Opinions

De Pixar animaties voelen meestal toch wel aan als opwarmertjes of vullers. Deze is wel mooi gedaan. Prachtige animatie, maar toch wat weinig inhoud in deze kortfilm om te blijven hangen helaas.

Een vrij beknopt script dat met voorspelbare humor werkt. Nathalie Meskens komt nog wat te kort om een film te dragen. Het is een luchtige film geworden die vlot wegkijkt, maar zeker niets bijzonders te bieden heeft. Mark Punt is een regisseur die wel meer van dit soort films maakt die wat onder de radar blijven. Frits & Franky was ook minder dan z'n voorganger. En Bowling Balls was van het zelfde kaliber. Met drama en thrillers heeft de Vlaamse film de laatste jaren zeker een inhaalbeweging gemaakt, maar met humor is het duidelijk nog wat zoeken.

Piranha, het kleine broertje van Jaws. En dat broertje heeft nog veel te leren. De grote haai zijn kleinere gemuteerde piranha's geworden. Het mist toch wel dat suggestieve van Jaws, want de kracht zat hem daar vooral in dat de horror kwam doordat de haai amper te zien was.

Het acteerwerk is zeer slecht, maar op zich past dat wel bij het genre. Alleen is het echt wel slecht hier. Net zoals Friday the 13th na Halloween is ook Piranha vooral een foute cultfilm geworden die het langs geen kanten haalt van het origineel. Maar liefhebbers zullen er wel van houden. De film weet precies nog niet goed of het een ode wil zijn aan Jaws of een parodie. Terwijl het beter zou zijn om nog te mikken op de humor. Want qua sfeer slaat het de bal toch mis.

Ik hou op zich wel van dit soort dierenhorror en heb toch een beetje genoten van Piranha. Maar het valt op vele vlakken toch wat mager uit (humor, sfeer, moorden, karakters, ...) zodat het eerder een leuk concept is dan een leuke film.

Ik begrijp echt niet wat iedereen hierin zit. De regisseur is duidelijk ingesteld op 3D als doel en niet de film zelf. Waar de originele film nog wat tijd nam voor een opbouw en verhaal is het hier gewoon een script op een bierviltje met boobies, een Ibiza party, wet T-shirt contest en oh ja.... bijna vergeten: piranhas. Die zien er trouwens niet uit in vergelijking met het origineel. Ik weet wel dat de film een parodie moet zijn, maar anderhalf uur party, schreeuwen en bloed (gewoon bloed, de killings zijn niet bepaald origineel) is mijn ding niet echt. Haal de scènes met de visjes eruit en je hebt nog meer dan een uur beelden voor TMF of MTV. De film mist de nodige ballen en originaliteit. Als je een remake maakt moet je het origineel een stevige upgrade geven of eigen ingrediënten erin verwerken. Dit is gewoon zielig...

Deel 1 was een leuke piratenfilm. Soms wat te kinderachtig, maar wel met de nodige choreografieën, passende muziek, romantiek en de sidekick Jack Sparrow. Een gemiddelde blockbuster, maar op zich niet slecht. Deel 2 en deel 3 vormen eigenlijk 1 verhaal dat waarschijnlijk puur voor de centen in twee werd verdeeld. De films werden ook te samen opgenomen. Jack Sparrow krijgt iets meer aandacht nu en dat mag je nooit met een sidekick doen! Het typetje wordt met momenten wat vervelend. En er gaat minder aandacht naar het koppel Bloom en Knightley. Waardoor ze helemaal saai zijn geworden. Nog een paar dozijn andere figuren zodat het spelbord wel helemaal vol staat. Niet moeilijk dat je er twee films over moet doen. Nog een probleem is de geweldig oersaaie bad guy met Tom Hollander als Lord Beckett.

Het resultaat is dan ook wat het zelfde als het 2e deel met enkele mooie scènes en potentie voor meer. Maar dan valt het weer dood en is het een sleur om de rit verder te zetten. Nochtans simpel. Knip enkele figuren eruit, plak film 2 en 3 te samen en kort het geheel wat in tot een aangename blockbuster. Waar Curse of the Black Pearl nog ietwat een nieuwe familiefilm is (de degenfilm met een Disneysausje), werkt het vervolg als een machine met het doel uit te pakken met een groot budget en te geven wat de fans willen. Maar ik was geen fan, enkel een filmliefhebber die zich een beetje heeft geamuseerd. Met de flauwe sequels ben ik dus niet veel.

