Opinions

“Je mooiste jaren zijn de jaren die nog komen”

Een uitspraak die in elke film van deze regisseur verwerkt schijnt te zijn.

Dit is tevens een docu over het ‘follow your dreams’ principe, over een man die niet opgaf en zijn passie volgde: film maken ('de zevende kunst'). De weg verliep via geflopte films, videoclips (avant la lettre!) en terug naar films maken, met een verrijking vanwege zijn ervaringen met muziek. Een man die film én muziek begrijpt. Hij ziet het onderdeel muziek zelfs als een te casten acteur, nog voordat de acteurs zelf en de beelden erbij komen, bijzonder.

Een nog steeds erg levenslustige man die zijn passie volgt en daardoor inspirerend is. Een man met een diepe interesse in het leven zelf en met een zeer opmerkzame blik. Hij geeft een goed beeld weer, over wat een kunstenaar is en wat deze beweegt.

Opvallend in deze docu vond ik een zeer prettige vrouwelijke voice-over (naast de stem van Claude zelf) en een heel afwisselende montage van interview, locaties, filmfragmenten, beelden van opname en regie en beelden uit het verleden (prijsuitreikingen, familie, etc). Ook zijn er prettige muziekjes onder de beelden gemonteerd.

Een must-see voor eenieder die meer inzicht wenst in film, met daarbij een interessante persoonlijke blik op liefde en leven, door de ogen van Claude LeLouch.

De eerste keer dat ik deze film zag (jaren terug) zette ik 'm uit na circa 20 minuten omdat ik er misselijk van werd. De tweede keer heb ik 'm gezien omdat een vriend 'm wilde zien en ik er dus bij zat met frisse tegenzin. Toen kon ik de boodschap echter in zijn geheel waarnemen en de film meer waarderen. De derde keer ging ik er echt voor zitten.
Deze film is een kunstwerk en daar hoort bij dat mensen het kunnen en mogen waarderen in vele gradaties. Voor mij zijn de uitingen in deze film soms echt té overdreven waardoor het mij niet pakt, zoals extreem zinloos geweld, kunstwerken in de vorm van een penis, té gestileerde conversaties, etc. Ik weet dat bv redeloos geweld bestaat en ik weet dat het daarom uit kunstenaars vloeit, maar ik wil er niet voor mijn plezier (of verontrusting) zomaar naar kijken. Ik zie dan graag de psychologische achtergrond erbij en kijk dan bv liever naar Full Metal Jacket.
Ik vind dat de kunstenaar, want zo wil ik Kubrick zeker noemen, zich met deze film ondanks pretenties/waagstukken kwetsbaar opstelt en dat is eveneens te waarderen. Voor het tijdstip waarin de film uitkwam, de jaren zeventig, was deze film heel gewaagd en daarmee baanbrekend, hoewel het ook de tijdgeest was om flink over grenzen te gaan. Het hele stuk over het 'beter maken' is geniaal.
Het gevoel wat ik bij deze film krijg wil ik vergelijken met het gevoel wat ik kreeg bij Antichrist van Von Trier. Beide films voel ik als een uiting van het laten vloeien wat uit de kunstenaar komt, in eerste instantie zonder enige remming, en daar dan meer of minder een richting aan geven en/of een rem op zetten. Bij ACO een meer gewenste, bedachte en gestuurde richting en bij Antichrist een minder gestuurde richting. Bij de laatstgenoemde kreeg ik het daarom zelf ook minder op een rijtje omdat daar voor mij essentiële dingen ontbreken. ACO waardeer ik hoger door het meer compleet en 'af' en toegankelijk voor het publiek zijn.
In ieder geval wil ik Kubrick bedanken voor hetgeen hij geeft. Een 4.0 voor wat hij mij geeft.

Een film met een tikje vreemde sfeer, die elk detail behandelt van wat allemaal in liefdesrelaties kan gebeuren. Elk gevoel en elke gedachtegang van twee stellen wordt uitgeplozen, middels veel dialoog en het steeds opzoeken van een gevoelservaring/thrills in verschillende situaties. Onderhoudend dus.

Er is sprake van verblind zijn door allerlei soorten emotie, het daarop steeds (te) impulsief handelen en de gevolgen daarvan.

