Opinions

Interessante film.

Het meest hilarische moment van de film vind ik het moment waarin André Hazes op een avond nieuwe songs aan het schrijven is. Daarvoor gebruikt 'ie een Prisma rijmwoordenboek!

Inderdaad een mooie film.

Wat ik het sterkste aan de film vind is de rol van Kerry Fox (de volwassen Janet). Echt een prachtige rol! En dat al op 24-jarige leeftijd. Ze doet me denken aan Cate Blanchett.

Wat een bijzonder leuk kapsel heeft Janet trouwens. Mooie krullenbol. Heb foto's van de echte Janet bekeken en zo zag ze er dus inderdaad uit.

An Angel at My Table is typisch zo'n film die meer is dan de som der delen. Het verhaal gaat nogal van de hak op de tak en het plot bevat scenes die nogal willekeurig gekozen lijken te zijn. Soms stoorde me dat behoorlijk. Gaat ze bijvoorbeeld naar Londen voor een literatuurbeurs, zie je daar nauwelijks iets van. En waarom ze nou ineens naar Spanje wil gaan is me ook ontgaan. Ik lees op Wikipedia dat ze juist het langst in Londen heeft gezeten tijdens haar Europese periode. Uit de film krijg je die indruk niet.

Janet Frame lijkt een beetje de Susan Boyle van de literatuur.

Ze komt in de film niet intelligent over, maar dit komt met name door haar autistische gedrag. Ik vind het wel moeilijk voor te stellen dat deze vrouw die boeken heeft geschreven. Misschien legt de film een beetje te veel de nadruk op haar handicaps.

Ze heeft meer dan 200 shockbehandelingen gehad. Ik vind het wel heel bijzonder dat ze daarna nog iets heeft kunnen schrijven. Ook vind ik het bijzonder dat ze in haar eentje naar Europa is vertrokken en daar ook nog gereisd heeft.

De quotes uit de boeken die je in de film hoort, vond ik wat zweverig. Ze bleven ook totaal niet bij me hangen. Heb dus helaas niet de behoefte nu naar de boekenwinkel te rennen voor haar boeken.

Sfeervolle en duistere mystery film met een uitermate goede vertolking van Mickey Rourke als Harry Angel.
Ook een prachtige en krachtige rol van Robert De Niro; mysterieus.
Dat hele voodoo-gebeuren was wat overdreven, dat sprak me niet zo aan.
De cameravoering was wat sober, dat had allemaal wat spectaculairder gemogen. De 'horror' effecten waren wel zeer overtuigend.
De ontknoping laat zich al lang aankondigen, maar het is toch een waardig en passend slot.

De vliegtuigscène is zonder twijfel de beste scène uit de film.

Als de scenarioschrijver dat kan bedenken, vraag je je af waarom hij niet meer van dergelijke scènes kan bedenken.

De humor in de rest van de film is veel platter en voorspelbaar.

Dankzij Jack Nicholson is de film best vermakelijk. Adam Sandler is weer doorsnee Adam Sandler. Er zijn helaas maar enkele scènes die aan Punch Drunk Love doen denken. Frappant, als ik er even over nadenk gaat Punch Drunk Love meer over anger management dan deze film...

John Turturro doet een afgezwakte Jesus Quintana imitatie. Wat een verspilling van acteurs eigenlijk.

Ik dacht: hey leuk, John McEnroe, die gaat even voor wat pit zorgen. Maar nee, de man heeft blijkbaar al zijn adrenaline in zijn tenniscarière opgebruikt.

Totaal ongrappig en onecht. Het lijkt in de verste verte nog niet op zijn beruchte woedeaanvallen. Het is dan ook niet vreemd om een groot deel van zijn inbreng bij de deleted scenes te zien.

Mooie film die alle facetten van discriminatie en de gevolgen daarvan behandelt.

Hoe het mensenlevens kan ontregelen.

Emmi Kurowski (Brigitte Mira) is een erg lieve innemende vrouw. Haar personage is op zoek naar gezelschap en troost. Wat zeer mooi in beeld wordt gebracht als ze die vindt bij Ali.

De discriminatie en verstoting van het stel door de gemeenschap doet pijn aan de ogen.

Gelukkig is er sinds 1973 het e.e.a. verbeterd. Deze Fassbinder moet een enorm statement zijn geweest toen de film uit kwam.

Minpunt vind ik het schematische verhaal. De verschillende verhaallijnen gingen wat abrupt in elkaar over.

Ik heb altijd de titel onvertaald gelezen. Nu ik de betekenis ken, vind ik 'm zeer goed.

