Opinions

Wel een geinige film hoor. Net als veel andere jaren 90 films ziet het er inmiddels wat gedateerd uit, vooral qua look and feel.

Het is een aardige 'onschuldige' film, in de traditie van jaren 80 films.

Whoopi Goldberg is een wat rare snuiter. Grappige rol van Eli Wallach.

Komt uiteindelijk net wat tekort voor een voldoende, maar ik heb me er wel mee vermaakt.

Asteroid City kent een prachtige setting, met een uniek kleurspectrum.

De cast is ook heel sterk. Toch wist deze Wes Anderson me niet zo te vermaken zoals bijv. The Grand Budapest Hotel, Moonrise Kingdom en Fantastic Mr. Fox.

De humor is heel nihilistisch. De dialogen hebben een hoog nerdgehalte. De personages lijken inwisselbaar. Ze hebben bijna allemaal iets apathisch.

Weinig verhaal vind ik niet zo erg, als het maar leuk en vermakelijk is. Dat is hier maar ten dele het geval. Krappe 2,5*

Sfeervolle film over vergane 'glorie' en de worstelingen van een aantal afgegleden personen in troosteloos Atlantic City.

Susan Sarandon's personage is nog vol goede moed om er iets van te maken, alleen maken de verkeerde keuzes van haar ex het er niet gemakkelijker op voor haar.

De uitgebluste Lou (Burt Lancaster) probeert er zijn slaatje uit te slaan en leeft zelfs een beetje op.

Het is een erg melancholische en bittere film. Uitgekomen in 1980, maar het is in feite nog een typische 70s film.

Het deed me qua sfeer en toonzetting erg denken aan The King of Marvin Gardens, die zich ook in Atlantic City afspeelt. Die vond ik echter veel slechter.

A-typische avontuurlijke Disney met mystieke invloeden, verteld met veel vaart.

Heel anders dan we van Disney gewend zijn. Ik vind het goed dat ze niet koste wat het kost vasthouden aan de platgetreden paden op stijlgebied. Er lijken hier wat invloeden te zien van anime. Atlantis ziet er prachtig uit en vooral de mystieke elementen zijn erg mooi.

Het verhaal vertoont raakvlakken met Avatar en werkt mooi toe naar een climax.

De personages spreken me helaas niet zo aan. Het hoofdpersonage wil niet echt goed uit de verf komen en blijft helaas een wat plat personage. De andere karakters zijn erg maf.

Als ik kritisch ben voelt dit een beetje als een lege huls of een first person shooter met wat levels die doorlopen moeten worden. Jennifer Lopez zit vooral heel veel in die Transformers achtige robot. Iets te veel vind ik. Ik houd persoonlijk toch iets meer van scifi met minder nadruk op de actie.

AI die zijn eigen gang gaat blijft een leuk thema, al is dat natuurlijk ook niets nieuws.

Verder wel een sympathiek filmpje, met een sympathieke en charismatische AI. Het Siri achtig wolkje is de manier waarop de AI simpel maar doeltreffend in beeld wordt gebracht. Dat zal vast over 10 of 20 jaar ook wel achterhaald zijn vermoed ik.

Jammer dat het zo'n platte film is geworden. Ik ben geen groot Jennifer Lopez fan, maar ze doet hier niets verkeerd. Grappig dat ze in deze film iemand is die slecht mensen kan verdragen en snel geïrriteerd is. Zo heb ik me haar IRL ook altijd voorgesteld.

Typische Chabrol met sterke sfeerschepping met name vanwege de sterke locatiekeuzes.

Fijne rollen van Sandrine Bonnaire en de opvallend zacht pratende Valeria Bruni Tedeschi.

Zoals bij veel Chabrol films kabbelt het verhaal een beetje voort. Het venijn zit 'm hier in de staart zit en geeft stof tot nadenken.

Deze film komt eigenlijk over als een Zembla documentaire over niets ontziende brute multinationals, die enkel opereren voor het belang van aandeelhouderswaarde en organisaties almaar uitpersen, ten koste van werknemers die almaar meer op hun bordje krijgen en ten onder gaan aan de hoge werkdruk.

