Opinions

Het extreem simplistische verhaal is een canvas voor Fincher om zijn stijl op los te laten. Panic Room is, zoals het een Fincher betaamt, dan ook bijzonder sfeervol en op momenten nagelbijtend spannend. Een wat jammerlijke keuze is wel dat de inbrekers zo'n expliciete persoonlijkheid meekrijgen. Er wordt op een interessante manier met de informatieverstrekking gespeeld, maar toch: Burnham is de goedzak die liever geen vlieg kwaad doet; Junior is de arrogante domkop en Raoul de kille psychopaat. Hoe het verhaal in de trailer werd gebracht leek beter te werken: de inbrekers als naam- en gezichtloze indringers zijn veel angstaanjagender. Desalniettemin is de film sterk en staat de scène waarin Foster haar mobiel zoekt in mijn top 10 van beste nagelbijters.

Niet gespeend van genreclichés; wel van originaliteit, maar het acteerwerk is niet eens zo bar slecht en de extreem simpele opzet bereikt wat de filmmakers uiteindelijk voor ogen hadden: het publiek af en toe de stuipen op het lijf jagen.

De film bevat een grote hoeveelheid sterke schrikmomenten, maar wat de film daadwerkelijk tot een zeer redelijke horrorfilm maakt is hoe de spanning er subtiel in wordt gebouwd en daarna zonder enige moeite wordt vastgehouden. Of er nou iets gebeurt of niet: wanneer we de twee hoofdpersonages vanuit het statische camerashot het bed in zien kruipen is de spanning om te snijden. En dat is, gezien de minimalistische aanpak en het totale gebrek aan enige opschmuck, waar mijn waardering dan ook naar uit gaat.

Kortom: waar de meeste horrorfilms toch wel hun inkakmomenten hebben, is Paranormal Activity van begin tot eind een stijgende lijn. Daarom: een voldoende.

Tijdloos meesterwerk

Met schitterend camerawerk en de geweldig expressieve ogen van Maria Falconetti schetst Dreyer een ongelooflijk meeslepend en ontroerend epos van de laatste dagen van Jeanne d’Arc.

De mooie contrastrijke belichting zet enkele fantastisch getekende gelaten neer die samen met de rest van de mise-en-scène boekdelen spreekt. Dit zorgt ervoor dat de relatief weinige tussenkomst van tussentitels in een stomme film voornamelijk gedragen door dialoog tussen Jeanne en de rechters niet stoort.

Een verdere meesterlijke compensatie ter gebrek aan synchroon geluid is de montage, die samen met de kadrering in voornamelijk close-ups het hectische gevoel van het vragenvuur goed in beeld brengt.

Ik heb de film gezien met op de achtergrond de compositie Voices of Light, van Richard Einhorn. Weliswaar tegen de wens van Dreyer zelf in, maar wát een toevoeging is het aan dit al verassend tijdloze meesterwerk. Niets dan lof van mijn part.

The Pink Panther bevat een flinterdun verhaal dat voornamelijk bedoeld lijkt te zijn om een reeks flauwe grappen te kunnen etaleren. Waarom de makers dan maar besloten hebben om zo'n enorme hoeveelheid grollen aan de volledig van enig gevoel van timing gespeende David Niven, Robert Wagner en Claudia Cardinale te geven en het genie van Peter Sellers hierbij grotendeels te ontzien is een raadsel. De laatste kreeg de verantwoordelijkheid over een handvol voorspelbare slapstick, maar voert zelfs dit op zo’n onovertroffen wijze uit dat Sellers’ afwezigheid in de overige scènes pijnlijk voelbaar wordt.

Want om eerlijk te zijn is de film maar traag in opbouw en is het script te warrig om echt meeslepend te worden. Vooral de haardvuurscène tussen Niven en Cardinale duurt maar en duurt maar. De dialogen en vertolkingen verlopen zó stroef dat het beschamend wordt om te bedenken dat de film als vehikel voor Niven bedoeld was. Het is een meesterlijk subtiele Sellers die de film nog enigszins vermakelijk houdt.

De film vraagt dringend om een nieuwe edit, met alle scènes die zich niet rondom Jacques Clouseau afspelen eruit geknipt. Ik verwacht niet dat het toch al rommelige verhaal zal er onder zal lijden.

Blut und Borsten

Piranha 3DD is toonaangevend voor wat schandalig slecht filmmaken voort kan brengen. De film is totaal gespeend van enige opbouw, zowel in de hele film als per scène.

