Opinions

Ik heb altijd een zwak gehad voor Katie Holmes. Dit is een mooie film over een jonge moeder en een dochter die worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen en aanvankelijk volledig op elkaar zijn aangewezen.
Dit is gewoon een heel fijne filmhuisfilm die ondanks het armoede thema, niet te zwaar is, hoewel ze heel wat te verduren krijgen.
Het gaat over nieuwe kansen en ongewone vriendschappen.
Ik had verwacht dat het een soort Alice Doesn't Live Here Anymore film zou zijn, met veel verhuizingen en verbroken relaties, maar dat is niet het geval. Ze zijn wel degelijk van plan iets van hun leven te maken en hoewel weg vluchten altijd een optie is, geven ze daar meestal niet aan toe.
Fijn feelgood einde.

Het mooie van deze docu vind ik de mensen. Die zien er gelukkiger uit dan nu. En ze hebben iets onaangetasts, iets onschuldigs. Ze lijken tevreden met wat ze hebben. Daar kan de hedendaagse mens wel wat van leren.

Maar toch viel de film me eigenlijk wat tegen.

Misschien dat de argeloze kijker nog onbevangen naar deze film kan kijken, maar ik zie toch vooral een overgeproduceerd werkje. Stylistisch werkt het wel, het levert mooie shots op en de film is vlot gemonteerd.

Maar als je een beetje let op hoe het in beeld is gebracht, weet je dat 95 procent in scene is gezet. Niks geen registrerende camera, maar een speelfilm benadering van het genre documentaire.

De onderwerpkeuze is voorspelbaar, daar had wat mij betreft wel wat inventiever mee omgesprongen kunen worden. Het lijkt nu net een voorlichtingsfilm voor het buitenland.

Ondanks mijn kritiekpunten toch wel 3 sterren, want het is een mooi tijdsdocument. Ik denk dat kijkers die deze tijd bewust hebben meegemaakt deze film hoger zullen waarderen. Bijvoorbeeld vanwege nostalgische waarde.

Ondanks zijn ingewikkelde psyche, heeft Thoolen vrij veel bereikt in zijn leven. Anderen die met een dergelijke last leven, gaan er vroegtijdig aan kapot. Het acteren is wellicht zijn redding geweest.

Het interview met Mioch vond ik het hoogtepunt van de film. Wat een heerlijk recalcitrant en onaangepast gedrag. Gerard Thoolen had wel wat borreltjes op, gelukkig maar. En Jos Stelling zat erbij en keek ernaar, maar ik zag wel een lichte glundering in zijn ogen.

Jammer dat Verhoeff de anekdote die Michiel Romeijn aan de eettafel vertelde niet liet zien.

Een beetje achtergrondkennis van de man kan geen kwaad als je deze docu gaat zien.

Ik vind het een mooie documentaire. De film komt wat langzaam op gang, maar wanneer duidelijk wordt van welk idioom Verhoeff zich bedient is er veel moois te zien.

Het verhaal van Als Twee Druppels Water heeft veel overeenkomsten met een spannend jongensboek.

De gewone 'jongen' Ducker die zich ineens tot heldendaden in staat acht, nu hij zijn alter ego Durbeck heeft ontmoet.

Een jongensboek, tot we bij de pijnlijke ontknoping komen, waarin het voorgaande verhaal in een geheel ander perspectief wordt geplaatst.

Lex Schoorel zet twee dynamische en onderscheidende hoofdrollen neer, als Ducker en Durbeck. De jongensachtige Ducker met ietwat hoge stem, en Durbeck, de kille, doortastende geheim agent, die niet zou misstaan in een film-noir!

Minpuntje van de bijrollen is soms (vooral de oudere acteurs) dat de betreffende acteurs wat al te toneelmatig acteren. Bijvoorbeeld Duckers hysterische moeder en ook zijn oom.

De cameo van Heineken is grappig. Ik wist helemaal niet van deze cameo af. Als je de markante kop van Heineken kent, is deze eigenlijk niet te missen.

De vormgeving, decors en cameravoering benaderen de perfectie. Rademakers verklaart op de commentaartrack dat hij de film wederom in zwart wit had geschoten, als hij 'm nu opnieuw zou maken. Ik kan me dat goed voorstellen. In zwart-wit komt de compositie van het beeld en het vakmanschap van de cameraman goed tot zijn recht.

