Opinions

Iets minder.

Aan het origineel kan dit vervolg niet tippen. Het zomerse, Europese gevoel is wat mij betreft een beetje weg en heeft plaats gemaakt voor een ietwat gelikte, meer Amerikaanse look. Goed dat Louis Letterier ook nu weer een vrij korte film maakt - de snelheid van actie zit prima. Jason Statham is de geknipte Frank Martin; de cast rondom hem is een stuk minder. Ook daar merk je dat het een sequel betreft. De rol van François Berléand is in die optiek ook totaal overbodig gemaakt - van nonchalant ogende agent naar onbenullig opvulsel voor comic relief.

2,5

Matig.

Spijtig dat de Transporter-reeks aan het einde van de rit niet boven het gemiddelde uitstijgt. De reeks begint goed met het eerste deel, maar de opvolgers zijn geen verbeteringen, integendeel. Ook dit afsluitende derde deel is matig. Mij lijkt het alsof de film eigenlijk nooit écht op gang wil komen. Het is me allemaal iets te tam, dat is zowat het tegenovergestelde van wat het had moeten zijn.

Jason Statham is secuur als altijd - de geknipte man voor dit werk. Maar hij staat in niemandsland. Robert Knepper komt er bekaaid van af, de commissaris is ook maar een ludiek bijrolletje en dat model als tegenspeelster.. Oef. Een pijnlijke misser tijdens de casting.

Blijven nog een paar actiemomentjes over en Statham die formulewerk als dit met gemak recht houdt. Ik had niettemin op een betere afsluiter gehoopt.

2,5

Redelijk.

Zonnig actiefilmpje, een beetje in de trant van een film als Taxi al is deze net wat anders. Meer in het Hollywoodstraatje, maar toch weer niet. Jason Statham is prima, zijn tegenstanders zijn dat ook. Dat de film zich amper serieus neemt spreekt in z'n voordeel. Dat de speelduur beperkt is doet dat ook. Het is niet Statham's beste - dat is Crank - en bijvoorbeeld zijn tegenspeelster die amper drie woorden deftig Engels na mekaar kan zeggen is ook niet best. Niet al te hoogstaand, wel gewoon een leuk en vlot tussendoortje.

3

Nog net oké.

Typische M. Night Shyamalan, en dan is dat vooral door het ietwat mysterieuze begin en de grote dosis lompigheid. Josh Hartnett is voor dat laatste wel ideaal gecast: niet 's werelds beste acteur, maar net dat zorgt voor minder sérieux. Het is voor mij te snel duidelijk hoe de vork in de steel zit - daar mocht Shyamalan voor een iets behoudendere aanpak gekozen hebben. En uiteraard is de finale ook best zwak. Te veel eindes, alsof men maar niet wilde stoppen. Realistisch en geloofwaardig is dit uiteraard totaal niet, maar minstens een uur lang heb ik mij redelijk vermaakt.

2,5

Goh ja.

Doordeweeks thrillertje. Tijdens een vlucht gezien en daarvoor is dit prima. Erg vlot, met een hoog tempo en hier en daar nog een grappig momentje. Het is allemaal niet zo serieus te nemen. Daarvoor is het ook niet goed genoeg geschreven. Het geniale kidnappingsplan is helemaal niet zo geniaal en clichés worden evenmin geschuwd. Dat houdt gelukkig geen vlot doch nietszeggend tussendoortje tegen.

2,5

Mwah.

Er valt hoe dan ook wat te zeggen over The Tree Of Life: Soms pretentieus/ ambitieus, soms goed, maar, althans voor mij; nergens een meesterwerk. Ik las het na afloop op de IMDB-pagina: Sean Penn vindt dat de film voordeel had gehaald uit een meer conventionele vertelstructuur. En daar ben ik het wel mee eens. De ‘onconventionele’ intermezzo’s zijn mij niet te onconventioneel, maar ze lopen niet echt lekker met de rest van de film. Het geeft de film ook iets pretentieus mee, terwijl de coming-of-age voor mij in al z’n bescheidenheid genoeg was geweest.

