Opinions

Matig.

Typische Kevin Hart-comedy, met veel geschmier en lawaai. Af en toe wel een leuke scène te zien, maar met een speelduur van de volle 2 uur wordt toch te vaak voor de geijkte paden gekozen, wat het dramagedeelte wederom (onnodig) stroperig maakt.

2,5

Mja.

Third Person is niet slecht, maar voelt wat als een gemiste kans. De opzet is best goed, maar de overkoepeling laat wat te wensen over. De hoofdlijn is het enige plotje dat je doet beseffen naar een matige film te kijken, want de rest doet gewoon z'n werk.

Het komt ook een beetje door Liam Neeson dat ik het allemaal niet zo best vind. Na een film of 25 ben ik hem stilaan beu aan het worden. Zeker in dit genre komt hij niet tot z'n recht, dan zie ik hem liever een vliegtuigcrash overleven en met wolven vechten. In dit genre acteert hij te robuust, te onbeholpen.
Maar dat wordt wel goedgemaakt door de overige castleden, waarbij ik vooral Adrien Brody sterk vind acteren. Ook zijn tegenspeelster Moran Atias mag er wezen.

Ook één van de zaken waardoor ik de hele plot niet al te sterk vind is Paul Haggis. Die blinkt hier wel uit in het maken van een sentimentele mesthoop. Vooral Mila Kunis' verhaallijn lijdt daaronder, want Kunis zelf weet zich ondanks haar beperkt acteertalent staande te houden. Maar wanneer zij dan zo'n kamer vol bloemen overhoop haalt of door James Franco in slomo van haar kind weggesleurd wordt, werkt dat toch op de zenuwen. Zeker met zo'n jankerige soundtrack eronder.

Kleine 3

Beetje lauw.

Met het verhaal op zich is niets mis. Er zijn vandaag de dag nog steeds (en het wordt er mogelijk ook niet minder op) problemen in nieuw-samengestelde gezinnen.

Het onderwerp an sich spreekt me wel aan, maar toch kreeg deze film me niet helemaal mee.

Het verhaal vervalt immers veel te snel in een lamlendig gezinsdrama. De ontwikkelingen tussen Tobias "Jack" Wolff en Dwight zijn vrij voorspelbaar.

Leonardo DiCaprio - wiens jaren 90-rollen ik doorgaans erg kan waarderen - overtuigt me hier niet helemaal. In enkele scènes is hij ijzersterk, maar soms zie je ook gewoon Leonardo DiCaprio.

Voor Robert De Niro geldt hetzelfde. Hij roept walging op, maar dat is natuurlijk niet moeilijk met zo'n rol. Hij overtuigt ook maar bij momenten, en niet gedurende de hele speelduur.

Wie wel - ondanks zijn beperkt rolletje - heel goed staat te acteren, is het homovriendje van Tobias Wolff. De acteur ken ik niet, maar hij zet hier wel een goeie rol neer.

Visueel is This Boy's Life niet echt hoogstaand, maar de doodse verlatenheid van de locaties wordt wel goed in beeld gebracht. Qua muziek springt niets in het oog (of moet ik oor zeggen?).

Karige 3

Erg vervelend.

Ongelooflijk, eigenlijk, dat een regisseur die het in principe wel kan, films als deze maakt. Liefst 2 uur en een kwart duurt deze film, maar op enkele spaarzame momentjes met de altijd redelijke Paul Rudd na valt er niets te beleven. Het gros van de film is doffe ellende: veel slechte comedy en tenenkrommend drama, ondanks enkele aardige/herkenbare scènes met bv. die tienerdochter.

Leslie Mann hijst zich met deze rol in mijn top 3 van irritantste actrices ooit. Geen idee waarom zij denkt te kunnen acteren en nog minder een idee waarom anderen dat ook zouden denken.

1,5

Zwakjes.

Het uitgangspunt vind ik wat hebben, niet in het minst door het feit ik het merendeel van deze cast meestal wel te pruimen vind. Helaas is dat nagenoeg het enige positieve uit de hele film. De grappen en mopjes zijn gewoon ontzettend slecht geschreven. Talloze moppen over wiet en gevloek over mekaars kleine kantjes worden al snel afgezaagd. Ook de vele filmreferenties missen elk effect.