De sfeer is dus afwisselend al naar gelang welke gemoedstoestanden worden uitgebeeld en echt alles komt voorbij en is zeer overtuigend uitgewerkt en geacteerd: verliefd zijn, liefde, haat, afkeer/walging geilheid, jaloezie, zakelijke drijfveren en noem maar op.

Dat maakt de film krachtig in hetgeen men wil overbrengen, het werkt.

En weer een mooie song in de aftiteling. Mij onbekend, maar die ik bij toeval meteen de dag erna ook bij Canvas Zomerbeelden (van skipistes nb ) hoorde, vandaar dat ik 'm even noem

En dit is hetgeen ik schreef na de tweede keer kijken:

"To know oneself is only possible through the eyes of another"

Het blijft voor mij moeilijk om iets te zeggen over deze film wat voor mij compleet zou aanvoelen. Het is zo veelomvattend en bevat zoveel elementen, dat het beschrijven van het verhaal alleen al te veel ruimte zou innemen Ik hou het op enkele details en impressies.

Het verhaal van circa 2040 vind ik het meest indrukwekkend, koud en kil en niet eens een vreemd toekomstbeeld, daar elementen als de consument en het product tot in het absurde en onmenselijke doorgevoerd worden, wat nu natuurlijk ook al aan de gang is. De documentaires over kleding maken in China en India die ik de laatste tijd op TV volg hebben een zelfde hemelschreiende lading. Slavernij komt trouwens in meerdere verhalen naar voren en krijgt zo diverse gezichten.

Het verhaal van nog verder in de toekomst met enorme tegenstellingen in beschaving vind ik ook erg interessant, hoewel ook aardig onbegrijpelijk, met bijvoorbeeld de influisteraar. Hierbij is m.i. het innerlijk stemmetje of deja vu gevoel gepersonificeerd. Het uitbeelden van het verschil en toch kunnen samengaan van techniek en intuïtie vind ik hierin interessant.
Make-up en uiterlijk van personen en de omgeving vind ik in dit gedeelte erg fraai.

Het verhaal met de componist van het muziekstuk, waar de titel eigenlijk om draait, vind ik ook zeer aansprekend. Hierin vind ik de 'Weltschmerz' erg goed vormgegeven, het vernederd en uitgebuit worden door een hogere klasse leidt hier tot moord en uiteindelijk een ontsnappen in zelfmoord. Het geeft een inzicht in macht en onmacht en keuzes maken. Erg aangrijpend. Ook zoiets als inspiratie krijgt hier een vorm. Wie heeft het muziekstuk gemaakt? Of is het een product van meer mensen en neemt één persoon de moeite het vast te leggen en geeft het de finishing touch?
Hierin vind ik de vraagstelling wat kunst nu eigenlijk is heel boeiend.

Het verhaal op het schip, dat met de journaliste en dat met de bejaarde schrijver spraken mij iets minder aan, maar zijn niet van minder belang. Vooral slavernij vs zelfbeschikking komen steeds terug als thema.

Het viel mij op dat in elk verhaal een geschreven stuk, een boek of een ander epistel, een rol speelt en verhalen aan elkaar lijkt te binden. Bijna alsof een verhaal slechts bestaat bij de gratie van het neergeschreven woord in een andere context. Het perspectief van de gehele film is daarmee voor mij niet gemakkelijk te duiden. De verhalen zijn m.i. echter niet los van elkaar te beschouwen.

Het boek heb ik nog niet gelezen, misschien dat daarin het vertelperspectief mij nog iets duidelijker zou worden.
Zonder dat vind ik deze film echter al magistraal van zichzelf en de film nodigt mij zeker uit tot vaker kijken. Ook al omdat in de aftiteling blijkt welke rollen de acteurs hebben gespeeld en waarvan ik mij niet bewust was dat het die acteurs betrof. Mannen die ook vrouwen spelen en andersom. Erg knap gedaan.
Humor ontbreekt ook niet in de film. Het is spaarzaam ingezet in enkele verhalen en scenes, maar biedt een welkome ontlading. Tot slot iets over de gore: deze is levensecht en keihard.

Alles bijeen emotioneel gezien, ook spiritueel, een complete ervaring en voor mij een echt prestige-stuk.

Leuke film met een (grappige) Miss Arrogance, die toch heel wat lieve trekjes heeft.

En met een geweldige vader De vader-dochter relatie veroorzaakt veel absurde humor.

Leuke dialogen (af en toe humorvolle slang) en dito situaties en prima geacteerd. Echt een leuke love story (met vallen en opstaan).

