Opinions

Een titel die bij de recensenten (die ik volg)niet alleen beschreven als een goeie film, maar vooral één die je in de bioscoop moet zien. En dat is inderdaad wel. Cinematografe Ari Wegner viel me 5 jaar geleden ook al op met de film Mady MacBeth. Regisseuse Jane Campion weet ook het landschap vast te leggen.

De film is het relaas van 2 verschillende broers. Met vooral een sterke Benedict Cumberbatch die zijn personage de nodige diepgang geeft. Wat een karikatuur lijkt, bloeit open in een personage waar meer achter zit. De film draait ook rond meer rond de personages en minder om een echt verhaal. Zeer sfeervol met hele mooie muziek en bijpassende beelden. Een film die inderdaad meer tot haar recht komt op een groot scherm.

Ik was 15 jaar als de Power Rangers voor het eerst op tv kwamen. Altijd een slechte serie gevonden dat mij eerder aan een dynamische teletubbie-serie deed denken. Zeer weinig inspiratie, lelijke wezens, slecht acteerwerk en gewoon zo fout als een nektapijt.

Maar remakes van series uit de jaren '80 of '90 durven wel eens wat dynamischer te gaan. En de trailer zag er al wel beter uit. Even de serie vergeten dus en gewoon zien of ze na bijna 25 jaar eindelijk iets interessant van de Power Rangers konden maken.

De film begint goed met een mix van Breakfast Club en Stranger Things. 5 figuren die wel wat bij elkaar pasten op hun eigen manier en als anti-heroes ook meer waren dan de usual suspects. Met wat actie en niet te veel humor erbij, was het best een leuke film. Tot het de fout kant opliep, Rita er bij kwam en wat wezens toverde. Niet dat de jongeren zo sterk waren, maar die Rita is echt wel het slechtste filmfiguur van 2017. Jammer, want het begon net interessant. En met een betere tegenstander had dit nog wel wat geworden.

Positieve is wel dat door die barslechte serie van toen de lat niet hoog lag en zelfs na de mindere ervaring de film beter was dan verwacht.

Ook een film met gemengd gevoel. Deze film komt uit de 1e reeks van VTM's Faits Divers, een reeks films die origineel bedoeld zijn voor tv, maar het niet slecht doen in de bioscoop of op dvd. Denk maar aan Verlengd Weekend, Vidange Perdue of De Hel van Tanger. Producer Willem Thijssen is de enige Vlaming met 2 Oscars (voor animatiefilm en kortfilm) en heeft ervaring met vooral kortfilms en enkele televisiefilms. Dat heeft ook z'n doorslag op deze film die als eindresultaat een lange versie van een kortfilm geeft. Niet heel kwaliteitsvol, maar wel een goed idee. Gelukkig draaien er acteurs als Michael Pas en Tom Van Bauwel mee. Minpunten is het te proper Nederlands, waardoor het ietwat onwennig overkomt.

Leuk voor de Vlamingen is het herkennen van het Wijnegem Shopping Center. Ook qua verhaal is het heel interessant met verschillende maatschappelijke issues die als een ballonnetje worden opgelaten zodat de kijker zelf z'n oordeel moet vellen: wapengebruik, comapatiënten en wat ze ervaren, en vooral het dilemma rond euthanasie (slachtoffer helpen vs eigenbelang)

In elk geval geen spijt dat ik de film gezien heb, maar het laat toch ietwat een wrang gevoel achter. Misschien bij herziening beter. Deze faits divers-reeks zit nu eenmaal met een minder budget dan andere films, wat ongetwijfeld heeft meegespeeld.

Een remake van Bishop's Wife met Cary Grant. De film kan de charme van toen niet evenaren helaas, vooral visueel blijft het nogal pover. Maar gelukkig heb je nog een Denzel Washington die zijn best doet om Cary Grant te vervangen (wat toch onmogelijk is) en met Whitney Houston misschien wel de beste stem die er ooit bestaan heeft. Het acteren gaat haar minder af helaas. Niet dat ze het zo slecht doet, maar ze bekende later dat ze elke dag van de opnames wel iets van drugs had genomen. Dat zal het resultaat ook niet goed gedaan hebben.