Daarnaast komt dan ook nog eens de cast die weinig goeds doet. Enkel James Franco vind ik over de ganse lijn de moeite. Danny McBride en Jay Baruchel zijn aan elkaar gewaagd als het om de minst grappige kwal gaat.

De vele cameo's zijn ook al niet echt geslaagd. Michael Cera's bijdrage is wel oké en ook Channing Tatum zet een meesterlijke rol neer in een halve minuut. Met ook nog de Backstreet Boys aan het einde raapt men dan toch enkele steken op maar ik ben vooral benieuwd naar het vervolg op Pineapple Express.

Kleine 2

Brol.

Na ongeveer vijf minuten is het al duidelijk hoe alles gaat aflopen (natúúrlijk bijt Tuck in het zand want hij hééft al een familie). Het is dan te hopen op een paar geslaagde moppen en geen onnodige zijplotjes.
Dat eerste valt behoorlijk tegen. Op de paintballverfbom na zit er geen enkel spitsvondig moment in die 100 minuten. Qua storende zijplotjes valt het dan weer wél mee, al is het "misdaad"plotje er bij de haren bijgesleurd.

Dat This Means War geen totale ramp is is grotendeels te danken aan de twee hoofdrolspelers. Chris Pine doet het niet slecht, maar het is Tom Hardy die toch het meeste van z'n rol kan maken.
Over Reese Witherspoon zwijg ik gewoon.

Een hoop "romantisch" gewauwel, weinig grappen en grollen en een irritante "inzet": This Means War is er eentje om rap te vergeten.

1,5

Grijze middelmaat.

Al zal de regie anno 1968 wel hip geweest zijn. Althans, in de montagekamer lijkt men alle trucjes die toen voorhanden waren wel gebruikt te hebben. Ondertussen oogt dat gedateerd, maar dat ik de remake met Pierce Brosnan al (lang geleden) gezien heb lijkt mij een groter euvel geweest te zijn. Steve McQueen is best saai. Faye Dunaway is wel oké, maar het is niet dat ik ergens door verrast ben. Dan had Thomas Crown een toffer figuur moeten zijn - of ik had de remake nog niet mogen gezien hebben.

2,5

Matige misdaadkomedie.

Het eerste uur is gevat. Er zit redelijk wat tempo in, de eerste roof komt al snel en zodus kan ook het kat-en-muisspel beginnen. Dat levert af en toe leuke taferelen op.
Helaas is het laatste half uur ronduit zwak. Het verhaal loopt ergens vast wanneer Rene Russo en Pierce Brosnan het koppeltje uithangen.
Wat het einde brengt, is vooral een korte pijn.

Pierce Brosnan zal nooit mijn favoriete acteur worden. Ook hier kan hij mij niet overtuigen. Een beetje de gladde kunstliefhebber zonder diepgang spelen is mij wat te gemakkelijk. Rene Russo komt aanvankelijk snedig uit de hoek, maar mede door de karakterontwikkeling van haar personage sterft ook zij een langzame dood.

Nu, het camerawerk is meestal wel in orde. Enkele scènes, waaronder het liefdesspel van onze 2 helden, zien er stijlvol uit. De muziek tracht net wat te hip en opzwepend te zijn, en doet daarmee afbreuk aan de sfeer.

2,5

Tegenvallende actieprent.

Komt oa door het wel erg voorspelbare verhaaltje, waarin het combineren van Asgard en Mitgard (aka de aarde) voor mij niet werkt. Wanneer de Destroyer (wat een originele naam, zeg!) op aarde Thor en co moet doden, zakte de moed me in de schoenen. Dat was wel erg slecht gedaan.