De film is begin jaren '60 gemaakt, maar hij ziet er uit alsof 'ie is gemaakt in de jaren '40. Wat wil je nog meer, bij een film die zich afspeelt tijdens WOII (en even daarna) ?! Met de authenticiteit zit het goed, Rademakers onderstreept het belang hiervan nog eens op de commentaartrack en gelijk heeft hij. Oorlogsfilms zijn bij uitstek films die vallen of staan bij authenticiteit.

Twee Druppels Water kent prachtig camerawerk van Raoul Coutard (À bout de Souffle, Jules et Jim), echt genieten van elk shot! Het getuigt van moed om zo'n buitenlandse vakman te benaderen.

Nog even over de dvd; de beeldkwaliteit is uitstekend. Je kunt kiezen uit de originele soundtrack en uit de geremasterde soundtrack.

De grootste troef is ontegenzeggelijk het commentaar van Fons Rademakers. Het commentaar van Rademakers op de dvd is uitermate boeiend. Met anekdotes en interessante weetjes. Zo wordt de kwestie met Heineken door hem opgehelderd.

Hij vertelt ook dat voor foto's van SS-offcieren die even te zien zijn in een shot, de gezichten van W.F. Hermans, Heineken en Harry Mulisch staan.

Ik geef Twee Druppels Water 4 dikverdiende sterren.

Ik houd enorm van slice-of-life films.

Leuke rol van Dakota Johnson . De film heeft een aangename sfeer en het is een originele film over coming out op 30+ leeftijd.

Het gaat tevens over de bijna symbiotische vriendschap die Lucy heeft met Jane. Ze zijn zo close dat ze bijna een stel lijken, maar wel strikt platonisch. Het vertrek van Jane naar Londen zet hun vriendschap op de proef.

Het is een heel gemoedelijke film, misschien iets te gemoedelijk. Ik miste toch iets in deze film. Het is net een langgerekte Instagram story. Had iets meer pit mogen hebben.

Originele mysteryfilm met sterke hoofdrollen van Marine Vacth en Jérémie Renier.

Ozon maakt dankbaar gebruik van het filmidioom van Hitchcock, maar hij schiet in het verhaal en de uitwerking hier en daar uit de bocht door overdreven symboliek.

Het draait vooral om de levenswereld van de labiele Marine Vacth en haar (seksuele) relaties. Het is op een gegeven moment wel wat te veel van hetzelfde, maar het interessante en toch ook niet geheel onverwachte slot maakt veel goed.

Schitterende film! Hartverscheurend.

Het verhaal wordt heel ingenieus verteld. Dan weer vanuit het perspectief van Otto en dan weer vanuit het perspectief van Ana. Ook wordt er heen en terug in de tijd gesprongen, maar het wordt enkel op een functionele manier gebruikt.

Goede film, maar ontzettend kil en meedogenloos.

Waar Natural Born Killers (ongeveer zelfde thematiek) nog een boodschap lijkt mee te geven, weet ik niet wat ik met deze film aan moet.

't Is een vrij absurd verhaal, maar wel boeiend in ieder geval.

Deze film viel me wat tegen.

Het plot kon me totaal niet boeien. Je ziet van alles, maar ontwikkeling zit er niet in het verhaal. Scènes die in willekeurige volgorde afgespeeld hadden kunnen worden.

Toch vond ik iets heel mooi aan deze film, en dat zijn de beelden. Ik heb bijna nooit een film zo mooi in beeld gebracht zien worden. Schitterend!

Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Het heeft een beetje de humor van Van Warmerdam, alleen worden de dialogen te staccato uitgesproken en is het tempo wat te laag, waardoor het niet zo goed werkt als in een Van Warmerdam film. Daardoor lijken alle acteurs net personen met het Asperger syndroom. Dat had toch allemaal wat vlotter en inventiever gekund. De afstandelijkheid is in deze film zowel een kracht als een zwakte.

Het is anno 2022 een nostalgische 90s trip. Gedateerde telefoons en floppy discs en 90s coolheid en naïviteit. New York vormt hier een sfeervol decor.