Minder dan het origineel dus, maar Denzel en Whitney vallen nog best mee. Met randfiguren als de heerlijke Jenifer Lewis zorgen voor wat meer fun. Geen topfilm, maar voldoende charme om er nog van te kunnen genieten.

Predator volgt de stijl van Alien en heeft een cast zoals The Expendables moet zijn. Stevige knapen met een oneliner op het juiste moment. Wat de Alien-insteek betreft zijn de makers zich bewust va het principe 'less is more' en spelen ze met de nodige suggestie. De cast speelt daar geweldig op in in afwachting dat we ook maar iets zien van de Predator, ben je al bewust van de dreiging. Verder volgt het ook het bekende 10-kleine negertjes spel met een afvalkoers. Klinkt voorspelbaar, maar doet geen afbreuk aan de film zelf.

Het actiegedeelte is ook sterk gedaan. Naast Schwarzenegger krijgen we een cast die meer is dan mooie gespierde kerels. Dit zijn echte soldaten die voor geen kleintje uit de weg gaan. Dat geeft de dreiging van de Predator nog meer zuurstof. Iets wat zeker bij de AVP films gewoon niet te zien is.

Het is de sterkste prestatie van Schwarzenegger, al komt Terminator nog in de buurt. Hier is hij echt de 'Expendable' die hij meent te zijn. Die verwijzing naar 'expendables' moet je nier ver zoeken. Dillon zegt het trouwens ook tegen Dutch: You're an asset. An expendable asset. And I used you to get the job done, got it?

Deze film komt het dichtste bij mijn nr 1 film Alien en krijgt dan ook een hoge score. Predator is een geweldig filmkarakter dat zelfs de mindere AVP films net voldoende krediet geeft om te bekijken. Ik vroeg me trouwens af wat er met de rest van de cast gebeurd is ondertussen. Vooral omdat ik met The Expendables in mijn gedachten zat. Op één na zijn dat allemaal 60+'ers en niet meteen met een groots palmares na Predator. Predator zelf trouwens, de acteur in het pak, stierf al in 1991.

Predator blijft toch een geweldig filmfiguur. Ook dit tweede deel zorgt voor een aangenaam spektakel. Na de hete jungle is het nu de zwoele stad met z'n geweld. Dat heeft ook een ander type van hoofdrol nodig en dat zit wel goed met Danny Glover. De film heeft zeer sterke momenten met de voodoo scènes en het grote geweld tussen de politie en de criminele wereld in L.A. Maar eens het gevecht tussen Glover en Predator eraan komt, lukt het de regisseur niet meer zo om die sfeer op te houden en vervalt alles wat in herhaling. Zeker bij de achtervolgingen mocht de spanning en het tempo wel wat hoger.

Predator 2 is een waardige opvolger van deel 1, maar mist wel die sterke elementen van z'n voorganger om echt uit te blinken. Dit is goed, maar alles kan beter.

Ik ben enorme fan van de originele Predator, dus geven we deze ook maar een kans. Dit is de doodsteek van de franchise vrees ik. Slechtste film uit de reeks en zelfs Alien vs Predator was veel beter. Geen spanning, geen sfeer, irritante cast en niets origineel. Gewoon saai eigenlijk. Jammer, want dat verdiend de iconische filmalien niet.

Ik was toch benieuwd naar deze film na gemengde recensies te lezen. Ik moet zeggen dat dit toch de beste Predatorfilm is sinds Predator 2. Mja, niet moeilijk eigenlijk want daarna kwamen enkel de Alien vs Predator films. Enkele leuke ideeën in het script verwerkt, maar dit staat toch ver van het origineel. Qua niveau dan toch. Waarbij de jacht in de eerste film intensiever en benauwder was, werd het hier een gewone afvalcourse waarbij je al bijna kon voorspellen wie de volgende werd.

