Opinions

Rommelig.

Daarbij moet ik wel nageven dat de film consistent is in doen en laten. Van in het begin wordt alles aan een rotvaart afgehaspeld. Amper intro, geen rustmomentjes, maar gewoon een stortvloed aan actie, flauwe mopjes, een plotje met slechteriken die uit Spider-Man lijken te komen. Goed is het helaas wel niet.

De Turtles' stemmen zijn oké, verder had de menselijke cast wat beter gekund. Megan Fox en Will Arnett zijn niet bepaald aantrekkelijke hoofdrolspelers. William Fichtner zet nog een rolletje neer dat niks om het lijf heeft, typisch zo'n acteur voor dergelijke rolletjes.

Audiovisueel wel iets té Michael Bay. Continu actie, veel lawaai, lelijke CGI - vrij mislukt ook, die mix met echte sets - en vliegende camera's. De speelduur is er wel direct door om, en da's toch ook iets, zeker?

2

Matig.

Het eerste deel vind ik ook al niet echt goed, dit tweede deel evenmin. Het is luid, rommelig, soms zelfs een tikkeltje saai in de drukdoenerij. Ik kan die Turtles ook totaal niet uiteen houden in drukkere scènes. Gelet op het feit dat die nogal wat speeltijd innemen, is dat toch een beetje problematisch. Verder much ado about nothing. Verstand op nul en niet te veel bij nadenken. En dan gaat het op zich nog net.

2,5

Erg matig.

Nooit echt in de film gekomen. Het helpt ook niet dat Christopher Nolan het allemaal nodeloos uitleggerig maakt met dialogen vol intelligente woordjes. Uiteindelijk gaat het simpelweg om een stoute wapenhandelaar die het einde van de wereld wil.

Enige suspense richting finale is onbestaande, elke scène is immers uitleg. Een spionagefilm is dit daarom zeker niet. Blijft het hopen op een audiovisueel aantrekkelijke film, maar behalve de voorkeur van Nolan voor echte effects en stunts i.p.v. CGI blijft het ook hier redelijk standaard. Dunkirk en Interstellar worden op dat vlak niet geëvenaard.

Ik blijf Nolan zijn pogingen tot het maken van 'intelligente' blockbusters waarderen, maar zijn volgepropte scripts mogen wel eens wat luchtiger worden. Less kan more zijn, denk ik wel eens na afloop van zijn films. Ook nu weer.

2

Dubbel.

Bij wijlen prachtig geanimeerd, leunend op de geweldig vormgegeven post-apocalyptische wereld. Deze stijl ligt mij veel beter dan de bekende Ghibli-films die ik niet zo lang geleden pas ontdekt heb. De fantasy-elementen zijn ook echt fantasierijk en creëren een eigen sfeertje.

Máár het is ook pretentieus. De bombastische soundtrack doet gotisch aan en kan mij op momenten bekoren, maar het werkt evenzeer averechts als het extra kracht moet geven aan gewichtige scènes.

Films waarbij men achteraf ook nog een gans forum kan aflezen en op tig uiteenlopende visies stuit, scoren bij mij doorgaans niet erg goed. Een zeker metaforisch gehalte of wat abstractie kan er heus wel in. Als aan het einde van je film er evenwel nog talloze invullingen mogelijk zijn, vind ik dat een te gemakkelijk trucje als regisseur om een interessant eindproduct af te leveren - geloofscrisis tijdens het maken of niet.

3

Flauw.

Ongeïnspireerd werkje met de sterren van dat moment, al vind ik van dat trio de heren tegenvallen. Michelle Pfeiffer bekoort mij iets meer, maar komt er eveneens bekaaid van af. Het script zwalpt immers en lijkt geregeld de weg kwijt. De liefdesdriehoek is flets en lijkt het tempo eerder tegen te werken dan dat het de film extra pit en schwung geeft. Teleurstellend dus.

2

Tof.

