Opinions

Moeilijk te beoordelen film. Ik had het gevoel dat hier meer uit te halen was. Het deed me soms qua sfeer denken aan Kynodontas (Dogtooth). Beetje lugubere bizarre film. Deze 'Ich Seh Ich Seh' doet het niet slecht, maar je zag deels het plot wel snel aankomen. Een goed idee, maar waarmee de makers niet echt wisten waar ze naar toe wilden. Genoeg intrigerend om te blijven kijken, maar hier had ik meer van verwacht.

Het verhaal van de Poolse Anna/Ida die op het punt staat haar gelofte af te leggen in het klooster. Op verzoek van het klooster moet ze nog contact opnemen met een tante waarvan ze vervreemd is, haar enige familie. Een beproeving om zeker te zijn van de belofte, door rust of afscheid te nemen van het verleden en de wereld buiten het klooster. De film neemt Ida mee naar die buitenwereld waarin ze haar verleden leert kennen en het zo een plaats kan geven. Tegenover haar tante Wanda die er op een andere manier mee om gaat. En toch hebben ze elkaar nodig om verder te gaan in het leven en een hoofdstuk af te sluiten.

De beelden van Ida zijn prachtig in het zwart-wit met de nodige rust en vooral gericht op shots die zeer goed uitgebalanceerd zijn. Het zorgt voor een sereniteit die past bij het verhaal. Met passende scènes op muziek, waar het past. Een indrukwekkend verhaal, terwijl het net de beelden zijn die spreken.

Identity is een typisch 10-kleine negertjes verhaal dat een aparte aankleding, waar ik niet verder over zal uitweiden om spoilers te vermijden. De makers moeten het vooral hebben van de cliché truken. Verdachte figuren met een vage achtergrond, midden in de nacht met veel regen en af en toe een spannend muziekje. Niet veel origineel dus. Maar het concept van de 10 kleine negertjes werkt wel en je blijft toch benieuwd wie het uiteindelijk gedaan heeft. Halverwege de film worden er al zoveel puzzelstukjes gelegd dat je al snel weet hoe het verder zal verlopen en dat neemt meteen de sfeer van de film weg. Maar over het algemeen kan de film zich toch nog recht houden en krijg je een aangename thriller.

Ik was toch wat sceptisch met Clooney op de regiestoel. Na het verschrikkelijk slechte debuut 'Confessions of a Dangerous Mind' stond ik niet bepaalt te springen om hem nog eens te kans te geven als regisseur. Maar ik moet toegeven dat vooral de aanwezigheid van Gosling me deed overtuigen om toch te kijken.

De film is een politieke thriller die het vooral moet hebben van spanning en een eventuele plottwist. Ook de sterkte van de acteurs is hier belangrijk. En dat valt best wel mee. Hoffman speelt meer mindere rollen naar mijn smaak dan goeie rollen. Hier is hij wel goed bezig

Het verhaal is toch wel het minste en grotendeels voorspelbaar. De verhaallijn met de stagiaire leek wel de goeie kant op te gaan, maar dat bloede op één of andere manier dood. Ik had echt een gevoel van 'is dat het maar?' Is het omdat wij dat niet echt kennen in Europa? ik weet het niet.

Het resultaat is een zeer aangename film dankzij het acteerwerk. Maar het is te onopvallend om een echte topper te worden.

Een oorlogsfilm met de nadruk op oorlog. Wat in het genre niet evident is. Idi i smotri focust zich op de gruwel van de oorlog en het hoofdpersonage Florja dat verandert van een speelse tiener, gefascineerd door de actie rond zich, tot een zeer snel verouderde jongen vol haat tegenover Hitler. De eerste helft is dan ook zeer indrukwekkend waarbij de oorlog letterlijk als een bom inslaat. Die scènes met Glasja zijn wat minder moet ik zeggen, maar de draad wordt weer opgepikt als beiden aan het ouderlijk huis komen van Florja. Daar wordt je met de voeten op de grond gezet.

