Opinions

Een mooie en integere vertelling van het levensverhaal van vader en zoon Milne, maar door het trage tempo en de voorspelbaarheid ga ik teveel letten op hoe goed de Engelsen altijd zijn in het herscheppen van een bepaalde historische periode en met welke gebruikelijke zorgvuldigheid ze dat ook nú weer hebben gedaan, en dat berooft de film voor mij toch een beetje van de bedoelde emotionele impact. Sterk spel van de betrokkenen en uiteraard weer prachtig camerawerk (eveneens onderdeel van die herschepping), allemaal niets op aan te merken, maar teveel van het goede en te weinig van de bittere emotie. En ik had ook wel moeite met (zoals mrklm op 28-1-2018 zo treffend schrijft) de "karikaturale vertolking van Margot Robbie als [A.A. Milne's] onuitstaanbare vrouw (wat zien ze in elkaar?)" – eerst gaat ze als society-dame mee op het platteland wonen, daarna vertrekt ze naar London om de bloemetjes buiten te zetten, en dan komt ze weer even vrolijk terug en vleit zich tegen haar man aan, en alles is weer koek en ei, of niet? Inderdaad onduidelijk hoe zij zich tegenover elkaar verhouden en wat de aantrekkingskracht precies is (afgezien van haar onmiskenbare fysieke schoonheid).

Will Hay (1888-1949), Engelse komiek, begon als variété-artiest in de music-hall-traditie, met als personage de eigenwijze maar incompetente schoolmeester die constant door zijn betweterige leerlingen op de kop wordt gezeten. Maakte in 1934 succesvol de overstap naar de cinema, en speelde tot 1943 in achttien speelfilms. The goose steps out was helaas zijn éénnalaatste, en hoewel hij hierin niet zozeer een incompetente alswel een aartsluie schoolmeester speelt wordt er in deze film vooral een beroep gedaan op het improvisatievermogen van zijn personage, want zelfs de Duitse adelborsten die graag als mollen in het Verenigd Koninkrijk willen worden ingezet weten het dikwijls beter dan hijzelf. Zeker niet Hay's beste, maar het hoge tempo, een aantal aardige woordspelingen en een mooie scène tijdens een inbraak in een laboratorium vergoeden veel. Klein rolletje van de piepjonge Peter Ustinov (hier 20 of 21 jaar) in zijn filmdebuut.

         Gezien via een fraaie Blu-ray-uitgave van StudioCanal met uitstekend beeld en Engelse ondertiteling, en met als extra's een informatief interview met (maar eigenlijk een leuke monoloog van) Hay's biograaf Graham Rinaldi van 21 minuten, een korte BBC3-radiolezing uit de serie British film comedians van 13 minuten, en een 8 minuten lange (of korte) propagandafilm van het Britse Ministry of Information Go to blazes met Will Hay over het gevaar van Duitse brandbommen.

De eerste keer dat ik deze film bekeek (een paar jaar na de release) vond ik hem vies tegenvallen: het enige wat ik zag was de satire, en die lijkt mij altijd effectiever met een fileermes dan met een voorhamer. Sowieso ben ik over het algemeen geen liefhebber van de films van deze regisseur, dus jarenlang liet ik Gosford Park verder links liggen. Een paar weken geleden kwam ik deze film weer tegen, en vanwege z'n reputatie wilde ik hem toch wel een tweede kans geven. En feitelijk heb ik nu een totaal andere film gezien: nu draaide het meer om de individuele ambities, conversaties, frustraties en machinaties, en de uiteindelijke ontknoping (niet van het moordmysterie maar van het moederschap van Helen Mirren terwijl Clive Owen daarvan onwetend blijft) bracht tranen in mijn ogen. Superbe acteerprestaties van de hele cast, met speciale vermeldingen voor Clive Owen, Emily Watson en de visseogen van Richard E. Grant. Enige minpuntje is de inspecteur van Stephen Fry, wiens rol wel uit een andere film lijkt te komen (en op de commentaartrack van de DVD blijkt dat inderdaad ook zo te zijn, want Fry is hier de dommige inspecteur uit de Charlie Chan-films [of Lestrade uit de Sherlock Holmes-verhalen] terwijl Kelly MacDonald à la Charlie Chan de misdaad juist oplost). Het gebeurt niet vaak dat ik zó'n ommezwaai qua waardering maak, maar nu ik hem de afgelopen weken drie keer heb gezien krijgt deze film van mij de volle vijf sterren.
        Het enige waar ik mee blijf zitten: weet iemand de specifieke aanleiding waardoor Kelly MacDonald opeens beseft dat Clive Owen de (vermeende) moordenaar is? Ik begrijp wel hoe ze even later bij Helen Mirren uitkomt, maar wat zegt Emily Watson eerder waardoor MacDonald opeens opstaat en naar Owens kamer loopt? Legt ze een link tussen Owens jeugd in een weeshuis en Gambons gewoonte om de resultaten van zijn buitenechtelijke capriolen ook in zo'n instituut te plaatsen?