3 jaar de eerste film kwam deze sequel uit. 3 jaar is lang bij zo'n commerciële franchises. Ze werkten met quasi dezelfde hoofdcast en opnieuw een groot budget. Dat er zoveel jaar over ging toont toch aan dat Disney de intentie heeft om hier een grote film van te maken en geen straight to dvd vervolg met een lagere kwaliteit. Op die 3 jaar moet je toch een leuk script kunnen schrijven lijkt me....

Niet dus. Wat de toon betreft, gaat het verder na deel 1. Meer humor dan avontuur en bedoeld voor een jonger publiek. Op enkele scènes na die knap gemaakt zijn, mist dit deel de nodige pit. Hoe saai kan een film zijn!! Jammer, want hier is opnieuw tijd in gestoken voor kostumering en decor. En af en toe is het echt wel mooi gefilmd. Maar het verhaal is totaal overbodig, het acteerwerk is weinig inspirerend (de dollartekens weergalmen nog in hun ogen) en de film duurt gewoon veel te lang. Het is eigenlijk ook het eerste deel van het lange verhaal dat over Pirates 2 en Pirates 3 wordt verspreid. Alles voor het geld dus, maar het zorgt wel voor een wat vervelend resultaat.

Met de Pirates-franchise begon het relatief goed met The Black Pearl. Familievriendelijke piratenfilm, dat wat aan de lange kant was en vooral op kinderen gericht, maar het werkte wel. Vanaf dan werd het gewoon een geldmachine met iets te veel Jack Sparrow op de voorgrond. We hebben het typetje nu wel wat gehad, dat bovendien op de eerste plaats een gluiperd is die overal tussen uit geraakt en vooral aan zichzelf denkt. Niet echt een held eigenlijk.

In deze film krijgen we Blackbeard te zien, en daarmee is alles gezegd. Tot daar de schrik van de piraten... En Barbossa is vooral irritant. Tussen dat zootje valt Penelope Cruz best nog wel mee, als is haar rol ook niet zo bijzonder. De film mist creativiteit en je ziet gewoon de regisseurs denken 'doe maar wat, ik ben even bezig mijn geld te tellen...' Maar het verkoopt, dus de franchise zal zich wel verder zetten zeker?

Bij herziening licht verhoogd. Dit genre met de moeilijk te vertalen term Swashbuckler (avonturen uit de tijd van Three Musketeers, Zorro, Robin Hood, Pirates, …) vraagt een romantische aanpak. Met passende kostumering en gechoreografeerde zwaardgevechten. Disney doet het hier niet slecht en we krijgen enkele van die gevechten te zien. Johnny Depp in de over de top rol van Jack Sparrow. Meteen ook de laatste goeie rol die hij gespeeld heeft.

Het werkt allemaal, zolang je hier van houdt natuurlijk. Alleen is het weer typisch Disney om meer in te zetten op humor dan op avontuur. Net als de Three Musketeers uit 1993 dat ook een mooi budget kende, maar toch niet wist te evenaren met sommige andere musketierfilms. Maar met genoeg budget is Pirates wel een mooie film geworden. Sommige scènes zijn mooi gemaakt. Denk aan Sparrow die in de haven komt, of het eerste gevecht tussen Sparrow en Will Turner. Dit zijn de dingen die het genre nodig heeft.

Best van genoten dus, al mikt het te veel op een jong publiek. Maar we zitten dan ook met een verfilming van een Disney pretparkattractie...

Een animatie die ik al tussendoortje nam, zonder enige verwachtingen. Nochtans heb ik hier eigenlijk wel van genoten. Ok, de film is natuurlijk wel bedoeld voor een jonger publiek, maar je zit hier niet met hyperkinetische figuren of irritante knaagdieren en ook visueel is er al beter gemaakt. Maar verder heeft het wel een leuk verhaal, non nonsens animatie en toch regelmatig z'n leuke momenten. Al zullen de kinderen hier wel meer van genieten, vond ik het toch nog wel leuk.

