Opinions

Een film die traag op gang loopt, maar dan echt wel sterk haar personages uitwerkt. Een film die de tijd neemt zodat de figuren geen karikaturen worden. Het lijkt wel een Team Spirit 2.0 met wat oudere figuren en een buitenverblijf ipv een bungalow in Centerparks. Dit is een groep waarin ik me zelf ook zou vinden. Ik heb er ondertussen ook de leeftijd voor. Passende muziek die ondanks het Engels niet als een tang op een varken slaat bij deze Franse film.

De film test vooral vriendschap. Elk heeft z'n eigen problemen, en ondanks dat ze zogezegd vrienden zijn, kunnen ze blijkbaar met die problemen bij niemand terecht. Als de één zijn/haar hart wil uitstorten bij een ander, begint die meestal over de eigen problemen. Stelt meteen 'vriendschap' ook in vraag.

Op het einde sterft Ludo, en het is schrijnend dat ze zonder hem op vakantie gaan en als een enkeling dan toch contact opneemt is dat vooral om over de eigen problemen te beginnen. Terwijl die man wel in het ziekenhuis ligt. Dat Ludo sterft was voor mij geen verrassing, maar toch werkt het effect dat dan het doek valt en de maskers vallen. Zonder echt verwijt, dit zijn geen slechte mensen. Maar ze zijn wel te laat wakker geschud.

Prachtige film die het vooral van de personages moet hebben. Ik ben blij met de zeer lange duurtijd, zodat zowel iedereen uitgebreid aan bod komt, maar dan ook het effect van Ludo's dood (oh ja, ik was hem bijna vergeten met al die verhaallijnen...) extra hard aankomt. Mooie Franse cinema!

Een komische western met een verhaal waar de serieuzere westerns niet per se altijd beter in zijn. De film is vooral luchtig en entertainment. Doet me wat denken aan de films met Bud Spencer en Terence Hill. Maar dan met vrouw ipv vuisten. Zoals wel meer hier gezegd is het vooral Cardinale die de show steelt en iets minder Bardot. Maar het werkt wel met beide dames en het is natuurlijk leuk om hen eens samen te zien in een film. Deze film zal nooit in toplijstjes staan, maar heb er wel van genoten.

Een doorsnee docu waar dierenliefhebbers zeker van zullen genieten, maar dat niet meer doet dan de gekende mooie beelden met een verteller er bij. De docu duurt ook niet te lang, maar op zich vertelt het niet veel nieuws. Ik hou hier wel van, maar grootse films zijn het nooit.

Een film die niet goed weet welke kan het uit wil. De film mist in elk geval de charme van de versie uit 2004, die er een prachtig liefdesverhaal van maakt met een dramatische tint. Deze wil ook romantiek weergeven, maar slaagt er niet in. Nooit ben je overtuigd van enige liefde tussen Jane Seymour en de phantom die meer een psychotische stalker blijkt te zijn. Dat zorgt voor enige thrillermomenten, al komen die niet goed over omdat het nooit de intensie was volgens mij.

Het griezelige hier moet vooral komen van de slechte beeldkwaliteit door een laag budget en de donkere lelijke decors. Een effect dat b-horrorfilms soms wel hebben. Maar daar blijft het dan ook bij.

De muziek is trouwens bar slecht, wat een slag in het gezicht is tegenover de versie van Andrew Lloyd Webber...

De film herbekeken en het valt toch wel op dat de film gewoon beter en beter wordt als een wijn die jaren heeft liggen rijpen. Van musicals hou ik vooral van de 60's musicals. West Side Story, Sound of Music, Oliver!, ... Films die niet enkel muziek brachten, maar ook verder keken. Mooie settings, leuk verhaal, betere choreografieën, ... Films die meer waren dan musicals, maar musicalfilms werden. Vanaf toen ging het echter terug berg af en waren de muziekfilms meer gericht op het promoten van hits denk ik. Zal wel met de tijdsgeest te maken hebben. Grease en Saturday Night Fever zijn ondertussen wat gedateerd en verre van tijdloos (als film). Jaren '80 met commerciële als Fame, Annie, Dirty Dancing, Footloose en dergelijke hadden ook maar trendy musicals en enkel voor de liefhebbers. Enkel biografische films als Amadeus werkten nog origineel.