Bijna 60 jaar later is het misschien moeilijk om te zien wat deze film indertijd zo revolutionair maakte. In zijn memoires schrijft Al Pacino over de twee acteurs die voor hem een breuk met hun tijdperk betekenden, eerst Marlon Brando in 1951, en daarna:

        "Dustin Hoffman just blasted open the door for actors. The graduate was contemporary and of the moment, a commentary on the world we were living in […] It came along at the right time, right when we were ready for it. […] I was working up in Boston when The graduate opened, and I said, this is it, man – it's over. He's [Hoffman's] broken the sound barrier. The excitement for me was in seeing an artist doing something so well, something original, that you recognized had never been done before."

        Maar wat overblijft is dan misschien wel niet iets dat vandaag-de-dag nog als vernieuwend overkomt, maar wel een tegelijk grappige en schrijnende film met een paar fabuleuze vertolkingen: een perfecte rol voor Anne Bancroft die al een ster was, een even sterke rol voor Katharine Ross die afgezien van Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) eigenlijk nooit de roem heeft gevonden die voor haar in het verschiet leek te liggen, en een career-defining rol voor een acteur die tot de serieuze zwaargewichten van de jaren zeventig behoorde en die tot op de dag van vandaag zonder gezichtsverlies actief is gebleven, om nog maar te zwijgen van een regisseur die steeds verrassende en aparte films is blijven maken. Wat dat betreft is deze film voor de ontwikkeling van de Amerikaanse cinema net zo van belang gebleken als het misschien verouderde aspect van het Californische hedonisme dat deze film op de hak neemt.

Voor de zoveelste maal herzien, en het is nog altijd een geweldige film: tragisch, komisch en absurdistisch – en omdat je iedereen ook echt met overgave (en later met ongeveinsde weerzin) ziet schranzen komen de laatste 45 minuten des te harder aan.
        Opmerkelijk dat zoveel mensen hier deze film niet grappig vinden. Een paar momenten: het gezicht van Noiret wanneer zijn oude voedster hem een plezier achter zijn gulp bereidt, Piccoli in zijn balletpak, Mastroianni die in de Bugatti aan het pompen is, Tognazzi die onverstoorbaar de meest copieuze gerechten blijft klaarmaken, Piccoli die, liggend op een bed in de kinderkamer, van een enorme schotel puree wordt gevoerd, de gelaatsuitdrukkingen van Piccoli en Tognazzi wanneer ze zien hoe Noiret reageert op wat Mastroianni en Ferréol uitspoken achter het standbeeld in de tuin, de exploderende toiletpot ("Merde! Merde!"), Ferréol die met haar blote billen op de deegwaar wordt gezet terwijl we daarachter het lijk van Mastroianni in de vrieskamer zien zitten, en natuurlijk de vorm van Noirets laatste taarten, en ja, Piccoli's pianowind blijft hilarisch (hoewel we even later zien dat dat bepaald geen dróge wind was – en in de daaropvolgende scène zien we hoe hij Mastroianni gezelschap houdt in de vrieskamer). Naar het einde toe wordt de film natuurlijk steeds grimmiger (getuige het bezwete gezicht van Tognazzi), maar de liefde waarmee Andréa Ferréol de mannen naar hun laatste maaltijden begeleidt blijft toch steeds bijna tastbaar.
        In de zeer onderhoudende interviewbundel Filmster is een vak van Ab van Ieperen uit 1976 staat ook een gesprek met Michel Piccoli. Daarin zegt de laatste over het succes de scandale van deze film: "Ik werd toen geconfronteerd met een mentaliteit van: die acteurs doen ook maar alles, voor het geld en de publiciteit. Alsof we bewust het schandaalsucces hadden nagejaagd. Terwijl we tijdens de opnamen geen moment het gevoel hadden een provocerende film te maken, in het begin dacht ik zelfs dat hij vooral erg grappig zou worden. Pas na twee weken opnamen begonnen we ons gespannen te voelen, kregen we het juiste gevoel van verstikking. Ik vind het een film van een voorbeeldige soberheid. Misschien komen er pornografische passages in voor, maar het is voor mij toch een kunstfilm. [...] We waren er zelf van overtuigd dat La grande bouffe geen stuiver zou opbrengen, maar we vonden het belangrijk dat de film gemaakt werd. [...] Die film is alleen gemaakt kunnen worden omdat een aantal acteurs gek genoeg was om mee te willen doen. Nu wordt ons verweten dat we de commercie hebben nagejaagd, terwijl we eigenlijk geloofden dat de meeste mensen de film zouden mijden als de pest."
        En over de rol van Andréa Ferreól: "De vrouw in La grande bouffe belichaamde de dromen, de idealen van elk van de vier mannen in die film. Ook in de naaktscènes, de seksuele scènes werd ze niet geëtaleerd, maar gesublimeerd. Alleen is het dan noodzakelijk dat het publiek met minstens één van die mannen kan meevoelen. Als men dat niet kan of wil opbrengen, dan kan ik me voorstellen dat zo'n film walglijk wordt gevonden."

