Opinions

Goh ja.

Ietwat edgy bedoelde tienerkomedie met, zoals gebruikelijk, acteurs die een jaartje of 10 te oud zijn om als tiener door te gaan. Ik vind het allemaal best vlot genoeg om te vermaken, maar het is uiteraard niks nieuw - aan kakpishumor geen gebrek. Al kan het ontbreken van een kleffe romantische uitkomst me wel bekoren. Aubrey Plaza is oké, maar ook een beetje een one-trick pony.

2,5

Tof.

Ik ben Woody Allen de laatste maanden best gaan waarderen. Lichtvoetige films zoals deze met charme brengen: het is een talent. Dat zowat elke film een doorslagje is van de vorige, maakt bijna niet uit, want Allen komt daar op één of andere manier mee weg. De typetjes, de humor; het blijft meestal frivool genoeg. Zo ook hier. Met Jesse Eisenberg, die ik zelden goed af kan, in een rol die hem geweldig ligt. Leuk.

3

Meh.

Intussen meer dan 2000 stemmen en toch is deze mijn eerste van Pedro Almodóvar. Het werd dus hoog tijd dat ik eens iets van hem zag.

Deze melodramatische tragikomedie vind ik echter wat povertjes. Visueel leuk ogesmukt, met felle doch warme kleuren die vaak contrasteren in toneelachtige decors. Saai ziet het er dus geenszins uit. Soundtrack is verder ook wel oké, zonder meer.

Maar daar blijft het bij. Inhoudelijk is het wat hak-op-de-takkerig, zonder dat er ook maar één plotje echt interessant is. Er zit nogal veel soapachtig drama in, en het is maar dat er af en toe nog wat bescheiden te lachen valt, of het was zelfs een taai drama geworden.

Niet de meest succesvolle kennismaking met een regisseur van wie ik eigenlijk al lang iets gezien had moeten hebben. Hoe dan ook, z'n oeuvre lijkt wel uitgebreid genoeg om andere films te ontdekken.

2,5

Mooi.

Uitermate geslaagd dagboek van twee vriendinnen die een schitterende reis gemaakt hebben. Zelf heb ik enige tijd geleden een deel van hun route gedaan (de gebruikelijke EBC-route met de 3 passen) en de manier waarop de trekking in beeld gebracht wordt is erg waarheidsgetrouw. Hoewel de dames een andere periode aandeden, met minder toeristen, is de sfeer erg herkenbaar, zowel tijdens de wandelingen als in de lodges. Ik moet dan eerlijk toegeven dat de docu het bij mij weer doet kriebelen.

De dames zelf zijn me een tikkeltje te zweverig. Klagen over koude voeten maar dan wel 's morgens yoga staan doen op blote voeten op 4500m hoogte (en nog ietsje hoger).. Tja. Ook hun gewauwel over vriendschap en hoe je een andere persoon wordt van een trekking kan me eigenlijk niet zo bekoren. Maar puur als reisdagboek zit het wel geweldig ineen. Het verteltempo is trouwens heerlijk rustig: zoals Nepalese gidsen hun klanten steeds weer temperen tijdens het wandelen.

4

Redelijk.

Als hondenliefhebber (en eigenaar van eentje) ben ik best wel een sucker voor dit soort films. Met Balto de animatiefilm was het verhaal mij reeds bekend, al wist ik wel dat Balto eigenlijk niet de grote held was. Met deze film krijgt Togo, de "echte" held, toch ietsje meer aandacht.

De heuse calvarietocht wordt nogal plastic uitgewerkt. De CGI is vaak twijfelachtig, al zijn de geanimeerde beelden van de honden nog wel oké. Met de flashbacks wordt nog een kindvriendelijk zijverhaaltje verteld. Het is niet dat de tocht zelf erg veel aandacht krijgt, of echt benard is. Daar blijf ik wat op mijn honger zitten.

Maar goed, uiteindelijk ben ik zoals gezegd een sucker voor honden dus die laatste 10 minuten kunnen mij wel ontroeren. Talloze opnames van het prachtige landschap krijg je er gratis bij.

3

Degelijk.

Ik was een jonge tiener toen ik de beste filmtrilogie ooit zag. Nadien volgde nog een paar games (PlayStation en zelfs nog GameBoy), maar ik moest natuurlijk ook de boeken van J.R.R. Tolkien gelezen hebben. Op een week tijd had ik zo De Hobbit en In de Ban van de Ring gelezen, al snel daarna volgde Nagelaten Vertellingen en De Silmarillion. De wereld die Tolkien gecreëerd had, vond ik fantastisch.