Tot er een kering kwam met opnieuw echte musicals met een verhaal zoals we dat gewoon waren in de '60s: Beauty & The Beast en deze Phantom of the opera. Prachtig in de kostumering, het drama, de setting en uiteraard de muziek.

Ik heb echt genoten van de film, want dit is meer dan een gewone musical. Joel Schumacher heeft er een sterke film van gemaakt, die niet enkel hoeft te teren op bekende melodietjes. M'n complimenten voor Webber trouwens die er muzikaal één van de betere filmmusicals mee heeft recht gezet sinds 10-tallen jaren. Samen met Beauty & The Beast het beste sinds bijna 40 jaar film.

Paul Thomas Anderson was nooit mijn favoriete regisseur. Creatief gezien kan hij me niet helemaal overtuigen. Maar toch straalt hij een vakmanschap uit. Toch zeker bij zijn oudere films, gaandeweg zie je toch wat moeheid te voorschijn. Ook hier is dat weer het geval. Het is een trage film natuurlijk en dat mag gerust. Maar van een film die draait rond een kostuummaker, mocht het toch wat meer aangekleed. En hoe mooi de muziek ook is, klikt het niet altijd met het ritme van de film zelf. Wel overtuigend voor mij was Daniel Day-Lewis. Als je zijn drie vorige films bekijkt - There will be blood, Nine en Lincoln - kan je je moeilijk inbeelden dat dit dezelfde acteur is. Het toont echt wel zijn verscheidenheid. Vicky Krieps en Lesley Manville zijn sterke tegenspelers.

Het geheel is een film met de nodige potentie lijkt me, maar het komt nooit echt goed uit de verf. Net niet sfeervol genoeg, net niet beklijvend genoeg, net niet adembenemend. PTA kent zijn vak, maar ik wil liever een creatieve mooie film dan enkel vakwerk.

Een rechtbankdrama met een thema dat vooral toen nog harder aankwam. Niet dat homoseksualiteit of AIDS nu voor iedereen evident zijn helaas, maar we zijn (hopelijk toch) al wat ruimdenkender geworden. De film is een typisch Amerikaanse rechtbankdrama, beetje in de stijl van John Grisham. Het is dan ook vooral een goed gemaakte film met sterke acteurs, passende muziek en Jonathan Demme die alles in goeie banen leidt. Dat heeft wel z'n voordelen, want het onderwerp wordt wel serieus gebracht en geen parodie. Het verhaal loopt wat standaard en heeft toch wel wat kracht verloren na al die tijd. Maar het is een kwaliteitsvolle film waar je zeker van kan genieten.

Naar het gelijknamige Broadway stuk dat geschreven werd met Katherine Hepburn in gedachten als de lead. Ze is dus echt geboren voor die rol en doet dat geweldig. Zoals steeds waren er meerdere kandidaten bij de mannen en Hepburn wou graag Clark Gable. Die lag niet goed met regisseur George Cukor. Cukor werd al snel vervangen bij Gone with the wind door Gables vriend Victor Fleming. Cukor was ook een week regisseur bij Wizard of Oz, waar hij vooral mee de look van de film wat bijstuurde. Een film van (jawel) Victor Fleming. Al hebben we er het liedje Somewhere over the rainbow wel van overgehouden in The Philadelphia Story.

Cary Grant en James Stewart dus, de enige film waarin ze met twee te zien zijn. Hepburn en Grant hadden al enkele films samen gespeeld en Stewart had net een Oscarnominatie voor zijn rol in Mr. Smith goes to Washington. Het duo doet samen niet zo heel veel, hun beste scènes zijn telkens met Hepburn. Maar het blijft geweldig hen te zien. Het werd voorlopig de laatste rol van Stewart, die mee ging vechten in WO II. Grant, als best betaalde ster van deze film, doneerde zijn hele loon aan het Britse verzet.

The Philadelphia Story is een leuke romantische film rond een solide script en met steracteurs die het perfect brengen. Ook de bijrollen zijn leuk om te zien. Het resultaat is één van de betere komedies.