Jeugdsentiment, inderdaad, voor mij zoals voor zo velen hier, want ook ik heb hem met mijn vader in de bioscoop gezien. Indertijd gehuild van het lachen; nu gaat dat niet echt meer, maar de film is nog steeds vermakelijk. Grote pluspunten zijn dat het risico op verzadiging is teruggeschroefd doordat De Funès in dienst staat van een verhaal met een echte plot, en dat de fotografie (de daken van Parijs, de bergen van Midden-Frankrijk) werkelijk prachtig is, zoals goed te zien op de uitstekende transfer van StudioCanal. Ook Terry-Thomas is leuk, hier nu eens wat efficiënter dan in de vele films waarin hij de "silly-ass Englishman abroad" speelt.

Overigens heb ik deze film indertijd onder de titel Samen uit, samen thuis in de bioscoop gezien, zoals hierboven ook staat, maar de vertaler van de DVD verkiest Een veelbewogen zwerftocht als titel.

Krachtige film waarvan ik eigenlijk had verwacht dat hij meer over het debatteren dan over de raciale kwestie zou gaan – zo zie je maar weer hoe een titel kan misleiden, hetgeen overigens niet wil zeggen dat ik teleurgesteld ben. Veel komt neer op de schouders van de jonge acteurs die zich gelukkig meer dan uitstekend van hun taak kwijten, het camerawerk en de kostuums zijn prachtig, en Denzel Washington laat zien àchter de camera evenzeer op z'n plaats te zijn als ervóór. Jammer genoeg waren er een paar kleine puntjes waar ik na afloop mee in mijn maag bleef zitten: de gespannen relatie tussen Henry en Samantha wordt wel èrg onder het tapijt geschoven wanneer ze elkaar op het einde bij de prijsuitreiking in de armen vallen, het conflict (meer een krachtmeting) tussen Tolson en Farmer senior wordt stevig aangezet maar krijgt evenmin een nadere uitwerking, het is onduidelijk hoe Henry altijd zo piekfijn gekleed kan gaan als hij woont in een armetierig schuurtje waar niet eens plaats voor een fatsoenlijke klerenkast lijkt te zijn, en hoe kan Tolson op het einde in Harvard verschijnen wanneer de sheriff hem in de gaten houdt opdat hij Texas niet verlaat? Rare vaagheden voor een film waar verder duidelijk zo veel zorg aan is besteed, en vervelend wanneer zulke vragen tijdens het kijken door mijn hoofd blijven spoken en zo het plezier een beetje bederven.

Leuk, een film die ook na 60 jaar nog serieus spannend is: wie gaat het redden en wie niet? Van de (ons nu) bekende acteurs krijgen Steve McQueen, Richard Attenborough, James Garner en Charles Bronson dankzij hun goed geschreven rollen de meeste kans om zich te onderscheiden, terwijl James Coburn helaas niet genoeg te doen krijgt om zijn definitieve doorbraak te bewerkstelligen. Maar uiteindelijk is dit toch een strakke en goed geschreven ensemblefilm die zoals gezegd nog altijd fris aandoet en eigenlijk de volle drie uur blijft boeien.

Aangrijpende film over een emotionele terugkeer naar de Tweede Wereldoorlog en over wat die heeft aangericht, met aanverwante thema's zoals ouderdom, liefde, vriendschap en het belang van het verleden daar subtiel doorheen geweven. Prachtig breekbaar gespeeld door Caine en lekker bokkig door Jackson, waarbij het valse sentiment op afstand wordt gehouden door eventuele sturende muziek tot een minimum te beperken. Zeer ontroerend, en een geweldige zwanezang voor de twee kopstukken.