Met deze biopic wordt aardig de tijd gepakt om te focussen op hoe de fantasie in Tolkien's hoofd zich vormde. De nadruk ligt op de ontwikkeling van een eigen taal, maar ook voor de hand liggende thema's als kameraadschap komen aan bod. De film speelt zich net iets te theatraal af in een soort Jane Austen-boekenclub-setting, al kan het naar het einde toe wat meer impact hebben door de inclusie van de Eerste Wereldoorlog, waarin Tolkien diende.

Sowieso ben ik in biopics wel te vinden voor een beperkte periode. Dan blijft het verhaal toch vaak compacter en minder afgerafeld. Daarmee worden punten gescoord. De vertolkingen zijn wel oké, al vind ik Nicholas Hoult toch net ietsje te plat als hoofdrolspeler. In ieder geval is dit een geslaagde aanvulling voor Midden-Aarde-liefhebbers zoals ik

3

Formulewerkje.

Alicia Vikander, ten tijde van A Royal Affair en Ex Machine uit het niets zowat mijn favoriete actrice geworden, kan mij voor de verandering eens niet echt bekoren. Niet dat het echt aan haar ligt, deze film is simpelweg een typisch formulematig actiefilmpje. Een zoveelste Indiana Jones-kloon, waarbij eigenlijk niet echt veel eer te rapen viel.

De fun ontbreekt wat en hoewel er nog redelijk wat tempo en actie in de film gestoken is, baat het weinig. Met de actie gaat vaak twijfelachtige CGI gepaard en Vikander - hoewel redelijk wat uren in de fitness gezeten - overtuigt mij niet. Haar zwakke kreetjes deden mij steevast aan die van een kind denken.

Hoe dan ook, een vervolg zal wel in de maak zijn - tenzij de opbrengst tegenvallend was. Mocht die er komen zal ik die wel een kans geven, maar ik zal er met lage verwachtingen ingaan.

2,5

Oerdegelijke western.

Het leven van Wyatt Earp is me niet echt bekend, en na deze film boeit het me nog steeds niet. De film probeert zich te richten op de tijd van Earp in Tombstone en de banden van Earp met z'n familie, vrienden en vrouw(en).
Een echte climax zit echter niet in de film. Zoals martijn011 hierboven zegt ontbreekt het enkele 'schokkende' scènes aan opbouw. De scène met Val Kilmer die Stephen Lang neerknalt is daar een uitstekend voorbeeld van.
Het einde is niet mijn dada, maar men moet ergens stoppen.

Het acteerwerk is wisselend. Kurt Russell, Val Kilmer en Sam Elliott zijn zeker oké. Stephen Lang en vooral Powers Boothe acteren erg belabberd. Ik weet niet wat met hem scheelde, maar Boothe is echt karikaturaal in een film die zichzelf serieus neemt en acteert zodoende misplaatst.

Tombstone ziet er goed uit. Toch heb ik een ander ideaalbeeld van een western. Ik heb het niet zo voor westerns-in-een-dorp; geef mij maar open vlaktes [wat was ik blij toen er na 1,5uur eindelijk wat paarden en actie op open vlaktes in beeld kwamen].
De muziek viel wat tegen. Nog in mijn ideaalbeeld moet een western ondersteund worden door muziek. Muziek moet een duidelijk aanwezige en ondersteunende doch niet-storende factor zijn. Hier is de muziek er bij geflikkerd om toch maar wat muziek te hebben.

Goed, maar zeker niet super.
3,5

Slecht.

De hele plot slaat nergens op. Een mediamagnaat "verveelt" zich en is van een plan een Derde Wereldoorlog te ontketenen. Zijn winst? Extra rechten voor z'n bedrijf.
Dat is uiteraard te belachelijk voor woorden. De makers hadden dit zo te zien al snel door en dus propten ze zo veel mogelijk actiescènes in twee uur.
Met Bond heeft dit feitelijk niks te maken.