Wat ik ook miste was de sfeer van het origineel. Veel films vandaag hebben dat vind ik, dat ze de beelden zo scherp mogelijk willen maken en zo proper oppoetsen dat alle warmte eruit geperst wordt. In Predator kon je bij wijze van spreken voelen dat ze in een tropisch woud zaten. In Predators voelde dat nogal koud aan. Gevolg van het gebruik van computers in de filmwereld zeker....?

Soms lukt het de scriptschrijvers om toch met iets tof over de brug te komen: de 'honden', de 2 verschillende rassen predators die uiteindelijk even met elkaar vechten, Trejo die nog verder praat als hij is neergeschoten, ... Anderzijds heb ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte gehad bij de introductie van Laurence Fishburne. Een grote dooddoener in de film.

Gelukkig heeft dit genre film niet al te veel nodig om te entertainen, maar de klassieker van weleer evenaren zat er ook weer niet in.

Frans/Italiaanse film, maar de stijl doet eerder Scandinavisch aan. Mooie shots en een warme sfeer in deze film. Helaas ligt Scandinavië nog te ver van Frankrijk, want de film vergeet wel om ook aandacht aan de personages en het verhaal te schenken. Daardoor is de film niet zo speciaal, ondanks die mooie beelden. De karakters hebben amper uitwerking en ook het verhaal is niet meer dan wat we al veel meer gezien hebben. Mooie film, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Een film over het leven van een gezin dat gaandeweg te maken heeft met spanningen, levensvragen en ook de vraag hoe met elkaar om te gaan. Een film die op het eerste zicht een wat doorsnee prent wordt van een Frans gezin, maar net door die eenvoud en het beeld van 5 cruciale momenten in het leven van dat gezin, een zeer ontroerende prent wordt. Waar films als Magnolia echt mikken op het toeval dat de rest van je leven bepaald, zijn dat hier gewone dingen. Toch gewoon op het eerste zicht, maar gebeurtenissen die veel bepalen voor het verdere verloop van je leven.

De film is enorm mooi en naturel met een cast dat een realistisch gezin voorstelt. Net het ontbreken van extravagante gebeurtenissen, maakt de film zo sterk. Veel dingen komen echt over en kan je je zeker in herkennen. Dat maakt de impact van die gebeurtenissen ook veel intenser.

In het begin zag ik een mooie film die rustig voort kabbelde, maar voor ik het wist zat ik helemaal in de film en was ik ontroerd door zeer kleine dingen. Dit is veel beter meegevallen dan verwacht. Dergelijke grootsheid door kleine dingen zie je zelden in films. Doe er nog een hoop sterke acteurs bij, een passende soundtrack en een vlotte montage en je hebt een pareltje.

Van Looy is irritant met de flauwemoppenshow De Slimste Mens Ter Wereld, maar als regisseur is hij best wel goed. Ik had pas nog Het Tweede Gelaat van Jan Verheyen gezien en dan merk je toch wel dat Van Looy een stap hoger staat. De film is een soort White House Down of Olympus Has Fallen, maar dan met het budget en de insteek van de Belgische cinema. De film kent een sterke cast, de montage is zeer vlot en de shots zijn mooi geschoten.

De Premier is een blockbuster van eigen bodem. Leuk om eens iets anders te zien dan de gewoonlijke drama's of flauwe komedies. Niet evident natuurlijk als je met een budget zit dat in de VS dient om de catering van de figuranten te verzorgen. Koen De Bouw is goed in deze rol. De man is zoveel te zien dat hij af en toe op automatische piloot draait, maar gelukkig doet hij hier wel z'n best. En elke 'goeie' heeft een sterke 'slechte' nodig. Dirk Roofthooft is dan wel het meesterbrein, het is vooral Stijn Van Opstal die voor vuurwerk zorgt. Ik hoop nog wel meer films van Van Looy te zien.

Wat moet ik met deze film... Het is in elk geval apart opgezet met de interludes rond het strijkkwartet dat ons verblijdt met muziek van Beethoven. Het is een kunstzinnige film, maar toch komt het geforceerd over. Gooi 100 symbolen op een hoop en je zal als kijker je ergens wel in vinden lijkt me. Bovendien heb ik hier (en dat heb ik bij andere films veel minder) het gevoel dat de naaktscènes echt wel gratuit zijn. Functioneel naakt is een belachelijke term in de filmwereld, maar dit is echt een voorbeeld van het tegendeel.