Bijzonder filmpje, ook bij de oudste die ik ooit gezien heb. Volgens mij moet dit anno 1917 ook een geweldige spektakelfilm geweest zijn, waar best veel geld in gekropen is. Sowieso moet je wat door de statigheid heen kunnen zien. De teksten worden vooral praktisch getoond, maar filmisch is dat natuurlijk niet zo interessant. Uiteindelijk stoorde het me niet tijdens het kijken. Het aanvankelijk deprimerende bronmateriaal is, met de mogelijkheden die men toen had, prima naar het scherm vertaald. De versie die ik zag was die van 53 minuten, die staat kennelijk gewoon op Netflix. Het is in ieder geval een stukje filmgeschiedenis dus wat mij betreft zeker de moeite waard om te kijken.

3

Slecht.

Vreemde film. Zeer kleurrijk in beeld gebracht. De wereld die men gecreëerd heeft staat bol van neonlichten en schaduwen. Een tikkeltje cartoonesk zelfs. Iets wat ik zeer kan smaken.

Alleen... het is verder een hoop onzin. Er is geput uit een aantal misdaadklassiekers om een plot bijeen te schrapen, tot op het gênante af. Het werkt voor geen meter en de bekende koppen kunnen amper iets aanvangen met hun nietszeggende doch stoer pratende personages.

1,5

Erg matig.

Steven Spielberg maakt een sprookje in een niet-alledaagse setting. Sprookje, want de meligheid is prominent aanwezig, niet alleen door de weinige subtiele soundtrack maar ook door bv. een m.i. miscaste Tom Hanks die een sullige Oost-Europeaan portretteert.

Met Hanks' (repetitieve) ontmoetingen raakt de film over de speelduur van 2 uur, hetgeen mij verbaast. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom een uiteindelijk lichte, tragikomische film als dit zo lang hoeft aan te slepen. Het wordt na verloop van tijd alsmaar stroperiger.

Niet mijn ding.

2

Redelijk.

Het eerste uurtje is gewoon erg goed. De jacht door de nieuwe Terminator is vrij spannend en hoewel ik de gewone Terminator leuk vind als moordmachine, heb ik ook kunnen genieten van zijn goede versie.
Dan kakt het plots ergens in - als die vervelende Sarah Connor bevrijdt is - en dat duurt vrij lang.
Pas wanneer de jacht terug begint, kan het genieten terug beginnen. Hoewel de actie op het einde een herhalingsoefening is van het eerste deel, is het allemaal leuk entertainment.

Arnold Schwarzenegger komt ook als good guy goed uit de verf. Met een leren frak, zonnebril en brommer ziet hij er geweldig fout uit en zo hoort het ook.
Linda Hamilton is strontvervelend en ook Edward Furlong is dat - goede casting, zeker?
De acteur die de slechte Terminator neerzet doet dat trouwens uitstekend en steelt toch wel een beetje de show.

Het hele jaren '80-sfeertje heeft plaatsgemaakt voor een meer moderne beleving. En hoewel ik de kitscherige look van de 80s altijd wel kan smaken werkt de meer gelikte look minstens even goed.
SE en toestanden blijven wel wisselvallig. Bliksemschichten en laserstralen zien er niet uit, maar de transformaties van de slechte Terminator zien er dikke 20 jaar na datum nog wél redelijk goed uit.

Redelijk vermaak, maar daar blijft het ook bij.
3

Nogal saai.

Met dit derde deel doet men het tweede deel nog eens lichtjes over. Men trekt nu iets meer de kaart van de humor - iets wat wel werkt -, maar verder heb ik me best verveeld. Naast het domme drama zit de film vol met actie gepropt en dan blijf ik toch op m'n honger zitten tijdens de zoveelste achtervolging die tot in den treure toe blijft duren.

Arnold Schwarzenegger doet uiteraard waar hij goed in is en dat is een karikatuur van zichzelf neerzetten. Zeker zijn twee intro's zijn zeer geslaagd. Met Nick Stahl - die me continu aan Hans Teeuwen deed denken - en Claire Danes heeft hij evenwel twee uiterst irritante blokken-aan-z'n-been.

Kristanna Loken is wellicht het beste wat men had kunnen doen als kopie van de slechterik uit deeltje 2.

De sfeer van deel 1 en 2 heb ik hier niet echt gemist. Rise Of The Machines mist vanzelfsprekend een zekere charme - de lading lelijke CGI helpt daar ook niet echt aan mee - en na bijna twee uur film is men even ver als aan het begin van de film.