Reden 2 waarom deze film tegenviel, is het acteerwerk. Chris Hemsworth zet een erg bedenkelijke Thor neer. Vooral het eerste uur was hij gewoon slecht. Verder zag de cast er op papier wel goed uit, maar geen enkele gevestigde waarde brengt iets extra's. Anthony Hopkins had daar niet de juiste rol voor, dus oke, maar oa Natalie Portman en Stellan Skarsgard hadden toch wat meer kunnen uitrichten. Tom Hiddleston vond ik aanvankelijk best te doen, maar ook zijn rol had uiteindelijk weinig om het lijf.

Dan kom ik bij reden 3, en dat zijn de special effects. Asgard zag er bij momenten gewoon té fake uit, waarbij die spuuglelijke brug de kroon spande.
De actiescènes waren nog net te doen. Qua kostumering kon het er ook mee door, al was het kostuum en vooral de hamer van Thor weer matig.
Een pluspuntje dat ik dan toch kan opnoemen, is dat er wel wat humor in zit die redelijk overkwam.

Gulle 2

Kleine ramp.

Ragnarok vond ik indertijd ook niet goed, maar het minst wat je kon zeggen was dat de switch die Taika Waititi met Thor maakte tenminste eens iets anders was. In Love and Thunder kiest hij nog resoluter voor deze aanpak. Alles en iedereen wordt enorm gerelativeerd en in het belachelijke getrokken. Hij gaat daarin veel te ver. Natuurlijk is het verfrissend om het niet té serieus te nemen, maar het resultaat is platte slapstick. Nagenoeg iedere scène eindigt met dezelfde 'komische' gimmick en hopt naar de volgende. Hetzelfde riedeltje wordt eindeloos herhaald.

De 'nieuwe' Thor zit wat mij betreft na 2 films alweer aan z'n limiet. Chris Hemsworth als bodybuildende glamrocker kan er misschien nog mee door voor even, maar al snel in de film vliegt hij als een heks op z'n hamer door de lucht. Tof hoor, maar dit niveau van schijtlolligheid kan toch nooit een film dragen.
Delen met hem mee in de malaise: de immer wisselvallige Natalie Portman die evenzeer de plank ferm misslaat. En Christian Bale, een aanlokkelijke naam als slechterik. Voorzien van een tof, op Voldemort geïnspireerd, design. Maar hoeveel scènes heeft hij uiteindelijk? Een stuk of 6, 7?

De grote villain komt amper in het stuk voor. De film is immers zo druk bezig met schijtlollig en grappig te zijn. Bij de haren gesleurde uitjes naar één of ander godenrijk dienen enkel nog meer infantiele humor (maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik aanvankelijk de absurde bijrol van Russell Crowe, met Slavisch(?) accent, wel kon hebben). Love and Thunder hopt 2 uur lang van schijtlolligheid naar schijtlolligheid. Onderweg worden hier en daar wat flauwe cameo's opgevoerd, inclusieve vakjes aangevinkt en probeert Bale nog ietwat dreigend over te komen, maar baten doet het niet. Marvel - en ik was al geen fan - lijkt de pedalen na hun Avengers-luik kwijt. Hun films zullen ongetwijfeld nog een tijdje financiële successen zijn, maar het niveau blijft maar dalen.

1,5

Matig.

Ietsje beter dan The Dark World, maar ook Ragnarok is voor mij in hetzelfde bedje ziek als vele andere Marvelfilms. Ook hier weer veel kakofonie en een vloekend kleurenpallet. Bovendien valt de CGI niet altijd mee.

Ik moet langs de andere kant wel toegeven dat de keuze om het allemaal wat luchtiger te houden goed uitpakt. Chris Hemsworth brengt het er best oké vanaf en zo'n Jeff Goldblum zit met dergelijke humor ook op z'n plaats. Dat maakt de dikke 2 uur toch weer kijkbaar.

2,5

Mja.

The Dark World is een beetje beter dan z'n voorganger, maar dezelfde dingen blijven slecht en goed.

Hier is het wederom Loki die de boel staande houdt, zonder hem ontbreekt het totaal aan schwung en kleur. Telkens wanneer Loki even het hoekje om gaat, vervalt deze film in serieuze blikken en geforceerde mopjes.

