Opinions

Rango werkt als een verassing; een film waar je even aan moet wennen. Wanneer je echter doorhebt waar je naar aan het kijken bent kan het genieten pas echt beginnen.

De film onderscheidt zich van de meeste animatiefilms door de filmische "cinematografie" (waar ze de geweldige Roger Deakins blijkbaar voor benaderd hebben) en de subtiele humor. Waar de meeste CGI-tekenfilms zich sinds Shrek meestal richten op de wat flauwere grapjes en grolletjes, daar doet Rango meer denken aan een volwassen speelfilm, maar dan toevallig geanimeerd.

Dit door zich te focussen op aspecten als sfeer en drama en de humor spaarzaam en naturel over te brengen. Depp zoekt in zijn te prijzen prestatie niet zozeer naar de lach, maar naar manieren om zijn personage expressief te maken en te houden. Het is dan ook niet zozeer de animatie, maar vooral het enthousiasme van de (stem)acteurs die je af en toe doen vergeten dat je naar een volledig met de computer gemaakte film zit te kijken.

Al met al een film die in kwaliteit niet onderdoet aan de klassiekers van Pixar.

Psychologie van de koude grond

Sterke Jamie Foxx, maar toch bestaat de film uit niet heel veel meer dan een serie fragmentarische hoogte- en dieptepunten uit Charles' leven, waarvan de makers dachten dat deze wel voor zichzelf konden spreken door alles te linken aan een tragische gebeurtenis uit zijn jeugd.

Fun fact: vervang bovenstaande namen met respectievelijk Joaquin Phoenix en Johnny Cash en deze recensie slaat ook op Walk the Line van het jaar erna.

Het camerawerk is net zo vlot als de dialogen, de accenten zo karikaturaal als het geweld. Heel vermakelijk en het lijkt garantie voor een gezellige avond filmkijken.

Totdat je erachter komt dat Guy Ritchie hier voor de zoveelste keer hetzelfde kunstje uithaalt. En op dat moment van realisatie wordt de film ineens heel teleurstellend.

Dagdroom

Na ongeveer een half uurtje zat ik pas écht in de film. Dat klinkt lang, en dat is het ook, maar de onconventionele vormgeving en vertelstructuur van Russkiy Kovcheg waar je onmogelijk op berekend kan zijn maakt deze afstand ook nauwelijks verrassend.

Na dat halve uur is het dan wel meteen genieten geblazen: Sokoerov speelt op baanbrekende wijze met de tijd; drie eeuwen Russische geschiedenis worden in 90 minuten real time weergegeven. Peter en Catharina de Grote, Poesjkin, Nicolaas II en hedendaagse museumbezoekers passeren onder andere de revue, terwijl een arrogante Franse markies (meesterlijk neergezet door Sergei Dreiden) en de geest van een overleden Rus (een rustig overpeinzende Sokoerov zelf) tussen de bedrijven door scherp en venijnig discussiëren over kunst, cultuur, geschiedenis en nationale identiteit. Dit alles in de drieëndertig kamers van de Russische Hermitage, waar de camera doorheen zwiert en vertico shots en zooms de ruimte vervormen.

En natuurlijk in die één enkele take. Sokoerov stelt zelf dat het revolutionaire hiervan hem gestolen kan worden; dat het hem enkel gaat om het artistiek eindproduct. Dat zou makkelijk geïnterpreteerd kunnen worden als valse bescheidenheid maar wat hij zegt snijdt wel daadwerkelijk hout. Bestond deze film uit meerdere takes dan was de hele metafysische ervaring ervan ongetwijfeld verloren gegaan. Zoals Roger Ebert het zei: als film een droom is, dan is montage een ontwaking. Russkiy Kovcheg is één lange droom vol geesten. Het is jammer dat mensen zich alleen maar stuk lijken te bijten op dat ene shot, en of het een technisch hoogstandje betreft of simpelweg een pretentieus trucje is, terwijl het esthetische effect waartoe het in dienst staat duizend keer interessanter is.

Esthetisch, maar ook emotioneel. De laatste scène, wanneer bijna duizend edelen op de vooravond van de Russische Revolutie een groots bal verlaten, is verrassend genoeg erg ontroerend: het feest is voorbij, de geschiedenis zoals ze die kennen is klaar. Met gebogen hoofd beginnen ze hun aftocht, terwijl een vioolorkestje door blijft spelen, als bij de ondergang van de Titanic. Als de camera naar een open raam draait zien we dan ook niks dan zee. De historische figuren zijn letterlijk en figuurlijk buiten beeld, maar de Hermitage vormt een ark die de Russische essentie, haar cultuur en geschiedenis, behoudt.

Russkiy Kovcheg is fenomenaal. Een schitterende film die beklijft. Mijn waardering gaat ook niet zozeer naar de technische innovatie die het met zich meebracht, noch naar de ambitie die erachter verscholen ligt. Dit is misschien wel de meest gewaagde film aller tijden, maar mijn waardering gaat naar het simpele feit dat ik zo zou willen dromen. Dit is een dagdroom.