Trouwens, de NL-titel is: Alle Turken heten Ali !!!

Niet erg subtiel, maar wel ironisch.

Want Ali heet geen Ali, en Ali is geen Turk maar een Marokkaan...

Redelijke verfilming van het beroemde boek van George Orwell.

De film ziet er goed uit en de beesten komen goed over, vergelijkbaar met de Babe films.

Minpunt van deze film is dat het Orwell verhaal wat is gladgestreken. De dramatiek van het verhaal lijkt iets afgezwakt.

Die andere verfilming van Animal Farm, de animatiefilm uit 1955 is een betere verfilming van het boek. Die vond ik ook een stuk beklemmender.

Ik geef deze film 3 sterren.

Ik kon hier niets mee. Te afstandelijk en ongrijpbaar.

Ha, toevallig heb ik gisteren Annie Hall ook herzien.

Ik zag m januari 2005 voor het laatst.

Het is echt een film over twee mensen, eigenlijk heel basic, maar heel mooi. Twee interessante en leuke mensen ook.

Er zit inderdaad veel variatie in het vertelperspectief. De flashbacks zijn leuk. Het aanspreken van mensen op straat en het uit het lichaam treden, die scene vind ik een van de mooiste scenes uit de film.

Ik ben het niet helemaal met je eens dat dit de perfecte Allen is om mee kennis te maken. Het tempo van de dialogen ligt erg hoog. Als je niet zo'n geoefend Allen kijker bent, dan is het moeilijker de concentratie op te brengen en wordt het vooroordeel over Allen alleen maar bevestigd 'dat druk pratende neurotische mannetje'.

Annie Hall was mijn 'serieuze' kennismaking met Allen en het beviel me toen niet (1*). Overigens wel Sleeper als kind eens gezien.

Knap regiedebuut van Alan Cumming en Jennifer Jason Leigh. Ze hebben het verhaal ook geschreven.

Boeiend drama. Goed geacteerd. Gewoon leuk filmpje.

Niet zo'n bekende film denk ik, maar hij is zeker het kijken waard.

James Woods en Melanie Griffith; ik zou de combinatie niet zo gauw verzinnen, maar 't pakt goed uit.

Mooi compacte Antoine Doinel film, als een krachtig filmisch statement. Ik had 'm ook wel graag op speelfilmlengte willen zien, maar dit heeft ook zeker wel wat.

Antoine Doinel is een beetje de Guust Flater van de liefde. Hij brengt uiteindelijk meer tijd door met de ouders van zijn beoogde vriendin, dan met de vriendin zelf.

Een mooie weergave van een tijdsbeeld en de Philips platenfabriek van binnen zien heeft iets nostalgisch.

De mooie Marie-France Pisier zien we in L'Amour en Fuite (1979) nog mooier weer terug.

Haha, wat een type die Laure Calamy

Ze deed me trouwens erg denken aan Isabelle Carré. Ook zo'n actrice die goed neurotische rollen speelt.

Geweldige hoofdrol voor de ezel Patrick. Erg grappig om te zien hoe ze op een gegeven moment met die ezel de heuvel af stormt.

IMDb trivia fun fact:

Verder gewoon een aangename film over een wandelvakantie en die niet te lang duurt.

Dit is nogal een feministische film. Alle mannen in de film zijn sukkels of gekken en de vrouwen zijn het tegenovergestelde..

Afgezien daarvan zitten in de film wel een aantal grappige momenten en er wordt goed geacteerd door Van Ammelrooy en Decleir.

Wel goed, maar niet helemaal mijn smaak.

Oef. Dit is net een soap, met allemaal nep en overdreven acterende personages.

Ik ging dit kijken vanwege Sydney Sweeney. Fijne actrice, maar verder is deze film niet zo best.

Wat een eng ventje is die Glen Powell. Brrr...

Het begint nog wel aardig, maar daarna gaat het bergafwaarts. Het verhaal is vrij onnozel.

De locaties zijn wel mooi. De scènes op de boot in de nacht hebben wel wat.

Ik houd op zijn tijd wel van een leuke en vlotte romcom, maar dit is zo'n film waardoor je een hekel aan het genre gaat krijgen als je hier te veel van ziet.

L'Appartement is een mengeling van een thriller, gewone speelfilm en een romantische film. Dat pakt goed uit.

De plot zit ingenieus in elkaar en heeft enige verwantschap met de zogenaamde supsense films van Hitchcock.