Het kapsel en uiterlijk van Elina Löwensohn doen heel erg denken aan Uma Thurman als Mia Wallace in Pulp Fiction, nota bene uit hetzelfde jaar.

Isabelle Huppert speelde in de jaren 90 wat minder krachtige rollen, maar niettemin wel heel excentrieke en merkwaadige rollen. Dit is er ook weer zo een. Ze speelt hier net als wel vaker het 'verloren' type met een existentiële crisis. Dat ligt Huppert ook wel goed.

Dit is een film die een beetje de ervaring van het bezoeken van een merkwaardige expositie in een museum, een film die een beetje schuurt en net even anders is dan andere films. Ik heb me er zeker mee vermaakt.

Leuk om Bettie Serveert te horen in de soundtrack.

Hele goeie Kieslowski!
Jerzy Stuhr zet hier een enorm interessant personage neer. Het lijkt net alsof hij steeds spontaan reageert, zo goed geacteerd. Zijn reactie bij de geboorte van zijn dochter is erg ontroerend. Levensecht en zo dicht op de huid gevolgd door Kieslowski. Prachtig!
Erg geestig hoe Stuhr steeds geirriteerd elke vorm van censuur wegwuift. Terwijl hij aanvankelijk met tegenzin de opdracht aanvaardde.
Ik dacht dat hem iets ergs zou overkomen toen hij min of meer gedwongen werd in de auto te stappen. Gelukkig bleek dit niet het geval.

Jerzy Stuhr schreef ook mee aan de dialogen, las ik op de aftiteling. Wil graag ook de film zien die hij regisseerde van een scenario van Kieslowski!

Het is trouwens een vrij autobiografische film, aangezien Kieslowski ook zijn carriere begon als documentairemaker. Hij stuitte zelf ook op veel censuur en is daarom zelfs overgestapt op speelfilms. Omdat hij daarin meer vrijheid kon nemen.
Er zijn meer filmmakers die begonnen zijn met documentaires, bijvoorbeeld de Oostenrijker Ulrich Seidl.
Als je een aantal van zijn documentaires hebt gezien, zie je hoeveel inspiratie hij er uit heeft gehaald voor Hundstage.
Ben ook wel benieuwd naar de docu's van Kieslowski.

Dikke 4 sterren

Viel mij toch ietwat tegen. Het is een bijzonder melancholische film, maar naar mijn smaak een beetje te melancholisch.

De angsten en ongemakkelijkheden van de jeugd worden hier uitvergroot. De kinderen worstelen om overeind te blijven. In deze droomwereld is alles nog een tikkeltje minder veilig dan in de echte wereld.

De herinneringen aan gebeurtenissen in het gebouw toen het nog wel bewoond was zijn wat treurig.

Het is geen vrolijke film, en het geschreeuw en gehuil van de kinderen begon me op een gegeven moment wat tegen te staan. Een speelduur van rond de 90 minuten had de film meer recht gedaan. Nu vond ik het een beetje te veel van het goede.

Die Noppo is wel een mooi personage.

Op het einde keren het licht en de mooie kleuren weer terug. Jammer dat die in de rest van de film zo weinig te zien zijn wat daar houd ik juist zo van in anime films.

American Beauty is een cynisch commentaar op de Amerikaanse droom.

Achter de burgelijke correctheid gaat een hoop ellende schuil. Over worstelingen met het slaafse bestaan, in een wereld die voornamelijk uiterlijke schijn is.

Oneens, ik vind het verhaal verre van standaard. Dit verhaal is een intelligente hutspot, met functioneel inelkaar vervlochten verhaallijnen. Waarbij de dode cynisch, doch uitermate humoristisch, vertelt van zijn laatste levensdagen, en, hoe hij van een vastgeroest mens, transformeerde van een bloem die jaren achtereen niet heeft gebloeid, naar een bloem die prachtig uitbundig rood bloeit.

Is Lester de loser? Vind ik niet. Hij durft eindelijk beslissingen te nemen die 'ie jaren heeft nagelaten. Zeggen waar het op staat, in plaats van een grijze muis in werk en familieleven. Je baan waar je uitermate ongelukkig van bent geworden opzeggen, en nog een vette bonus weten op te strijken ook. De auto kopen waar je al sinds kindsaf van droomt.

Kortom, van midlifecrisis naar tweede jeugd.