Bwa, een film die niet echt gelopen is zoals het had moeten lopen. Er zitten leuke ideeën in, maar het is slecht uitgewerkt. Alsof er iemand in 10 zinnen een briljant idee heeft en dan een echte amateur carte blanche gegeven heeft om de film uit te werken. De figuren in New York zijn stuk voor stuk karikaturen die in de meeste gevallen irritant uitvallen. Het leukste idee (maar weerom slecht uitgewerkt) is het gebruik van metaforen om de gedachtengang van Phileine te volgen. Jammer genoeg is het soms te overdreven en misplaatst zodat het wederom gaat irriteren. Niet echt een aanrader in mijn ogen. 1,5*

Wes Anderson maakt een Wes Anderson film. Niet meer en ook niet minder. We krijgen zijn gekende stijl te zien, met ook een pak bekende gezichten die al eerder meespeelden in zijn films. Nieuw aan boord is Mia Threapleton, de dochter van Kate Winslet. Ze speelt een geweldige rol en valt best wel op tussen al die bekendere namen.

Anderson doet niet veel nieuws, het is de gekende formule en stijl. Maar in een tijd waarin de filmwereld hoodfzakelijk bestaat uit mooi arthouse of te veilige blockbusters met sequels, reboots en remakes, is het leuk om weer een origineel verhaal te zien. Al heeft dat wel een gekende look. Slecht is het zeker niet, de filmmaker brengt opnieuw visueel meesterwerk met de gekende kleuren en perspectieven. Liefhebbers van Anderson zullen hier zeker ook van genieten. Maar het voelt toch wat aan als meer van hetzelfde en ook al is de humor goed, mist het wel wat pit. In het repertoire van de regisseur zal deze film helaas niet snel opvallen.

Op zich een simpel concept met iemand in een telefooncel. Het doet me denken aan Liberty stands still, dat wat van het zelfde niveau is. Acteerprestaties vallen uiteindelijk wel mee, vooral als je rekening houdt met het feit dat A) Collin Farell de film praktisch op zichzelf draag (buiten de stem aan de andere kant van de lijn) en B) dat er weining beweging in komt omdat je qua locatie nu eenmaal vastzit met die telefooncel. Toch krijg je een sterke thriller en wordt de spanning goed opgebouwd. Iets dat we van Schumacher niet altijd gewoon zijn. Ik hou het op 3.5*

Nadat Requiem for a Dream en Black Swan van Aronofsky me heel goed bevallen waren (beide films 5*) was het toch tijd om ook deze debuutfilm van de maker boven te halen. Een heel ander thema, alhoewel het anderzijds toch op hetzelfde neerkomt (de obsessie van het hoofdpersonage). De typische kenmerken van Aronofsky komen sterk naar voren. Prachtige combinatie van muziek en beeld. Door het gebruik van de zwart/wit filter (met wat overbelichting) krijg je een mooi beeld van een man die enkel denkt in cijfers en op zichzelf leeft. Het claustrofobische wordt hierdoor sterk benadrukt.

Of het cijfer in de film relevant is en ook in werkelijkheid zou toegepast kunnen worden is eigenlijk niet aan de orde. Het gaat over de obsessie van Max voor dat bewuste cijfer. En andere fanatieke instanties die graag alles onder controle willen houden.

Het enige minpuntje, waardoor de film minder scoort dan Requiem for a Dream en Black Swan, is vooral persoonlijk. Voor mij mist de film de nodige emoties om er echt van te kunnen genieten. Naar mijn smaak is de film net iets te hard. Bovendien mis ik de spiraal van obsessie wat bij die 2 films wel aan bod kwam. Daar kreeg je een hoofdpersonage dat in een neerwaardse spiraal wordt meegezogen in het obessieve. Terwijl Max al in z'n obsessie gevangen zat. Maar dat is louter persoonlijk en doet niets af aan de kwaliteit waarmee de fim gemaakt is.

Tijd voor een herziening. Niet de eerste oorlogsfilm en ook niet de meest gelauwerde. De concurrentie is groot in een thema dat terecht meerdere verfilmingen kent. Het begin van de film is wel boeiend. Voor één keer vanuit het standpunt van de joden zelf. Die de gruwel niet zien aankomen, omdat ze gewoon geen idee hadden hoe ver de Duitsers zouden gaan. Hoe erg de situatie toen ook was, wil ik de film niet enkel eren vanwege de feiten, maar ook als film. En ook al komt dat vrijwel veel in beeld, kan Polanski niet helemaal de impact weergeven, omdat hij net te veel focust op Wladyslaw Szpilman.