Op naar de volgende.

2,5

Tenenkrommend.

Bah, wat is dit slecht, zeg. Elk van de voorgaande 4 delen vind ik wel iéts hebben, dit is een enorme misstap in de reeks. Qua continuïteit e.d. kan het mij niet veel schelen, maar waarom men zich hier in allerlei bochten en kronkels douwt gaat mijn petje te boven. Hou het toch gewoon simpel. Dat streven naar een 'intelligent' of een 'weldoordacht' plot altijd, het slaat nergens op.

De cast is ook archislecht. Arnold Schwarzenegger houdt de boel staande, zij het met dezelfde trucjes als altijd. Verder slaan Emilia Clarke, Jai Courtney en Jason Clarke de bal ferm mis. De eén is zo mogelijk nog slechter dan de ander.

Alan Taylor maakt er verder een identiteitsloos boeltje van. Drukte is er genoeg, aan visuele effecten ontbreekt het ook niet. De jonge Schwarzenegger vind ik er evenwel niet beter uitzien dan de jonge versie uit Salvation, toch ook een film van alweer 6 jaar. De soundtrack van Hans Zimmer is zoutloos.

1,5

Goed.

Terminator Salvation is wat mij betreft de beste uit de reeks. Tuurlijk, de oude charme van de eerste twee delen is verdwenen, maar in ruil krijgen we eindelijk datgene waar men in de voorgaande delen zo lelijk over doet: de oorlog tegen Skynet.
En die post-apocalyptische sfeer is simpelweg erg sterk neergezet. Natuurlijk, het verhaaltje is niet beter of slechter dan dat van de gemiddelde Hollywoodblockbuster, maar dat geldt voor de gehele reeks.
Naar het einde toe wordt het wel wat minder (die I'll be back-quote ook...) en ook het slot valt tegen (men werpt het hoofdkwartier omver, maar toch heeft men enkel een nietszeggende schermutseling gewonnen??), maar dat kan de voorgaande pret niet drukken.

Christian Bale en Sam Worthington zijn redelijk ter vervanging van Arnold Schwarzenegger, al vind ik zijn computergeanimeerde bijdrage wel leuk. De rest van de cast loopt er maar wat bij - Moon Bloodgood met haar verplicht semi-naakt nummertje bijvoorbeeld is toch best lomp.

Regisseur McG - één of andere rapper ofzo? - weet best goed met wat hij bezig is. De post-apocalyptische look is niets nieuw onder de zon, maar onder meer door sterk spel met lichtinval en kleuren komt alles toch erg goed over. Ook de special effects zijn meer dan degelijk - vooral Arnie's CG-gezicht doet mij opgelucht ademhalen.
De robots en brommertjes zijn wel wat minder - ze lijken zo weggelopen uit War Of The Worlds en hadden beter vervangen kunnen worden door een Terminator.

3,5

Redelijk.

Het leuke aan het hele opzet is het contrast tussen de post-apocalyptische wereld en de onbezorgde sfeer van de jaren '80.
Het uitgangspunt an sich lijkt op het eerste zicht genoeg voer te bieden, maar na een tijdje blijkt het toch allemaal mager (Sarah Connor wordt nogal snel gevonden) en wordt er behoorlijk wat actie (The Terminator die op het einde nog een paar keer langer leeft dan gedacht... zo kan een film blijven duren) en een beetje romantiek (waarom toch??!!) tegenaan gesmeten.
Ook een beetje meer humor had absoluut niet slecht geweest.

Arnold Schwarzenegger is hier redelijk op z'n plaats, maar ik zie hem toch liever onzinnge oneliners uitkramen. Dat gebeurt hier maar één keer eigenlijk, en dat is dan ook direct de beste scène uit de hele film.
Linda Hamilton en Michael Biehn staan niet al te best acteren. Vooral laatstgenoemde kent een hoop tenenkrommende scènes.

Qua special effects kan The Terminator niet op tegen generatiegenoten als Back To The Future en Aliens. De actie ziet er wel nog spectaculair uit, maar dingen zoals bliksemschichten zijn ondertussen wel zwaar gedateerd. Niettemin straalt The Terminator een sterke jaren 80-sfeer uit (wat een deuntje ook) en zo heb ik het graag. Films moéten niet up-to-date zijn, elke periode heeft z'n charmes en dat mag niet verloren gaan.