Pierce Brosnan ziet er al wat minder dynamisch uit dan in GoldenEye (extra kilootjes?), maar doet op zich niets verkeerd. Zijn Bondvertolking is niet onaardig. Helaas voor hem trekt het script op niets en kan hij er ook niks van maken.
Jonathan Pryce is een ramp als badguy van dienst. Bij elk stoer en dreigend stukje dialoog schijnt hij naar adem te moeten happen van nervositeit. Daar word ik alleszins niet bang van.
Ook qua Bondgirls valt Tomorrow Never Dies tegen. Teri Hatcher krijgt maar weinig screentime en Michelle Yeoh is eens een keertje geen femme fatale, maar doet vooral denken aan Jackie Chan.

Tomorrow Never Dies ontploft bijna van de actie. Op zich ziet de actie er niet echt slecht uit, maar het is allemaal zo rijkelijk aanwezig dat je het na een tijdje wel gezien hebt.
De titelsong van Sheryl Crow is trouwens om van te huilen. De openingscredits zijn al erg lelijk (kan al eens gebeuren daar ze bij zowat elke andere Bondfilm wél stijvol zijn), maar dan nog eens dat gekrijs erbovenop is te veel.

Snel vergeten.
2

Matig.

Hersenloos vermaak, dat is zeker. The Tomorrow War is de perfecte compilatiefilm: de doorsnee filmliefhebber zal gemakkelijk een tiental films kunnen opnoemen waarbij deze de mosterd gaan halen is. Ikzelf hou het op een drietal: Terminator, Starship Troopers en Aliens. Om maar een idee te geven dat men het écht niet van originaliteit moet hebben, integendeel.

Alles wat er om heen gebreid wordt is van hetzelfde gebruikelijke allooi; family troubles, tegen wil en dank gerekruteerd worden, etc. etc. Ook als actiefilm is het niet helemaal geslaagd, want iets voorbij halfweg neemt men een andere afslag. Weg van Starship Troopers. De regels van het tijdreizen zijn geen moment van belang, maar het deert verder ook nauwelijks. De film pretendeert niet om meer te zijn. Het is gemakkelijke, gemakzuchtige actie. Een typisch blockbustertje voor zaterdagavond. Meer niet.

2,5

Matig.

My Neighbor Totoro is me al ietsje beter bevallen dan Princess Mononoke. Blijft natuurlijk wel dat dit soort cinema kennelijk niet echt aan mij besteed is, al zal ik de Top 250-noteringen van dit genre nog wel een kans geven.

Grootste barrière is de taal, denk ik. Schreeuwerig, schel en luid. Nu heb ik al langer een gezonde antipathie tegen schelle talen en klanken, maar dit soort film - of toch personages, want het zijn vooral de kinderen en zeker de jongste - helpt daar echt niet aan.

Blijft over wat kleurrijke achtergrondanimatie. De personages en creaturen zelf vind ik lelijk, zowel het design als de animatie. Ook Totoro en die bus kunnen mij niet echt bekoren. Ik heb de commentaren op deze pagina voor de verandering eens doorgelezen, en men lijkt dit "schattig" en "lief" te vinden. Mja. Het is kalm qua pacing en zo'n scène als de bushalte heeft uiteraard wel iets, maar een meesterwerk heb ik er geen seconde in gezien.

2,5

Amusant.

Maar ik ga het toch bij één kijkbeurt houden. Tootsie wil iets te veel een snedige komedie zijn dat met het vingertje zwaait. Dan kijk ik liever een Some Like It Hot, dat gewoon om het plezier draait.

Dustin Hoffman zet een sterke rol neer en wordt bijgestaan door een paar degelijke bijrollen, met als uitschieter Bill Murray. Dat is ook wel nodig om de irritatie van Teri Garr te milderen.

Sydney Pollack verdient ook wel wat pluimen. Hoewel Tootsie nergens briljant wordt, zorgt hij ervoor dat het einde zowaar een climax wordt - daar waar een hele hoop andere romcoms taai worden. Hier worden de vergissingen en toevalligheden leuk en opvallend frivool uitgewerkt.

3

Gemiste kans.

De eerste helft steekt met kop en schouders boven de tweede helft uit. Er gebeurt niets en dat is net wat Top Gun zo leuk maakt: hersenloze romantiek tussen eendimensionale personages, vol idiote dialogen en foute muziek.

Maar dan gebeurt het onvermijdelijke: er wordt wat drama ingepropt om toch iets te vertellen te hebben (allez ja...) waardoor Top Gun al snel evolueert in opgeklopt Hollywooddrama en zowat al z'n charme verliest.

Die aanpak is ook duidelijk te zien aan de cast. Zo is Tom Cruise zeer te pruimen als vlakke posterboy (in de eerste helft) om uiteindelijk nog maar eens te laten zien dat hij niet kan acteren wat drama betreft.

