Opinions

Dat de film wat gaten vertoont zal veel mensen opgevallen zijn. De scores zijn dan ook wisselvallig hier. Het is een wraakfilm met film noir elementen. Maar op vlak van scenario, karakters, motieven, .... is het niet echt bijzonder. Regisseur Brian Helgeland is nochtans vooral bekend vanwege zijn screenplays voor films als L.A. Confidential en Mystic River. Hier laat hij die job over aan een ander en is hij enkel regisseur. Wat maakt deze film dan toch nog goed?

Niet dat het er zo hard in slaagt, maar het lijkt wel een ode aan de Franse neo-noir films. Gibson liet weten dat deze film eigenlijk in zwart-wit moest verfilmd worden, maar in een tijd van kleurenfilms is dat te gewaagd voor een doorsnee Hollywoodfilm. Daarom werd aan een wat gelijkaardige look gewerkt. De film straalt dan ook dezelfde sfeer uit als de neo-noir van vroeger, maar iets donkerder.

Zet er bovendien een grote reeks bekende namen op en je kan een film dat voor bandwerk bedoeld is, opwerken naar net dat ietsje meer. Een klassieker zal dit niet worden, maar het was toch wel genieten.

Ik heb al wel wat films gezien van Peanuts maar deze is toch wel een mooie ode aan de origineel strips. Een zeer passend verhaaltje, geen poging om dit een modern tintje te geven voor de nieuwe generatie, maar gewoon de originele sfeer. Het is al moeilijk om een stripreeks die bestaat uit korte gags om te zetten naar een langspeelfilm. Verder is het geen grootse topper, maar beter dan dit wordt het toch niet denk ik.

Iets minder dan X, omdat het verhaal zelf te mager is. Normaal zou dit een snel vergeten B-film worden. Maar gelukkig is er Mia Goth nog en wordt het visueel mooi aangekleed. De film is een kleurrijke slasher met een ode aan de oude horrorklassiekers. Leuk om de film te zien en Goth is ideaal in de titelrol. Maar je blijft toch wat op je honger zitten en de film wisselt tussen boeiende scènes en clichés.

Pearl Harbor, één van de duurste, grootste en meest afgeschoten films. Een bekende formule van Michael Bay, die ondanks het feit dat hij de critici niet meekrijgt toch voor volle zalen zorgt. Al is dat natuurlijk ook weer niet de garantie op een goeie film. Maar Bay zorgt voor popcornfilms en is in dat genre best niet slecht.

De meeste kijkers schrijven Pearl Harbor vooral af als een slechte oorlogsfilm, terwijl het eigenlijk in de eerste plaats een romantische film is met een geromantiseerde versie van de slag op Pearl Harbor als achtergrond. Een film over vriendschap, liefde en hoe daar mee om te gaan. De film trekt blijkbaar de verkeerde kijkers aan, want velen hebben het hier over een slechte vertolking van Pearl Harbor. Kan mij wat schelen, daar zijn beter films voor. Of ze nu deze versie tonen of die van pakweg From Here To Eternity, om een historisch beeld te krijgen informeer ik me verder wel. Ik laat mijn geschiedkundige kennis niet afhangen van een film. Bay laat anderzijds wel zien welke inpact dit had langs Amerikaanse kant en waarom ze zo lang gewacht hebben om deel te nemen in de oorlog.

Een film dus uit twee delen, grotendeels het romantische en uiteraard ook een oorlogsgedeelte. De romantiek werkt wel. Natuurlijk is die vrij zoet, maar dat is nu eenmaal het genre. En het valt hier nog mee, veel Hugh Grant films kennen meliger oneliners en domme grapjes. Het oorlogsgedeelte is met momenten wel goed gedaan. Nadeel - maar dat is nu eenmaal Bay (samen met andere landgenoten in de filmindustrie) - is het overdreven patriotisme en eenzijdig beeld. Ik weet wel dat het bij dit romantisch verhaal niet nodig is om de visie van de Japanners of Britten te kennen, maar het is toch weer elke oorlogsfilm (dat is dit toch uiteindelijk evengoed) opnieuw dat Amerikanen zichzelf als de grote redder zien en alle andere landen slechts figuranten zijn. Kort door de bocht misschien en een logisch gevolg van de echte oorlogspropagandafilms, maar het stoort toch soms wel de niet-Amerikaanse kijker.