Sterke Franse film die er in slaagt om een intrigerende sfeer te creëren. La Piscine is meer dan een zwembad met mooie mensen. De regisseur wekt telkens de nodige sfeer zonder al te veel dialoog en met de nodige suggestie. Het komt over als een warme zomer en gaandeweg voel je ook de spanning en de ongemakkelijkheid tussen de personages. Zonder dat je als kijker echt te weten komt of er al dan niet iets gebeurd is. Je leeft dus ook mee met de personages die argwanend zijn en op de tippen van hun tenen lopen.

De eerste keer trouwens dat ik Alain Delon (ik reken even z'n zijstapje niet mee van Astérix aux Jeux Olympiques) aan het werk zie. Romy Schneider zag ik eerder al in Sissi, wat van een heel andere orde is. Beide zijn grote acteurs die zonder al teveel tekst een personage kunnen neerzetten.

Is de film een topper? Dat dan weer niet. Het verhaal hangt wel goed aan elkaar, maar is net iets te licht bevonden om een topfilm te worden. En die randpersonages (vooral het feestje en de inspecteur) zijn niet echt geweldig. Maar verder is het wel genieten.

Een mix tussen Aliens, Tremors en Con Air. Pitch black is eigenlijk een B-film, maar dan toch eentje die eruit springt. Je merkt wel het gebrek aan budget voor de monsters, maar sommige dingen zijn best wel goed gedaan. En ook al valt de crew ietwat af op een voorspelbare manier, krijg je ook daar evengoed verrassingen. Niet moeilijk dat er nadien een hele franchise uit gevolgd is. Origineel is het niet, maar best wel aangenaam om zien.

Glee, maar dan minder gedurfd en minder zelfspot. De cast is ervaren genoeg om het niet helemaal slecht te laten worden gelukkig en als luchtig tussendoortje valt dit nog best mee. Maar de muziek is niet bijzonder genoeg, de clichés komen over als iemand die een oude mop van onder stof haalt en het verhaal zelf is ook maar een lange Glee aflevering, maar dan wel één van de mindere uit de reeks.

Het viel me op hoe irritant het personage van Adam DeVine waar ik me ook wat aan ergerde in de film The Final Girls. Al hoort dat wel bij zijn rol natuurlijk.

De film mist gewoon de originaliteit. Ofwel zorg je voor de nodige charme en chemie tussen de personages, ofwel ga je iets meer in de choreografieën van de nummers die je laat zien. Maar als beiden niet zo goed zitten, is er nog maar weinig om op terug te vallen.

In de lijn van de voorganger. Het halfslachtige Glee-gehalte is wat verdwenen en Hailee Steinfeld valt goed mee als nieuwkomer. De grappen blijven wel zweven tussen dumb & dumber, op het randje van zatte nonkel (flirtend met discriminerende opmerkingen) en af en toe een ietwat geslaagde zwartgallige uitspraak. Liefhebbers van het eerste deel zullen dit wel goed vinden, maar de film doet niet echt iets speciaal en is wat te dom en zoutloos om echt te schitteren.

De trend zet zich verder met de gekende gênante humor en flauwe nummers. De franchise heeft nog wel een beetje charme, maar echt leuk wordt het nooit helaas. Liefhebbers van de vorige delen zullen hier wel van genieten, maar veel soeps is het niet.

Een film in de lijn van Blue Valentine, maar net iets minder. Het acteerwerk is ook hier wel goed, maar uitwerking van de personages is toch iets minder. De film is vooral knap van sfeer en de overgang van personages als een estafetteloop om de leiding over te nemen is wel goed gedaan. Het geheel is goed geregisseerd en draagt duidelijk de stempel van Derek Cianfrance. Maar het geheel is wat wisselend en niet overal even boeiend.