Kelly McGillis is ook zo'n gevalletje, Val Kilmer - met geblondeerde vetkuif - kan wel bekoren.

Tony Scott was indertijd nog vrij gematigd in z'n aanpak. Top Gun is - ondanks de vliegtuigritjes - niet chaotisch. Dat komt wellicht door de eightiessaus, want die is dik in orde. Vooral loze dingetjes zoals Cruise op z'n brommer en McGillis met een quasi-zwoele blik in combinatie met het heerlijk foute 'Take My Breath Away' zijn genieten.

2,5

Tja.

Hersenloze en onnodige sequel. 't Is knap dat Tom Cruise, toch niet de meest getalenteerde noch charismatische acteur die er bestaat, zich intussen al dik 35 jaar staande houdt in actieseries. Hem is een trip down memory lane best gegund. Het is alleen jammer dat het geen goeie film oplevert.

Men probeert anders wel een beetje de vibe uit het origineel na te bootsen. Ietwat opgepoetst, maar de poging is er wel. Het beetje drama of bv. de romantiek is even leeg als in het origineel, maar ik mis dan zo'n mierzoete Take my Breath Away eronder. Zo'n typische foute jaren '80-dingetjes hadden het afgemaakt, maar dat zal anno 2022 wellicht niet meer aanslaan.

Waar het in de missie om gaat lijkt vooral much ado about nothing. Het drones vs Top Gun Academy-plotje is een warrige kapstok om een hoop straaljager-actie aan op te hangen. Het zal allemaal wel - ik bleef wachten op de spannende luchtscènes. Die maken het m.i. niet waar en zodus ben ik behoorlijk verbaasd over de hoge score die de meesten dan toch geven aan deze film.

2

Niet al te best.

En dat is gevleid uitgedrukt. Torque is van het slechtste dat ik ooit gezien heb. Fast & Furious - dat ik ook al niet goed vind -, maar dan slecht, met een kutcast , stompzinnigheid en lelijke effecten. En een brommer.

0,5

Niet aan mij besteed.

Total Recall probeert wat mij betreft te veel te zijn. Het drama(?) in de vorm van een 'identiteitscrisis' vind ik absoluut niet overtuigend en het is maar nadat er wat humor in de boel komt dat het beter verteerbaar wordt.

Arnold Schwarzenegger lijkt hier ook helemaal niet op z'n plaats. Als rechterhand van Cohaagen is hij fantastisch en ook zijn komische timing is weer top, maar verder reikt zijn arsenaal niet, dat is hier wel pijnlijk duidelijk.
Sharon Stone is uitstekend op dreef als vrouwlief, Ronny Cox en Michael Ironside zijn ook degelijke badguys, maar Rachel Ticoton - of wat haar naam ook moge zijn - is dan weer slap opvulsel.

Total Recall is visueel wel aardig gedateerd. De kartonnen taxi's en plastic sets doen toch wel afbreuk aan het geheel. Ook de mutanten zijn niet echt mijn ding, maar de make-up van Kuato staat wel nog als een huis.

Iets minder sérieux en ik had dit goed gevonden.
2

"Hahaha, you think this is the real Quaid?"

Redelijk.

Opvallende film. Totaal niet het soort film dat men zou verwachten - ik weet nog dat indertijd er wat te doen was om de casting van Johnny Depp en Angelina Jolie, en toenmalige mevrouw Depp die bang was dat Jolie met hem ging lopen. Enfin, dat was toch de teneur van artikels die in de pers verschenen. Het zorgde in ieder geval voor wat gedoe rond een film die eigenlijk best ingetogen is, soms zelfs wat gezapig.

Een actiefilm, of spionagethriller met actievolle scènes, is dit absoluut niet. Spionagethriller misschien wel, maar men brengt het op een ietwat komische manier en met een hoop romantiek als onderliggend thema. Dat is ergens wel verfrissend, al maakt het de film soms onevenwichtig. Jolie is ook niet al te best - zij is sowieso een wandelend cliché als femme fatale en kan dat juk geen seconde van zich afschudden. Depp daarentegen is behoorlijk ingetogen - zo zie ik hem eigenlijk ook het liefst.

Visueel wel keurig gebracht, best sfeervol, zonder echt uit te blinken als het op details aankomt. Het is iets te veel de film van Depp en Jolie en iets te weinig die van de regisseur, al waren die bedoelingen er wel. Ik heb er al bij al nog van genoten als tussendoortje. Meer valt er niet echt van te maken.