Zonder dat hij ooit tot mijn lievelingsschrijvers zal behoren (4 titels van hem gelezen, waaronder déze) weet Dickens me toch altijd wel te vermaken èn te ontroeren, op de pagina zowel als op het scherm. Enigszins sceptisch ben ik aan deze (na misschien wel 25 jaar) tweede kijkbeurt begonnen, en het veelgeroemde begin op het kerkhof vond ik goed maar nou ook weer niet zó indrukwekkend als veel eerdere gebruikers hier, maar na verloop werd ik toch weer meegesleept. Jean Simmons is schandalig mooi als de jonge Estella, Bernard Miles is aandoenlijk als de lijdzame smid, en John Mills is geknipt voor de rol van de oudere Pip (met Mills' te hoge leeftijd had ik geen moeite – dat heb ik eigenlijk nooit bij dat soort "anachronismen"). Maar vooral de manier van vertellen beviel me, het tempo, de manier waarop Lean de ene keer de vaart erin houdt en de andere keer alle tijd neemt om dramatische momenten de gepaste intensiteit te geven, zoals wanneer Mr Jaggers aan Pip de identiteit van diens weldoener onthult. Zo ben ik op het einde mijns ondanks toch weer onder de indruk en, ja, toch ook weer ontroerd, ook weer met dank aan hoe John Mills zijn personage ondanks alle afwijzing en teleurstelling toch nergens bitter laat worden of zijn optimisme laat verliezen. Knap.

Het verhaal heeft me nooit bijzonder geboeid, noch in de roman noch in de verfilming met Alan Ladd noch in die met Robert Redford, en ook in déze versie voel ik me niet voortgestuwd door het raadsel van Gatsby of door zijn band met Daisy of door de verwondering van Nick. Desalniettemin biedt deze film uitstekende vertolkingen van DiCaprio, Maguire en Debicki, en bovendien geeft de visuele uitzinnigheid van de feestjes uit het begin mij voor het eerst het gevoel dat ik me nu kan voorstellen hoe onstuimig die jaren 20 moeten zijn geweest (althans voor de happy few voor wie de hemel de limiet was). Dat is zeker ook wat waard.

Ongetwijfeld met liefde gemaakt, en een eerbetoon aan de grote komieken, komedies en stijlen uit het verleden is altijd te prijzen, maar dit is echt een onvoorstelbaar flauwe en zouteloze film, met als dieptepunt de rol van Jack Lemmon, wiens doortraptheid, smeulende woede en onmacht steeds op één noot werden gespeeld (om nog maar te zwijgen van dat ontzettend vervelende lachje). Ik heb precies één keer gelachen, en wel wanneer blijkt dat Tony Curtis tijdens het scheren een pijp rookt, maar ik weet nu eigenlijk al niet meer waarom ik dat grappig vond.

 

Oogstrelende visuals en bedwelmende kleuren in dienst van een imbeciel verhaal dat zelfs aan een op nul gezet verstand nog pijn doet. De CGI-monsters ogen niet erg indrukwekkend, zijn veel te talrijk om impact te hebben en leggen het qua uiterlijk bovendien glansrijk af tegen de omringende bergenpracht, en al die marcherende soldaten in Technicolor-rood-en-blauw doen onontkoombaar denken aan de divisies Elven die in LOTR bij Helm's Deep komen helpen. Halve sterretjes voor Matt Damon die zijn heroïek nergens uit de bocht laat vliegen en voor het feit dat de overbodige romantiek gelukkig niet ontkiemt, maar verder kan ik me gewoon niet voorstellen dat er niet iemand tijdens het schrijfproces heeft gezegd dat dit een heel slecht idee was, noch dat ná het schrijfproces niemand het script een genadige dood in de open haard heeft gegund.

Voorspelbaar en met wel wat èrg veel melige liedjes, maar de charme van Hugh Jackman, de aardige choreografieën en de algemene energie houden de film toch ruimschoots drijvend. Leukste scène was voor mij het drankgelag in de bar wanneer Barnum Carlyle probeert te verleiden tot een partnerschap : de barman die steeds overal tussendoor komt zeilen om de vloer schoon te houden, de glazen bij te vullen en de ontwikkeling van de onderhandelingen te monitoren is absoluut hilarisch.

Net als Panoramix hierboven voelde ik de hele film door de spanning dat er elk moment iets onaangenaams kon gebeuren, hetgeen een fraai contrast vormt met de feel-good-vibe die spreekt uit de clichématige insteek van de twee tegenpolen die na verloop van tijd eerst begrip en daarna sympathie voor elkaar gaan voemen. Maar wat maakt die voorspelbaarheid uit wanneer de twee hoofdrollen zo warmbloedig en levensecht worden gespeeld en wanneer de dialogen zo vol "natuurlijke" humor zitten? Zijn (tweede) Oscar is Ali van harte gegund, maar zelf keek ik mijn ogen uit bij Mortensens omvang, zijn Italiaanse uitstraling en vooral het gemak waarmee hij de wijsheden van zijn personage debiteert ("That Titsburgh was a major disappointment. I didn't notice any difference at all. Did you?") – Mortensen is echt een wonderbaarlijke acteur. (En dan moet je nog blij zijn dat de politieke correctheid in Amerika nog niet zó ver gaat dat mensen gaan roepen dat die rol eigenlijk door een èchte Italiaanse Amerikaan had moeten worden gespeeld.) Geweldige film.