De casting is wat apart. Brad Pitt als strenge vader komt niet helemaal geloofwaardig over. Jessica Chastain en Sean Penn – die andere grote namen – krijgen niet al te veel te doen, wat dus maakt dat de kindacteurs meer opvallen.

Daarbij moet wel gezegd worden dat deze film geen acteursfilm is. Terrence Malick is weer z’n zweverige zelve met die typische cameravoering van hem. Het heeft wel wat, maar ik vind hem er soms in overdrijven. Dan lijkt hij te verdwalen in zijn eigen roes, met poëtische zinnetjes en bedroefde blikken. Dat maakt het voor mij afstandelijker in plaats van dat ik er helemaal in mee op zou gaan. Filosofische/ spirituele praat is dan ook niet aan mij besteed. Mensen kunnen er uren over doorgaan, elkaars argumenten onderuit (proberen) halen of bevestigen.. maar wat heeft dat voor zin?

Niettegenstaande dat aspect van zijn regie slaagt hij erin serieus wat moois op het scherm te toveren. Zo’n geschiedenislesje tussendoor is audiovisueel geweldig (maar heeft voor mij inhoudelijk weinig toegevoegde waarde). Een échte emotionele punch had wel verwacht en dat mis ik spijtig genoeg.

3

Redelijk.

Geen hoogvlieger, daarvoor is het mij allemaal te standaard. Nergens valt iets te beleven wat nog niet eerder vertoond werd. Geen probleem maar dan moet het wel écht écht goed zijn, en dat is het naar mijn bescheiden mening nergens. Met een harder einde had de film mij meer kunnen bekoren.

Moet wel gezegd zijn dat Michael Fassbender ook hier weer een oerdegelijke performance aflevert. Hij speelt hier moeiteloos zijn tegenspelers van het scherm, al biedt Brendan Gleeson ook deftig weerwerk.

Regisseur van dienst Adam Smith heeft met de marginaliteit goud in handen, maar kan de film nergens echt laten beklijven. Met het aanwezige acteerkanon Fassbender toch wel spijtig.

3

Behoorlijk.

Verfilming van een toneelstuk. Doorgaans is dat een rode vlag voor mij en het oeverloze gezwets komt mij ook iets te gekunsteld over om er echt in mee te gaan, maar het is niet dat Trio veel fout doet. Ik vind de leegheid van het bestaan van de drie personages nog best goed gebracht. De afstoting en aantrekking daarentegen is zeer ongemakkelijk om naar te kijken. Geen idee wie in godsnaam met zijn broer zou "concurreren" voor de aandacht van iemand die betaald is om aandacht te geven. Beetje een bizar uitgangspunt, althans voor mij toch. Ik ben dan ook blij dat het laatste kwartier bits is.

3

Slecht.

Van John Hillcoat verwacht ik hoegenaamd meer dan deze matige film over een groep vuile agenten. Het script is een rommeltje van jewelste en de schrijver ervan wringt zich meermaals in scherpe bochten om toch maar de eindjes aan elkaar te knopen.

Het staat in ieder geval het vermaak in de weg. Deze film had gewoon een rechtdoorzee actiethriller kunnen en moeten zijn, liefst met enkele harde shoot-outs. De ingehuurde cast - overwegend A-listers - zal ongetwijfeld z'n aantrekkingskracht gehad hebben, maar in feite kan niemand wat met z'n rol. Kate Winslet spant wat mij betreft de kroon qua slecht acteerwerk.

1,5

Matig.

Opvallend tam, deze Triple Frontier. Tijdens het kijken ervoer ik de lange aanloop als stilte voor de storm, maar er komt nooit een storm. Het verhaal van de tien kleine negertjes - waar ons vijftal na de overval opgejaagd ging worden - gebeurt niet. Men kiest noch voor een volbloed actiefilm, noch voor iets anders. Het is een beetje schipperen tussen genres en keuzes.

Hoe dan ook imponeert Triple Frontier nauwelijks als actiefilm, maar ook niet als survivalfilm of als karakterstudie. Het wil op geen enkel moment echt loslopen. De cast bestaat uit bekende namen, maar dat wil niet per se kwaliteit betekenen. Sowieso kan ook niemand iets van z'n rol maken. Wat rest zijn veelal strakke plaatjes van verschillende locaties met potentieel om er een deftige actiefilm te schieten.