Het heft in eigen hand nemen.

Bijzonder originele film. Dat typ ik niet zo vaak in een recensie. Het is ook een hele prestatie om nog iets te bedenken dat fris en origineel is, want dat is American Fiction zeker!

Ik las op de een of andere manier steeds American Friction, dat was ook een leuke titel geweest.

Het is altijd leuk om een anti-held als hoofdpersonage te hebben. Monk is een wat eigenaardige man, die niet makkelijk onder een noemer te vatten is. Hij is intelligent en ook een nukkige 50+er, een soort Marcel van Roosmalen.

De familieproblemen vormen een rode draad door de film. De film is een volbloed tragikomedie met het hart op de juiste plaats.

Het Kaufman achtige einde is erg sterk. Het einde had voor mijn gevoel nog net wat beter gekund in de montage.

Voor een regiedebuut veelbelovend voor wat nog gaat komen van Cord Jefferson.

Na een matig en rommelig eerste uur, kwam ik er steeds meer in.

Geweldige rol van Russell Crowe. Ik ben niet iemand die alles goed vindt wat hij doet, maar in American Gangster overtuigt hij.

Josh Brolin is aan een geweldige serie films bezig. Hij heeft maar beperkt screentime, maar maakt daarin veel indruk.

Het bruine filter dat over de film hangt vind ik geforceerd jaren '70. Erg goedkoop.

Pure zelfpijniging dat ik deze film van begin tot eind heb gezien. Sentimentele moralistische Amerikaanse draak. Skippen!

Paul Giamatti's is fenomenaal!

Hoe hij bijvoorbeeld in het begin van de film over straat loopt. De manier van lopen en dat ultiem depressieve gezicht. Schitterend!

Ondanks de constante eenzaamheid en de depressieve staat waar hij zich in verkeert, is het allemaal erg tragikomisch.

De tagline 'Ordinary life is pretty complex stuff. ' vat de film mooi samen.

Erg leuke film. De vermenging van feit en fictie is mooi gedaan. De nerd is akelig goed gespeeld. Je merkt bijna geen verschil...

Hope Davis is misschien net iets te knap voor de rol. Wel weer een erg leuke rol van haar.

Het einde van de film is wat zoetsappig, maar soit.

Ik zag American Splendor destijds op IFFR (2004). Dat was toen een druk dagje. In totaal 4 of 5 films gezien, dit was de een na laatste van die dag. Vond m toen goed, maar was niet zo enthousiast als ik gehoopt had. Ik heb m nu op dvd aangeschaft en herzien. Daar heb ik geen spijt van!

Arme Philippe Noiret, hij is hier de vriend van notoire hartenbreker en egoïst Jean Rochefort.
Jean Rochefort speelt hier zo'n beetje een van de onsympathiekste hoofdrollen die ik me kan heugen.
Je denkt de hele film, laat die man toch stikken.
Philippe Noiret is echter een goedzak die zich makkelijk laat manipuleren.
Aanvankelijk is de zoektocht naar ex-en een vrij saai rechttoe rechtaan verhaal waarbij je Philippe Noiret een paar minuten een gesprek ziet voeren met een ex van Rochefort. Op naar de volgende...
Gelukkig komt er later wat meer diepgang in en komt de ware aard van Jean Rochefort naar boven via de verhalen van de ex-en. Het is wel erg pijnlijk allemaal. Veel beschadigde mensen komen voorbij.
Pluspunt is het grote aantal actrices dat de revue passeert tijdens de zoektocht, waarvan een aantal zeer aantrekkelijk. Jane Birkin heeft hier de meest treurige rol.
Het einde is zeer melancholisch en tegelijk ook ironisch. Zo'n 'vriend' ben je liever kwijt dan rijk. Eind goed, al goed.
Jammer dat Noiret pas tot dit inzicht kwam nadat zijn vriendin had gezegd dat een man ook zonder vrienden kan. Nou in ieder geval wel zonder zulke vrienden.
Het geeft een wat bittere nasmaak. Ik rond af naar beneden. 2*

AmnesiA is een merkwaardige film.

De personages zijn allemaal apart en de dialogen vaak absurd, maar dat maakt de film interessant.