De film is ook wel wat te lang en mikt op te veel pistes. De sfeer van de vliegtuigscènes is wel goed, maar wat ben je met grootse scènes op die schepen als je verhaal rond twee piloten draait. Dat gedoe met die kok - Cuba Gooding Jr - had best weggelaten gemogen. Er is niet meteen een link met de drie hoofdpersonages.

Is Pearl Harbor een slechte film? Eigenlijk. Is Pearl Harbor een slechte oorlogsfilm? Dat dan weer wel. Er is al veel beter gemaakt op dat vlak, maar de film heeft nog voldoende te bieden om er toch nog van te genieten. Als je van de romantiek houdt natuurlijk. Meeste andere oorlogsfilms mikken op de oorlog zelf en op drama, dus moeilijk te vergelijken. Begrijpelijk dat een groot deel van de gebruikers hier niet echt een goeie film in ziet.

Een film vol symboliek en tegelijk een oer Vlaamse kortfilm met een boer die vecht tegen de industrialisering. Qua opzet is het wel goed gevonden en ik kan me voorstellen dat het wat indruk maakt in 1973. De stijl is een ode aan de oude expressionistische schilderstijl, maar dat komt nu qua animatie wel houterig over. Ik zie de charme wel in deze kortfilm, maar het is toch wat gedateerd en mist de nodige charme. Daarvoor ligt de focus teveel op die symboliek.

John Grisham is zo'n schrijver die een groot publiek trekt, maar op zich ook niet meer schrijft dan een leuke snelle hap. En dat zie je ook in sommige verfilmingen. The pelican brief moet het niet echt hebben van het verhaal. Het is niet slecht, maar had toch meer mogen zijn. Vooral de essentie zelf, hoe Darby Shaw aan de gegevens kwam, mocht wat meer naar voor komen. Gelukkig is de vertolking goed. Julia Roberts kan meer dan enkel romantische komedies en Denzel Washington blijft een groot acteur. Na de eerste Grisham-verfilmg, The Firm, is dit toch wel een verbetering. De film is serieuzer en kent een grotere spanning. Door de achtervolging door de overheid en het 'trust no one' gehalte, moest ik meteen denken aan the X-Files. Maar dan zonder de buitenaardse wezens.

De film is boeiend genoeg en knap gemaakt. Verrassend is het niet en de film wordt dan ook niet meer dan een boeiende en knappe thriller. Ik heb er in elk geval van genoten. Dit is zo'n film die blijkbaar velen al gezien hebben, maar denkelijk weinigen onthouden hebben. Zal ook niet meteen in toplijstjes staan. Maar mensen zullen ook niet wegzappen als het op tv komt.

De film weet niet goed welke kant hij uit moet gaan. Wat drama rond de pr-figuur Pacino, een thrillerverhaal rond Téa Leoni, wat melodrama met Kim Basinger, hier en daar een verdoken vleugje humor... Pacino is trouwens niet slecht hier, al is hij niet altijd even aangenaam om te zien als ziek filmkarakter. Eens het verhaal loopt valt het nog wel mee, maar je verwacht de hele tijd meer. Elke scène opnieuw hoop je dat er meer gaat komen en blijf je wat op je honger zitten. Beetje mislukt als film dus, maar dankzij enkele leuke elementen toch nog draagbaar om te zien. Zeker geen topper.

De film is erg low budget. Er was blijkbaar weinig geld voor special effects of uitgebreide montage, maar toch is het naar normen van de jaren '70 niet slecht geworden. Geen echte hoogvlieger, maar wel een leuk avonturenfilmpje voor een luie zondagmiddag...