De finale is zoals verwacht wat te lang (of het duurt te lang eer ze er komt) en met vijftien scènes achter de credits wordt het er ook niet beter op.

Tom Hiddleston is zowat de enige van de zgn. sterrencast die er wat van bakt. Hij is zo'n typische Britse slechterik en dat blijft me wel bevallen. Chris Hemsworth doet het tegenovergestelde van hem: erg serieus zijn, ook al komt dat onnozel over.

Verder is Christopher Eccleston ook geen groot licht en zorgen Anthony Hopkins en Natalie Portman voor dieptepunten in hun carrières.

Men mag dan wel van regisseur veranderd zijn, dezelfde manco's blijven ook hier behouden: veel lelijkheid, zowel in designs als in effecten. De elfen zijn te cliché en ongeïnspireerd, Asgard etc. blijft er My Little Pony-achtig uitzien en toch is het de CGI die mij het meest blijft tegenstaan. Eén en al lelijkheid, ik kan het niet anders beschrijven.

Krappe 2,5

Zwakjes.

Met Taylor Sheridan aan het roer had ik hogere verwachtingen. Als schrijver hand in een film als Hell or High Water en als regisseur verantwoordelijk voor het schitterende Wind River. Ik had dus een film in hetzelfde straatje verwacht: simpel, traag, rauw.

De casting van een gezicht als Angelina Jolie had evenwel een rood vlaggetje moeten zijn, want Those Who WIsh Me Dead gaat veel meer de Hollywood-toer op. Enerzijds zit je met een luik-thriller, anderzijds met het trauma van Jolie en de bosbrand. Het is een ietwat rare mengeling. Een beetje vlees noch vis. De klopjacht is niet spannend genoeg en de bosbrand doet te veel aan jaren '90-films denken. De finale met de snelle verspreiding van het vuur doet zelfs denken aan die scène in Volcano waarin Tommy Lee Jones de laatste stroom lava stopt met z'n voet. Alleen probeert deze film toch een behoorlijk serieus actiedrama te zijn. Wat dus niet gelukt is.

2

Best oké.

Niet de beste van Buster Keaton. Daarvoor is er te weinig actie en stuntwerk. Er wordt iets te lang in rondjes gedraaid door in elk tijdperk hetzelfde riedeltje te spelen. Naar het einde toe komt er wat meer stuntwerk aan bod, toch hetgeen waar Keaton het van moet hebben. Ook iets wat hij simpelweg goed doet.

3

Goed.

Frances McDormand draagt de film als vranke moeder van een vermoorde dochter. Ze is evenwel goed omringd door een hoop bekende namen, waarvan vooral Woody Harrelson goed uit de hoek komt. Sam Rockwell vind ik ietsje minder, al kan dat ook wel liggen aan z'n personage.

Verder doet de film bij momenten nogal zwartkomisch aan, al is het soms ook wat karikaturaal. Ik ben ook niet zeker wat te vinden van de keuze van Martin McDonagh om een heleboel personages te volgen. Soms lijkt de film immers wat lijn te missen, zowel in toon als in verhaal.

Het einde is daar eigenlijk wel een goed voorbeeld van: dan draait men een aantal keren toertjes rond de reeds aan bod gekomen moraallessen. Geen idee wat daar van te vinden, maar hoe dan ook staat dat rechtlijnigheid in de weg. Blijft voor mij een goede film over, die vooral goed is door de verschillende verhaaltjes op zich. Als het als geheel beter klopte, had er wellicht nog een iets hogere score ingezeten.

3,5

Archislecht.

Rommeligheid is wat deze versie over de musketiers kenmerkt. De personages zijn niet op twee handen te tellen. Helaas hebben er ook een paar hun eigen agenda en wordt de kijker geacht dat nog leuk te vinden ook.

Athos, Aramis en Porthos worden zodanig naar de achtergrond verdrongen dat de film beter een andere titel had gekregen, Will Turner's Coming Out & A Lot More ofzo. Men had beter wat gefocust op kwaliteit ipv kwantiteit.

