Opinions

Wat was dit een fijne verrassing. In alle opzichten een verbetering ten opzichte van Chazelle's toch matige Whiplash: ditmaal geloofwaardige personages, dito plotontwikkeling en de passie voor jazzmuziek komt nu wél goed naar voren. Wanneer Chazelle het goed doet, dan doet hij het érg goed: La La Land blies me vanaf de eerste scène volledig weg. Een bitterzoet en eenvoudig verhaaltje dat nergens zijn hand overspeelt, waanzinnige choreografie en aansluitende cinematografie, heerlijke liedjes, gevatte dialogen en de onovertroffen chemie tussen Stone en Gosling maken dit makkelijk het meest plezierige bioscoopbezoek van het hele jaar.

Viel de allereerste keer nogal tegen, maar geef hem na een herziening toch maar vier sterren, omdat deze film zo overduidelijk gemaakt is zoals Van Sant het bedoelde.

De kennis over de afloop geven de onsamenhangende fragmenten, prachtig in beeld gebracht en elkaar met een hypnotiserend tempo afwisselend, een interessante extra lading.

De film begint als een subtiele thriller en dat is goed, erg goed zelfs. Helaas gaat deze subtiliteit tegen het eind grotendeels verloren. Maar door het goede spel (vooral de overdonderend spelende Whitaker) toch een zeer redelijke film.

Ongelooflijk ontroerende film die de sfeer ademt van de Scandinavische jeugdfilms die ik me herinner van de VPRO op zondagochtend. En dat met zoveel bloedvergieten. Bijzonder.

De film blijft eigenlijk de hele speelduur redelijk, maar wanneer ze er dat einde aan draaien waarvan je halverwege al hoopte dat ze dat álsjeblieft niet gingen inzetten stort de hele film in elkaar en blijft er een lachwekkend en voorspelbaar zooitje over.

Heel interessant gegeven, maar iets te fragmentarisch opgebouwd, met personages die maar geen echte diepgang krijgen en actie die maar niet dramatisch wil worden.

Nu hebben David Lynch en Michael Haneke al wel wat overeenkomsten, maar het lijkt wel alsof Lemming gemaakt is om die synergie voor eens en altijd te onderstrepen. Een wisselend onthutsend, grappig, eng en vervreemdende thriller over het middenklasseleven in de buitenwijken. Maar wat er nu precies over gezegd wordt is me vooralsnog niet meteen duidelijk. Wellicht een pluspunt.

Dat de film er mooi uit ziet en een zekere spiritualiteit uitstraalt die we niet vaak in cinema terugzien, neemt niet weg dat de personages als wandelende clichés bijzonder oninteressant zijn.

Een typische Jarmuschfilm, maar dan zonder de typische Jarmuschelementen: waar we traagheid en lak aan conventioneel narratief het binnendringen in de huisvesting van de antagonist doet denken aan de "ontsnappingscene" in Down By Law herkennen en waar dit ook werkt, blijkt dat Jarmusch met minimale dialogen (de gesprekken zijn in zijn films meestal één van de meest interessante factoren) en vlottere montage minder goed overweg kan. Het laatste oogte wel héél erg onrustig, voornamelijk in het begin.

Respect voor Jarmsuch dat hij dit project aangedurft heeft. Experimenten zijn er om uitgevoerd te worden en niet om ze per se te laten slagen. Om deze reden zeker niet oninteressant: 2,5*

Zoals iedere film van Ritchie een film die één kijkbeurt leuk is maar eenvoudigweg niks onder het hyperactieve oppervlak heeft zitten waardoor een herziening de film nooit ten goede komt.

Te veel slecht uitgewerkte karikaturen, pijnlijk stroeve dialogen en een overdaad aan style over substance. Duurt niet lang voordat de verveling toeslaat.

Het camerawerk en de adrenalinepompende soundtrack verhullen stiekem een heel dun verhaaltje. Maar maken ook dat dat niet zo heel erg is: daarentegen brengen zij ons in dezelfde gehaaste en zenuwslopende state of mind als Lola. En dat maakt Lola een heel klein expressionistisch kunststukje.