Enige scène dat me wel opviel, maar de film niet echt kon redden is de bankoverval waarbij mensen gewoon zaten te lezen en de kuisvrouw het opkuisen van de bloedvlekken deed alsof het haar normaalste dagtaak was. Het enige dat me echt is bijgebleven van de film.

Eén van de weinig Conneryfilms die ik nog niet had gezien. Niet dat het zo'n gemis is gebleken. De film heeft een groot 80's gehalte en buiten Connery wordt er niet echt denderend geacteerd. Meg Ryan valt soms wel mee, maar vooral Mark Harmon is zeer slecht. Nooit ergens boeiend en vrij doorzichtig. De film wordt nog wat rechtgehouden met enkele achtervolgingen en de aanwezigheid van Connery. Een te vergeten filmpje.

The prestige blijft een vermakelijke film rond 2 rivaliserende goochelaars. De film moest wel op een plottwist eindigen, als je de sfeer van het goochelen wil behouden. Maar het komt niet helemaal als een verrassing over en dat is wel jammer bij een film over goochelen. Gelukkig kan de film teren op enkele goeie acteurs. De vrouwen worden wel wat opzijgeschoven. Van de bijrollen doen Michael Cain en David Bowie het nog wel goed. De sfeer van eind 19e eeuw is wel mooi, maar niet super. Resultaat is dat The Prestige een leuke blockbuster met een twist is.

De film heeft toch wel alles tegen. Lelijke cover, teenflick titel en niet meteen een cast die een klassieker uitschreeuwt. Bovendien zijn de kritieken niet zo goed, voor wat het waard is. De film lijkt dan ook op een High School tiener film, maar verrast regelmatig en heeft de nodige humor om te boeien. Het lijkt een weg die bekend is, maar die toch helemaal anders aangekleed is.

Goed gecaste personages, buiten James Woods die me niet altijd kan bekoren. De rest zit wel op zijn of haar plaats. Ook onvoorspelbaar (toch voldoende in dit genre) verhaal. Enkel het einde was een domper. Al had het gezien de reputatie van Amerikaanse komedies nog erger gekund.

Verrassend goed dus en een film die beter is dan het doet uitschijnen.

Dit moet één van de weinig films zijn waarin Richard Gere en Julia Roberts aangenaam zijn om te zien. Een rustige film dat kijkt als een sprookje. Beide acteurs passen dan ook vooral in dit genre. Een aangenaam sprookje dat gezellig wegkijkt. Soms moet dat niet meer zijn.

Cujo in Afrika. De film is niet echt speciaal, maar past wel in het rijtje van Anaconda, Lake Placid, Piranha, Killer Bees, Alligator, Arachnid en noem maar op. Een film dus met een killer die eigenlijk wel goed in beeld is gebracht. Niet overdreven effects (enkel de aanvallen zijn wat nep) maar mooie beelden van de leeuwen. Jammer dat er niet meer diepgang in het script zat en die blonde dochter had ook gespeeld moeten worden door iemand die WEL kon acteren. Toch nog leuk om te zien maar vooral voor de liefhebbers. 2.5 sterren

Disney die met een nieuwe Predator komt, het klinkt als MacDonald die een nieuwe salade promoot... En dan ook meteen op hun streamingdienst jammer genoeg, maar de vorige Predator-films deden de franchise dan ook niet bepaald goed. Maar ben wel enorme fan van het origineel, dus was ik wel benieuwd naar Prey.

Den Trachtenberg is terug na 10 Cloverfield Lane, wat je niet meteen met Predator zou associëren. Maar met Prey gaat de filmmaker terug naar de roots. En gelukkig geen copy met wat andere testosteron kerels, maar een hele andere setting. Wel terug naar de bossen, dit keer in de 18e eeuw. Een film over jager en prooi, over moed en tactiek wat veel meer is dan de sterkste zijn of de beste wapens.