Zelfs een overvloed aan bekende namen kan deze film niet redden. Acteurs als Mads Mikkelsen en Luke Evans kunnen goed genoeg acteren maar kunnen geen hol aanvangen met wat hen gegeven is. Zij behoren tot een eerste categorie.

Dan is er nog de tweede en dat zijn de acteurs die gewoon te matig zijn. Logan Lerman heeft zijn jeugdigheid mee maar is te plat voor deze rol - al ligt de schuld meer bij het script. Milla Jovovich is beschamend, Christoph Waltz haalt ook zijn niveau niet en Orlando Bloom doet een losse Jack Sparrow-imitatie, zorgt voor één of twee leuke momentjes maar is verder gewoon een slecht acteur, hoe nichterig over-the-top ook.

Daarnaast is de look gewoon lelijk. Schermscènes zitten vol met irritante slomo's, maar erger: de CGI trekt op geen kluten - zeker niet in het prachtige 2D. Vooral dat eindgevecht met de vliegende schepen is te erg voor woorden. Dat het avontuurlijke luik zijn inspiratie uit andere films haalde, doet er dan nog geeneens toe.

Wel leuk zijn de extreem kleurrijke kostuums en decors. Het zorgt voor een behoorlijk over-the-topgehalte en is wellicht het enige positieve dat ik zal onthouden. Wat ik hopelijk niet zal onthouden is de kinderlijke humor vol beschamende oneliners.

1,5

Zoals verwacht.

De combo Melissa McCarthy in regie van haar echtgenoot Ben Falcone is al vaker een ramp gebleken, en dat is met Thunder Force wederom het geval. Als soort komisch bedoelde variant op de superheldenfilm probeert men fris en fruitig voor de dag te komen, maar McCarthy is echt een ramp en ook hier speelt ze haar irritante zelve: een lompe boerin met hier en daar wat vuile praat. Het samenspel met een ongeïnspireerde Octavia Spencer brengt geen zoden aan de dijk. Het is Jason Bateman die mij toch nog een keertje heeft kunnen laten (glim)lachen.

1

Oerdegelijke Bond.

Deze nr 4 uit de reeks heeft het wat minder van de suspense, dan wel van de actie en de exotische locaties. Qua verhaal doet de film dan ook onder voor zijn 3 voorgangers.

Maar uiteraard blijft dit binnen de perken. De film kent een sterk eerste halfuur, valt daarna een tijdje in, maar kent uiteindelijk nog genoeg boeiende stukken.

Met z'n 2u10 duurt het wel ietsje te lang. Met name de onderwaterstukken hadden wat korter kunnen zijn.

Sean Connery is uiteraard in z'n vel als James Bond. De film is wat minder spionagethriller en wat meer actiefilm en dat vind ik wel spijtig. Connery kwam m.i. beter tot z'n recht in dat eerste genre.

De badguy kwam wat lullig over met dat oogklepje.

De babes van dienst acteerden met wisselend succes. Hetgeen mij vooral opviel is dat ze nogal erg rondborstig waren. Me like.

Enkele rake quotes, grappige situaties, toffe locaties en schitterende onderwaterbeelden (voor 1965 erg vooruitstrevend) maken dit een tof geheel. Het versnellende gedoe met die boot op het einde was dan weer een pijnpunt.

Met veel goesting op naar 'You Only Live Twice'!

3,5

"This seems to be a gun for a woman."

"You know a lot about guns, mr Bond?"

"No, know little about women."

Matig.

Jeff Bridges is een energieke kompaan voor de wat saai acterende Clint Eastwood, maar ook al begint deze buddyfilm met de nodige schwung; naar het einde toe kakt het toch ietwat in. De aanvankelijk luchtige toon blijkt niet heel erg vast te liggen en wil nogal eens zwabberen. Zeker nadat de (voormalige) kompanen erbij komen, is de grootste fun erl af en Michael Cimino kan het mijns inziens niet meer rechttrekken.

2,5

Middelmatig.