Iedere scène draait voornamelijk om zichzelf (lees: om seks en bloed), en elke connectie met enige andere scène mist. De gruwelijke dood van Ashley en haar vriend; de castratieseks tussen Josh en Shelby: ze lijken eigenlijk alleen ter opvulling te dienen. Ze zetten niks in beweging, niks in een ander daglicht, en hebben verder geen enkele functie in het hele verhaal. Zelfs de scène waarin Maddy en Shelby op de pier aangevallen worden en ze het bestaan van de piranha's achterhalen is van nul betekenis voor de ontwikkeling: niemand doet wat met de informatie en het park gaat nog steeds open, met de nodige onzinnige gevolgen van dien. Nog nooit heb ik zo’n gebrek aan causaliteit in een film gezien en ik zeg dit met Un Chien Andalou in het achterhoofd. (Ik heb overigens ook nog nooit iemand in slowmotion zien kotsen, dus misschien dienen we de film als noviteit te zien. Misschien ook niet.)

Zo zonder deze causaliteit, en met zoveel voorspelbaarheid, mist de film enige vorm van opbouw. Als halverwege de film plotseling de hel losbarst komt dit volledig uit het niets, alsof Gulager plotseling besefte dat het nu wel genoeg was met al die flauwigheid en dat de climax zich nu eindelijk maar eens diende aan te doen. Helaas mislukt dit grandioos, doordat er te weinig tijd genomen wordt om spanning te creeëren. Ik zeg “te weinig” en niet “geen”, omdat ik toe moet geven dat het shot waarin de aanwezigheid van de piranha’s kenbaar gemaakt wordt toch wel sterk in subtiliteit was.

De personages zijn dood-en-doodsaai, en hebben niks meer dan tekst en een naam gekregen. Een verdere uitdieping is volledig afwezig en dit vormt een probleem als we ze uit elkaar moeten gaan houden. Met een over het algemeen totaal gebrek aan achtergrondinformatie of specifieke karaktereigenschappen is het soms moeilijk uit te vinden welk stupide personage nou ook alweer welk stupide personage was.

Gelukkig zijn daar Christopher Lloyd, die een heerlijke verwijzing naar Back To The Future neerzet, Ving Rhames die zinnen in de trant van “I’m not afraid of some punk ass water” mag uitspreken, en David Hasselhoff die zichzelf met opperste overtuiging op de hak neemt. Zoals het de hele film betreft zijn hun verschijningen totaal overbodig, maar door hun kaliber desalniettemin de enige lichtpuntjes.

Sommigen zullen kunnen lachen om de film die zichzelf nergens serieus neemt, maar om eerlijk te zijn is Piranha 3DD uiteindelijk zó ver doorgeschoten in zijn zelfspot dat enige aandacht aan personages, opbouw, causaliteit of logica totaal verloren is gegaan. En dat levert, helaas, gewoon een bar slechte film op. John Gulager mag zich diep, diep gaan schamen.

De film komt niet helaas niet onder zijn "spin-off" status vandaan: waar de eerste drie een duidelijke trilogie vormen (hoewel het tweede deel iets te geforceerd over kwam, maar gelukkig werd gered door het derde deel) en het verhaal ook daadwerkelijk afronden, daar hobbelt deze daar nog een beetje achteraan.

De meeste oude personages zijn ervandoor en laten het aan Depp en Rush over om de film te dragen. Het is jammer dat ook zij de film overduidelijk voornamelijk als een bron van inkomsten zien, want waar hun personages zich in de trilogie steeds weer van een andere kant konden laten zien, is de ontwikkeling hier blijkbaar wel ten einde gelopen: Depp lispelt en waggelt weer eens aangeschoten rond terwijl Rush in smerige outfit zijn overbekende piraats praat. Het zijn twee oude circusdieren waarvan het trucje zo langzamerhand is gaan vervelen.

Al helemaal zonde is het dat er met de interessante nieuwe personages zo weinig gedaan is. Cruz speelt leuk en ziet er goed uit, maar komt nauwelijks echt uit de verf. En waar het personage Blackbeard ongetwijfeld imposant en onvergetelijk had kunnen zijn, weten we aan het eind eigenlijk alleen dat hij niet zo'n beste vader was en mogen we hem van onszelf wel vergeten.

De film zelf leek een aanéénschakeling van losse flodders, waarin de helden van het ene in de andere onheilsmoment wandelen (ik bedoel, wat stelde die overbodige onzin in dat hellende schip nou weer voor?).