Fedja van Huêt speelt beide tweelingbroers en hij doet dat ontzettend goed. Hij doet dat op zo'n manier, dat de twee broers makkelijk uit elkaar zijn te houden. En dat is toch wel knap, want de broers hebben vrijwel hetzelfde kapsel. Door een andere gezichtsexpressie worden het twee verschillende personen.

Carice van Houten speelt een onzeker, maar aandoenlijk meisje. Ook haar spel is overtuigend. Theo Maassen ten slotte speelt een malloot. Zijn speelfilmdebuut smaakt naar meer.

Het verhaal is min of meer ondergeschikt. Er wordt alleen langzaam aan duidelijk, wat er in het verleden is gebeurd met de tweelingbroers. Er hebben in hun jeugd enkele tragische gebeurtenissen voltrokken.

Mijn eindoordeel: het verhaal is wat rommelig, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de absurde karakters en dialogen en het overtuigende spel van de acteurs.

Prachtige oprechte film over oudere Brazilianen die ontroerd raken door de gedichten van Drummond die ze on camera oplezen. Schaamte over seks is er niet.

Deze veelal 80+ers stralen nog veel levensvreugde en energie uit. Dit maakt het een warme film.

De magnetron commercial is grappig en ook de dansleraar die in z'n nadagen nog wat schunnige woordjes leert.

Ik vind de film steeds beter worden.

Het ongeluk verbindt alle drie verhalen. Ik vond de eerste keer kijken het tweede verhaal niet zo goed, maar dat heb ik nu niet meer.

4 sterren, voor de roekeloze energie en levenskunst en de goede regie, en de oude man, en de gekwelde jongen die op de bus staat te wachten en nog veel meer...

Dit werd me toch wat te veel, de ellende die de mooie Valeria Ciangottini moet doorstaan.

Het is een cynische harde film met de crimineel Jean Yanne die zijn vrouwen uitbuit en ze geen leven gunt buiten het bordeel. De titel en de poster zijn wat dat betreft zeer toepasselijk.

Het is verder een wat rommelig gedraaide film. Het verhaal spreekt me uiteindelijk onvoldoende aan.

Ik vind het allemaal te naargeestig, waardoor me de film begon tegen te staan.

Ik vind het begin best interessant en origineel. Die mysterieuze Jezus figuur zet gelijk de toon. Deze figuur vormt een beetje de rode draad, hij komt later nog vaker terug, samen met het duivelspersoon in de vorm van een vrouw.

De film neemt goed de tijd om de situatie rond Gerard en zijn vrienden te tonen. Hun vriendschap komt oprecht over.

Ik heb een enorme zwak voor Sandrine Bonnaire. Zij heeft enorm veel charisma.

Toch komt haar verliefdheid voor Gerard die er ineens is mij wat simpel en onecht over.

Ik vind die Gerard maar een apart mannetje. Vanaf hun verliefdheid wordt de film wat oppervlakkig, hoewel de film dan niet meer zo lang duurt.

De film snijdt wel degelijk op een originele wijze de thema's ziekte en dood aan.

Deze Antoine Doinel film viel me nogal tegen.

Er zit in deze film nauwelijks een verhaal en hij beleeft hier niet zoveel avonturen als in de andere films en is dit grotendeels een terugblik op zijn eerdere relaties.

Antoine Doinel komt hier nog stuurlozer over. Zijn schrijverscapaciteiten komen niet zo overtuigend over en het is een rol die hem niet zo goed past.

De knappe Marie-France Pisier maakt zeker wat goed.

De film gaat helaas als een nachtkaars uit.

Éric Rohmer light met een vleugje Woody Allen. Ook hier zie je naieve mensen die krampachtig om elkaar heen bewegen en onhandig communiceren.

Een aangename luchtige film met romantische elementen. Het verhaaltje is misschien net iets te onnozel en

Anaïs Demoustier acteert alsof ze een studente van 10 jaar jonger is, soit.

Ik ben nog steeds een groot fan van Valeria Bruni Tedeschi. Ze is nog steeds aantrekkelijk en charmant.

De romantiek komt pas echt tegen het einde echt aan bod. Het einde is wel verrassend, op een positieve manier.

Ik moest lang wennen aan de film, met name aan het tempo en de sobere uitwerking en behoudende onderwerpkeuze. De film begint heel erg alledaags en vrij oninteressant.