Ik hou helemaal niet van highschool lfilms maar deze had ook algemene drama elementen die mij aanspraken. Ook audio-visueel prima in orde

Eh ja, ik denk er hetzelfde over. Over die kaas vooral.

Voor de rest leek het op een zelfgemonteerde Youtube film.

Dan lees ik liever een spannend boek over basen. Iced bv

Ik moest ook al aan zo'n uitzending over een drukke en bezige mierenhoop denken.

Ik vond dit vervolg iets overzichtelijker, niet zo chaotisch en amateuristisch (lees Youtube style) in elkaar gezet.

Helaas was de inhoud dan weer een kruising tussen een Fed-Ex documentaire (pakketjes de ene kant op en geld de andere, vreselijk saai) en Boyz n the Hood. Deze laatstgenoemde film vond ik dan weer veel beter dan de gangsta-boys-story in deze docu. Wat een leeghoofden.

PS: ik hou ook niet van deze blingbling gangsta-rap, wel van authentieke hiphop en rap (met zinnige inhoud dus)

Ik had altijd gedacht dat het een actiefilm was, maar het is meer dialogen in een drama. Tot op de helft zéker. Qua thriller element vond ik het niet zo spannend als gedacht.

De belichting en filters vond ik niet zo mooi. Ik kan er niet tegen wanneer iedereen lichtblauw is Maar ook alles groen of bruin valt mij op in negatieve zin.

De achtervolging uit het ziekenhuis is bv wel mooi en wanneer er 'normale' belichting is (dag/nacht) zijn de beelden erg mooi.

De muziekscore vind ik niet echt om over naar huis te schrijven, behalve de song die inzet terwijl de wolf over straat loopt en die in de disco is ook wel leuk.

Ik denk dat Mann even zijn jaar niet had.

Dit blijft een mooie klassieker voor mij. Spannend, goed geacteerd, goede beelden en sound.

Het verhaal heeft een suspense waar je steeds meer ingetrokken wordt, met daarbij een zeer goed opgebouwde, verontrustende sfeer.

Een leuke film voor tienermeisjes.

Mooie kids, mooie (drama)kostuums, verder hippe make-up, kapsels en kleurige kleding en een vlotte montage van film, animatie, versnelde beelden, stop-motion, etc. Ook leuke ondersteunende muziek.

De manier van acteren creëert een komische, subtiel absurde sfeer.

De film is m.i. geslaagd in z’n opzet en goed passend bij de belevingswereld van de doelgroep.

Een zeer goede, sfeervolle Engelse film. Vooral de beelden van het Afrikaanse (natuur en cultuur) vond ik doorlopend erg mooi. De Afrikaanse songs zijn goed bijpassend, ook erg mooi
.
Een interessant verhaal over een vrouwelijke activiste, die met een diplomaat trouwt en haar activiteiten verbergt voor haar man.
Verderop blijkt er een corruptie rondom Dypraxa te zijn, met een farmaceutisch belang in de Afrikaanse markt.

Ik had niet verwacht dat ik dit zo’n goede film zou vinden.
Deze overklast voor mij ruim bv ‘State of Play’, die ik gisteren zag. Naast een goed script, scenario en montage werkelijk uitstekend acteerwerk door Ralph Fiennes.
En last but not least: wat een aangrijpend einde…..

Een aangename verrassing.
Ik vond het een zeer goede film van eigen bodem. Een politie vs gangsterfilm.
Heftig, een uitstekend neergezette dreigende sfeer. Enkele verhalen die met elkaar verweven zijn en prima bij elkaar komen. En er is ruimte voor emotie.

Goed geacteerd, ook erg goed gecast. In grijstinten èn zachte kleuren gefilmd (ik vond het heel mooi),
met zeer goede muziek en sound.

Slechts minieme 'flaws': de net gezette tattoo zag er niet net gezet uit (goede straf terug voor die pimp overigens), en misschien een beetje te toevallige relaties en verwikkelingen.
Toch vond ik het qua verhaal, sfeer en beeld/geluid zeker 4* waard.

Een film met een redelijk gedateerde uitstraling. Wél onderhoudend, en uiteraard is elk verhaal over een seriemoordenaar vrijwel hetzelfde. In deze film zaten toch weer enkele andere ontwikkelingen en personages en het acteren was prima. Ik vind het een leuk geheel zo en ik heb goede herinneringen aan de film.
Het verhaal bleef al die jaren hangen.