Misschien lagen de verwachtingen iets te hoog.
3

Goh ja.

Dat hebben we dan ook weer gehad. Ik ben niet de grootste fan van de serie, al zitten er wel een paar goeie films tussen. Van een tijdlijn had ik dus voor het zien van Dark Fate al weinig kennis. Blijkt nu dat men met deze film een aantal vorige gewoon over het hoofd ziet. Wat een idee. Typisch voor het slordige schrijfwerk zoals gebruikelijk in tijdreisfilms.

Dark Fate als onderdeel van de serie vind ik mede daardoor niet bijster sterk. De fan service tiert welig, maar komt weinig origineel uit de hoek. Met alle respect, maar zo'n oude taart als Linda Hamilton terug van stal halen is armoedig. Acteren lukt nog steeds niet en op de koop toe moet zij nog voor edgy oneliners zorgen - wat dan resulteert in een paar keer 'fuck' of 'motherfucker'. Ook daar: armoe troef.

Maar goed, als op zichzelf staande actiefilm kan het er allemaal wel mee door. De film start aan een rotvaart en de ganse speelduur lang blijft de actie een hoofdrolspeler. Gelukkig maar. De matige CGI en de soms wat herhalende choreo's zie ik eventjes door de vingers.

Arnold Schwarzenegger won't be back. Ik ben benieuwd. Zijn leeftijd indachtig zal het stilletjes aan wel eens moeten ophouden, maar met tijdreisfilms weet je nooit.

2,5

Best oké.

Ik had een kleffe zooi verwacht, Testament of Youth is dat het eerste uur ook wel een beetje. De clichés van het genre worden stuk voor stuk afgewerkt. Met het tweede uur in zicht verandert de toon lichtjes en dat zet zich door. Het tempo ligt laag en hoewel er veel gebeurd (in 5 minuten tijd is de broer gewond, gered, terug vertrokken en is "mother in crisis") verandert de toon in iets kils.

De cast doet het behoorlijk. Alicia Vikander draagt de film met verve, al heb ik het gevoel dat haar beste werk nog moet komen. Taron Egerton is eveneens prima gecast als de wat aaibare broer. Kit Harington vind ik 100x niks. Zijn Jon Snow was ik net gewend en had ik leren gedogen, dit is terug naar af.

James Kent houdt de gruwel van de oorlog voornamelijk uit beeld. Ik had dat net anders willen zien. Beelden van het front hoeven niet, maar Kent probeert de gruwel onderhuids te brengen en door de thuisblijvers te laten ervaren. Ik heb echter het gevoel dat dat enkel lukte doordat Vikander zo'n goeie actrice is - en dat heeft m.i. niets te maken met Kent's regie.
Het ietwat zweverige gedoe met de gedichten en verschillende voice-overs vind ik een misser.

3

Zwak.

Gezien het thema had ik een scherpe antikomedie verwacht, maar uiteindelijk blijkt de al korte speelduur een taaie zit.

De personages komen nooit niet echt van de grond en ook de gebeurtenissen volgen elkaar een beetje lukraak op. Een rode draad is nergens te bekennen en ook de door moraal gedreven ommekeren gebeuren maar om te gebeuren.

Aaron Eckhart, van wie ik niet zo'n fan ben, doet het naar behoren: van de cast krijgt hij veruit het dankbaarste personage en dat is er aan te zien.

Bijrollen zijn er onder meer voor William Macy en die schreeuwmachine uit Sam Raimi's Spider-Man-films. Katie Holmes valt voor een keertje ook eens mee.

Met Jason Reitman aan het roer had ik toch wat meer verwacht. Enkele dialogen zijn vinnig, maar evenveel dialogen zijn prullenbakmateriaal. Qua vertelstructuur is het ook allemaal wat slordig en onbeduidend.

2

Plat.

Da's wel het minste wat je van deze komedie kan zeggen. Ik had het niet zo plat verwacht, al spreekt het voor de film dat ze er écht voor gaan. Wordt er geopend met een pedofiele leerkracht gaat het later in de film plots over in incest. Dat was wel het laatste wat ik verwachtte toen ik, zoals steeds, blanco de film in ging.