De 'scènes' in het buitenland vind ik het interessantst. De film krijgt daar wat meer diepgang en het is meteen ook wat sfeervoller. Het Amsterdamgedeelte vind ik wat pover qua uitwerking. Het lijkt net alsof Van der Keuken een buitenlandse toerist is die maar alles opneemt wat 'ie ziet. Zijn cameravoering is verre van spectaculair, komt vaak zelfs wat amateuristisch over. Van een documentairemaker die per se zelf de camera hanteert verwacht ik toch wat meer. Pas in het laatste kwartier durft Van der Keuken te experimenteren met de camera. Jammer dat hij dat niet eerder heeft gedaan.

De montage is saai. Ik mis creativiteit. De film had daarnaast mijns inziens echt wat korter gemoeten. Als je kiest voor lange shots moeten die shots ook een beetje de moeite waard zijn. Van der Keuken heeft een fascinatie voor alledaagse en gewone details. Het lijkt net of hij afgeleid is en als een kind zit te spelen als hij de camera richt op een stopcontact en wat merkwaardig (maar ingehouden) beweegt.

Die Marokkaanse koerier vind ik een grappige kerel. De film geeft een interessante kijk in zijn leven.

Sommige delen zijn te saai voor woorden. Zoals de registratie van Oud en Nieuw en Koninginnedag in Amsterdam. Vond het helemaal niets toevoegen. Het deel met de kaarters/backgammon spelers vond ik ook maar saai. Het deel met de Boliviaan en zijn vrouw is in het begin niet zo interessant. Pas als hij teruggaat naar Bolivia levert het mooie beelden/taferelen op.

Of je Amsterdam nou zo veel beter leert kennen; valt beetje tegen. Maar dat is misschien een beetje de opzet van de film; de stad staat symbool voor alle multiculturele metropolen in de wereld.

Arthouse op zijn saaist.

Ana is een totaal oninteressant personage en er gebeurt vrijwel niets.

Mooie beelden kan ik me niet herinneren, volgens mij zag het er heel goedkoop uit.

Horror film van niveau.

Anatomie doet qua thematiek denken aan het Spaanse Tesis en het Deense Nattevagten. Er zitten een aantal lugubere scenes in. De film is tamelijk expliciet (itt Tesis).

Franka Potente tilt de film bijkans in haar eentje naar een hoger niveau. Ze is zeker geen oppervlakkig karakter, wat vaak 't geval is in horror films.

De film zit gewoon goed inelkaar.

Slechtste film die ik in jaren heb gezien. Tijdens het kijken verlangde ik terug naar Russian Ark vorig jaar. De slaapverwekkende film van het vorige IFFR.

Anatomie de l'Enfer lijkt Breillats meest persoonlijke film. Een film met de moraal van een paar honderd jaar geleden gestorven feministe die weer tot leven is gewekt. Ik heb diep medelijden met haar.

Wat je ziet is een laboratoriumsetting met een man en vrouw, vier nachten met elkaar, ontdaan van alle emotie.

Een geforceerde setting met acteurs die hun teksten op opleestoon om beurten opzeggen.

Tergend traag met afwisseling van opgedrongen vuil en bedorvenheid is de enige mogelijke reactie totale onverschilligheid. Ik had dat in ieder geval wel, en de rest van de zaal ogenschijnlijk ook.

Het enige mooie aan de film zijn de twee flashbacks in het begin van de film en de grillige rotskust waaraan het huis staat.

De zaal was al praktisch leeg toen de nabespreking begon. Extra bitter omdat het een wereldpremière betrof. Siffredi, Casar en Breillat waren vooraf aanwezig. De nabespreking heb ik niet meer afgewacht. Ik ging weg toen Simon Field het woord nam.

Te slecht om in aanmerking te komen voor de Nacht van de Wansmaak. Jullie zijn gewaarschuwd!

Heel sterk rechtbankdrama.

Voor de liefhebbers van James Stewart, waartoe ik ook behoor.

Ik hou over het algemeen niet zo van dit genre, maar deze film boeide mij van begin tot eind. Duurt naar mijn smaak net iets te lang, maar verder heb ik weinig op de film aan te merken.

Heerlijke soundtrack trouwens.