Het laatste shot stond bv nog steeds op mijn netvlies gebrand en was geweldig om weer te zien.
De vastzittende killer likt langzaam aan de envelop van een brief aan zijn volgende 'discipel' die graag voor hem zou 'werken', zoals we in de film zijn vorige discipel aan het werk zagen. Helaas, niet echt een happy end

Een portret van arbeiders in en rond een koperfabriek in het Joegoslavië van de jaren '60, daarbij de hoger in de hiërarchie staande opdrachtgevers en uitvoerders die graag steeds het tempo willen opvoeren. Mooie beelden van een landschap met enorme afgravingen, kranen die grote metalen onderdelen op z'n plek manoevreren, grote vonkenregens en de bijbehorende industriële geluiden erbij. Overige muziek is ook prettig, veelal Balkan muziek. De arbeiderswoningen zagen er niet zo florissant uit aan de buitenzijde, binnen is het ook geen luxe. Een goede grauwige sfeer, mede dankzij de zwart-wit beelden.

Het verhaal betreft een romance tussen een uitvoerder die van buiten de stad komt en een meisje dat kapster is in het stadje. Zij sleept hem mee naar het huis van haar ouders en hij betrekt een kamer aldaar.

Een man is geen vogel. Nee, hij moet naar zijn werk en zijn plichten doen. Hij kan ook niet zomaar zijn vrouw als meubelstuk zien en fladderen naar een ander vrouwtje. Een vrouw is echter ook geen vogel, zij dient zich eveneens aan geldende conventies te houden en gefladder wordt niet geapprecieerd.

De werknemers van de fabriek krijgen regelmatig bij goede prestaties een verzetje aangeboden, als het werk klaar is komt een groot koor met orkest langs en zelfs een klein circus.

De illusionist laat hen tijdens een show tussendoor flink lachen om mannen die onder hypnose wél een vogel of een vliegtuig denken te zijn.

Een beetje wrangheid dus en materiaal om gedachten over te laten gaan.

Mooi gestileerd in goede kleuren en vormen in het beeld, ook met wat aparte filmtruks. Zonnestralen en mist zien er bijvoorbeeld gemaakt, doch kunstzinnig uit. Verder een vlotte, af en toe gedurfde montage, veel close-ups en een heel aardige soundtrack. Stylish en hip, zou ik zeggen.
De film heeft een jeugdige sfeer. Het gaat dan ook over studenten en het verhaal rond de bloedlijnen is best interessant. Verderop prima effecten en actie in de uitgebeelde horror / fantasy, waarin powers en fast-aging en overige bovennatuurlijke zaken een rol spelen.
De sfeer en uitstraling werd uiteindelijk erg 'Supernatural'
Ja, wat is eigenlijk níet mooi aan deze film? (zie deze spoiler bv) Wow!
Eh, ik hou er gewoon van

You think you know who you are?

Ik was vergeten dat de film zóveel over rassenhaat ging. Het onderling getreiter op grond van angst, vooroordeel en haat is niet van de lucht. De film is een aaneenschakeling van kortzichtigheid, obsessie, paranoia, manipulatie, korte lontjes, egotripperij, etc. Heel veel obsessie over het eigen ras en dat van een ander, bijna eentonig te noemen.

Ik begrijp de hype rondom de film eigenlijk niet zo. Het moraal druipt er in elke scene vanaf en het voelt voor mij aan als een lange preek (versterkt door de muziek). Het is gewoon too much binnen één film.
Dan zie ik toch liever de films van Iñárritu.
Ik vind dit daarom als geheel niet echt geloofwaardig, kleinere gedeeltes of elementen eruit zijn dat wel.
Bijvoorbeeld de onzichtbare beschermmantel, die kogels laat verdwijnen

Het visuele en het acteren is goed en tot slot vond ik het lied van Stereophonics wel subtiel passend en mooi.

Een stukje uit het leven van elfjarige Ana, haar twee zusjes, moeder en oma, haar vader en de huishoudster. Zij blikt terug na haar beide ouders verloren te hebben.
Ana heeft veel meegemaakt en gezien in haar leventje, o.a. de ziekte, het lijden en sterven van haar moeder en later het sterven van haar vader. Ook zag zij de spanningen in de relatie tussen de ouders en vaders buitenechtelijke escapades. Ze heeft ook niet echt een fijne band met de tante die haar verzorgt. Deze heeft een wisselende affectie t.o.v. Ana, dat brengt haar mede in de war. Ingrijpend allemaal en er ontstaat een steeds meer beklemmende sfeer als Ana zich bv steeds meer bezig gaat houden met het verschijnsel sterven.