Moet je dit nou een parodie of een pastiche of een variatie op een superheldenfilm noemen? Hoe dan ook, vanwege het eerdere werk van Michel Gondry had ik hier hoge verwachtingen van, maar uiteindelijk is dit te weinig de stijl van de regisseur en veel te veel die van de ster annex scriptschrijver annex executive producer – dat zijn kennelijk toch zóveel hoeden dat Gondry hier nauwelijks zijn eigen stempel op kon drukken. De eerste keer dat ik Seth Rogen bewust zag was in Knocked up, en van die film was ik echt ondersteboven, maar sindsdien heb ik hem al te vaak in dezelfde rol gezien, en zelfs wanneer hij niet de pothead speelt maar een meer behoudend en formeel personage (zoals in The interview) zie ik toch steeds dezelfde maniertjes terugkomen, en wat dat betreft heb ik al enige tijd geleden het punt van verzadiging bereikt. En omdat de plot zelf me niet kon boeien en de bijrollen (Waltz, Diaz) nauwelijks iets te doen hebben had ik al ver voor het einde genoeg van deze film – en toen moest de vreselijk overdreven over-the-top-vernietiging van het krantegebouw nog komen.
        Pluspunten: Jay Chou heeft een sympathieke uitstraling, de vechtpartij tussen de twee helden in Rogens huiskamer is hilarisch, er zijn leuke kleine respectievelijk piepkleine rolletjes voor acteurs die ik pas later ben gaan herkennen (David Harbour en Analeigh Tipton), en ik ben er nu eindelijk achtergekomen dat het herkenningsmuziekje van Draadstaal van de White Stripes is.

Ik moet zeggen dat ik me niet stoorde aan deze benadering van Tarzan, om de eenvoudige reden dat ik nergens medelijden (in de neerbuigende, "zielig-vindende" zin des woords) met Tarzan kreeg, en dat kwam dan weer door de vertolking van Christopher Lambert, die ik normaal een absolute drol van een acteur vind (hoog op mijn lijstje van acteurs wier films ik alleen al door zijn of haar aanwezigheid probeer te mijden) maar die hier Tarzan uitstekend vorm geeft, met een goede mimiek en een lenig en fraai geboetseerd lichaam dat nochtans niet de indruk maakt rechtstreeks uit de sportschool te komen. Twee bijrollen springen eruit : Ralph Richardson logenstraft zijn hoge leeftijd (je zou niet zeggen dat dit zijn laatste film zou blijken te zijn) en Ian Holm speelt geweldig als altijd – net als John Hurt is dat iemand die we nog gaan missen wanneer hij er opeens niet meer zal zijn om een essentiële bijrol perfect op te vullen, van Ash tot Bilbo. James Fox daarentegen (toch een intrigerend acteur) lijkt te zwemmen in zijn rol, en dat Andie MacDowell een paar jaar hierna opeens de hoofdrol zou spelen in een reeks van succesvolle films (Sex lies & videotape, Green card, Groundhog Day, Four weddings and a funeral) zou je op basis van haar spel als Jane niet kunnen bevroeden (nog los van die beruchte nasynchronisatie). Maar goed, wat mijn eindoordeel betreft, mijn kennis van Tarzan reikt niet veel verder dan het "Tarzan bundolo!" uit de Tarzan-Classics-strips van vroeger, en als ik geen rekening houd met de officiële achtergrond van Edgar Rice Burroughs (zoals zeer lezenswaardig uiteengezet door Brix hierboven op 15 september 2009), dan zie ik hier een serieuze en warme film die zeker benieuwd maakt naar hoe de volledige "cut" eruit zou hebben gezien.

Hoe ver kun je te ver gaan? In Ace Ventura : when nature calls kroop Jim Carrey dan tenminste nog uit een nèp-neushoorn, maar wat deze broers binnenin een "èchte" olifant meemaken gaat dan net weer een stapje verder (of liever gezegd een héleboel stapjes verder, als je de file in het eindshot van die scène bekijkt). En dan hebben we het nog niet eens gehad over de waterval aan politiek incorrecte grappen over de sympathieke bewoners van het stadje uit de titel, en al helemáál niet over de plek waar Sebbo door het twééde gifpijltje is geraakt... "It was a trickle of pre-ejaculate at most – grow up!" Flauw en hilarisch.