De latere gebeurtenissen rond Szpliman, kabbelen nogal voort. Dat ligt vooral aan het script, dat te veel mikt op gebeurtenissen en geen tijd neemt om sfeer te scheppen. Eerder lof dus voor Brody en minder voor Polanski. Al is het uiteindelijk wel een goed onderhouden oorlogsfilm geworden.

Film die wel goed gemaakt is, maar net door de psychische problemen van de pianiste niet altijd even leuk is om te zien. Je wordt wel meegesleurd in haar wereld, maar de regisseur laat veel (soms te veel) ruimte over voor interpretatie bij de kijker. Waar ligt de oorzaak? Omdat ze bij haar moeder blijft wonen, door haar passie vanwege Schubert, haar onderdrukte seksuele interesses zodat ze onbewust de lat alsmaar hoger legde en zo al bij de eerste echte seksuele contacten tot extremen moet overgaan,... ?

Een film die toch wat gedateerd is moet ik zeggen. Echt genieten kan je van dit zwartgallig verhaal niet. Een ware prozacfilm bij wijze van spreken. De muziek is niet slecht, maar nergens rustig. Steeds hard, wat bevestigd werd in de scène waar de muziek nog het best tot z'n recht kwam: de achtervolging van Sam Neill achter Holly Hunter in de bossen. Holly Hunter acteert trouwens zeer sterk en weet zonder dialoog met haar lichaamstaal het scherm te vullen. Keitel en Neill lijken wel twee verslagen honden in de film en acteren niet zo sterk. Paquin doet het niet slecht, al zal het vooral aan haar rol liggen dat je dat kind gewoon een mep wil geven met momenten.

De film moet het dus vooral van het verhaal hebben en minder van sfeerzetting. De figuren worden niet uitgediept. Maar persoonlijk heb ik vooral problemen met de tijdsgeest die zeer deprimerend en aggresief overkomt. De periode heet de romantiek, maar daar is niet veel van te merken. Zelfs niet bij de affaire tussen Hunter en Keitel. De enige overtuiging is de passie voor de piano. Waar het uiteraard allemaal om draait, maar daardoor vallen belangrijke gegegevens als de liefde van de 2 mannen voor Hunter deels in het water. Te donker dus voor mij om echt te kunnen genieten.

Een mooi voorbeeld van film als kunstwerk. Peter Weir verfilmt het veel besproken boek op een sfeervolle en kunstige wijze. De combinatie van poëzie, muziek, beelden, kleuren en sfeer zorgen voor een ware trip. Vanaf minuut 1 staat de film er en wordt je meegezogen in het mysterie. De synopsis duidt al aan dat het verhaal gaat over enkele vermiste meisjes. In mijn ogen dan ook geen spoiler, het is wat er rond gebeurt. En die spanning wordt door de sfeer en muziek goed weergegeven. Het voelt aan als een warme zomerdag met onweer in de lucht.

De film werd voorgesteld als een waargebeurd verhaal, al is daar niets van aan. Er zou zelfs een extra hoofdstuk met meer verklaring geschreven zijn, maar dat zou de film enkel kwaad doen. Dit gaat net over het mysterie, de sfeer van onmacht en onwetendheid.

De film durft af en toe wat wankelen, het is moeilijk om dergelijke sfeer zo lang vol te houden. Maar desondanks is het genieten en is dit een fantastische film. Eentje die blijft nazinderen.

Ik was al wel wat bekend met het verhaal, maar nu toch eindelijk de film gezien. De film is best wel mooi gedaan, en het was dan ook niet te verwonderen dat het voor cinematografie een Oscar won en voor art direction een nominatie. Het begin is mooi gedaan, al zijn de personages soms net iets te stijf in de hark moet ik toch zeggen. George Sanders trekt vooral de aandacht naar zich toe, terwijl de hoofdrol toch Hurd Hatfield (Dorian Gray) is. Al is dat deels te wijten aan de rol zelf. Bijrol Angela Lansbury is gelukkig nog een verfrissing.

Later wordt het te wispelturig, maar naar het einde toe komt dat gelukkig nog wel goed. Knap werk van het schilderij. Gezien het gebrek aan special effects om met het schilderij overweldigende ideeën te verwezelijken, kiest men vooral voor suggestie en de nodige shockmomenten. De muziek van vooral Chopin helpt de sfeer wel.