Wat ik wél verwacht had was een irritante Adam Sandler. Dat is ook gewoon zo. Zijn typetje is hit-or-miss. De liefhebbers gaan er misschien wel nog van kunnen genieten. De rest van de cast is degelijk, zonder uitschieters, maar daar is het deze film ook niet echt om te doen. Een platte, iets te lange komedie. Mits je daar een beetje tegen kan, geschikt als tussendoortje.

2,5

Kleine tegenvaller.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit slecht is. Het blijft een Wes Anderson-film. Het is alleen dat de karrevracht aan bekende gezichten geen garantie is om ook maar met één personage echt mee te leven. De verschillende verhaaltjes zijn niet zo bijzonder, al kon ik wel genieten van dat eerste, met Benicio Del Toro en Léa Seydoux. Daar zitten alle Anderson-elementen in, maar is op één of andere manier sfeervoller dan de andere verhalen.

In die andere verhalen zit te weinig. Gaandeweg verslapte mijn aandacht en daar kon het oog vol onzinnige edoch leuk gevonden details van Anderson niets aan veranderen. Een karrevracht acteurs betekent ook af en toe een gezicht dat wat minder kan bekoren. Voor mij is dat dan die onvermijdelijke Timothée Chalamet. Vind dat (te) vaak zo'n nichterig zageventje. Dat hij op jeugdige leeftijd reeds een aardig oeuvre opgebouwd heeft, zal hinten op talent - waar ik naarstig naar op zoek zal blijven gaan.

De meest afstandelijke Anderson-film tot dusver en wellicht daarom dus de minste, al is dit eigenlijk ook gewoon typisch zijn stijl. De beeldratio draagt mijn voorkeur niet weg, maar er is vast en zeker een goeie, technische uitleg naar het gebruik ervan. Op zijn debuutfilm na heb ik nu alles van hem gezien, en hoewel er echte uitschieters ontbreken is dat toch een regisseur die ik iedereen warm kan aanbevelen.

2,5

Middelmatig.

Iets te tam verhaaltje, soms tegen het saaie aan, over een oud maar kranig bomma'tje die het recht in eigen handen neemt. Best tof bij momenten, maar vaak ook gemakkelijk en daardoor lui. Enkele bijrolletjes zoals die van de kleinzoon slaan de plank mis en dat doet de film geen deugd. Maar als tussendoor gaat dit nog wel.

2,5

Redelijk.

Thelma & Louise is precies wat ik ervan verwacht had. Na een wat moeizaam begin sleurt de film je dan toch mee in de neerwaartse spiraal van de twee snollen. Beide dames vind ik best irritant, maar toch. Zeker Louise is toch een personage met body en met haar heb ik na verloop van tijd dan ook best te doen.
Het slotakkoord vind ik magertjes. Eerst de indruk willen geven dat alles goedkomt, om dan met zo'n helikopter "vanuit het niets" te komen pakt niet bij mij. Het eindshot is dan wel weer sterk.

Zowel Susan Sarandon als Geena Davis zullen nooit in mijn favoriete actrices-lijstje komen. Laatstgenoemde kan mij ook hier niet bepaald bekoren. Sarandon geeft haar personage toch iets meer pit mee, waardoor zij uiteindelijk wél werkt. Beide dames scoren wel niet al te best voor hun accenten, wat een gekweel.
In de bijrollen passeren o.m. een lome Harvey Keitel, Michael Madsen in een Michael Madsen-rol en een verrassende Brad Pitt, klaarblijkelijk in één van zijn eerste grote films.

Ridley Scott doet eigenlijk alles perfect. Visueel benut hij de landschappen ten volle en de roadmovie-sfeer is dan ook sterk aanwezig. Niet alle intermezzo's zijn even geslaagd (die truckchauffeur die op z'n plaats gezet wordt... plaatsvervangende schaamte), maar het tempo zit er redelijk in en met ook nog eens een sterke (niet zo bombastische) score van Hans Zimmer is dit een aangename kijkervaring.

3

Redelijk.