Strak geschreven en geregisseerd met uitstekende vertolkingen, extreem soepele dialogen en een sterk plot dat misschien wel met een schuin oog naar No country for old men heeft gekeken maar dat verder een geheel eigen toon aanslaat. Minpuntje daarbij vond ik de aanwezigheid van Peter van de Witte, die voor mij echt te weinig uitstraling heeft om de hele film te dragen en om de hoofdpersoon markant of "meeleefbaar" te houden; hij moest dan wel een sulletje spelen, maar zijn hele personage stak toch te schril af bij het acteergeweld om hem heen, zoals dat van Ton Kas en Michiel Romeyn die knap tegen elkaar opbieden in de categorie Zware Jongens en Ruben van der Meer die bijzonder overtuigend overkomt. De twist dat Lisa er met het geld vandoor zou gaan zag ik helaas al aankomen – ik vond het al zo opvallend dat ze er de hele tijd in de auto bij "moest" zijn wanneer Gerard het geld in het bos gaat begraven. Op het einde blijf ik echter toch achter met de indruk van een met zwier vertelde en geacteerde aparte zwartkomische misdaadfilm waar ik de volle speelduur met plezier naar heb gekeken. Chapeau.

Tja... de personages zijn nauwelijks ontwikkeld, de humor is plat of karikaturaal, de echtgenotes fungeren voornamelijk als doelen van ófwel grappen ófwel geilheid, en de huwelijksproblemen die de verschillende stellen zouden moeten hebben komen amper uit de verf, maar toch is dit een film die me wel aansprak. Misschien komt dat wel omdat de acteurs zo duidelijk alle gelegenheid kregen om te improviseren op de set, hetgeen heeft geleid tot een ontspanning bij de cast die gemakkelijk voor een op een gedeeld verleden gebaseerde vertrouwelijkheid bij de personages kan worden aangezien. Veel grappen zijn leuk, veel grappen vallen totaal in het water (Selma Hayek die een steentje op het water wil laten ketsen maar per ongeluk een jongen in zijn kruis raakt, de dronken David Spade die in een kast te slapen wordt gelegd), maar de alles overheersende wil om hier een vriendelijke komedie over vrij normale mensen van te maken gecombineerd met al die star power geeft hier toch iets ontwapenends aan. Geen Big chill of Peter's friends, maar dat pretendeert deze film ook niet te zijn. Zie ik daar nou Steve Buscemi?!?

Bij de berichten op MovieMeter over deel 1 werd een paar keer gezegd dat deel 2 eigenlijk iets sterker is omdat het wat meer plot bevat, maar daar heb ik eigenlijk weinig van gemerkt. Hoogstens wordt er wat aandacht geschonken aan de aanwezigheid van pestkoppen (in deel 1 de oude schoolgenoot van Sandler, in deel 2 de zoon van Spade), maar die problematiek wordt op een gênante wijze afgeserveerd wanneer iedereen eigenlijk vrij vlot beste maatjes wordt. Verder heb ik best oog voor vrouwelijk schoon, maar het feit dat zowel de mooie figurantes als de vrouwelijke sterren (inclusief Hayek) onophoudelijk met hun décolleté's moeten pronken (en soms zelfs even lekker schúdden voor de mannelijke kijker) ging mij op een gegeven moment toch wel tegenstaan – en net als je denkt dat het niet erger kan komen Kevin James en Maria Bello terecht in een wasstraat waar hun auto met een overdaad aan borsten zal worden gewassen... en dan worden de bordjes verhangen en blijken zij juist tegen mánnenvlees aan te moeten kijken (hoewel het dan weer jammer is dat de húmorkaart wordt getrokken : als James / de mannelijke kijker zich mag verlekkeren aan de danslerares van zijn dochtertje, waarom mag Bello / de vrouwelijke kijker hier dan niet door allemaal sexy bodybuilders omringd worden in plaats van door komische types met jaren-tachtig-broekjes en T-shirts waaronder weinig musculatuur te raden valt?). Zo is het hele film door van de hak op de tak: net als ik denk dat ik er wel een beetje genoeg van heb komt er weer een goede grap, en wanneer de humor een beetje teveel wordt slagen de acteurs erin om met een ontroerend moment op de proppen te komen. En het àllermerkwaardigste is dat ik het nog leuk vind ook.

En op Jeroen van Koningsbrugge!