Ik hou wel van het genre, een variant op de wraakfilm waarin 1 persoon een hoop slechte mensen uitschakelt uit wraak. Van Death Wish of Taken over The Equalizer en The Punisher tot Kill Bill en John Wick . Films genoeg in het genre. Peppermint doet niet veel nieuws en moet het met een B-cast stellen. Jennifer Garner doet het op zich niet slecht, maar is nergens memorabel. De film mist het nodige om in het genre op te vallen en de lead heeft niet het charisma dat je in andere films tegenkomt. Maar Peppermint kent wel genoeg vaart en kan voldoende entertainen. Dus op zich wel een leuke actiefilm.

Dat deze film impact had op het genre is uiteraard bekend en namen als Eastwood en Van Cleef werden nu echt sterren. De samenwerking tussen oa Eastwood, Leone en Morricone zorgt voor een mooie geheel. Toch is For a few dollars more ondertussen ingehaald, oa door de namen die ik hier al liet vallen. De leerschool (om het even oneerbiedig te noemen) zijn ze ontgroeid en films als The good, the bad & the ugly en Once upon a time in the west overstijgen deze film enorm. Daar zit alles meer als gegoten.

De grootste troef is de samenwerking tussen Eastwood en Van Cleef. Geen echte good guys zoals dat eerder in de westerns te zien was, maar mannen die het randje van de wet goed weten liggen en nog net aan de juiste kant blijven staan. De interactie tussen beiden is boeiend om zien. El Indio kan dat niveau niet echt halen en de rest van de bende is al helemaal inwisselbaar (al is dat niet echt een bezwaar hier).

Het verhaal valt nog mee maar gaat niet altijd even vlot met kleine hoogtepunten om het goed te maken. Leone is in deze film beter in het opbouwen van spanning dan de actie zelf. En dan speelt de muziek natuurlijk een grote rol. Vooral de muzikale zakhorloge is memorabel.

Best wel een goeie film dus die eerder belangrijk was in het genre dan echt de beste. Maar het is entertainment en met enkele straffe mannen achter het stuur.

Onderaan de filmposter zie je de naam Bob Robertson. Het was een schuilnaam voor Sergio Leone, die net als andere namen uit de cast & crew (Ennio Morricone werd Dan Savio) een Amerikaanse naam koos om de Italiaanse western te promoten in de VS die toen nog niet vertrouwd was met de spaghettiwestern. Leone ging ook voor een Amerikaanse lead en kwam terecht bij Clint Eastwood. Het heeft wel geholpen, want de spaghettiwestern brak definitief door en Eastwood werd een ster. Het verhaal kwam van Akira Kurosawa. De film is een remake van zijn film Yojimbo.

Het begin van een nieuwe stijl westerns. Het genre zou later nog verbeteren, dit was nog maar het begin. Maar de film zit al best goed. Met een relatief klein budget is het een klassieker geworden. Eastwood als de 'man with no name' die vooral aan zichzelf denkt en bikkelhard is, maar toch door het publiek omarmt wordt omdat hij uiteindelijk toch ergens een hart heeft in zijn ruwe bolster. Een verschil met de Amerikaanse helden uit Hollywood die we kennen via John Wayne en co. De combinatie Leone, Eastwood, Morricone zit echt wel goed. Leone mixt de stijl van John Ford en Kurosawa tot een eigen gekende stijl. Eastwood laat zien dat hij geboren is voor dit soort rollen. En Morricone brengt in zijn muziek zowel spanning, maar ook een 'coolness' en de hitte onder de schroeiende zon.

Dit zijn nog eens jeugdfilms die ik ook wel graag zie. Net als pakweg een Narnia of Golden Compass. Ik had meer schrik toen de film begon en Poseidon uit de zee kwam. Als de rest van de film dezelfde slechte computertechnieken gebruikt hoeft het voor mij niet. Gelukkig valt dat nog best mee. Af en toe zie je het nog wel eens, maar minder irritant.