Een heel interessante film over wat bepaalde uitspraken van mensen in de naaste omgeving en überhaupt (nare) ervaringen met kinderen in hun psyche doen.
Een prachtige, bijzondere en indringende film.

Zeker een goede thriller, prima geacteerd en een boeiend en spannend verhaal. De casting vond ik ook perfect. De man met Aboriginal achtergrond en zijn boemerangs vond ik apart en intrigerend, de vrouw vond ik vanaf het begin al onsympathiek en labiel overkomen en dat bleek ze ook te zijn, dus goed neergezet.

Ik vind het persoonlijk moeilijk om naar Beart te blijven kijken, ze heeft zo'n vreemd hoofd, niet prettig om naar te kijken en daarom storend voor mij.
Het andere storende vond ik toen de man de boemerang gooide en de vrouw bij terugkomst verbaasd riep: "What was that!", terwijl volgens mij elkee idioot weet dat dat ding terugkomt.

De man vond ik erg veel incasseren (hij was bijna dood door haar toedoen) en zijn reactie daarop, haar ontvoeren en verkrachten, vond ik wel vreemd in zijn eerder neergezette karakter passen, maar dat maakte het verhaal enger en meer freaky, dus prima
Je zou maar zulke mensen in je leven krijgen, brrrr.

”er is geen verheerlijking aan deze bullshit”

Een goede zelfrelativering.

De documentaire leek qua opbouw en montage enigszins op de (US) Gangland series, met regelmatig de vertaling van het gebruikte slang op het beeld geprint.

We zien interviews met de gangleden, in hun huis en andere omgevingen. Zij vertellen over hun dagelijkse bezigheden, over hun (neergeschoten) homies en over hun familie en thuis. Ook komt af en toe een crip uit het buitenland eens hier in Nederland en reist men eens af naar de VS.

Zelfs een winti ritueel wordt getoond, waarin iemand wordt bezeten door een oude geest uit de slavernijtijd. Een interessant geheel.

Het is wel duidelijk dat er vaak veel woede (=verdriet) aan de daden ten grondslag ligt, naast schijt hebben aan de maatschappij en haar regels natuurlijk. Hoewel een crip af en toe ook een goed punt van kritiek op de maatschappij heeft, vind ik zelf het gedrag niet bijdragen aan een prettig leefbare wereld voor allemaal en daarom niet aanvaardbaar.

Dit is een van mijn lievelingsfilms, met veel emotie in een wraakverhaal. Ook wat spirituele accenten en symboliek. Een goede cast voor het doel en een waardige, sfeervolle verfilming van de comic uit 1989,
gemaakt door James O'Barr, met enkele autobiografische elementen erin verwerkt (de poëtische rock gitarist die zijn verloofde verloor), gecombineerd met inspiratie uit een krantenbericht uit die tijd over de moord op een jong stel met als buit een verlovingsring. Deze 'The Crow' comics zijn fragmentarisch en op impressies en sfeer getekend en zo is deze film ook opgebouwd.

De dialogen zijn bewust minimaal, met eenvoudige afgepaste zinnen, net als in een comic het geval is.
Ultra 'donker' in de zeer gestileerde decors en overige (aan)kleding, gothic/punk.
Heerlijke '80s new wave muziek met mooie passende teksten die perfect aansluiten bij het verhaal.
Een film over liefde en haat, verlies en wraak, verlangen en passie. Prachtig!
Eric (D)raven is niet uitsluitend wreker, en passant weet hij ook enkele mensen te redden.

Een magische vogel (the crow) kan mensen opwekken uit de dood die (onschuldig) vermoord zijn, zodat die personen wraak kunnen nemen op de degenen die verantwoordelijk zijn voor hun dood.
Het uitpikken van ogen is overigens een opmerkelijk en terugkerend detail in de film.
Ook de ring als symbool van liefde en verbondenheid is een rode draad.

"Buildings burn, people die, but real love is forever"

Ik vond dit een erg leuk filmpje, een vreemd subtiel horrorwerkje met zwarte humor.