2,5

Middelmaat.

Godzilla in Noorwegen. De film zegt het zelf op een gegeven moment. Behalve dat de trol wat menselijke kantjes vertoont, zit er niet zoveel verschil met dat soort film. Het grote voordeel van Troll is de satirische ondertoon, soms kiest men daar de gemakkelijke weg, soms voor meer zwarte humor. Maar het zorgt hoe dan ook voor een leuke vibe: de film neemt zich niet al te serieus. En dat is maar goed ook, want ondanks de goede bedoelingen is dit geenszins een meesterwerk.

2,5

Middelmatig.

Ik ken weinig films die zo kitscherig zijn als deze Tron, of het moet iets als Flash Gordon zijn, toevallig (of niet) gemaakt in min of meer dezelfde periode. De film schippert tussen grandioze lelijkheid en toffe vondsten in. De neonlichtjes en rare rasterdesigns vliegen je om de oren. Maar tegelijkertijd is het wel ergens charmant. De gekozen stijl wordt consequent aangehouden en dat zorgt ervoor dat de gedateerdheid eigenlijk prima werkt.

Het verhaaltje zelf is maar weinig interessant. Een jonge Jeff Bridges als een soort Han Solo imponeert evenmin. Daardoor wil het naar het einde toe wat beginnen slepen, maar al die schreeuwerige kitsch is ergens zo tof dat ik geen moment aan een lagere score gedacht heb.

2,5

Zwaar tegenvallende komedie.

Geen enkele acteur kon mij bekoren. Allemaal was het zo overacted dat het gewoon slecht werd ipv grappig.

De film wisselt ook al te vaak min of meer grappige momenten af met doodsaaie stukken.

Een ware veldslag om hem uit te kijken.

Een welverdiende 1*.

Gisteren nog eens herzien. Blijf bij mijn score van 4*, al wordt het iets nipter.

Het verhaal is simpel: de aanleiding naar de oorlog in Troje. Dat is een leuk begin, vind ik. Maar dan zien we 2 uur lang de verovering van Troje. Veel gehak, gekap en gebrul; afgewisseld door onnodige momenten, zoals de romance van Achilles met Briseïs, de scenes tussen Hector en zijn vrouw,.. Om het allemaal wat dramatischer te maken, maar het stelde niet veel -wellicht niets- voor.

Het acteerwerk.. Mm. Sean Bean leverde m.i. de beste prestatie af in zijn bijrol als Odysseus. Verder vond ik Diane Kruger, Peter O'Toole en de ellendige leiders van de Grieken goed acteren. Brad Pitt vind ik geen slechte acteur, maar hier komt hij niet uit de verf. Eric Bana vind ik dan weer geen goede acteur, maar hier valt hij best goed mee. Al waren zijn dialogen aan de hoge kant en dat doet geen goed. Klungel van dienst was -weeral- Orlando Bloom. Kan langs geen kanten acteren. Geef hem een bijrol waarin hij amper iets moet zeggen, zoals in LOTR, maar iets te veel dialoog en het gaat de mist in.

Muziek en setting was dik in orde. De gevechtscènes vond ik van hoog niveau, de verovering van het strand van Troje als hoogtepunt. Ook de stad Troje was mooi gedaan.

Redelijk goeie film in zijn geheel, veel gehak en gekap, maar wel allemaal mooi gefilmd.

Een (nipte) 4*.

Slecht.

Clint Eastwood op z'n slechtst, als acteur én als regisseur. Het is zó kleurloos allemaal. Totaal niet spannend, ook totaal niet geloofwaardig. Een flutverhaaltje waar een aantal sociale problemen op kleuterniveau aangekaart wordt. Het stelt allemaal niks voor, visueel ziet de film er dof uit en qua acteerwerk is er ook niks dat blijft hangen. Eén van Eastwood's slechtste films.

1,5

Niet best.