Agatha Christie light met een blik ouder wordende acteurs. Niet de eerste de beste acteurs, wel gevestigde waarden als Helen Mirren en Ben Kingsley, die helaas wat onderbenut blijft. Het begin is oké, het sfeertje klein en Brits genoeg. Maar uiteindelijk is het moordmysterie nu ook weer niet zo geweldig inventief en de samenvoeging van de oude en de nieuwe zaak al helemaal niet. Beetje vergezocht en het maakt dat naarmate het einde nadert, de komische ondertoon naar de achtergrond verdwijnt. Spijtig.

2,5

Zeer matig.

Ik had niet anders verwacht. Ticket to Paradise is een behoorlijk ouderwetse romcom. Voorspelbaar van begin tot eind. George Clooney en Julia Roberts zijn nu ook niet bepaald namen waarvan ik op voorhand dacht dat ze bandwerk als dit naar een hoger niveau konden tillen. Dat blijkt. De film schijnt niet opgenomen te zijn in Bali, maar de exotische locatie zorgt toch voor een beetje frivoliteit.

2

Mwah.

Op zich een matige documentaire. De 7 (+ nog een 8e, een reünie via video) afleveringen duren elk een 40-tal minuten, dus op zich is dat tijd genoeg om een doorgedreven schets te maken van alles wat met Joe Exotic te maken heeft. Niet geheel verrassend blijft het vrij vlak en sensatie-belust.

Het kon misschien ook niet anders. Ik heb nog nooit zoveel gekken bijeen gezien. Het is een hoop ongeregeld zonder weerga: van Joe zelf over Carole Baskin tot z'n ex-mannen, ... Er mankeert bij iedereen wel een vijs. Alles is zo ontzettend dwaas dat het als film totaal ongeloofwaardig zou geweest zijn. Nu bon, de zottigheid zorgt natuurlijk niet alleen voor verbijstering, maar ook vermaak. De country-videoclips van Joe zijn bijvoorbeeld geweldige tussendoortjes.

Alleen wat spijtig dat deze freakshow de aandacht wegneemt van waar het eigenlijk om draait: dat dit soort dierenmishandeling natuurlijk helemaal niet zou mogen. De documentaire kaart dit helemaal op het einde nog wel eens aan, maar dat is toch best slappe boel. Men zou kunnen redeneren dat de kijker dit niet nodig heeft om die boodschap te begrijpen, maar tussen de kijkers zullen wel genoeg nieuwe Joe Exotic's of Carole Baskin's zitten.

3

Goed.

Joel Schumacher heeft eigenlijk toch een interessant oeuvre bijeen geregisseerd. Van absolute mislukkingen tot goede films en alles daar tussenin. Tigerland hoort bij z'n beteren, niet in het minst doordat er duidelijk een eigen stempel op gedrukt is. Visueel is dat het meest duidelijk, met een vuile grain, zodat de film een docu-gevoel krijgt.

Inhoudelijk is dit niet veel nieuw onder de zon, maar het staat gewoon goed. De cast acteert degelijk - Colin Farrell is prima gecast als charmante bad boy. Als film vind ik dit niet onderdoen voor een klassieker als Full Metal Jacket, maar nu begeef ik mij misschien op gevoelig terrein. Dat de opleiding zelf nogal schreeuwerig is, tja... Ik heb nooit in het leger gezeten, ik heb geen idee hoe het daar aan toe gaat.

3,5

Net niet.

Ik hou wel van dit soort verhalen, met ietwat verbitterde of cynische personages die met een wrang gevoel terugkijken op wat geweest is. De melancholische sfeer hangt hier ook als een wolk boven de film. De muziek helpt daar uitstekend aan mee en ook visueel kan men voor sfeervolle taferelen zorgen.

Maar de (sterke) scènes in Taiwan staan in schril contrast met de hedendaagse scènes in Amerika. Dat gedeelte is bizar genoeg nogal soapachtig. De scènes tussen vader en dochter zijn erg matig geacteerd. Daar verliest de film mij in z'n zwaarwichtigheid en dooft de kaars langzaam maar zeker uit.

3

Slappe hap.

