waarin de situatie en de onderlinge verhoudingen niet onmiddellijk duidelijk zijn. Met gemak laat hij ons een kwartier aan dialoog doorzitten voordat iemand plotseling het verkeerde durft te zeggen, waardoor alles op z'n kop komt te staan of misschien zelfs op z'n plek valt.

Alles stort in, ook de oppervlakkige bovenlaag waarmee de personages zich verhullen en plotseling krijgen we rauwe, onverbloemde emoties voor onze kiezen. Menselijker kan cinema bijna niet worden.

Het kan voor de kijker een flinke opgaaf zijn om zich over te geven aan het trage tempo dat ogenschijnlijk naar weinig tot niets leidt, maar mocht hij of zij volhouden, dan zal de film nog dagenlang in het achterhoofd blijven rondspoken.

Beslist geen Raging Bull

The Fighter is een waargebeurd verhaal. Het wordt ons er voor de eerste scène ingewreven en ook de cinema varitéstijl van filmen windt er geen doekjes om. Helaas zorgt een waargebeurd voorspelbaar verhaal voor een nogal voorspelbare film: jongeman groeit op in armoede, maar werkt zich door middel van passie en broederliefde naar de top.

De trainingscène waarin Micky zichzelf voorbereid op het grote gevecht, met de Red Hot Chili Peppers op de achtergrond, doet eerder denken aan een videoclip dan aan een scène binnen een narratief. Het is kort, maar helaas niet krachtig, onder andere omdat Mark Wahlberg ook daar niet veel meer te doen heeft dan vermoeid uit zijn ogen kijken. Aan alles is te merken dat hij maar weinig met zijn rol kan, en ook al doet hij zijn best, Micky is gewoon geen boeiend personage. Hij zucht en heeft het allemaal ook wel moeilijk, maar lijkt door David O. Russell voornamelijk gebruikt te zijn om de veel interessantere Dicky te kunnen etaleren, die op een meesterlijke wijze door Christian Bale neergezet wordt.

Bale heeft al eerder bewezen een kameleon te zijn binnen eenzelfde film. In American Psycho speelt hij zowel snelle Wall-Streetjongen als psychopaat; in de Batmantrilogie speelt hij zowel een vigilante als een playboy en ook hier speelt hij hetzelfde personage op twee totaal verschillende wijzen overtuigend: als junk en clean. Het is bijna respectloos hoeveel comic relief hij te verzorgen heeft binnen de film, maar zijn prestatie doet het bijna vergeten.

Ook de andere acteurs kunnen bekoren, naast Bale is vooral Melissa Leo als obsessieve moeder erg indrukwekkend, en daarom is het spijtig dat de scènes waarin het hoofdpersonage centraal staat zo oninteressant zijn.

Het schijnt dat Martin Scorsese voor de regie benaderd is. Helaas… had er ook met hem aan het stuur geen nieuwe Raging Bull in deze film gezeten.

Flight 180

Vermakelijke film, gebaseerd op een 14-pagina’s tellend script voor een aflevering genaamd Flight 180 voor The X-Files. Met een concept dat in al zijn eenvoud zo intrigerend is had het een boeiende aflevering kunnen worden. Jammer genoeg werd Jeffrey Reddick's scenario genegeerd door de makers van de show, maar toen waren daar James Wong en Glen Morgan, die er wel potentie in zagen en het scenario uitwerkten tot een film die we nu kennen als Final Destination.

Die veertig minuten durende aflevering had zoals gezegd boeiend kunnen worden. Helaas zijn de bijkomende drie kwartier door bovenstaand trio nu ingevuld met bordkartonnen personages die elkaar in belabberd geschreven dialogen alle ontwikkelingen in het verder bijzonder clichérijke plot uitleggen. Dat deze personages ook nog eens gespeeld worden door niet bijster capabele acteurs maakt het geheel er ook niet beter op. Vooral Sean William Scott weet zoals altijd het bloed onder mijn nagels vandaan te krijgen.

Toch is de film geen totale mislukking: daar is het uitgangspunt te interessant voor en wordt de spanning, hoewel die zich op wel heel erg te voorspellen momenten aandoet, vakkundig genoeg opgebouwd. Met een film die af en toe niet meer dan lekker spannend wil zijn neem ik ook wel genoegen met een eenvoudige serie gruwelijke “ongelukken” die Final Destination eigenlijk gewoon is.