3

Slecht.

Tower Heist valt best te omschrijven als een overbodige remake van Ocean's Eleven waarbij héél erg weinig te lachen valt.

Komedie valt er niet te bespeuren; de laag drama ligt er zelfs nogal dik bovenop en het feelgoodgehalte is ook niet subtiel en verliest daardoor alle geloofwaardigheid.

Ben Stiller speelt weer maar eens hetzelfde personage en dat is ondertussen vrij hard afgezaagd. Niet alleen hij is slecht, ook Michael Peña en Casey Affleck zijn vreselijk.

Matthew Broderick en mijn vroegere held Eddie Murphy kunnen er nog net mee door, maar hebben vrij weinig mogelijkheden om iets van hun personage te maken.

Gidbouery Sidibe of hoe ze ook mag noemen zorgt nog voor enkele glimlachjes.

Brett Ratner's regie is verder geheel identiteitsloos. Qua verhaallijn is het zoals gezegd een soort van slechte Ocean-spinoff, maar ook qua vormgeving is het dertien-in-een-dozijn.

Geslaagde komedies lijken steeds zeldzamer te worden. Helaas.

1,5

Lauwe misdaadthriller.

The Town lijkt meer dan eens op het geweldige Heat; of beter gezegd: wil meer dan eens lijken op het geweldige Heat. De overvallen en actiescènes lijken soms voor 80% gekopieërd. Het enige verschil zit hem eigenlijk in het verhaal, waar er hier geen subplot besteed wordt aan het leven van de politieagent.

Misschien omdat Ben Affleck dacht dat het 'hoofd'plot an sich interessant genoeg is. Helaas. Veel heeft het niet om handen. De personages zijn cliché en maken nog eens cliché keuzes ook.

Ben Affleck is zwaar ondermaats in z'n acteren. Hij straalt evenveel uit als een verdorde cactus. Rebecca Hall als love interest van de 'goeie crimineel' is eveneens twijfelachtig. Jeremy Renner is wat beter, maar wat is zijn personage ook weer zo cliché.

Af en toe wat rommelig, af en toe best strak. De misdaadgedeeltes zijn oké, het hele romantische subplotje daarentegen... Af en toe weet Affleck wat humor in de film te stoppen, onder meer door het gebruik van nonnenmaskers.

2,5

Had beter gekund.

Tracks is veel te oppervlakkig voor wat het had kunnen en moeten zijn. Dat het hoofdpersonage oppervlakkig is, is één. Niet ieder persoon is diepzinnig en vol wereldnonsens. Maar de film (de reis..) komt maar niet op gang. Elke tien minuten is er weer diezelfde cyclus: op pad, iets gebeurd (ontdekking over iets of Australië), en een fotoreportage.

Geen flauw idee wat de moraal van het verhaal is.

Mia Wasikowska zet verder wel een secure rol neer. De echtheid (zowel de goede als slechte kanten dus) van Robyn Davidson komt goed tot z'n recht. Adam Driver is een geval apart. Met m'n ogen dicht dacht ik aan Javier Bardem, met mijn ogen open aan m'n vader (de versie van dertig jaar geleden, dan wel). Rare ervaring. Qua acteren vind ik 'm een te grijs rolletje hebben/ spelen.

Visueel biedt Australië natuurlijk een heleboel mooie plaatjes. Regisseur John Curran maakt daar dankbaar gebruik van. De ruwheid van Robyn's reis komt zo nu en dan ook goed naar voren. Op emotioneel vlak iets te plat, dus, verder wel oké.

2,5

Degelijk.

Trading Places is, ondanks de wat stoffige look, een prima wegkijker. Eddie Murphy zorgt voor een natuurlijke schwung in tegenspel met Dan Aykroyd, die m.i. toch echt geen komisch talent is. De kerstsetting blijft voor de verandering eens op de achtergrond en staat in schril contrast met de humor die soms toch wel rechtdoorzee overkomt. Aan fucks ontbreekt het niet en af en toe passeert er zelfs wat bloot. Nu bon, als komedie kan het nog net. De situationele humor is oké, maar het is toch vooral een feelgood-film. Hilarische taferelen heb ik althans niet gezien.

3

Aangename zit.