Zonder veel voorkennis de film in gegaan. Met een jonge Elizabeth Taylor, nog geen 18 jaar bij de opnames in 1949. De filmrelease werd uitgesteld om de concurrentie met Sunset Blvd bij de Oscars. Gezien het resultaat was dat geen slechte beslissing. Montgomery Clift was al een pak ouder (29-jarige acteur met 17-jarige schoonheid zou nu wat meer wenkbrauwen doen fronsen dan in het oude Hollywood...). Clift had pas een paar films gemaakt, die best wel indruk nalieten. Eén van de eerste grote acteurs die aan method acting deed. Naast Taylor en Clift ging mijn aandacht toch wel naar Shelley Winters. Een echt sekssymbool uit die tijd (even oud als Clift trouwens), die zeker niet moest onderdoen voor Taylor. Terwijl Taylor hoofdzakelijk zichzelf speelde (wat ook niet verkeerd uitdraaide), verdwijnt de sexy Winters in een grijze rol als tragische geliefde Alice Tripp.

De film duurt wel lang, het heeft duidelijk tijd nodig om op gang te geraken. Zeker het begin leek vooral louter een romantische film te worden van een man gekneld tussen twee vrouwen. Maar na een tijd gaat het op gang en krijgen we een verhaal te zien dat wat aan Hitchcock doet denken, al kan het nooit de sfeer van zijn films evenaren. Ongeveer een 20 minuten voor het einde dacht ik dat het wat afgerond zou zijn. Wel in de positieve zin, want ik was echt nieuwsgiering hoe het verder zou lopen. Het houdt de spanning hoog natuurlijk.

De film kon wat meer pit gebruiken, het script is in elk geval goed genoeg. Ook niet bijzonder veel chemie tussen de personages. Ik vrees dat de acteurs hier wat naar zichzelf keken. Gelukkig wel talenten op de set zodat het niet gênant wordt. Boeiend verhaal, al had de film wat betere sturing mogen krijgen. Het geheel zwalpte nogal.

Ik heb de film wat laten bezinken en verhoogt naar 1 ster Het is inderdaad de slechtste film vooral technisch gezien. Zo slecht dat je compassie krijgt met Ed Wood. Maar toch blijft het een soort humor die me niet aanspreekt. Het fenomeen Ed Wood blijft een klassiek figuur in de filmgeschiedenis. Daarom ook symbolisch 1* ipv 0.5* omdat er andere films zijn die wel denken het warm water uit gevonden te hebben en nog slechter zijn. Deze was gewoon slecht, maar niet echt ergerlijk en kon toch nog af en toe een glimlach bovenhalen.

De avant-première gezien met voor de film een kort woordje van regisseur Roel Mondelaers en vrouwelijke bijrol Eva van der Gucht. Eerder een beleefdheidsbezoekje voor de avant-première dan een boeiende meerwaarde, maar toch tof dat ze er waren. Het is de eerste film van Roel Mondelaers en het resultaat is een Vlaamse film die mooi zou passen in de Faits Divers reeks die films leverde als Hel van Tanger, Linkeroever en Aanrijding in Moscou. Het resultaat is op het eerste zicht een wat standaard film geworden met de voor de hand liggende acteurs voor het genre. Creatief is het allemaal niet, gewoon een romantische komedie. En toch is het meer dan dat. De humor werkt wel met enkele leuke figuren in de film en Jeroen Perceval is in deze cast een wat atypisch figuur als Bart. Het geeft de film die extra kleur die het nodig heeft om niet in de vergeethoek te geraken.

Mondelaers laat wel geen creativiteit zien en zit nog niet meteen in het rijtje van films als The Loft, Broken Circle Breakdown of Hasta La Vista bvb. Maar wat niet is kan nog wel komen. Plan Bart zal geen hoge toppen scoren, maar is beter dan het doet uitschijnen. En de ideale film om met vrienden te gaan zien, vooral als je zelf een 30'er bent waar dit toch deels herkenbaar voor is.

Een actiefilm/rampenfilm met het nodige entertainment. Een film die vroeger straight to video ging, maar gelukkig nog een bioscooprelease kreeg. En op zich is het wel goed gedaan. Gerard Butler is geschikt voor de job en de film geeft wat je er van kan verwachten. Er is genoeg spanning en actie om er van te kunnen genieten. En gelukkig duurt het niet langer dan twee uur.