A Time To Kill duurt de volle 2,5 uur en ik ben verbaasd over het geduld dat ik heb gehad tijdens het kijken. Veel rechtbankdrama is hier niet aan: gewoon een racismeverhaaltje met alles erop en eraan. Zelfs de Klu Klux Klan wordt er nog bijgeflikkerd. Dan ga je het toch wel erg ver zoeken, zeker ook omdat ik die witte pinnenmutsen alleen vind passen in een komedie.
Na een dikke twee uur volgt het gebruikelijke slotpleidooi (en vrijspraak natuurlijk), maar meer dan langzaamaan doodbloeden zit er niet in.

De reden bij uitstek om de film te zien (dacht ik) is de cast. Matthew McConaughey, Samuel L. Jackson, Sandra Bullock, Donald Sutherland, Kevin Spacey, Patrick McGoohan, Brenda Fricker, Kiefer Sutherland, Chris Cooper, Oliver Platt en Ashley Judd: begin er maar aan. Helaas geitenkaas zijn enkel Cooper en de oude Sutherland de moeite (en al even helaas hebben zij erg beperkte rolletjes). Al de rest is perfect vervangbaar, al komt alleen McConaughey daar niet mee weg: zijn rol is te uitgebreid om er niets van te maken. Ik vind hem best een goed acteur, maar hier komt hij niet al te best uit.

Ook Joel Schumacher heeft al betere films gemaakt. Hij is veelzijdiger dan veel andere Amerikaanse regisseurs, maar hier kiest hij voor een doorsnee-aanpak. Op geen enkel vlak blinkt A Time To Kill uit, zelfs het creëren van een broeierig sfeertje lukt niet, de talrijke bezwete voorhoofden en de al even talrijke KKK-bedreigingen ten spijt.

2

Gemiddeld.

Ik kan zo'n typisch actiefilmpje wel hebben op z'n tijd. De actiesterren van toen, waarbij ik Jean-Claude Van Damme absoluut bij reken, straalden - al dan niet gewild - een soort lompigheid uit, wat geweldig past in dit soort foute films.

Timecop is geen uitzondering op bovenstaande. Van Damme mag met z'n slecht Engels weerom de wereld redden (min of meer). Ook goed dat zijn oudere versie zo'n lelijk nektapijtje heeft waar z'n jongere versie een "modern" kapsel draagt. Het komt het onzingehalte van de film enkel ten goede.

Dat moet ook wel, want het actiegedeelte is niet bijster goed. De actie is vrij mak gechoreografeerd en vaak ook te donker gefilmd. Een film als deze moet het daar wel van hebben, natuurlijk, dus dat is redelijk essentieel. Hetzelfde kan gezegd worden van de slechterik - ook die valt behoorlijk tegen, hetgeen ervoor zorgt dat de film nergens boven de middelmaat uitstijgt.

2,5

Pijnlijk.

Niet alleen om naar te kijken, maar ook voor regisseur Brad Furman - die toch al een paar degelijke titels gemaakt heeft. Tin Soldier lijkt wel van een totaal talentloze regisseur te komen. Zeer rommelig, met een pacing die totaal niet wil vlotten. Wat flashbacks hier en daar - vaak met een slordig filtertje. Maar het wil maar niet compact worden. Robert De Niro en John Leguizamo zijn namen voor op de poster, maar hebben nauwelijks iets te doen. Het is Scott Eastwood die de film moet dragen en dan weet je ook wel hoe laat het is.

1

Behoorlijk.

De plot zelf is niet onoverkomelijk, maar wordt nogal taai door het groot aantal personages en de onchronologische vertelstijl.

Niettemin kan het allemaal wel boeien. Enkele personages zijn kleurrijk in het grauwe spionagelandschap van de Koude Oorlog en zorgen voor een geslaagd contrast met de kille, vastgeroeste oudgedienden.

De ontknoping had spannender kunnen zijn, maar de schrijvers houden de groep verdachten vrij snel beperkt.

De reden waarom ik deze film per se wilde zien is ook het grote pluspunt, nl de cast, die bestaat uit vaste namen uit het Britse filmlandschap. Gary Oldman wordt vaak geprezen voor z'n rol, maar steelt wat mij betreft niet de show. Hij is goed, maar net iets te gevoelloos waardoor het moeilijk is sympathie voor hem op te brengen.