De eerste 50 minuten heeft het verhaal veel tijd nodig om op gang te komen, maar daarna wordt de film steeds boeiender en volgen de verwikkelingen zich steeds sneller op.

Met name de actrices maken indruk. Niet alleen vanwege hun aangename voorkomen.

Deze film is anders dan anders en dat is denk ik ook meteen de charme van deze film.

Ik vind dat de film een iets te losse structuur heeft en teveel ge-ent is op de italiaanse politiek.

Nanni Moretti is goed, maar door het ontbreken van een duidelijk verhaal is de film niet zo boeiend. 2*

Wederom een mooie film van Julio Medem.

Hij is niet alleen regisseur, maar ook een fantastisch schrijver. Ook dit scenario heeft 'ie zelf geschreven.

Ardilla Roja is een spirituele film vol symboliek en romantiek. Als geen ander weet hij de relaties tussen mensen bijzonder vorm te geven. De hoofdrolspeelster is een knappe, mysterieuze vrouw.

Het verhaal is iets rechtlijniger dan andere films van Medem, maar zeker wel mooi.

Leuke coming-of-age feelgood film. Een soort Todd Solondz light.

De film heeft een sfeervolle jaren 70 look met veel oog voor detail. De cast is erg overtuigend.

Opmerkelijk dat het boek van Judy Blume nog niet eerder was verfilmd.

Opvallend veelvuldig gebruik van medium shots.

Wat een rommeltje. Hier had ik me nog zo op verheugd.

In het begin ergerde ik me vooral aan het steeds opduiken van Henry Cavill op de plek van Sam Rockwell's personage. Dat is een irritant en leeg personage. Het personage is ook fictief en het voegt niks toe aan het verhaal.

Bryce Dallas Howard met haar kat op de rug dat is wel leuk om te zien. Het is wel eens verfrissend dat een voluptueus persoon in een actie verhaal speelt.

Maar wat de film opbreekt zijn de eindeloze twists en de actie die nooit spannend wordt. Het is een lege huls.

Er komt ook maar geen eind aan de film. Het duurt allemaal veel te lang.

Misschien dat het nog wat beter te doen was op 90 minuten speelduur.

Kan ik me voorstellen dat mensen lachen om 'aristocrats' grappen?

Nee dat kan ik me niet voorstellen.Ik ben ook niet geshockeerd.

Een hele film over inwisselbare pedante humor, waar verder blijkbaar niks leuks over te vertellen is, dat is voor mij ultiem saai. Ik heb de film halverwege uitgezet.

Ben blij dat de Aristocrats grap in Nederland niet leeft.

Goede a-typische vertelling over een man met een getormenteerde ziel en zijn helper, een zwakbegaafde man die hij misbruikt voor zijn duistere plan.

Een bijzonder ingetogen rol van Alain Delon als psychiater. Misschien niet de rol waarin hij het meeste indruk maakt, maar ik vind het wel verfrissend dat hij nu een ander type rol op zich neemt.

De film draait om het kat-en-muis spel van de terrorist met de politie. De climax is sterk.

Jean Yanne en Renato Salvatori zijn hier in vorm als twee outcasts. Hun band heeft wel iets van John Steinbeck's Of Mice and Men.

Zondermeer een erg goede film.

Wel een heel trieste en deprimerende film, die weinig hoop geeft. Ik vond het vaak erg moeilijk om naar te kijken. Beangstigend. Het eindigt ook erg wrang.

Ik had erg moeite met de grauwe kleurtinten. Versterkt het toch al loodzware verhaal, maar ik vond het wat TE.

Ik moest erg wennen aan het hoofd van Lino Ventura. Wat een raar spitting image hoofd heeft die man. Hij speelt erg goed, dat zeker. Heel aparte acteur, maar dat komt wellicht voornamelijk door z'n uiterlijk.

Paul Meurisse is een charismatische baas. Kleine maar bijzondere rol. Erg mooie en 'geloofwaardige' rol.

Het meest onder de indruk was ik van Simone Signoret. Zo'n krachtige uitstraling. Ze hoeft geen woord te zeggen en je bent al geboeid.

Oh ja, ook leuk om de vader van Vincent Cassel te zien spelen.

Geen film die ik gauw nog eens wil zien. Komt in het rijtje met Idi i Smotri. Hoewel laatstgenoemde 10x gruwelijker is, vind ik de sfeer in Armée des Ombres bijna net zo deprimerend.

Ruime 3,5 sterren.

Merkwaardige film.