Ook het vergelijk met Potter is snel gemaakt. Onze held met een vriend en vriendin op pad, waarbij ze gebruik maken van bepaalde magie. Verander enkele personages en je hebt een Potter-film. Op zich niet slecht natuurlijk, zolang je maar de originele verhaallijnen niet copieert. Beter een goeie (geripte) inspiratiebron dan een slecht origineel verhaal. Alleen is Columbus niet echt de topregisseur. Dat viel al op in de Potter-reeks toen het verschil in niveau echt merkbaar werd als Alfonso Cuarón het roer overnam. Zet Cuarón achter deze film en het ziet er helemaal anders uit. Het gedoe met die goden is blijkbaar moeilijk te verfilmen. Andere films met Griekse goden zitten blijkbaar met dat probleem. Gelukkig zijn het halfgoden die de film moeten dragen, zodat alles wel meevalt.

Dit is gewoon een brok avontuur geworden voor de liefhebbers van het genre. Ik maak zelfs het vergelijk qua genre met een Librarian of National Treasure. En zelfs de laatste Indiana Jones film. Zoveel beter zijn die ook weer niet. Gewoon genieten dus en niet te veel vragen stellen welke zaken ze van Potter geript hebben en welke niet.

Een doorsnee horrorfilm met weinig echte inhoud. Over vampieren is ondertussen al zoveel in films gezegd, dat je wel origineel moet zijn. Weeral dat gedoe met virussen, weeral een gemengd koppel tussen twee rassen, weeral een slechte vampier die alleenheerser wil worden, ... We hebben het allemaal al eens beter gezien. Het acteerwerk is niet zo heel sterk en ook het script is vrij pover. De film zelf blijft nog net genoeg boeien om de film uit te zien en ook het decor oogt niet zo slech (de CGI in dit geval). Net genoeg om de film uit te zitten, maar evensnel in de vergetelheid.

We volgen het leven van Hirayama die tegen de vooroordelen in, geen problemen ziet in zijn job als WC-cleaner in Tokyo. Een job met een soort routine, net als zijn leven. Het lijkt voor de nodige rust te zorgen in zijn bestaan, genietend van de kleine dingen. Je ziet de impact van kleine gebeurtenissen en ontmoetingen. Zonder dat er meteen pasklare antwoorden zijn, krijgen we daardoor ook een blik op zijn verleden.

De grote troef van de film is hoofdrolspeler Koji Yakusho, maar ook de bijrollen zijn best wel kleurrijk. En vooral de muziek in de vorm van cassettes. Misschien wat voor de hand liggende nummers, maar eigenlijk wel op het juiste moment gekozen. Door die cassettes en de bewuste muziekkeuze, speelt die muziek mee een rol in de film.

Wim Wenders overtuigd met een langzame maar hartverwarmende film waar je met een ontroerend gevoel terug uit de bioscoop stapt. Eén van de betere films van 2023.

Dit soort films doet veel kijkers blijkbaar vragen stellen naar het 'waarom' en of de verhaallijn wel klopt. Een teken dat het de kijker wel bezig houdt maar tegelijkertijd ook onvoldoende afleidt met andere trucs. De sfeer zit wel goed met een prachtig uitzicht natuurlijk. Je wordt op het verkeerde been gezet, maar eens je weet hoe het zit is de fun er deels wel af. Er mochten iets meer verrassingen in gezeten hebben, nu is het gewoon een doorsnee film geworden. Leuk om een keer te zien, maar that's it. Jammer van het einde, hier had meer mee kunnen gedaan worden.

Vrij standaard Duff filmpje in de lijn van Olsson Sisters en Lohan, wat een soort romantische tienerkomedie oplevert. Het verhaal klopt maar is verre van origineel. De film is in elk geval niet hyperkinetisch, wat tegenwoordig bij komedies soms wel voorvalt. Ik kan me voorstellen dat dit bij tieners wel moet aanslaan (ken genoeg tienermeiden die de film al 3-4 keer gezien hebben) maar voor mij is hij te saai om als film te kunnen boeien. Duff is in elk geval aangenamer om naar te kijken dan Lohan.