De film zelf had toch iets levendiger gemogen, al moet ik bekennen dat hierdoor de film eigenlijk wel z'n mysterie kent en een duister kantje krijgt. Een film die opvalt tussen de vele film-noirs van het moment.

Een thema dat sowieso al de moeite is om te vertellen. Hoe je omgaat met het verlies van een kind en wat het effect is op je relatie, hoe iedereen anders reageert, de zoektocht naar een verklaring of een schuldige. De film schenkt ook veel aandacht aan de bevalling. Ook al duurt dat in het echt vele uren langer, is het met meer dan 20 minuten toch een lange indrukwekkende scène. Niet alleen laat Vanessa Kirby (die zelf geen moeder is trouwens) haar acteertalent zien. Het is zo meeslepend dat de impact erna vrij groot is.

Dan krijgen we het verwerken dat wat zoeken is en toch een pak rustiger dan de opening van de film. Niet dat het in elkaar zakt als een pudding, maar de impact van voordien is wel wat verdwenen. Het einde zet dat voor een deel wel terug recht.

Een buitenbeentje van Almodóvar. Waar het gewoonlijk komisch of frivool aan toe gaat, is dit eerder een donker verhaal. En toch zien we de stijl van de regisseur er in terug. Ik las hier al ergens 'gotische wraakfilm' en dat is misschien geen slechte term. Almodóvar bouwt de film mooi op en kan je als kijker absoluut naar het scherm trekken. De film kent ook wel wat symboliek, maar het is niet aan mij omdat te beginnen uitleggen. De titel zegt al genoeg en verder moet je als kijker het onderhuidse (what's in a word) er zelf uithalen.

Sterke vertolkingen ook. In de films van Almodóvar lijkt het allemaal steeds luchtig en vanzelfsprekend, maar hij weet zijn acteurs perfect te sturen. En zoals gezegd ook z'n stempel te drukken, zelfs als het geen voor de handliggende film is.

Godard waagt zich aan een roadmovie. Of is het Bonny & Clyde zonder de drama? De film kent iets meer verhaal dan we van hem gewoon zijn, maar het is evengoed van zijn hand. En met dit keer maar twee hoofdspelers, is er meer interactie. Pierrot le Fou is een typische Godard en oogt rommelige en verward, maar tegelijk boeiend en speels. Anna Karina is een icoon en draagt de film. Belmondo kent zijn plaats. Maar het is samen dat ze er een goeie film van maken.

De eerste Kim-duk die het met een gemiddelde moet doen voor mij. Ik hield wel van de stijl. Na Jackie Chan zowat mijn eerste echte ontmoeting met Aziatische film. En dat is me wel bevallen. Maar gewoonlijk laat Kim-duk z'n beelden spreken, wat hier veel minder is. Geen dromerige wereld, waaronder leed schuilt, maar volop geweld. Dit is een harde film. Niet qua geweld zelf, dat wordt nooit expliciet. Maar wel de directheid ervan.

Ik las dat Kim-duk de film binnen de 2 maanden had geschreven, gefilmd en afgewerkt. Hij is dan wel een talent, maar misschien ligt het daar wel. Al is deze Pieta ook weer niet slecht, en val het gewoon tegen door de verwachtingen die ik heb in hem.

Nicolas Cage in zijn 100e filmrol (inclusief stemrollen). De acteur maakt dan ook zeer veel films, maar de laatste jaren zitten er tussen al dat bandwerk ook meer en meer interessante titels bij. Waaronder deze Pig. Michael Sarnoski maakt zijn debuut met een vrij laag budget. Des te opvallend dat Cage in zo'n kleine film met een onbekende regisseur toch alles geeft en de film zonder twijfel mee omhoog tilt.

Pig kent de nodige intriges, maar is vooral een karakterfilm. Het komt over als een wraakfilm en even leek het de richting van een indie John Wick te worden. Maar het gaat de hele andere kant op en wordt vooral een karakterfilm. Maar met de nodige intriges en zeer sfeervol. Heerlijke film!