Het is één van de betere Predator-films geworden. Heerlijke beelden, een wat origineel verhaal en back to basic met de nodige spanning. Wel mis ik die spanning en de druk van de hitte uit de eerste twee delen. De opbouw laat toch wel afweten. Maar als dit de nieuwe weg is van de franchise, is er zeker weer hoop voor Predator. Al hoop ik dat Disney het niet altijd maar dumpt op streamingdiensten en we nog eens een echte bioscooprelease krijgen.

Pure romantiek uit een tijd waarin liefde vooral vertaald werd door de trots/rijkdom en de vooroordelen, omdat alles volgens regeltjes ging en etiquette. Het verhaal is bekend naar het boek van Jane Austin. Niet alleen al eerder verschillende keren verfilmd, maar ook enkele andere romcoms baseren hun rode draad op dit verhaal. De versie van Joe Wright wil het dan ook niet 'speciaal' maken door er te veel humor, modernisering of zo in te steken of er een musical van te maken. Het is een romantisch verhaal, dat de nodige romantiek, maar tegelijk ook stijl moet uitdragen. Zonder dat het belegen wordt.

Er is duidelijk aandacht geschonken aan het oog, zodat het een meerwaarde is om van boek naar film te gaan. Alles is met liefde en grote aandacht gemaakt. De kostumering zit goed, perfecte casting en elk shot dat geschoten wordt is een streling voor het oog. Ik denk bvb aan de scène waarin Elizabeth aan het water staat en perfect een troep zwanen het water opstijgt. Ik zit recht in een schilderij. Of alles geschiedkundig klopt zal me worst wezen, het komt zeer passend over bij het verhaal.

Joe Wright maakte hier na Atonement, ook met Keira Knightley. Ook een mooie film, maar je merkt wel dat hij misschien wel een stuk wilde verder bouwen op deze film. In Pride & Prejudice zit alles gewoon perfect. Het viel me vooral op dat acteurs al Keira Knightley en Donald Sutherland hier veel beter acteren dan je van hen gewoon bent. Veel rustiger en minder overacting. Ook Tom Hollander en Matthew Macfadyen zitten op de juiste plek in de juiste rol. Een aangename verrassing deze film. Romantiek was nooit zo mooi en zonder melig te worden.

Een heerlijke guilty pleasure met een mix tussen twee genres die je niet bij elkaar zou verwachten. Doet wat denken aan Cowboys & Aliens als western en SF elkaar ontmoeten (niet in de vorm van Westworld...). De clash van de twee genres is niet evident en desondanks vindt het daartussen toch wat de juiste toon. Het heeft alvast meer fun dan veel afleveringen van The Walking Dead.

Visueel is het beter dan je zou verwachten van dit soort films. Passende decors en kostumering met volgens mij verrassend een groter budget dan dit soort films normaal krijgt. De betere B-acteurs spelen mee en het geheel zorgt er voor dat het een heerlijke film wordt voor de liefhebbers van het genre (voor zover dit een eigen genre zou zijn). Ik wil wel meer van deze mashups zien. Zeker met dezelfde kwaliteit die niet voor topfilms zorgen, maar wel voor de betere B-films.

Met Priest hebben we de zoveelste versie van de vampierenfilm. Deze heeft wat weg van Resident Evil vs Aeon Flux vs Ultraviolet. Deze film mixt western met SF met actie met fantasy. De film is best wel de moeite, maar moet het vooral van de mooie beelden hebben en met momenten de actie. Spanning is er niet meteen en ik heb ook het idee dat regisseur Scott Charles Stewart weinig aandacht heeft voor zijn cast. Cam Gigandet speelde blijkbaar mee in de Twilight film, maar ondanks dergelijke grote titels is hij toch geen naam die blijft hangen. Wel grote namen zijn Paul Bettany (die toch wel wat getypecast wordt als weeral een actieve priester), Christopher Plummer die weinig gezag uitstraalt en Maggie Q die misschien vooral in blockbusters te zien is, maar toch al beter heeft gedaan. Karl Urban viel nog best mee als villain, maar heeft in Dredd of Star Trek dat hij tot meer in staat is.