Mmm... de film leek niet slecht te beginnen. Leuke acteurs, op zoek naar een moordenaar... Maar dan komt het weer vol plotwendingen die zover gezocht zijn en clichés die je zelfs op de zwarte markt niet kwijt raakt. Halle Berry heeft ook al betere tijden gekend. Bruce Willis doet enkel 'aanwezig zijn' en is niet meer dan bladvulling blijkbaar. Ribisi viel wel mee, maar kan in z'n bijrol de film zeker niet redden. Een misser...

Zeer moeilijk te verfilmen verhaal. Niet alleen zit je met een bestseller waar je als regisseur toch trouw aan wil blijven, je zit ook met de weergave van ruiken en een breed gamma geuren. Iets dat in het boek nog kan beschreven worden, maar visueel moeilijk is. Toch heeft Tom Tykwer dit magnifiek gedaan. De film is eens streling voor het oog geworden en toont zowel het in zichzelf teruggetrokken hoofdpersonage, het belangrijke element van de geuren in het verhaal en ook een sterke verhaallijn met de nodige thriller elementen. Daarmee wil ik ook Ben Whishaw complimenteren die de rol zeer goed heeft gespeeld. Geen gemakkelijke rol trouwens. Verder nog prachtige muziek en vooral de finale is een enorm beklemmende scene die je aan het scherm gekluisterd houdt. Lang geleden dat ik zo gefacineerd naar een film gekeken heb. Daarom ook direct een plaats in mijn top 10 en de volle 5 sterren dus.

Een coming-of-age film hebben we al meer gezien. Maar tijden veranderen en met een andere insteek kan dat een geheel andere film geven. De film lijkt op het eerste zicht een schooldrama met onbeantwoorde liefde, hoofdpersonage dat buitenbeentje op school lijkt te zijn, leraar die talent opmerkt, ... Maar het is allemaal zeer goed uitgewerkt. Geen grootse meligheid, maar herkenbare tieners met hun onzekerheden en twijfels. Bovendien merk je dat er achter de gesloten deur meer aan de hand is. Dat zorgt voor een bedrukte sfeer. De muziekstijl is daarbij niet alleen leuk voor liefhebbers van het genre, maar ook zeer toepasselijk.

Emma Watson laat zien dat ze meer kan dan Harry Potter. De rest van de groep valt minder op, maar doet het goed. Eigenlijk is dat wel goed dat veel personages minder opvallen. Zo zijn het minder karikaturen. Het haalt net niet het niveau van gelijkaardige hedendaagse toppers als La vie d'Adèle en The fault in our stars. Maar blijft wel nazinderen en is een pak beter dan ik had ingeschat. Amerika kan gelukkig nog altijd meer maken dan enkel superheldenfilms.

De film blijft wel hangen. Er zijn wel meer films in dit thema, maar zetten zelden de vrouw in kwestie centraal. Meestal gaat het gepaard met een liefdesverhaal, drama etc ipv een echte verhaal over de achtergrond zelf. Het onderwerp is ook nu nog stof voor hete discussies. Al dan niet onderdrukking, tiranieke sjah versus religieus politiek beleid... En het komt wel even voor in de film, maar dit draait niet echt over racisme. Wel over politiek, over opgroeien, over vrijheid, regimes, ...

Valt wel op dat het nog altijd moeilijk is om dit soort thema's te verfilmen. Misschien dat animatie de stap even kan verkleinen. Net als bij Waltz with Bashir. Net door te gaan animeren wordt het veel realistischer dan live action.

Ik heb niet veel met Bergman blijkbaar. Al beviel deze film me een pak beter dan het verschrikkelijke Fanny och Alexander. Het is begrijpelijk dat deze film zoveel prijzen won. Bergman had een zeer eigen stijl en maakt visueel prachtig beelden. En dat is ook wat mij zo aantrekt in deze film. Mooie shots, beelden die pure poëzie uitstralen. Maar voor mij is dat niet genoeg. Ik hoop nog wel dat er emoties en sfeer straalt uit een film. Het is maar wat je zoekt natuurlijk. Een film die even blijft hangen door de mooie beelden, maar die uiteindelijk toch moeilijk door te knauwen valt.