Zoals velen hier al vermelden is het gegeven van waar Svend zijn vlees betrekt inderdaad niet nieuw, en dan denk ik niet alleen aan Jeunet/Caro's Delicatessen maar ook aan oudere korte verhalen zoals Stanley Ellins The specialty of the house en Godfried Bomans' De herbergier van Pidalgo, en zelfs aan de film Soylent green. Het hele idee is natuurlijk tamelijk cru, maar het wordt zó onderkoeld-absurd gebracht dat ik er eigenlijk niet serieus bij kon griezelen, alsof het meer een hulpstuk voor die arme Svend is dan dat er echt een tot voor kort nog ademend, nadenkend en liefhebbend mens door de gehaktmolen gaat, en omdat ik op de één of andere manier van tevoren al wist waar (dat gedeelte van) de plot om zou gaan draaien was ik ook niet bijzonder uit het veld geslagen. Wel was ik diep onder de indruk van het acteerwerk van de beide groene slagers, en ook Eigil vond ik prima neergezet, mooi op het randje van grotesk en aandoenlijk. Dat de film bij mij desalniettemin niet hoger scoort komt toch vanwege de voorspelbaarheid en doordat er vanaf ongeveer twee-derde weinig ontwikkeling meer in zit, hoewel de scène aan zee wel weer hilarisch is, met Svend die niet wil toegeven dat... Enfin. De twee geweldenaars in de hoofdrollen leveren weer kwaliteitswerk af. "Bedreig me niet met die giraf!"

Waar de eerste film een sterke openingsscène met Bill Pullman had, zie je nu wat er gebeurt met de Columbia-fakkeldraagster – ook een aardige vondst, en dan moet het ontbijt met spek nog komen. Wat mij betreft is dit deel een waardige opvolger met drie verhalen die elk op zich interessant zijn en die op het einde op acceptabele wijze min of meer samenkomen, en met ten opzichte van het soms opzettelijk "cleane" origineel (de kale woning, het ziekenhuisinterieur, Susans appartementencomplex) nu een donkerder en somberder kleurpalet. Aan de minzijde is niet alleen de verrassing van het origineel met z'n creepy spookverschijningen weg, maar ook valt het nu op dat praktisch iederéén het loodje legt (helaas zelfs die yummy Teresa Palmer), hetgeen er voor zorgt dat ik geen behoefte meer heb aan nadere vervolgen, hoezeer ik me ook met dit tweede deel toch goed vermaakt heb.

Zou deze film gemaakt hebben kunnen worden als Jake LaMotta en Rocky Balboa niet voor de hoofdrollen hadden getekend? Ik betwijfel het. De plot biedt weinig nieuws en al die sportscholen en trainingsmethoden ken ik al uit talloze eerdere boksfilms, maar omdat de twee sterren hun rol zo vol overtuiging spelen en er in de fysieke scènes ook voluit voor gaan heb ik me hier uiteindelijk toch aan moeten overgeven. Natuurlijk, Alan Arkin pikt met zijn azijnpisserige one-liners bijna elke scène van Sly af, Jon Bernthal is opmerkielijk effectief als ruwe bolster blanke pit (zeker omdat hij nog op mijn netvlies staat als Brad, de ongelikte beer in The wolf of Wall Street) en de regisseur houdt er een hoog tempo in, maar de film is verder toch helemaal van de twee sterren, waarvan de ene laat zien dat hij inmiddels toch heel behoorlijk heeft leren acteren en de ander dat hij nog altijd indruk kan maken wanneer hij niet op de automatische piloot speelt.

Twintig jaar geleden maakte deze film veel indruk door de lugubere sfeer, de sobere opbouw en vooral die creepy spookverschijning met dat lange zwarte haar. Nu de nieuwigheid er van af is is ook de impact niet meer zo groot, maar toch blijft dit elke keer weer een fijne zit met kleine (of grote) rillinkjes wanneer Kayako of Toshio opduikt. En die openingsscène op het balkon blijft briljant.

Groot is de verleiding om The guard te vergelijken met In Bruges : een regisseur met dezelfde achternaam, dezelfde hoofdrolspeler, dezelfde humoristisch-absurdistische sfeer – maar met één belangrijk verschil, want waar In Bruges mij vooral irriteerde door z'n gewild-bizarre en daardoor zeer gekunsteld aandoende hipheid, was ik voor The Guard al vanaf de eerste minuut (het auto-ongeluk waarbij Brendan Gleeson even de verongelukte passagiers fouilleert) gewonnen, en dat gevoel heeft de me de rest van de film niet meer losgelaten. Dat komt misschien ook wel doordat er veel meer een rechtlijnig plot in zit dan in In Bruges, waardoor de regisseur de personages ook functioneel kan laten zijn en niet alleen maar in een zee van gevatte dialogen laat zwemmen. Zelfs de elementen waardoor je meteen aan Tarantino moet denken (criminelen die over een popliedje discussiëren...) storen me daarbij niet. En voornamelijk is dit de film van Gleeson, die hier een prachtig ruwe-bolster-blanke-pit-reus kan neerzetten, waarbij de ruwe bolster zich in geweldig jennende opmerkingen mag uitleven en de blanke pit nergens sentimenteel wordt, zodat hij interessant blijft tot het laatste moment – èn daar voorbij ("leeft ie nou nog of niet?"). Hoewel ik hem al in een heleboel films heb gezien ben ik nooit echt in hem geïnteresseerd geweest, maar dit is het soort rol waardoor dat in één klap verandert. Echt een geweldige en bijzonder grappige film.
 