Ik vond Cars niet zo slecht. Geen topper, maar wel een aangename animatie. Dus ook benieuwd naar Planes natuurlijk. En Planes is zo'n beetje Cars 3. De verre sequel waarvan je al weet dat het EN commercieel verplicht is EN low budget. Zo voelt deze film toch alvast aan. Weinig inspiratie en lelijk getekend met momenten. Ik kan animatie veel krediet geven als het richting guilty pleasure mij wat kan amuseren. Maar deze film slaat niet alleen de bal mis, het speelt de bal gewoon kwijt.

De film volgt een vrij standaard parcours en speelt absoluut op veilig. Geen verrassingen, geen scherpe humor en het idee van een 'gealiende maatschappij' deed me wat denken aan The Jetsons en The Flinstone. Het enige wat leuk was, zijn de verwijzingen naar bekende Alienfilms. Maar daar blijft het dan ook bij. Geen topper, maar misschien wel leuk vermaak voor de Kids.

Planet of the apes is een indrukwekkende film die de mensheid een spiegel voorhoudt. De verwijten die Taylor geeft aan de apen, is deels naar zichzelf. De mens voelt zich superieur en was in het verleden wel eens meer blind voor nieuwe dingen door het vasthouden van geloof. Vond het misschien wel raar om zo'n morele film te horen uit de mond van Charlton Heston, een enorme wapenliefhebber.

Maar kom, de film is lang niet gedateerd en heeft soms een beklemmend sfeertje. Het mocht van mij soms zelfs nog iets meer duister. De film blijft boeien tot het einde, dat door de domste dvd-hoes voor velen al wordt verknald. In elk geval een klassieker en nog steeds leuk om zien.

Na de hele originele Apes-franchise gezien te hebben, werd het tijd om de Burton-remake nog eens te herzien. Met een budget dat bijna 20 keer hoger lag dan de originele film en nog meer dan de sequels, moet er toch iets van te maken zij zou je denken. Burton doet dat idd met het geld. De apen zijn meer aap en zijn talent om een mooie wereld te scheppen, komt hier wel van pas. Helaas is er meer nodig dan dat. Planet of the apes is altijd een spiegel geweest die de mens zich voorhoudt. Een confrontatie met de fouten die mensen maken. Een wat filosofisch trekje eigenlijk, de ene keer al wat beter uitgewerkt dan de andere. Burton heeft dat echter niet begrepen. Hij kijkt naar de verhaallijn van originele film en maakt er een avonturenfilm van. Dat komt wel misvormd over en de film kan dan ook niet helemaal boeien. Het is dan wel mooier, inhoudelijk weet het niet waar het naar toe gaat. En zeker als het einde eraan komt heb ik zoiets van 'Burton, ge snapt het niet he!'. De mensen mochten trouwens niet spreken, dat is net de essentie. Zodat het meer overkomt alsof het dieren zijn. In deze film praten mens en apen dezelfde taal. En ook het einde zelf dat zo memorabel was in het eerste deel, is zo slecht in deze remake. Bij deel 1 kwam de shock over met het besef dat Taylor steeds op aarde was. Hier zit Leo op een andere planeet en later op wat de aarde moet voorstellen met Thade als het beeld van Lincoln. Alsof de regisseur wou zeggen: ik vond het een mooi beeld, maak zelf maar wat van het einde.

Als Burton ooit terugkomt, mag dat als adviseur van de sprekende apen. Daar heeft hij een mooie update gemaakt in de franchise. Dat mag wel voor zo'n groot budget. Maar voor de film zelf mocht het wel meer zijn dan knappe apen.

Een parodie/ode aan de exploitation films. Zowel qua stijl, inhoud en diverse knipogen. Met kleurrijke namen als Cherry Darling en El Wrey, voorafgegaan door de fake trailer van Machete met Danny Trejo dat later een echte film zou worden. Het is vooral de visuele aanpak waardoor de film oogt als een oude VHS versie, dat van Planet Terror meer dan enkel een ode maakt. Want het verhaal zelf is gewoon een zombiefilm, maar alles is zo over de top met de nodige humor dat het best leuk is.