Following bevat schijnbaar maar weinig memorabele elementen, met uitzondering van Jeremey Theobalds overtuigende performance en de soundtrack.

Verder heeft de film maar weinig in het oog springend acteerwerk (Alex Haw probeert zijn nonchalance pijnlijk duidelijk te forceren) en een conventioneel verhaaltje waar de nonlineaire montage maar weinig aan toevoegt. Desondanks wordt er wel duidelijk naar een sfeertje gezocht en is er over alles duidelijk goed nagedacht. De lage beeldkwaliteit die 16mm dan met zich meebrengt geeft Following dan weer een beetje extra diepgang: de liefde voor het ambacht van filmmaken wordt in het lage budget bijna tastbaar.

Toch werkt dit enthousiasme af en toe een beetje tegen mijn waardering in. De film voldoet aan teveel clichés uit de film noir die door de misschien al te enthousiaste aanpak van Christopher Nolan net niet voor de volle 100% serieus genomen kunnen worden: de femme fatale, de mysterieuze sfeer en de hard boiled dialogen; het voelt niet helemaal op z'n plek in hedendaags London.

Oppervlakkig gezien lijkt Following voornamelijk interessant vanwege de momenteel grote naamsbekendheid van Nolan, maar ik moet zeggen dat de film een bepaald charme ademt die van binnenuit lijkt te komen. Zo'n werk met 6000 dollar afleveren is toch wel een prestatie en om die reden is Following wellicht toch een stuk meer memorabel dan op het eerst gezicht lijkt.

De leukste troef van Hancock is dat hij Kroc niet meteen afschrijft: hoewel het zeker een ongemakkelijke man betreft, gun je hem aanvankelijk toch zijn succesje. Een slachtoffer van de Amerikaanse, overoptimistische winnaarsmentaliteit, zou je denken wanneer je hem voor de zoveelste keer ziet worstelen zijn blenders te verkopen. Hij houdt overduidelijk van zijn vrouw, gunt haar een mooi leven en wil nu eindelijk wel eens de vruchten plukken van de naoorlogse bloeiperiode. Dat hij daarvoor wat discutabele plannetjes opzet wil je hem in de eerste helft nog wel vergeven.

Dat is niet altijd makkelijk. Keaton had het iets ingetogener mogen spelen: met die manische ogen, krakerige stem en die scheve glimlach waarbij hij zijn bovenlip onsmakelijk ver naar binnen krult zie je al van verre aankomen dat Kroc uiteindelijk over de scheef zal gaan. Een gevalletje Nicholson á la The Shining. Wat meer nuance in zijn spel had de karaktertransitie halverwege iets verrassender gemaakt.

De ambiguïteit zit hem meer in de scènes zelf. Die met Dern in de slaapkamer waar Kroc haar laat weten het lidmaatschap van de club te hebben opgezegd is een mooi voorbeeld: hij heeft besloten in de veronderstelling dat zij het allemaal wel best zou vinden en om de ruzie uit de weg te gaan gaat hij de garage opruimen en belooft hij haar meteen een etentje. Het hele personage van Keaton wordt hier in twee minuutjes op tafel gelegd: Kroc is een dominante controlfreak, een workaholic, een verkoper in hart en nieren en een rusteloze profiteur. Maar het lijkt wel alsof hij het niet in zijn macht heeft en het krijgt iets meelijwekkends.

En dan nog het tegengas van de gebroeders McDonald. John Carroll Lynch en Nick Offerman als twee kleinburgerlijke, simpele zielen met hun hart van goud worden slim ingezet om aanvankelijk het feelgood 'Amerikaanse Droom'-gehalte hoog te houden en vervolgens de ware aard van Kroc wat kleur bij te zetten. Lynch is altijd fijn in zijn sullige Fargo-modus en Offerman zet zijn acteerwerk met wisselend succes lekker dik aan.

Dat de beeldregie wat saai is en de dialogen soms nogal houterig en geforceerd aanvoelen ("Contracts are like hearts: they are made to be broken.") zorgt ervoor dat The Founder nergens écht beklijvende momenten heeft, maar de keuze om van Kroc held noch slechterik te maken is gewaagd genoeg om hem toch net iets over het gemiddelde te tillen. Ik voorspel een nominatieregen bij de Oscars.