Priest is zo'n pakketje onder de kerstboom dat zeker mooi is om te zien met een prachtige strik, maar net iets te licht weegt om te geloven dat er iets geweldig in zit. Het is geen slechte film geworden, maar zet een andere regisseur aan het stuur die meer pit in de film kan steken naast de mooie beelden en het wordt een hele andere film.

Het verhaal doet zeer sterk denken aan Coming to America, maar dan met jongeren. De film heeft een Amerikaanse blik op de monarchie met een koningshuis dat dichter aanleunt bij Disney dan de Europese royalty, geen plaats voor protocollen en het idee dat koningen er ook politiek iets te zeggen hebben. Paige is dan weer een mix tussen de enige (echte) prinsessen die Amerika volgens mij kent: Diana en Grace Kelly (van Meghan Markle was toen nog geen spraken). Paige ziet trouwens in het begin van de film een filmfragment op tv met Grace Kelly.

Het verhaal hangt wat samen met clichés. In Amerika zal de letterlijke prins op het witte paard nog meer charme uitstralen dan in Europa, waar met een andere blik naar de royalty wordt gekeken. Verder is het vooral een tiener romcom die op zich niet slecht is. Maar verder weinig om het lijf heeft. Toch nog beter van genoten dan ik me kon herinneren van een vorige kijkbeurt.

Zeker niet de beste film van Marilyn Monroe. Ze was naar 't schijnt ook niet echt gemakkelijk om mee te werken tijdens deze film. Dat merk je wel aan de interactie tussen de personages. Topacteur Laurence Olivier mag dan wel een ster zijn, hier past hij niet echt in de film en mis ik het vuur met Monroe. Het verhaal heeft nochtans veel in huis om te kunnen werken als komedie. Denk aan de schoonmoeder van de regent, Elsie die niet goed weet hoe om te gaan met protocol en de manier waarop ze telkens verhinderd wordt om naar huis te gaan. Het kabbelt maar wat verder en is wel leuk om zien maar daar is ook alles mee gezegd. De plot zelf komt ook weinig uit de verf.

geweldig debuut van Dreamworks dat zich hiermee als concurrent van Disney naar voren werkt. Dreamworks moest nog wat leren, maar het is wel een zeer verdienstelijke poging. Knappe beelden en door het zware thema dat niet altijd in de smaak valt, origineel en anders dan de soms melige Disneyfilms. 3,5 sterren

Ik hou wel van dit soort films. Tyrone Power is altijd wel een vergeten acteur geweest in de schaduw van gelijkaardige kostuumacteurs als Errol Flynn en Douglas Fairbanks. De man is ook niet zo oud geworden helaas. Met Power en Welles heeft de film enkele sterke acteurs. Het jammer is dat dit in zwart/wit is. Een stijl waar ik geen probleem mee heb, maar deze film mocht toch wel gekleurd zijn in Technicolor. Meerdere avonturenfilms uit die tijd hebben dat immers.

De zwakte van de film is het verhaal dat niet echt wil vlotten. Misschien is 107 minuten wel wat lang voor het verhaal dat verteld wordt. Een film om te genieten, al is het verre van een klassieker. Wel kunnen qua kwaliteit veel hedendaagse blockbusters hier een puntje aan zuigen.

Dit is duidelijk een avonturenfilm uit de Disneystal. Op het eerste zicht leuke actie, maar meestal helaas te braaf en vrij voorspelbaar. De film neemt zich veel te serieus. Jake Gyllenhaal is wel geknipt voor de rol, maar toch heb je het gevoel alles al een keer gezien te hebben. De film is een mix van bekende avonturenfilms als Aladdin, Indiana Jones en The Mummy. Een mix van deze films levert zoals verwacht een popcornfilm op. Leuk voor een keertje, maar het blijft in de schaduw staan.

Toch met een bang hartje aan begonnen, omdat de cartoonstijl niet is wat je gewoon bent. Maar de film zelf is zeker de moeite. Een bewogen thema dat minder voor de hand ligt dan je denkt. Vooral de combinatie van een kind dat haar moeder verloor versus de porno-industrie is gewaagd. Terwijl de oom van het kind vooral denkt aan het misbruik van z'n zus, weet het kind niet beter en is het op die manier opgegroeid. Zij is nog te jong om echt met wraak te zitten en weet niet goed wat juist en fout is. De combinatie met real live beelden en animatie maakt het eens zo hard. Met de animatie kan je de sfeer beter weergeven, terwijl de echte beelden het realistischer maken. Zeer aangrijpende film...