Met Thunderbolt verwachtte ik mij aan een parodie van Thunderball. Maar het is toch anders uitgedraaid. Een film uit de gloriejaren van Chan, vlak na Rumble in the Bronx. Daar raakte hij gewond en moest hij per uitzondering beroep doen op een stand-in bij enkele scènes. De film mist wel de gekende humor, maar heeft toch enkele leuke gevechten. Bovendien is dit één van de wat donkere Jackie Chan films die door de toevoeging van de straatraces en schietpartijen veel kan goedmaken wat Chan met z'n gezondheidsproblemen niet optimaal kan brengen. Maar zelfs dan is hij in vorm en is dit zeker niet de slechtste Chan-film die de recensies hier doen uitschijnen. Zeker geen memorabele Chan, maar zeker van genoten.

Dit soort dans gaat vooral uit van het uiten van gevoelens en sfeer. En niet zozeer een verhaal willen vertellen. Dan is het wel moeilijk om dit werk fragmentarisch weer te geven. Ik had nadien niet echt het idee waarom Pina Bausch net zo groot was. Wel de appreciatie van haar dansers. Het draait ook niet rond Pina zelf, wat uiteraard niet hoeft. Het is haar werk dat centraal staat. Maar ik hoop met zo'n film wel overtuigd te worden. Dat is moeilijk. Wel jammer, want de meest opvallende stukken waren net de getuigenissen van de dansers die via een tipje van de sluier laten weten hoe Pina werkt. Hoe ze het beste uit hen kon halen. Dat haal ik niet uit de beelden. En de dansers zijn net gewoon om zich te uiten via dans, en minder via woorden.

De dansfragmenten zijn op zich wel boeiend en doen smaken naar meer, maar ik blijf voorlopig op mijn honger zitten.

Verfilming van een heel sterk album. Moeilijk om dit in beeld te krijgen, omdat er vooral een symbolische boodschap achtersteekt en ook de gevoelens van Pink Floyd wat mee tellen. Bovendien zorgt muziek toch ook een beetje voor fantasie en het beeld dat je er zelf van maakt. Maar dat heb je evengoed bij boekverfilmingen natuurlijk...

Los daarvan is de film wel sterk gemaakt, met originele invalshoeken. Minpunt is dat in tegenstelling tot de muziek, de film wel wat gedateerd lijkt. Maar de animatie maakt veel goed. In elk geval een aanrader en op z'n minst een album dat je moet gehoord (of in dit geval gezien) hebben.

De film is niet echt een documentaire, maar een concertfilm. Maar dan zonder publiek... In navolging van films als Woodstock en Helter Skelter, bleken opnames van concerten wel aan te slaan bij het publiek. Pink Floyd wilde ook een concert vastleggen, maar (en voor die tijd toch eerder uitzonderlijk) zonder publiek. Een lange videoclip als het ware. Past wel in de context van de progressieve rock, waarbij conceptalbums misschien niet echt geschikt waren om één hit eruit te lanceren met een flitsende videoclip. Bovendien kon je de smaak van de psychedelische rock nog duidelijk proeven. Feit dat er geen publiek was, is ook wel passend voor Pink Floyd die later met hun Another brick in the wall nog zouden laten uitschijnen dat muziek maken één ding is, maar de massa volk voor het podium nog een ander ding was.

Het optreden is uit 1972, toen de groep al enkele jaren een nieuwe muzikale richting inging. Na het vertrek van Syd Barrett en het einde van de 60's, ging de muziek over van psychedelische naar progressieve rock. Dat hoor je duidelijk aan bvb Echoes, dat een nieuw tijdperk in luidde. Een jaar later zou Dark side of the moon uitkomen.

De film is dan ook zeer passend voor Pink Floyd, ook al is het niet meer dan een registratie van enkele nummers met als sfeervolle effecten de stromende lava van de Vesuvius en de beelden van Pompeii. Ook de overgang tussen de nummers is nogal droog en had toch iets beter gekund. Het blijft een concertfilm en geen echte documentaire. Altijd gevaarlijk omdat goeie concertfilms moeilijk te maken zijn. Het is niet evident om de sfeer en muziek van zo'n optreden op te nemen. Gezien hier de groep duidelijk centraal staat en ook alles geregisseerd is voor opnames en geen vastlegging van een gewoon concert, valt dat nog wel mee. Gevolg is wel dat je een liefhebber moet zijn van de groep om er echt van te kunnen genieten. Het is voor twijfelaars wel een aanrader om kennis te maken met hun muziek die meer dan Another brick in the wall hebben gemaakt.