Door de verschillende verhaallijnen onderhoudt Traffic - ondanks een toch wel stevige speelduur - een gezwind tempo. Het drugsprobleem wordt vanuit verschillende ooghoeken bekeken en dat levert meestal wel interessante passages op. Toch voelen enkele personages en/of verhaallijnen onderbelicht aan.
Zo is het Ayala-plot overhaast ineen geknutseld - de vrouw verandert in een wip en een zucht van brave huisvrouw naar drugsbarones, met als enige motief haar man van wie ze niet wist dat hij een misdadiger is vrijkrijgen.
Ook andere passages werken lang niet altijd even goed - ik denk dan aan de speech van Wakefield -, maar nog anderen dan weer wel - het Mexico-plot -, waardoor de eindafrekening positief is.

De uitgebreide sterrencast staat vrij goed te acteren. Benicio Del Toro, Catherine Zeta-Jones (met Brits accent - eindelijk!) en Don Cheadle maken indruk, Michael Douglas teert op ervaring.

Steven Soderbergh levert wederom een staaltje dynamische regie af. De kleurenfilters zijn lang niet altijd even mooi (Mexico zou in principe beklemmend genoeg moeten zijn als decor), maar storen nergens. De scène-overgangen zijn vlot en zorgen ervoor dat het tempo geen moment ineenzakt, maar af en toe had een verhaallijn wat langer mogen duren vooraleer het afgekapt werd.

3,5

Degelijk.

Zeer intriest verhaal, wat mij na een minuut of 20 een boekverfilming deed vermoeden (hetgeen zo is). Joel Edgerton is een goede acteur, maar ik heb niet het idee dat al het aanwezige potentieel benut is. Qua regie nogal fragmentarisch, zeker het eerste half uur. Vooral de scènes met het gezin doen nogal Instagram-collage-achtig aan. Veel mooifilmerij, maar dat gaat deels verloren in zweverig knip-en-plak-werk. Verder speelt het verhaal zich af in een interessante periode en de tristesse kon ik eigenlijk ook wel hebben.

3

Matig.

Training Day begint anders wel vrij sterk. Alonzo Harris is heerlijk manipulatief en Jake Hoyt naief. Een uur lang blijft het een leuk psychologisch spelletje tussen de twee heren.

Maar dan gaat het ergens fout, met te veel van hetzelfde en Alonzo die gewoon irritant wordt. Het thrillersfeertje raakt verloren en er komt wat actie aan te pas, maar dat zijn met voorsprong de slechtste scènes uit de film.

Denzel Washington is in het begin vrij sterk, maar verliest ergens na het uur de pedalen en is tot niet meer in staat dan wat te schmieren. Dan vind ik Ethan Hawke geloofwaardiger. Zijn personage is een pak grijzer dan dat van Washington, dus is het in principe moeilijker om er iets van te maken, maar daar heeft hij geen problemen mee.

Vooral in het thrillergedeelte is de sfeer sterk. De grauwe kanten van Los Angeles worden getoond en dat maakt indruk. Het psychologische spelletje komt ook goed tot zijn recht.

Voorts is het camerawerk gewoon degelijk en ook het muzikale aspect had erger kunnen zijn.

Spijtig van het laatste half uur.

2,5

Redelijk.

Maar ik had op meer gehoopt. Trainspotting is een aardige wegkijker, maar heeft me geen moment echt kunnen boeien. Enkele aparte scènes en wat komische stukjes zorgen ervoor dat de film niet wegzakt tot het middenmootniveau.

En ook de cast zorgt daar voor. Zeker Ewan McGregor - toch niet bepaald mijn favoriete acteur - zet een dijk van een rol neer. Mede door hun wat kleinere rolletjes vallen de andere acteurs wat in het niet bij hem, al doet Kelly McDonald het niet slecht en kan Robert Carlyle zich nog net onderscheiden door al z'n getier - hetgeen soms grappig en soms vervelend is.

De echte uitblinker is evenwel Danny Boyle, die hier volledig uit de bol kan gaan en dat ook doet. Ik heb het normaal niet zo voor die hippe aanpak, maar hier lijkt alles te kloppen. Trainspotting is klein, raar, uitbundig, kleurrijk, grauw en nog honderd andere dingen tegelijk. Het tempo is moordend, visueel valt er genoeg te beleven en ook de soundtrack is naar behoren.

Prima wegkijker, evenwel zonder een blijvende indruk.

3

Slecht.