Misschien ben ik wat te nuchter voor zulk soort films. De grote vraag die zich vrijwel meteen op dient is: wat is er waar van het vertelde verhaal, en wat is fictie? Of sterker nog: is alles niet in scene gezet en verzonnen?

Na een tijdje liet ik die vragen gelukkig wat los. Met veel verschillende stijlen vertelt de film het verhaal van een zonderlinge man. Eigenlijk krijg je geen hoogte van hem, en misschien is dat ook de bedoeling. Het mysterie van de seriemoordenaar.

De film kent zeker zijn bijzondere momenten. Vooral als de zuster geinterviewd wordt met compassie verteld. In de tweede helft van de film wordt de jeugd van de hoofdrolspeler onder de loep genomen. Met fenomenale zwart-wit beelden wordt eigenlijk weer een verhaal in een verhaal verteld. Dit gedeelte vind ik zo mooi gemaakt, dat ik het jammer vind dat de rest van de film qua stijl hiermee zo contrasteert.

Echt een film waar je van moet houden. De makers zijn naar mijn mening te veel bezig geweest met stijl. Daardoor wordt voor mij de onechtheid te veel belicht.

Omdat de film met zoveel vreemdsoortige sfeerbeelden nog wel even op mijn netvlies blijft staan kom ik tot het compromis van 2,5 sterren.

Ik moest ook inderdaad aan een klucht denken. Deurtje open, deurtje dicht. Het is ook gebaseerd op een toneelstuk.

Leuke film. Weer eens wat anders. Leuke typetjes. Tegen het einde van de film vond ik 'm steeds beter worden.

Cary Grant deed me soms denken aan Basil uit Fawlty Towers. Raar maar waar.

Begint leuk als een ironische film rond de kwetsbare en teruggetrokken levende Jesse Eisenberg die na een fysieke aanval zijn nieuwe passie karate ontdekt die hem meer weerbaar zal maken.

Als kijker kom je er al gauw achter dat er op deze vechtschool een uitermate vreemde sfeer hangt. Eisenberg leert voor zichzelf op tekomen maar in het dagelijks leven blijkt het voor hem nog een hele uitdaging om zich op een passende wijze weerbaar te tonen aangezien hij sociaal nogal extreem onhandig en beperkt is.

Ik houd wel van deadpan humor maar in deze film buigt deze humor op het laatst uiteindelijk om naar het cynische.

Het einde vond ik niet leuk, waardoor ik uit kom op een krappe 2,5*

De montage had ook wel wat vlotter gekund.

Vermakelijke film over de strubbelingen van een kunstacademie-student die worstelt om zijn draai te vinden op school en de aarzelende pogingen zijn droomvrouw te versieren (gespeeld door de aantrekkelijke Sophia Myles).

De kijk op het kunstwereldje is lekker cynisch. Leuke rol van John Malkovich als docent en een bijzondere en excentrieke bijrol van Jim Broadbent.

Jammer dat deze Daniel Clowes verfilming zoveel minder goed is dan Ghost World, maar het kan ermee te maken hebben dat dit werk van Clowes maar 4 pagina's kent... Een marginale basis voor een film.

Het had alllemaal wel wat grappiger gemogen. Max Minghella komt wat meer streetwise over dan het personage dat hij speelt. Je denkt steeds dat hij wel meer succes zal hebben, maar dat valt tegen want hij blijkt een stuntelaar.

Het einde is een leuk commentaar op de ironie van de kunstwereld.

Knappe horror film met goede acteurs.

Een soort Final Destination meets The Others.

Het verhaal is af en toe wat te ingewikkeld. 3*

Merkwaardige film.

De eerste helft is nog redelijk interessant en boeiend, daarna verandert de film in een sprookje voor kinderen. En met een sentimenteel Amerikaans einde.

Jammer, ik had een heel andere film verwacht.

In ieder geval met meer amusement en een hoger tempo. Van Spielberg verwacht je toch meer.

P.S. Die teddybeer leek zo weggelopen te zijn uit de Robijn reclame.

Uitermate saai.

Misschien wel goed om zo'n man wat te demythologisreren, maar houd het dan gewoon bij een boek.

Er wordt veel gezeten op stoelen...

Weinig verhaal en de mooie western beelden waar ik me op verheugd had kwamen niet. Een paar vluchtige shots in de sneeuw en dat was het wel.

Ik ben fan van Ethan Hawke. Dankzij hem en de kracht van Laurence Fishburn is deze film nog goed te verteren.

Het cliché verhaaltje is op z'n best prima popcornvermaak (wat Chainsaw zegt).