Toch wel minder interessant dan gedacht. Een vrij brave biopic die keurig binnen de lijntjes kleurt. Wel een biopic die slechts een heel beperkt deel van de persoon in kwestie verfilmd, nl. het huwelijk van Stephen en Jane. Behalve zijn opleiding aan het begin wordt er weinig van zijn werk en ideeën getoond.

Dus qua inhoud niet echt interessant en verder ook heel braaf verfilmd. Regisseur James Marsh houdt het secuur. De soundtrack is veilig gekozen: doorgaans lichte, ietwat zweverige muziek "om te raken".

Dat maakt dat deze film uiteindelijk steunt op Eddie Redmayne en Felicity Jones. Zij dragen, redden de film. Redmayne kan ik doorgaans niet bezig zien, maar hij doet het voortreffelijk. Jones moet het zonder tics en andere heel specifieke, technische trekjes doen, en dat ze dat dan zo goed en subtiel doet, maakt dat ik van haar meer genoten heb dan Redmayne. Uitstekend geacteerd door haar. Voor mij de reden om deze film te zien.

3

Redelijk 'zware' film, maar redelijk geniaal ook.

Zoals ik in eerdere reacties heb gelezen: iedereen heeft zo wel zijn eigen opvattingen over Daniel Plainview en iedereen heeft wel z'n eigen gedachten bij diens beweegredenen. Voor mij is Daniel Plainview niet van in het begin 'slecht. Hij wordt dat, hij zinkt steeds verder weg in zijn eigen roem en geld. Toen hij pas in het dorpje was, nam hij even Mary vast, hij was bezorgd over het feit dat zij door haar vader geslagen werd. Duidelijk teken dat Daniel het aanvankelijk goed bedoelde. Als we dan echter even verder gaan. HW raakt doof door de druk van het gas dat vrijkomt bij het boren. Het eerste waar Daniel aandenkt (weliswaar nadat HW in veiligheid is gebracht) is aan geld, de olie die er duidelijk is. Da's al een eerste teken dat hij in verval is.
Een rise-and-fall concept eigenlijk, maar nu eens niet in een puur misdaadkleedje.
Zo gaat de film verder, met moeilijke relaties met o.a. Eli Sunday, een ellendige priester die ook alleen maar uit is op geld en zichzelf verloochent; Henry Plainview; en HW.
Het einde van de film vond, laten we zeggen, anders. De sfeer van de voorgaande 2,5 uur is zo goed als weg, omdat je nu binnen een rijk mansion zit. Best spijtig. Die bowlingbaan enzo, helemaal anders dan de buitenlucht die we de voorgaande uren te zien kregen.

De muziek vond ik bij momenten goed, maar soms ook onwaarschijnlijk slecht en absoluut niet bij de film passen.Teveel viooltjes en van die abrupte geluiden. Bv in de scene waarin Daniel en zijn mannen de grond rond Bandy's erf draineren.
De beelden waren wel goed, de film beschikt over een geweldige sfeer, de natuur wordt mooi gefilmd en de kostumering zat ook snor.

Het acteerwerk was om van te smullen. Daniel Day-Lewis laat zien dat hij de beste acteur is van de laatste jaren, zijn vertolking als Plainview komt bij mij in het rijtje met oa Brando als Vito Corleone.
Maar ook Paul Dano vond ik uitstekend. Hij heeft echt de perfecte ellendige smoel om Eli Sunday te vertolken. Dillon Freasier acteerde eveneens uitstekend, hij kwam mij heel natuurlijk over als HW.

Dus; sterke film met nog sterkere acteerprestaties, mooie beelden en enkele fantastische quotes. De film heeft een zekere traagheid, maar een voor mij aangenaam en beheerst tempo. Minpuntje is voor mij de muziek die te ongepaste tijde te bombastisch aanwezig was.
Absoluut een must see-film.
4,5*

Tof.

Best een classic. Of toch eentje die in mijn jeugd weleens voorbij kwam. En het moet gezegd dat de tijd eigenlijk weinig veranderd heeft aan mijn perceptie. Het is niet 's werelds grappigste film, maar staat er wel. Soms erg onnozel, maar niettemin erg vlot en vermakelijk. Ben Stiller en Matt Dillon zijn leuke tegenpolen, Cameron Diaz in haar goede jaren een perfecte cast als mooi blondje.