Vervelende film die nooit echt op gang komt en een stuk korter had gemoeten. Hoe langer hij duurt, hoe slechter hij wordt.

Amy Schumer is strontvervelend, ook op de momenten dat haar personage een beetje likeablity zou moeten krijgen.

Af en toe een grijns met John Cena in het begin, en dat was het zo'n beetje voor mij.

Snel weer vergeten.

1

Behoorlijk saai.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik Transcendence reeds een maand of twee geleden zag, maar dat ik blijkbaar vergeten was iets neer te pennen. Veel is daardoor niet blijven hangen, maar dat valt de film wellicht meer aan te rekenen, want dit is toch een behoorlijke lange zit over iets en niks. Evolutie/ revolutie van technologie, wat bijwerkingen links en rechts, .. Op de Hollywoodmanier waarop het hier allemaal uitgewerkt is, spreekt het me bitter weinig aan.

En daar kan de cast ook niet veel aan veranderen. Johnny Depp speelt eens geen typetje - ook al van Public Enemies geleden. Maar in die film is dat positief - hier oogt hij vermoeiend en werkt zijn hele présence tegen hem.

De supporting cast is vooral supporting - de Paul Bettany's en Rebecca Hall's van deze wereld zijn prima acteurs maar komen niet tot hun recht in dit soort rollen. Morgan Freeman ben ik beu gezien, die moet ik echt eens bewust beginnen vermijden.

Audiovisueel is dit allemaal Hollywooddegelijk. Wally Pfister laat geen eigen afdruk na en benieuwd naar toekomstig werk van hem ben ik dan ook niet. CGI e.d. gaan er goed mee door maar daar kijk ik nog altijd geen films voor.

Tegenvallertje.

Krappe 2,5

Mja.

Dit is de eerste Transformers die ik gezien heb - de franchise interesseert me geen fluit - dus ga ik sowieso enkele knipogen gemist hebben, maar verder is dit in het juiste gezelschap best genietbaar. Een dikke 2 uur aan lawaai, onnozele twistjes en klaar.

Ik had op iets meer Mark Wahlberg gehoopt - toch iets meer kwaliteit van zijn kant. Hij heeft van tijd tot tijd de gave om de juiste domme uitstraling te hebben voor films als dit, maar ik vind hem vreemd genoeg niet echt tot z'n recht komen. Hij is daarmee niet de enige, maar zo'n Nicola Peltz heeft dan weer andere kwaliteiten. Ja, in films als deze zie ik dat als leuk extraatje.

Michael Bay's gevoel voor humor deel ik niet, ook al zal ik zoals eerder gezegd bepaalde dingen gemist hebben. Qua lawaai en brokkenmakerij ontbreekt het hier niet. De CGI valt gelukkig ook goed mee en misschien overweeg ik in de toekomst nogmaals een deeltje mee te pikken in de bioscoop.

2,5

Pfft.

Zoveelste matig Transformers-vervolg. Weer dezelfde formule, eigenlijk quasi copy-paste van de eerste met Shia LaBeouf en een andere prequel als Bumblebee. Van al die andere delen kan ik mij nauwelijks iets herinneren, maar dat zal ook wel ongeveer zo gegaan zijn. In ieder geval zeer lawaaierig, zonder dat er ook maar één actiescène kan imponeren. Pete Davidson moet voor de komische noot zorgen, maar dat zegt helaas veel. En Peter Cullen's zwaarwichtige monologen ben ik ook wel beu, zeker omdat Optimus Prime ook maar een zeurderig typetje is.

2

Oei oei.

Ik ben niet zo thuis in de franchise. Af en toe is eentje gezien, maar nooit de gehele reeks, laat staan in de juiste volgorde.

Nu, moeilijk te volgen is dit niet. Het plotje is wat dom met dat rare scheppingsverhaaltje en godbetert koning Arthur er nog bij geflikkerd ook, maar bon. Michael Bay zet in op actie, uiteraard. En dus is het van de 155 minuten toch een dikke 2 uur van actiescène naar actiescène hobbelen.

Dat is allemaal vrij vermoeiend, te meer het gewoon saai is. De CGI ziet er heel goed uit, maar elke nieuwe actiescène lijkt op de vorige. Dan verveelt zo'n film toch al snel.

Anthony Hopkins als vloekende kasteelheer is geen schot in de roos. Van Mark Wahlberg zijn verbaasde, ietwat dommige uitstraling kan ik nog wel genieten in dit soort films.

1,5