De remake heb ik een jaar of 10 geleden reeds gezien en die vind ik stukken beter dan deze originele versie. De mengelmoes die men hier krijgt bevat wat van alles: wraakverhaaltje, een kind (duidelijk vertolkt door een volwassene) dat niet op haar mondje gevallen is en een John Wayne die, denk ik, grappig moet zijn. Voor mij werkt het niet.

Sowieso ligt een groot probleem bij de cast, die ik over de ganse lijn echt zwak vind. Kim Darby bakt er niets van, Wayne evenmin - echt geen groots acteur. Maar ook bijrollen zoals die van LaBeouf worden echt zwak neergezet. Robert Duvall als slechterik - een verrassing weliswaar - komt evenzeer amper uit de verf.

En zo duurt een film van + 2 uur al snel langer dan het lijkt. Dat de remake nog vrij goed in het geheugen zit, doet niets af van het feit dat het hier allemaal wel wat beter kon. Niettemin zal ik maar blij zijn dat die remake gemaakt is - het is een zeldzaam geval waar het een fikse verbetering is.

2

Uitstekende western.

Anderhalf uur lang is deze western van een hoog niveau. Het niet eens zo bijzondere verhaal wordt levendig gehouden dankzij een aangenaam tempo.
Hetgene dat True Grit een beetje tekortdoet is het laatste gedeelte. Na het doodschieten van Chaney had het mogen stoppen van mij. De nachtelijke vlucht en vooral de 25 jaar later-scène hadden niet gemoeten.

Hailee Steinfeld doet het fantastisch als nieuwkomer. Ze schijnt ook perfect te weten wanneer ze moet zwijgen, toch ook niet onbelangrijk. Jeff Bridges is bij momenten heerlijk, maar soms ook over-the-top. Ik weet niet goed wat ik van hem moet denken.
De bijrollen zijn zowat allemaal vervangbaar. Matt Damon zie ik al niet zo graag bezig; Josh Brolin en Barry Pepper hebben een te kleine rol om echt goed beoordeeld te kunnen worden.

De Coenbroers weten een toch wel mooie western af te leveren. De meeste scènes zien er echt wel goed uit. Ook de kostumering zit wel snor.
Qua muziek is het ook wel te doen, tot de end credits verschijnen. Wat een gekrijs is me dat.

Een goeie western, maar het einde doet me twijfelen tussen een 3,5 en een 4. Ik ga uiteindelijk voor dat laatste aangezien True Grit een verademing is gezien het lage aanbod kwaliteitswesterns.

4

Matig.

Redelijk onevenwichtige film van Justin Kurzel. Die weet absoluut welke film hij wil maken, maar die kan mij hoop en al slechts sporadisch interesseren. Het eerste half uur is goed, nadien is het constant zoeken naar consistentie. Tevergeefs, want het laatste half uur verliest men de pedalen. En alle goede elementen in acht genomen is dat toch vooral zonde.

2,5

Pfft.

Wat kan ik hier over zeggen? Het is allemaal al eens slechter gedaan, maar goed is dit ook weer niet. Kevin James doet behoorlijk z'n best, maar loopt uiteindelijk ook wat verloren in een formulematig werkje. De humor, waarin hij tegen wil en dank de trekpop wordt van verschillende dubieuze figuren, komt er niet helemaal uit. Talloze nevenpersonages zijn verplichte nummertjes, denk maar aan zo'n Instagrampoppetje als 'stoere' sidekick of Andy Garcia als sigaren rokende guerrilla-leider. Geen hopeloos geval, maar wel nogal ongeïnspireerd.

2

Verrassend goeie film.

Het spel tussen Slater en Arquette was echt leuk om te zien. De vele bijrollen met acteurs als Walken, Hopper, Pitt, Oldman, S.L. Jackson, Gandolfini, C Penn,.. echt leuk om te zien. Elke rol heeft een toevoegende waarde, hoe klein die ook is. Het acteerwerk was dan ook van hoog niveau.

Goed gefilmd ook, het was ook duidelijk te zien dat Tarantino meewerkte aan dit project.

Verhaal zit best goed ineen. Allemaal goed opgebouwd naar de stevige climax. In tegenstelling tot anderen, vind ik de happy end wél tof, eigenlijk. Toen eerst leek alsof Clarence dood was, vond ik dat best wel dramatisch en dat had voor mij ook zeker goed geweest, maar de feel-good op het einde haalt de film alleszins toch niet omlaag in niveau.