3

Behoorlijk.

Goedkoop en weinig spectaculair en/of hoogstaand is het zeer zeker, en toch vind ik They Nest iets hebben. De makers lijken het toch allemaal niet serieus genomen te hebben, de beestjes zijn op die manier best leuk en de slachtoffers dom genoeg.

Het acteerwerk is verder ook niet al te belabberd, het sfeertje is donker genoeg en de ‘horror’ uiteindelijk ook vettig genoeg.

2,5

Redelijk.

Het uitgangspunt is leuk, de uitwerking ervan wisselend. Sommige ingekleurde stukjes, zoals de eerste overgang, zien er formidabel uit. Andere stukjes ogen dan weer gekunsteld, alsof het door de eerste de beste app voor inkleuren is gegaan. Hoe dan ook heeft het originele zwart-wit een zekere echtheid, een zekere charme, dat niet verbeterd kan worden.

De keuze om er geen klassieke voice-over onder te steken, maar wel de echte verhalen van oud-strijders, is bewonderenswaardig. Alleen is less soms more, en de gruwel van de Eerste Wereldoorlog had nog wat harder binnen gekomen met iets minder gebabbel en wat meer stilte.

3

Uitstekende film.

Thief zal niet voor iedereen weggelegd zijn. De eind jaren 70/ begin jaren 80-vibe ligt er vingerdik bovenop. De synthesizer-sound, de auto's, de kleding, ... Het is erg van die tijd. In mijn geval scoort dat punten. Michael Mann brengt het bovendien gestileerd en uitermate sfeervol in beeld. Aan z'n kenmerkende nachtelijke shots ontbreekt het hier geenszins.

Zodoende wordt het doorsnee misdaadverhaaltje met James Caan - degelijke acteur maar nooit top -, een prettige wegkijker. Los van de look en de sound zijn het enkele actiescènes die wat gedateerd aanvoelen, waaronder de finale afrekening. Daar waar Mann een verder strak geschoten film aflevert, kan hij zich als actieregisseur niet onderscheiden - iets wat hij later wél heeft kunnen doen.

4

Gemengde gevoelens.

"Gemengde gevoelens" klinkt misschien negatief, maar dat ben ik niet. The Thin Red Line is een fantastisch stukje pure cinema. En toch.

Er zijn zo'n 3 à 4 personages die veruit de meest interessante zijn; had daar iets meer focus opgelegen in plaats van op het in beeld brengen van "grote namen", dan was dit epos compleet geweest.

Die 170 minuten zouden met minder personages ook goed te verteren zijn geweest. Het contrast tussen de verwoestingen van de mens en de rustige vastheid van de natuur is een hoofdpersoon op zich. Ik zou eeuwig naar dat fantastische schouwspel kunnen kijken.

Jim Caviezel, Ben Chaplin en Elias Koteas zijn misschien wel de minst bekende namen uit de sterrencast, maar acteren wel het best. Iemand als Sean Penn is ook geen onaangename toevoeging, maar daar blijft het bij.

Nick Nolte daarentegen kan zoveel schreeuwen met die lelijke rokersstem van hem als hij wil, indruk maken doet hij nooit. Maar ook de bijdrages van pakweg John Travolta, John Cusack, Woody Harrelson of godbetert George Clooney zijn te dom voor woorden. Geld opbrengen zullen zij wel doen, maar daar vloekt het dan ook: The Thin Red Line is allesbehalve de zoveelste commerciële, opgeklopte oorlogsfilm vol met macho's.

De filosofische mijmeringen zijn één ding, maar ik heb vooral genoten van het visuele. Deze film is zonder enige twijfel de mooist gefilmde oorlogsfilm ooit. Weg met chaotische, schokkerige en sensatiegerichte beelden; de rustige, poëtische en dromerige aanpak van Terrence Malick is veel en veel beter. Zelfs actiescènes zoals één van de vele bestormingen van de heuvel (één van de betere oorlogsscènes ooit) verliezen de focus van het geheel niet uit het oog.

Lang niet alle filosofische quotes hebben me kunnen bekoren, maar waar Malick en co wél met glans in geslaagd zijn is het menselijk maken van zijn personages (de op het eerste zicht melige flashbacks met Miranda Otto hadden eeuwig mogen doorgaan).