Na herziening toch een puntje er af moeten doen. Het blijft één van de betere Vietnamfilms en staat zelfs ver voor Apocalypse Now. Maar toch is geen echte topfilm. Gefilmd in de jaren '80 en visueel toch wat verouderd. Bovendien zou Charlie Sheen de hoofdrol moeten spelen, maar het is het karikatuur Berrenger die met alle aandacht gaat lopen. Moest Sheen niet de op het randje irritante voice over doen, zou je zelfs niet echt weten dat hij de hoofdrol heeft. Maar verder zit het wel goed gelukkig. Leuk team met verschillende personages, enkele harde scènes en ook wat persoonlijkheden in het platoon. Stone weet de spanning soms wel op te drijven en toch te combineren met sterke actie.

De klassieke muziek stort me zeker niet. Je kan ook niet veel kanten uit. Ofwel maak je zelf een soundtrack die de tijdsgeest wat moet meegeven, of je gaat zoals Tour of Duty alle bruikbare 60's hits afschuimen om te zien wat er bij welke scène past. Of je neemt zoals ook Apocalypse Now deed een stuk klassieke muziek dat het dramatische nog wat onderstreept. Bij Platoon was de muziekkeuze in elk geval naar mijn smaak en het stoort me echt niet dat Stone dit enkele keren herhaalt.

Het relaas van een jonge vrouw die strubbelt in het leven. Jong vol dromen en goede voornemens, genietend van het leven. Maar tegelijk ook al te oud voor kunstonderwijs en een leeftijd waarin het tijd is om je af te vragen welke richting uit te gaan. Een leven vol hindernissen met het besef dat die droom zeker niet zo gemakkelijk haalbaar is. Terwijl de mensen rond haar uiteenlopende adviezen geven. Een coming of age film, maar dan met een 28-jarige vrouw.

De film deed me wat denken aan Frances Ha (2012), zowel door het onderwerp als de zwart-wit aanpak. En ook hier een sterke en boeiende actrice in de hoofdrol. Actrice Sara Forestier won al eerder 2 Césars en draagt de film zonder probleem. Playlist is een film met een hart, geschreven en geregisseerd door Nine Antico, zelf ook illustratice en cartooniste trouwens. Ze heeft ongetwijfeld veel van zichzelf in de film gelegd.

Playlist overdonderd niet zoals Frances Ha bij mij gedaan heeft. Maar het is wel een mooi pareltje. Een gezellige indie film dat de sfeer niet altijd even vast kan houden, maar wel oprecht overkomt. Met de nodige humor en vooral mooi gefilmd met dank aan Julie Conte die voor het eerst cinematografie doet aan een langspeelfilm.

Tijd voor een herziening en ik blijf toch gefascineerd door deze film. Het is een traag tempo en ik heb zelf ook alleen maar de ingekorte versie gezien. Dat trage tempo zal niet iedereen smaken vrees ik.

De film is het einde van het drieluik rond Monsieur Hulot met Les Vacances de Monsieur Hulot, Mon Oncle en Playtime. Hulot doet denken aan Chaplin en Keaton, maar weet er gelukkig iets anders mee te doen. En gelukkig ook veel subtieler dan Mr. Bean dat zijn inspiratie bij Hulot haalde. Tati haalt de visuele humor terug boven, waar dialogen eerder bijzaak zijn of dienen als klanken. Het kleurenpalet in de film is heerlijk om te zien. En de humor zit in de details. Dat valt zeker op bij een nieuwe kijkbeurt.

De film heeft als grote lijn het beeld van de grote stad, als één grote speelplaats. Het absurde soms van technologische vooruitgang (die misschien wel af en toe te ver ging), de bureaucratie en het toerisme. Met als hoogtepunt het restaurant vol feestende gasten waar veel misgaat omdat het personeel en architect eerder bezig zijn met technische kanten, zonder het geheel te zien of aan de mensen te denken. Alle logica lijkt soms ver te zoeken.