Clouseau goes 007. Ik hou meer van de Pink Panther films waarbij een gewone crimineel een wel uitgekiende misdaad wil plegen en waarbij Clouseau door z'n domme handelen, onbewust dit weet te voorkomen. In deze film heb je eerder een komische copy van 007 in een Bondfilm. En dat is er met momenten over. Peter Sellers wordt oud en liet de meeste scènes doen door een stuntman. De film begon nochtans goed, met het onhandige ontmoeten tussen Clouseau en Dreyfus, en de dingen die mislopen als hij met z'n boodschappen thuiskomt. Het gedoe met Kato werkt hier niet helemaal en ook dat gedoe met de wereldoverheersing is te ver gezocht. Wel even leuk zijn de huurmoordenaars die achter Clouseau gestuurd worden. Wordt veel te weinig mee gedaan. De reeks kent betere humor, maar dat wil niet zeggen dat de film slecht is. Daarvoor zijn er teveel scènes die wel de moeite zijn. En dat kan je van de Steve Martin films niet zeggen.

De film op zich is ondertussen wat verouderd en qua verhaal is het af en toe ook wat minder. Maar Peter Sellers zet een memorabele rol neer als inspecteur Clouseau en speelt David Niven zowat naar huis. Een voorbeeld trouwens ook voor later komieken. De sterren (bij mij 3,5) gaan dan ook vooral naar de rol van de klungelige inspecteur.

Bij de start van de Disney langspeelfilms denken we uiteraard snel aan Sneeuwwitje, maar de blauwdruk van de Disney Classics is misschien wel Pinocchio. De 2e animatiefilm van Walt Disney uit een tijd dat Disney terugviel op sprookjes en boekverfilmingen. In Sneeuwwitje had je de dwergen al, maar in Pinocchio wordt het idee van de leuke sidekick (de kat Figaro) nog meer in de verf gezet. En met het iconische When you wish upon a star, is dit het wellicht het bekendste Disney-liedje. De film was ook de eerste animatie langspeelfilm die een Oscar won. Twee zelfs!

De film haalt inspiratie uit de korte Disneyfilms en speelt met beeld en muziek. Daar was Disney best sterk in. Hoe de koekoeksklokken en speeldozen geanimeerd bewegen op het ritme van de muziek. Pinocchio is gelukkig wel meer dan dat en heeft een verhaal om op terug te vallen. Soms wat donker voor kinderen, al is dat wel met de bril van nu. De film dateert tenslotte uit 1940.

Pinocchio is een film uit zijn tijd. En toch heeft dit nog best haar charme en is het één van de betere Disneyfilms van zijn generatie. Een sterke troef is voice acteur Mel Blanc die jarenlang voor oa Disney en Looney Tunes voor de stem van legendarische figuurtje zorgde.

Pinocchio, het volgende Disney-project om van de meestal toch vrij creatieve animatiefilms een zielloze live--action vol doodse CGI versie te maken. Je ziet in de ogen van de menselijke acteurs de schreeuw naar de uitgang. De film blijft vrij dicht bij het origineel, alleen wordt het een goed half uur langer gemaakt. En die extra scènes brengen niet veel meer bij. Want meestal draaien die ook niet rond Pinocchio, maar is dat om de Hollywoodsterren van dienst meer speeltijd te geven. Al moet ik zeggen dat Kyanne Lamaya als ballerina Fabiana nog één van de weinig leuke toevoegingen was. De speelse animatie op het ritme van de muziek, waar Disney toch goed in was in die tijd, maakt plaats voor flauwe cameo's naar hun eigen Disney-stal. De kat Figaro en de vis Cleo zijn ook helemaal herleid tot fantasieloze figuranten.

De CEO's van de grote filmstudio's denken tegenwoordig enkel nog in sequels, franchise, prequels, spinoffs en reboots. Pinocchio zal dus niet de laatste remake zijn van een klassieker. En als dat dan nog goed gedaan is, mag dat van mij gerust. Maar dit is gewoon de film hermaken met een computer en overbetaalde acteurs zonder enige vorm van fantasie of creativiteit.