Een vlotte "romcrime" met af en toe keiharde actie. Een must see.
Een welverdiende 4*

Best oké.

True Story is een redelijk secure combinatie van rechtbankdrama en thriller. De premisse is best interessant en maakt dat de film tot diep in de finale nog alle kanten uit kan gaan. Het is een beetje gissen. Het zorgt alleszins voor een aardig sfeertje.

Hoofdrolspelers Jonah Hill en James Franco zijn niet bepaald persoonlijke favorieten, maar doen het uitstekend. En dat is ook nodig ook, want heel veel heeft het uiteindelijk niet om het lijf. De personages blijven mij iets te vlak, zeker gezien de rare relatie die in het echte leven ontstaan is tussen Finkel en Longo.

3

Geslaagde sneer naar de massamedia.

De film heeft 2 grote pluspunten. Eéntje daarvan is het verhaal dat over een razend interessant uitgangspunt beschikt en dat ook goed uitgewerkt wordt.

Nergens verveelt de film, de media wordt niet gespaard (iets wat denk ik in 1998 toch wel tot nadenken aanzette).

Het 2e grote pluspunt is Jim Carrey, die zich perfect weet in te leven in zijn rol van Truman Burbank. De andere rolbezettingen vielen echter wat tegen. Ed Harris was nog te doen, maar die "vrouw" van Truman bv bakte er weinig tot niets van.

Fijn camerawerk, het dorpje zag er echt als een set uit. Er zitten ook wat absurde situaties in, maar een komedie is dit allesbehalve. Die absurde situaties zijn meer een sneer naar de media.

4

Leuke onzin.

Ik vind horror als op zichzelf staand genre vaak ongeïnspireerd en meestal ook moeilijk serieus te nemen. Horror in combinatie met komedie lijkt me meer in de lijn van mijn interesses te liggen.
En deze film bevestigt dat. Horror is een genre dat het van clichés moet hebben en het leuke is dat die clichés hier uitgebuit worden. Het omgekeerde rollenpatroon zorgt voor behoorlijk wat misverstanden die vaak tegen het geniale aanleunen (die kerel die in de houtversnipperaar springt!).
Een uur lang is dit een festijn van zelfspot, maar het slotakkoord geeft de film geen waardig einde. Opeens lijkt de fut eruit en de inspiratie op. Zonde.

Tucker en Dale zijn een leuk duo, iets wat vooral komt door de fantastische hoofdcast. Alan Tudyk is wellicht het meest fantastisch, maar ook Tyler Labine valt in goede zin op.
Hetzelfde geldt voor de kerel die Chad speelt: heerlijk over-the-top. Katrina Bowden zet een nutteloos personage neer, maar dat is dan ook het enige probleem dat er kan zijn over haar casting.

Komedie weegt hier trouwens meer door dan horror. Ik ben niet zo voor horror die zich focust op hak of kotsscènes, dus in dat opzicht ben ik blij dat Tucker & Dale relatief weinig gore dingen toont. De zelfmoorden zijn meestal geniaal in hun lompheid. Het komische aspect overheerst en daar ben ik blij om.

3,5

Best aardig.

Charlize Theron draagt deze film met verve en is toch een naam geworden waarvoor ik een film zou zien. Het is trouwens ook goed om te zien dat ze genoeg variatie in haar rollen legt: het ene jaar duikt ze op in actiefilms als Atomic Blonde en Fate of the Furious, dan weer kruipt ze in de rol van uitgeputte moeder, waarvoor ze toch redelijk wat kilo's heeft gepakt.

Jason Reitman houdt zijn film bovendien redelijk frivool, en ook qua speelduur maakt hij de juiste keuze. Van de finale ben ik minder kapot. Dan hou ik meer van de cynische, leven-zoals-het-is-taferelen waarmee dergelijke films beginnen.

3

Zeikerig.