Ik moest regelmatig lachen om kleine dingen. En verwonderde mij om bepaalde grappen of situaties die ik toch niet meteen in andere films zie. Prachtig hoe Tati speelt met ritme, met geluiden, met observatie, met het absurde van bepaalde dingen zonder zelf een parodie te worden. Het blijft een heerlijke film.

Ik heb het boek thuis liggen en heb dat gelezen voor ik één van de verfilmingen heb gezien. De versie met Matt Damon moet ik nog bekijken, dus dit is voor mij de eerste verfilming. Met wat druk misschien het boek is zogezegd steeds beter dan de film en de film met Damon kreeg 4 Oscarnominaties.

Plein Soleil heeft geen Damon, maar wel Alain Delon die met deze film meteen een internationale ster werd. Hij leunt wel aan bij de Ripley uit de boeken. Schrijfster Patricia Highsmith was ook best tevreden. Ze stierf al voor de film uit 1999, dus geen idee hoe ze dacht over de geprezen versie van Matt Damon. Plein Soleil zorgt voor de nodige sfeer en bouwt mooi het karakter van Ripley op. Mooi met de warme pastelkleuren, dankzij cinematograaf Henri Decaë die ook verantwoordelijk was voor Ascenseur pour l'échafaud, Les Quatre cents coups en Le Samourai. Maar nog meer valt de muziek op van Nino Rota, bekend van The Godfather. Zijn muziek zorgt voor een vrolijk, maar toch dreigende sfeer. Het is één van zijn betere werken.

Ik heb de film uit 1999 nog niet gezien, maar kan me voorstellen dat Hollywood er een echte thriller van gemaakt heeft. Terwijl Plein Soleil net als het boek de nodige mysterie neerzet en we mee in het hoofd kruipen van Ripley met het idee van een vlotte intelligente jonge man, waarvan we als kijker pas te laat beseffen dat hij niet zo sympathiek is. Schrijfster Highsmith was niet tevreden over het einde, en ook al stoort het niet, is het idd niet zo geweldig en had ik liever het einde van het boek gezien. Maar verder wel een heerlijke film.

Een mooi kruising van een stomme film en een hard Oost-Europees/Russisch drama met een harde wereld die hier getoond wordt. Het verhaal zelf zijn dingen die we al meer gezien hebben, al wordt het hier toch realistisch en droog gebracht. Het is geen Hollywood. Hoofdzakelijk tieners die niet verder kijken in de toekomst, maar zich aanpassen aan wat voor hun het normaal leven blijkt te zijn. Eén van de wet van de sterkste, zorgen dat je aan geld komt, en waar je mee moet gaan in de stroom om niet te verdrinken.

In de 21e eeuw een stomme film maken, doe je als een ode (The Artist) of je toont een wereld waarin gewoon niet gesproken wordt: doof-stomme mensen. De geluiden en het ontbreken van dialoog zorgen voor een constante dreiging. Bovendien val je terug op enkel de beelden en de mimiek. Een film die visuele beelden als troef heeft, zonder met special effects, kleurenfilters of dergelijke te spelen.

Het idee van een semi-stomme film (er zijn nog geluiden) door enkel doof-stomme acteurs te gebruiken, is zeker origineel en zorgt voor een unieke filmbeleving. Plemya is geen topfilm, maar wel een hele goeie die door z'n originaliteit en aanpak blijft hangen.

Moeilijk om deze film te beoordelen. Vooral gezien om nostalgische redenen nadat ik zoals velen het boek ooit had gelezen. Maar dat was als kind en deze film richt zich dan ook op kinderen. De film kiest wel een jong publiek en enkel voor kinderen. Dit is niet echt een familiefilm, waardoor volwassenen niet veel zullen hebben met deze film. En hopelijk leest de huidige generatie het originele boek nog eens. Toch ben ik een beetje positief omdat het boek wel wat wordt gevolgd en de film er wel in slaagt om zich ook te profileren als kinderfilm. Leuke kleuren, plezante dieren en karakteristieke figuren.

Ik stem zelf maar 3*en, al laat ik het echte oordeel liever over aan het doelpubliek waar de film voor bestemd is.