Ook Hans Zimmer verrast vriend en vijand. Hij toont hier dat hij meer, veel meer kan dan alleen bombastische geluiden produceren. De fijngevoelige achtergrondmuziek valt bijna niet op tussen al de visuele pracht en praal en dat is zelfs bijna een schande, maar toont aan hoe perfect de verpakking is.

3,5

Degelijk.

Ik had op voorhand niet al te hoge verwachtingen bij deze film, maar minstens een uur lang is het allemaal erg vermakelijk.
Het verhaaltje is nogal Alien-achtig en dat levert meestal leuk kijkvoer op. Zeker in het begin zijn er een paar spannende momenten en ook het bloedonderzoek is zeer geslaagd.
Maar het einde vind ik niet spetterend en na afloop had ik het gevoel naar een gemiddelde film gekeken te hebben met hier en daar een scène die het niveau (eventjes) omhoog trekt.

Niet zo vergelijkbaar met Alien is dan weer het acteerwerk, dat hier toch beduidend minder is. Kurt Russell bv blijf ik ontzettend ongeloofwaardig vinden. Ook z'n tegenspelers vind ik min of meer van hetzelfde niveau.

Ook het "ding" is me wat te eigenaardig. Z'n "vaardigheden" zijn best leuk gevonden en ook de effecten en make-up zijn nog steeds dik in orde, maar qua design is het me wat te eigenaardig.
John Carpenter en co zorgen dan weer voor behoorlijk wat sfeer; Ennio Morricone's muziek is wat minder dan gewoonlijk.

3

Matige film. Licht verhaaltje. Sterke cast, al vond ik Andy Garcia nu niet dé man.
Het verhaal woog te licht, zoals in een vorige reactie al aangehaald; alles is te logisch. Aan de busscène zijn ze niet goed voorbereid; agent Lepra en agent Agressief verneuken alles. Voorspelbaar alom. Dat er dan een huurmoordenaar op hen afgestuurd wordt, voorspelbaar.
Jimmy The Saint werd écht als een heilige afgeschilderd. De romance die hij beleeft stoorde mij en bracht geen meerwaarde.
Op het einde waar hij die hoer moet bezwangeren : man man man..
Als ik er nu over nadenk: er gebeurt gewoon weinig in de film.
Nu ja: cast was goed gekozen. Walken is een keigoeie acteur. Buscemi viel goed mee. En voorts vond ik de 4 hulpjes van The Saint ook wel goed gecast.
3, meer kan ik niet geven.

Zwaar.

Het rouwproces, een thema waar ik veel interesse in heb en waar een mooie film uit kan voortbloeien. Ik had gehoopt dat Things We Lost In The Fire zo'n film zou worden, maar helaas.

Het eerste gedeelte weet nog wel te boeien - dat echtgenoot Brian (hoe kan ook het anders) 's werelds sympathiekse mens is daargelaten -, maar na verloop van tijd sluipt er te veel geforceerd drama in. Ik denk hierbij aan het hervallen van Jerry en het irritante gedrag van Audrey.
Het einde had ook sterker kunnen zijn, maar dat is persoonlijk. Harper die eerst een beetje pubert om dan achter een rijdende auto aan te hollen had voor mij niet gehoeven.

Het acteerwerk is wat wisselvallig. De film steunt volledig op Benicio Del Toro, die de steken van de andere acteurs opraapt. Halle Berry weet slechts sporadisch te overtuigen. Haar reactie wanneer ze het eerst over de dood van haar man hoort en de "woede-uitval" tegen de kinderen aan tafel zijn niet bepaald voorbeelden van hoogstaand acteerwerk. Toch heeft zij soms ook wel een goed momentje.
David Duchovny is vervangbaar, maar kan uiteraard niet veel doen met het rolletje dat hem is toebedeeld. De kindacteurs zijn een wisselend succes - het knulletje doet het nog aardig, het meisje niet.

Het camerawerk is mooi gedaan. Het voelt soms zweverig aan en dat maakt het des te boeiender. De sfeer wordt intiem gebracht en ondanks het hoge klefheidsgehalte kan de film af en toe pakkend uit de hoek komen.

3