Voor Disney een terugkeer naar de oude stijl. Een stijl die volgens hen niet meer in de markt ligt, althans niet bij het vooropgestelde doelpubliek. Een nostalgische prent dus met vooral een terugblik naar de oudere Disneyfilms. Louis de alligator is een nieuwe Baloe de beer, er is een prinses, een happy end, mooie liedjes en hij is getekend op de oude wijze. Begrijpelijk dat hij minder in de smaak valt als andere animatiefilms van dat jaar, omdat er ook vastgehouden wordt aan oude tradities in plaats van echt te vernieuwen. Leuk om zien is wel de toch iets meer gedurfde dialogen en thema's en de jazzmuziek. Al kwam die ook wat voor in Aristocats en Jungle Book. Voodoo, pikante oneliners (toch voor Disney) en zelfs iemand die sterft.

Het eindresultaat is dus een zeer aangename animatiefilm, wat geweldig past in het onderwerp van een sprookje. Ik verwacht van Rapunsel ongeveer hetzelfde. Disney gaat met deze stijl voorlopig niet verder helaas. Jammer dat de charme wat verdwijnt, want goed of niet goed, The princess & the frog straalt veel meer Disney uit dan de animatiefilms van de laatste 10 jaar.

Een tienerfilm dat doet denken aan Shrek met wat brave Monty Python. Geheel in de sfeer van de 80s tienerfilms als Labyrinth of Never Ending Story in een sprookjesland met een verteller er bij. Ook toen werd al in een film de boodschap uitgedragen dat je soms beter een boek kan lezen voor een boeiend en mooi fantasierijk verhaal.

De film is laagdrempelig met vooral humor en een eenvoudige verhaallijn. De figuren zijn wat knullig, maar het werkt wel. Visueel gezien probeert het er het beste van te maken met de middelen en technieken van toen. Wat theater in het bos. Ondertussen sterk gedateerd, maar als kind zal dit in de 80s wel leuk geweest zijn.

Ik vroeg me af waarom Zorro in de film meespeelt, maar dat blijkt Dread Pirate Roberts te moeten voorstellen. Al is de look gewoon Zorro zonder hoed en paard. Het zal een dichterlijke vrijheid van de schrijver geweest zijn om plagiaat te vermijden denk ik. Van alle spelers in de film schiet enkel Mandy Patinkin er bovenuit als Inigo Montoya, een piraat met de nodige charme en humor. Doet door de Spaanse roots en stijl snel denken aan Antonio Banderas, die op zijn beurt jaren later dan weer Zorro speelde.

Ik ben zelf niet opgegroeid met de film en heb er dus ook geen nostalgische herinneringen aan. Als kind zal dit meer impact gehad hebben. Die mis ik nu wel, al bijft het een charmante tienerfilm.

King als Princess. De film heeft haar imago wat tegen. Een film met een prinses, internationaal verdeeld door Disney+. Maar het is al snel duidelijk dat Disney hier niet achter zit. Er zit in de eerste 5 minuten al meer bloed en geweld dan in de hele Hunger Games franchise. En dat is nog maar het begin. Want The Princess is vooral een aangename actiefilm. Op zich niet heel bijzonder, maar wel leuk en met een tempo dat hoog genoeg ligt. Joey King doet het best wel goed in deze prinses/Die Hard/John Wick film.

Helaas merk je ook wel dat deze film gemaakt is voor de streamingdienst en er dus minder aandacht is gegaan naar het echte filmmaken. Slechte CGI, povere cinematografie en standaard muziek. Jammer, want dit had wel leuk geweest in de handen van een betere regisseur met wat meer budget. Gelukkig doet het nog wel goed in wat het dan wel kan bieden, en dat is een aangename en stevige actiefilm.