Ik was niet zo vertrouwd met het verhaal van David Copperfield, dus ik kon gelukkig geen vergelijking maken. De film kent een wat modernere aanpak, maar vergaloppeert zich blijkbaar. Het verhaal is een rommeltje en springt regelmatig van de hak op de tak. Niet dat het dan zo moeilijk te volgen was, maar het leek vooral slechte montage. En het kan hierdoor de aandacht moeilijk vast houden.

De acteurs amuseren zich wel en de humor werkt over het algemeen goed. Alles is ook mooi aangekleed. Net daarom is het zo jammer om te zien dat de essentie - een goed verhaal vertellen - niet goed uitgewerkt is.

Kristen Stewart werd bekend met Twilight en sindsdien zie ik haar overal veel beter acteren dan in die franchise. Wat onderschatte actrice, maar schittert vooral in minder commerciële films. Personal Shopper is een film die zweeft tussen arthouse en horror met een wat open einde en zal daardoor ook niet altijd in de smaak vallen bij liefhebbers van 1 van beide genres. Nochtans een mooie sfeervolle film, maar het loopt wel wat mis in het middenstuk met de geheime stalker die sms'jes stuurt. Dit hoort er minder bij en voelt ook wat aan als een vuller voor het geheel. Mooi om te zien is dan weer richting einde als de schim van denkelijk Maureens broer op de achtergrond komt en het glas valt.

De film is geen klassieker, maar best wel te genieten en beter dan hier een score krijgt.

Stephen King is op de eerste plaats een verhalenverteller. De troef in deze film is ook een verhaal dat interessanter is dan veel gelijkaardige B-horrorfilms. Al heb je wel meer nodig om dit kleine verhaal om te zetten naar een goeie film. En met weinig budget geraak je dan niet ver. Zeker niet met dit blik acteurs.

Vader en zoon zijn nog de beste acteurs. De film gaat vrij ruw met hier en daar zo over de top dat het absurd wordt. Het eindresultaat is een goeie horrorfilm, al kan je in dit geval beter het boek lezen (zoals in de meeste gevallen eigenlijk...) Het meest memorabele aan de film is de titelsong door The Ramones.

Oh ja, Stephen King speelt hier ook een rolletje. Doet me denken aan Quentin Tarantino die ook wel eens in zijn films opduikt, maar beter achter de schermen had blijven zitten.

Als Stephen King zegt dat een verfilming van zijn boek goed is, dan weet je dat het niet goed zal zijn. De originele verfilming moest het stellen met een kleiner budget en voelt ietwat cheesy aan. Nochtans was het ook niet zo slecht. Het verhaal kwam mooi tot haar recht en het resultaat mocht er op zich wel zijn.

Deze remake uit 2019 oogt alvast professioneler. De sfeer wordt opgebouwd en we krijgen enkele schrikmomenten. Maar de makers hebben volgens mij het boek niet gelezen, want het verhaal zelf komt minder tot haar recht. Met wat sfeer alleen kom je er niet, zo zijn er wel meer. De cast is te grijs. Later in de film is de jonge Ellie nog het beste. De remake voelt dan ook even goed of even slecht aan als het origineel. Voor alles wat verbeterd werd, is er wel iets dat een stuk saaier geworden is.

Een Disney classic die ik nog niet had gezien en die ook niet echt door Disney als beste wordt naar voorgeschoven blijkbaar. De combinatie van film en animatie is Disney niet vreemd en met momenten lukt het wel. Mary Poppins en Song of the South zijn ware familiefilms. Hier is de animatie beperkt tot één draak en nog niet echt van grote kwaliteit. Er zit wel wat verhaal in, maar de makers mikken duidelijker op een jonger publiek dan de 2 eerder genoemde films.

Het acteerwerk is ook niet echt om naar huis te schrijven. Zowel die jongen als Mickey Rooney hebben last van overacting. En ook die 2 'vijanden' zijn een soort verfilmingen van de kat en de vos uit Pinocchio, maar dan met een Bassie en Adriaan gehalte. Misschien wel leuk voor de jongeren kijkers, al hebben die tegenwoordig andere eisen.