Philippe Lemesle (Vincent Lindon) zit in de tang van enerzijds het opkomen voor zijn werknemers en anderzijds het belang van het bedrijf vertegenwoordigen. Dat laatste lijkt hem steeds minder te lukken, want hij ziet dat zijn bazen over lijken gaan. Tegenover hem staat zijn manager die vooral bang is om haar hogere bazen teleur te stellen.

Tegen welke (persoonlijke) prijs zal Philippe Lemesle zijn strijd blijven voeren? In het begin blijkt al meteen tegen welke prijs hij dit heeft gedaan, dus de film gaat vooral over het verklaren hoe het zover heeft gekomen.

De scènes met zijn zoon vormen een welkome afwisseling van de scènes op het kantoor. Philippe Lemesle lijkt machteloos om aan zijn humane en ethische maatstaven te voldoen, maar worstelt ook privé nogal, omdat het zo slecht gaat met zijn zoon.

Toch miste ik iets in deze film. De rol van zijn vrouw is wat onderbelicht. Sandrine Kiberlain is een goede actrice, maar zij krijgt hier opvallend weinig screentime.

De film is een beetje te veel een herhaling van zetten en naar mijn smaak iets te documentair, waardoor ik op een ruime 3* uit kom.

Ik vind het een film met veel vorm, maar weinig inhoud. Veel diepzinnig gedoe, maar 't komt over als interessantdoenerij.

1,5*

Inderdaad nogal toneelmatig en veel dialoog.

Het is even doorbijten, maar de film werkt wel overtuigend en ingenieus naar een climax toe.

Het heeft wat raakvlakken met een John Lanting klucht, maar heeft een hoger niveau.

Louis De Funès is gewoon weer fantastisch.

Wat een ongezellig klinisch appartement woont het stel in. Ik snapte Jean's nostalgie voor Vitry wel.

Ik heb Binoche nog nooit in een onsympathieke rol gezien, maar hier speelt ze dus een onsympathieke vrouw, ik kan niet anders zeggen.

De ex waar ze nog steeds gevoelens voor heeft is een creep.

Een film vol cynisme en spanningen. Relatiedrama's kunnen wel interessant zijn maar hier is het allemaal enorm kunstmatig en heeft het vrij weinig dynamiek, op het stevige einde na.

Viel me tegen; te kinderlijk en te cliché.

Het plot heeft raakvlakken met Disneys 'Atlantis: The Lost Empire' en de Indiana Jones films, maar het niveau is vaak vergelijkbaar met die van een Bassie en Adriaan aflevering. Te voorspelbaar.

Het vermaakte nog wel redelijk, maar als ik nu nadenk over wat ik nou gezien heb moet ik toch concluderen dat het onder de maat is.

Die stomme papegaai was nog wel leuk gevonden met die bordjes, maar echt grappig was dat ook niet.

Zeer avontuurlijke en prettig gestoorde film vol excentrieke personages, met overtuigende hoofdrol van Louise Bourgoin.

Vooral de scènes in en over Egypte zijn erg leuk.

Duidelijke Jeunet invloeden, maar toch wel wat jammer van de karikaturale en eendimensionale personages. Met iets meer diepgang was het een nog betere film geweest.

Het betreft een stripverfilming, maar toch had er wat dat betreft meer ingezeten.

Aparte film met veel ironie. De film is daardoor interessant.

Thom Hoffman acteert heel goed, de rol past 'm goed.

Prachtige poster is gemaakt door Joost Veerkamp.

Prachtige film!

Er wordt op bijzonder integere en zorgvuldige wijze omgegaan met het onderwerp Alzheimer.

Het script zit erg goed in elkaar en er zit geen enkele overbodige scène in.

Julie Christie en Gordon Pinsent zijn precies de goede acteurs op de juiste plaats. Je zou echt denken dat ze een relatie hebben en dat Christie daadwerkelijk Alzheimer heeft, zo echt komt het over.