Even duizelen in het begin wanneer alle geïnteresseerde schurken voorgesteld worden, maar al spoedig wordt duidelijk dat het hier niet om de plot gaat maar om de personages en hun gekibbel, en aangezien ik dat honderd maal leuker vind levert dat een uiterst vermakelijke film op, net als bij de eerste Fantastic Four. Veel humor, goed spel, een prima hoofdrolspeler, perfecte CGI, een geweldige soundtrack en fraaie visuals resulteren in een superheldenfilm die zichzelf niet serieus neemt maar de kijker wel door hem geweldig vermaak voor te schotelen.

Ik heb 'm even laten bezinken, maar ook na anderhalve week borrelen de leuke herinneringen nog in me op. Het duurt even voordat deze opvolger op gang komt, maar dan ontspint zich een aardig plot met een gastacteur wiens talenten uitstekend worden gebruikt, een mooie twist en een bevredigend einde. Heel veel grappige momenten (de Pacman-incarnatie van Peter wanneer hij met zijn vader vecht!), toch ook diverse ontroerende momenten tussen Peter en Gamora, tussen Rocket en Yondu en tussen de twee zusters, inmiddels perfecte FX (die traan die over Rockets wang biggelt), en alles twee uur en een kwartier lang onderhoudend. Net zo leuk als de eerste.

James Gunn wil het allemaal: de "origin story" van Rocket vertellen, een schurk introduceren voor wie het min of meer nobele doel de afschuwelijke middelen rechtvaardigt, een actiespektakel neerzetten, alle personages zich gedurende de hele film laten ontwikkelen, èn ze allemaal op het einde een afronding van hun "character arc" meegeven. Het resultaat is een overvolle film waarin het zicht op wie zich op welk moment om welke reden op welke plek bevindt af en toe ondergesneeuwd raakt onder het bombardement van beelden, zodat ikzelf in ieder geval na de eerste kijkbeurt niet precies wist wat ik nou had gezien en hoe ik daarover moest oordelen. Toen de structuur eenmaal duidelijker was geworden kon ik de film ook veel beter waarderen.
        Ja, Gunn gaat af en toe over de schreef qua sentimentaliteit, terwijl aan de andere kant sommige elementen echt onaangenaam zijn (het aftuigen van Drax door Warlock, de misvormde medische experimenten die Rockets mieuwe vrienden worden, de groteske dieren op Counter-Earth – het lijkt soms wel of de figuranten uit Monsters Inc. tot leven zijn gekomen, en ik blijf het een beetje een zwaktebod om Gamora nog in leven te laten zijn, ook al is het dan met een totaal andere persoonlijkheid. Maar gelukkig overheersen de pluspunten, zoals de vaart, de humor, de persoonlijke ontwikkelingen (Mantis' aanzienlijk toegenomen assertiviteit!), en het verhaal van Rocket is toch wel behoorlijk aangrijpend (en wat zien de CGI er weer geweldig uit). Zo eindig ik uiteindelijk toch weer behoorlijk positief en is dit een knappe (zij het enigszins overdadige) afronding van de trilogie.(Bijna een half sterretje extra omdat Warlock van Adrian Belew houdt, "both solo and his work with King Crimson.")

Ik begon hieraan vol ergernis : stel dat ik ècht zo'n bemoeizuchtige moeder zou hebben (zie ook Prime), hoe krankzinnig zou ik dan wel niet worden? Ach, het is maar een komedie met uitvergrote personages waarvan het de bedoeling is dat je aan het lachen wordt gemaakt, maar mensen die zich in andermans leven wurmen raken bij mij altijd een gevoelige plek, ook al betreft het dan een komedie. Na verloop van tijd blijkt echter dat de beide hoofdrolspelers echt geweldig op elkaar reageren, dat Streisand haar onnadrukkelijke komische talent mag tentoonspreiden en dat de onderkoelde Rogen een veel acceptabeler mens neerzet dan zijn gebruikelijke feestbeest (de "aaibare stoner" zoals Donkerwoud het hierboven zo treffend formuleert), en met de mooie emotionele clou die in het huis van Streisands oude vlam wordt bereikt is ook niets mis. Zo denk ik al met al toch wel met veel plezier aan deze merkwaardige road movie terug, ook al is hij zeker niet vrij van cliché.