Peter Pan is nooit mijn favoriete personage geweest. Eentje die misschien wel houdt van avontuur en plezier, maar tegelijkertijd één van de meest egoïstische figuren uit de Disneystal is. Tinkerbell is een leuk figuurtje, maar zit ook vol jaloezie. En Hook is zo'n figuur uit de Home Alone films dat er alleen maar slimmer uit ziet omdat hij omringd wordt door nog dommere figuren.

De film begint nochtans leuk met een verteller om het sprookjesachtige mee te geven. Daar hou ik wel van. Na Alice In Wonderland koos Disney opnieuw voor een boek in plaats van een sprookje. Met Bambi en Dumbo hadden ze mijn aandacht toch ook te pakken als boekverfilmingen. Maar Peter Pan is een vrij drukke film die enkel mikt op kinderen. Nu nog zal het denkelijk vooral een jong publiek aanspreken. De film mist wel wat en is zeker geen stap vooruit na het mooiere Alice in Wonderland. Af en toe wat rust in de film had geen kwaad gekund, nu is het drukke bedoening. Deze versie is in elk geval wel beter dan de flop Hook.

Dit is toch wel een film die een dubbel gevoel achter laat. Het oogt als een jeugdtoneelstuk met een te groot budget, maar af en toe zie het er wel goed uit. Zwevend tussen kunst en kitch. Acteerwerk is op kindermaat, maar op zich wel evenwichtig. En het verhaal is alvast beter dan de Disneyversie. De symboliek van het verhaal, ook al is het nooit echt uitgesproken, komt ook meer naar voren.

Tinkerbell wordt gespeeld door Ludivine Sagnier die hetzelfde jaar verschillende nominaties kreeg voor haar rol als sexy lead in de film Swimming Pool van François Ozon. Ook hier is Tinkerbell allesbehalve een sympathiek figuur en ik kom op internet meerdere artikels tegen van mensen die zich afvragen of Tinkerbell eigenlijk een Disney villain is.

Ik merk dat de film vooral mikt op een jong publiek in plaats van er de gebruikelijke familiefilm van te maken. Cinematograaf Donald McAlpine werkte ook al mee aan andere films met een gelijkaardige lelijke schoonheid (of mooi lelijkheid) met een overvloed aan bling bling: Moulin Rouge!, Romeo + Juliet en Chronicles of Narnia. Het laat mij alvast met een dubbel gevoel achter, heel mooi kan je het ook weer niet noemen. Maar slecht is het ook weer niet.

Disney recycleert graag de oude klassiekers uit creatieve armoede. Heel af en lukt dat met succes, maar over het algemeen missen die zogezegde live action versies de magie van toen. Ook bij Peter Pan & Wendy is de nieuwe versie weinig gelukt. De cast is niet bijzonder sterk en ook al volgt het verhaal vrij goed het origineel, lukt het niet om de aandacht vast te houden. De magie ontbreekt helaas en blijkbaar ook de nodige kleur, want de film is nogal grauw en triest. Bij dit soort verfilmingen moet het van mij niet zo al te realistisch worden, maar mag het gerust wat meer fantasie bevatten.

Een film met een kind in de hoofdrol is niet altijd eenvoudig te maken. Maar Céline Sciamma is er toch in geslaagd. Het relaas van een jong meisje dat haar oma verliest. Terwijl haar mama verdriet heeft om het overlijden van haar moeder, is het voor de kleine Nelly om zelf om te gaan met dat verlies en ook haar verdrietige mama. Ze ontmoet er zowaar letterlijk de jeugd van haar mama waar ze als kind gewoond heeft.

De film lijkt klein en eenvoudig. Zowel qua aankleding als lengte (amper 72 minuten). Maar de film is enorm gelaagd met enkele wijze uitspraken van de personages die nooit belerend klinken, maar die je als kijker hopelijk meeneemt. De warme herfstkleuren zorgen voor een troostend dekentje. Het is de creativiteit van een intieme kortfilm, maar gelukkig lang genoeg om de tijd te nemen voor sfeer en emoties. Heerlijke film!