Noch Rebecca Hall, noch Jason Sudeikis kan iets maken van hetgeen gegeven is. Hall is vervelend als geitenwollensokken-weduwe en Sudeikis is eigenlijk hetzelfde maar dan wat cynischer (maar helaas niet scherper). Geen van beiden komt uiteindelijk uit de verf in een vervelende film. Er zijn veel scènes die eenzelfde zagerige toon hebben en zo zit je gans de speelduur naar een cirkel te zien.

1,5

Bwa.

Ik had er iets meer van verwacht, van Twelve Monkeys. De film begint immers goed. De schwung zit er direct in en het verhaal ontvouwt zich meteen. Van Bruce Willis ben ik niet bepaald liefhebber, maar hij krijgt gelukkig al snel een aantal scènes die hijzelf niet moet rechthouden. Ik denk dan vooral aan de scènes in het gekkenhuis in 1990, met een energieke Brad Pitt als blikvanger.

Met de eerste terugzending raakt het ritme wat zoek. Nadien wordt de film er niet beter op. Het blijft m.i. much ado about nothing. Een niet zo happy end kan er bij mij altijd wel in, maar dan mag natuurlijk de focus niet verloren gaan. Dat was nu het geval, en dan mogen er nog genoeg 'vreemde' typetjes en enkele geslaagde designs opduiken. Veel maakt het dan niet meer uit.

2,5

Wederom slecht.

Zoals de andere delen gebeurt ook in deel 1 van de finale eigenlijk amper iets. Bella raakt zwanger en dat is het een beetje. De driehoeksrelatie bereikt ook z'n hoogtepunt qua amateurtoneel. Geen moment interessant. Melige quotes volgen elkaar op dat het geen naam heeft. Problemen duiken plotsklaps op, om een scène of 3 later alweer van de baan te zijn en plaats te maken voor een volgend probleempje dat, al het slecht geacteerde drama ten spijt, even later ook alweer opgelost is. En zo kabbelt het maar verder. Zonder ziel of iets dat de film ook maar een klein beetje interessant maakt.

1

"Nessie?! You nicknamed my daughter after the Loch Ness monster?!"

Op de valreep slaagt deze flutreeks er dan toch in om een positieve emotie los te weken. Met deze domme quote heb ik toch een seconde of 10 kunnen lachen. Geweldig houterig en lomp gebracht ook door Kristen Stewart, die net als Robert Pattinson ondanks deze reeks toch een deftig oeuvre heeft kunnen opbouwen.

De rest van de finale is evenwel van dezelfde flauwe emo-meuk als de voorgaande films. De Volturi komen er dan eindelijk aan. De slappe aanloop lijkt plots een gedurfd vervolg te krijgen als er een hoop koppen afgerukt worden, maar al snel blijkt dat een lege doos als het slechts een toekomstbeeld was. Nog meer slappe keuzes dus. En zo dooft deze filmreeks als een nachtkaars uit. Niet dat het vuur ooit gebrand heeft. Twilight is gewoon slecht. Het is een flutreeks van jewelste en ben ik voor de voorgaande films nog gul geweest in mijn scores (1,5 en 1), dan verdient deze gewoon de laagste score. Zonder twijfel.

0,5

Slecht.

De eerste film ooit al gezien, de rest van de reeks eindelijk eens afgemaakt. Een slechte reeks, dat is duidelijk. Indertijd was het een hype, met naast medestanders natuurlijk ook tegenstanders. Ik heb niks tegen Twilight, het heeft z'n publiek. Filmisch is het echter dramatisch. Totaal oninteressant, abominabel geacteerd, amateuristisch in beeld gebracht en geregisseerd alsof je naar een vroege 90ies serie als Xena kijkt.

1

Mwa ja.

Niet echt grappig. Er zijn weinig echt grappige situaties. De humor moet vooral komen van Arnold Schwarzenegger die hier fantastisch speelt. De eighties waren voor hem echt een glorieperiode, waarin hij simpelweg komisch goud was. Hoe hij hier met z'n grote kostuumvest en korte broek rond paradeert is al een geslaagde grap op zich. Geplaatst in een erg eighties aandoend sfeertje vol tsjingel tsjangel muziekjes kan Ivan Reitman weinig misdoen. Dat hij er ook niet méér van maakt, is dus spijtig.

2,5