Vermakelijk voor een keer, maar binnen no time vergeten. Voegt niks toe aan de trilogie, maar slaagt er gelukkig wel in haar niet te verkrachten. Overbodig: 2*

Net niet zo sterk als Chicken Run of Wallace & Gromit, maar desalniettemin weer schitterend gemaakt en boordevol geslaagde grappen. Ook het verhaaltje is lekker absurd en Hugh Grant is perfect als de Pirate Captain. Weinig mee mis; vooral heel erg charmant.

Vanaf het moment dat die supervette trailer verscheen wilde ik de film al zien: en zo vaak heb ik dat niet bij de cinema uit ons land. Het is niet tegengevallen: het verhaaltje is werkelijk té basaal om over naar huis te schrijven, maar Prins blinkt gelukkig uit in de uitvoering ervan.

Met 'uitvoering' bedoel ik natuurlijk het retestrakke camerawerk van Paul Ozgur, dat de film af en toe aan Kassovitz' La Haine doet denken, en de pompende soundtrack; maar ook valt het uitmuntende acteerwerk van de cast eronder: vooral de kindacteurs, met Ayoub Elasri voorop, dragen de film met groot gemak. Helaas schiet Freddy Tratlehner wel erg door in zijn weergave van Kalpa, en haalt de kijker tussen al het naturelle acteerwerk iets te vaak uit de film.

Het is ook jammer dat de film regelmatig een al te gemakkelijk verloop neemt (toen Youb zich plots tegen Kalpa keert en het voor Ronnie opneemt vroeg ik me af welke ontwikkeling tussen Kalpa en Youb ik gemist had) waardoor de film op plottechnisch niveau nog wel eens wil irriteren, maar de vormgeving, samen met het uitstekende acteerwerk maken de film zeker van een bovengemiddeld niveau.

Mooi debuut.

Mijn 1000ste stem. Ik had eigenlijk gehoopt op een enorm meesterwerk of een verschrikkelijke prutfilm - iets dat bijblijft - maar Problemski Hotel is eigenlijk geen van beiden. Degelijk is het woord dat in me opkomt. Af en toe erg komisch wanneer Riche zich op de onderonsjes tussen Girginol en Halaby richt; soms erg tragisch, wanneer hij focust op de inktzwarte kanten van het asielbeleid; sporadisch vervelend, wanneer we voor de zoveelste keer de grap met de kerstboom langs zien komen. Riche laat veel afhangen van zijn acteurs en het boek van Verhulst en haalt er het beste uit, maar Problemski Hotel is te weinig filmisch om te beklijven.

Beeldschone film, met een droefheid die bijna niet te evenaren valt. Maar met zoveel aandacht voor mooie beelden gaat de diepgang van de personages nogal verloren. Dit is vooral het geval bij het personage van Guy Pearce, die, hoewel hij (discutabel) de hoofdrol op zich draagt, het minst interessante karakter blijft.

Intrigerend concept dat al vrij snel doodslaat door een hoogstens ongeïnspireerde aanpak. Elektra valt uit en het overige uur moeten we kijken naar een familie die in het halfduister slappe aftreksels van Michael Myers van zich afslaat. Formulewerk.

Pusher is het meesterlijke debuut van Nicholas Winding Refn. Een film die aanvoelt als een documentaire, en niet alleen vanwege het ongepolijste camerawerk: nergens was ik me bewust van een plot. De ontwikkelingen waren onvoorspelbaar, plotseling en realistisch. Bodnia is briljant als onsympathieke drugsdealer Frank, Buric is zowaar nog beter als zijn eng-amicale leverancier Milo.

Een stukje minder indrukwekkend dan het eerste deel, wat voornamelijk te wijten valt aan de aandacht die er ditmaal aan sentiment gewijd is. Tonny's moeizame relatie met zijn vader; een onverwachts kind dat hij langzaam maar zeker omarmt: het zijn clichés.

De uitvoering biedt daarentegen soelaas doordat er veel aandacht is besteed aan de interactie tussen de personages, de stoerdoenerige dialogen en het louche wereldje dat buiten alle criminaliteit heen bestaat. Geschoten in een rauwe stijl verhult het de clichés in nevelen en biedt het daarnaast ontroering die we uit het eerste deel niet kenden.

Het maakt van Pusher II uiteindelijk toch een grimmig, toegankelijk en sterk vervolg.