Dan heb ik meer met Benedict Cumberbatch en Mark Strong, wat mij betreft met enige voorsprong degenen die het best op dreef zijn.

Tomas Alfredson levert een knap staaltje regie af. De sfeer is ijzersterk en beantwoordt perfect aan de sfeer die ik voor ogen heb als ik aan de Koude Oorlog denk. Het camerawerk met die verre shots is daar niet vreemd aan.

Mogelijk een topper voor de liefhebbers. Helaas ben ik dat niet echt.

3

Indrukwekkend.

Ik las van regisseur James Cameron dat hij het script perfect geschreven vindt. Het kon niet beter, volgens hem. Alle thema's die belangrijk zijn om het drama van Titanic te begrijpen komen aan bod. Ik ben het met hem eens dat het drama juist geportretteerd wordt.

Maar het script is geen hogere wiskunde. Alle subtiliteit wordt achterwege gelaten en men trekt vol de kaart van hapklare blockbuster. Of dat nu over de klassen-ongelijkheid gaat, of over de romance. De dialogen stellen niet al te veel voor, maar dienen zonder al te veel franjes hun doel. De eerste scènes met Kate Winslet zijn best matig, haar tegenspelers in de vorm van zo'n Billy Zane overtuigen evenmin. Ze zijn daar volgens mij simpelweg niet gediend met Cameron's perfecte script.

Máár... hoe meer de film vordert, hoe gemakkelijker het is om er in mee te gaan. Leonardo DiCaprio speelt zijn rol als vrijbuiter uitstekend en dat jeugdige charisma van hem trekt ook Winslet naar een hoger niveau - hun chemie staat wat mij betreft als een huis en hoe cliché het ook mag klinken, hun romance is één van de mooiere die ik op film gezien heb. De Joepie-achtige hype ten tijde van de release doet daar niets van af.

Na een kleine 2 uur kan ook Cameron zich als filmmaker meer tonen. Ik vind het fenomenaal hoe men de ramp in beeld heeft gebracht. Ook goed dat men er z'n tijd voor genomen heeft. Met de uitmuntende production design als stevige basis, komt de ramp (met de breuk als hoogtepunt) volledig tot z'n recht.

Het drama van de ramp komt dan ook aan, net zoals de gebroken romance. Ik ben wel voor zo'n raamvertelling van een oud personage dat terugkijkt op iets dat stuk gelopen is. Dat kan voor mij niet emotioneel genoeg aankomen. Wat natuurlijk niet wil zeggen, dat men het per se zo klef mogelijk moet maken. Titanic doet dat uiteindelijk wel - de sentimentaliteit druipt ervan af. Even voor mezelf gesproken, is dat zo'n zeldzaam geval waarin het om één of andere reden uiteindelijk allemaal werkt. Ja, ik kan de tragiek van Jack en Rose en de pijn van oude Rose wel inzien en ik vind dat mooi.

Nadien de droge keel toch wel een glas water gegund. Het was zeker een jaar of 10, 15 geleden dat ik deze klassieker nog had gezien, maar de verwachting dat het me minder ging doen dan toen, bleek toch ongegrond.

4,5

Apart.

Maar dat is positief noch negatief. Ik begin mij sowieso af te vragen of dergelijke satires wel voor mij zijn weggelegd. Ze willen scherp, subtiel, verfijnd en wat nog allemaal zijn, maar vaak vind ik het gewoon niet goed genoeg. To Die For is daar het perfecte voorbeeld van.

Ook hier ligt dat niet aan de cast, want die zet typetjes neer zoals ik dat verwacht had. Nicole Kidman en Matt Dillon zijn gewoon oké; danstalent Joaquin Phoenix, Casey Affleck en dat voor het ongeluk geboren tienermeisje steken er bovenuit.

De docustijl die Gus Van Sant hier hanteert is vrij gematigd; de vertelstijl daarentegen spreekt mij niet aan. Vooral het 'nu' lijkt enkel het tempo eruit te halen.

2,5