De hele film lang is duidelijk wat Kubrick heeft willen proberen, alleen slaagt hij daar constant nét niet in. De censuur heeft spijtig genoeg de bovenhand gehad in deze productie. Sensueel is Sue Lyon zeker, maar er wordt gewoon teveel aan de verbeelding van de kijker overgelaten: ik had nooit het idee dat Lolita en Humbert nu echt een relatie hadden, waardoor het hele punt dat de film probeert te maken net wat meer naar de achtergrond verdwijnt dan had moeten gebeuren. Mason heeft te veel een vaderrol op zich gekregen.

Dat Kubrick zich hier wel profileert als een acteursregisseur pleit dan wel weer voor de film. James Mason is een heerlijke droogkloot die zijn ongemak op hilarisch ingetogen wijze weet te etaleren, Peter Sellers is natuurlijk briljant in zijn rol als gedaantewisselaar en Sue Lyon is fenomenaal als veertienjarige verleidster.

Toch bovengemiddeld, zeker voor die tijd.

Ik kan Verbinski wel waarderen. Hij is één van de weinige regisseurs die actie en sfeer goed weet te combineren. Het verhaaltje is flinterdun, de grappen niet altijd even geslaagd en de personages zijn niet bijster interessant, maar daar staat bijzonder mooie fotografie, indrukwekkende setdesign en schitterend gechoreografeerde (en gefilmde) actie tegenover. Lekkere wegkijker die niet teleurstelde.

Mooie film die er vooral in slaagt de hel van de loopgraven neer te zetten. De scènes rondom Mathilde's zoektocht zitten dan weer vol met Jeunet's typische close-ups van grote neuzen, eigenzinnige tics en goudgele filters, die angstig lijken te zijn al te veel dramatische impact te krijgen. Ik had het gevoel naar twee films te kijken: een schitterende, heftige anti-oorlogsfilm en een mooie (niet meer, niet minder) feelgood. Die eerste doet de tweede in waarde stijgen, maar anderzijds doet de tweede ook enorm aan de eerste af.

Schitterend verhaal dat helaas niet voor het volle pond overkomt doordat Peter Jackson zich meer lijkt te bekommeren om de kitscherige vormgeving van het hiernamaals dan om de uitwerking van de personages.

Aan de acteurs ligt het niet, maar o, wat blijven ze vlak. Ik mis de obsessiviteit van Susie's vader. Ik zie nergens de innerlijke strijd van haar moeder die haar plotsklaps het huis doet verlaten. Wat is George Harvey meer dan gewoon de zoveelste stereotype pedofiele seriemoordenaar? Susan Sarandon lijkt verdomme een comic relief personage neer te zetten. Hoe zit de vriendschap tussen Fenerman en de Salmon's in elkaar? Hoe gaan broer en zus met de dood van Susie om? En Ray Singh is niks meer dan een love interest in een volkomen afgeraffeld zijplot, waar het meest bordkartonnen personage uit de film, Ruth Conners, de verplichte en totaal overbodige psychic, ook nog een rolletje in krijgt.

En dan het personage van Susie Salmon zelf: het ene moment vrolijk door graanvelden rennend met een wildvreemd en mysterieus meisje dat als donderslag bij heldere hemel haar beste vriendin is geworden, het andere moment moeten we haar serieus nemen als ze zegt: "When I was alive, I never hated anyone. But now hate was all that I had." Inderdaad, ze fronst. Maar haar rouwproces om haar eigen dood komt nergens echt naar voren. Wil ze terug? Wil ze blijven?

Zoals ik al zei, aan de acteurs ligt het niet. Iedereen acteert naar behoren, alleen heeft Jackson zichzelf in een hoek geschilderd door teveel personages in de film te stoppen, zonder dat hij ze allemaal evenveel aandacht kan geven. En daarom voelen zijplotjes als het stuklopen van pa en ma's huwelijk en Susie's nooit tot standgekomen relatie met de knappe Engelse jongen Ray niet alleen afgeraffeld maar ook geforceerd aan, alsof Jackson tijd probeert te rekken.

En dat is jammer, want als hij meer tijd gestopt had in het uitwerken van ook maar de helft van al die personages en minder in het vormgeven van die vergezichten tussen hemel en aarde was The Lovely Bones ongetwijfeld een schitterende film geweest.