Ik was niet helemaal overtuigd als dat dorp er terug werd bijgehaald. Vooral om dat de film dan een wending neemt van de focus rond Florja naar de algemene gruwelijke gebeurtenissen. Het is allemaal vrij chaotisch, wat denkelijk ook in het echt zo zal geweest zijn. Maar het kost mij even om terug mee te gaan. Vanaf de schuur blijf je opnieuw verstomt kijken naar de gruwelen van de oorlog en vooral de onmenselijkheid die er heerst. Dit heeft niets meer met strategie of oorlog tussen soldaten te maken, maar met de Duitsers die zich superieur voelden. Ik zeg niet dat het communisme veel beter was, maar dat praat de acties van de nazi's verre van goed.

Tegen het einde wordt gelukkig het vizier terug gericht op Florja die nu vol haat zit. Net als alle Russen op dat moment die de gruwelen overleefd hebben en maar één ding willen: wraak. Het einde met de muziek van Mozart houdt tot de generiek de sfeer goed vast.

Idi i smotri (kom en zie) is een zeer indrukwekkende film die me helaas hier en daar even loste, maar wel als één van de betere oorlogsfilms ook echt de gruwel van die oorlog kan weergeven. Gewoonlijk krijgen we een grote dosis avontuur, actie en vooral patriottisme (waar ook deze film niet helemaal aan ontsnapt) te zien. Een film die wat geleden heeft door de tijd, maar nooit als remake beter kan worden. De complimenten gaan vooral naar de regisseur, die de oorlog even terug onder ogen heeft kunnen houden.

Dogme 95 is een stijl die goed kan uitdraaien als je het mooi toepast. Ironisch genoeg is dat niet iets dat Lars von Trier zelf past. Gelukkig keert hij het genre snel de rug toe hierna. Of past hij het maar half toe.

Over the idiots kan je veel zeggen. Of het nu beledigend is voor mentaal gehandicapten of niet. Von Trier laat het ook in het midden, in plaats van een duidelijk statement te maken. Nu is het niet meer dan een alternatieve versie geworden van pakweg Foute Vrienden. Het idee lijkt goed, maar het resultaat is een fout experiment geworden. Geef mij maar Dogville waarin von Trier z'n creatieve talent veel duidelijker laat zien.

Josse De Pauw is hier op z'n best. Dit is een type waarmee Belgen meer uitpakken. Een beetje de 'zielige drama'films. Vroeger waren het boerenfilms, eind jaren '90, begin 2000 kreeg je meer van deze films te zien. Dit ligt wat mij betreft in de lijn van Manneken Pis, Le Huitième Jour, Rosetta, ... Zeker sterk voor een Belgische film die het altijd toch qua middelen veel minder moet stellen en zeker als het dergelijk project is (in vergelijking met commercielere films als Windkracht 10 en Zaak Alzheimer). Voordeel vind ik wel is dat je je in de Vlaamse films soms sneller kan inleven vanwege de herkenbare situaties, taal, omgeving, ... Misschien dat dit naar Nederlanders toe minder is, maar dat zal anderzijds bij Nederlandse films ook wel een beetje meespelen denk ik.

Een mooie animatie, maar het komt nogal clichématig over. Het thema is natuurlijk wel ontroerend, maar ik had toch gehoopt dat het meer diepgang zou krijgen in de animatie. Het zweeft wat van de ouders die het moeilijk hebben naar de kat naar het kind naar de school... Zo'n kortfilm mag zeker sfeervol zijn zonder echt een duidelijke lijn. Maar hier wordt toch iets te veel op het onderwerp gerekend om te scoren. Of zo komt het toch bij mij over.

Het verhaal op zich is een mooi romantisch tragedie met op de achtergrond de donkere kant van racisme. Barry Jenkins is er in geslaagd om het zeer mooi weer te geven. Normaal ligt de focus op het racisme en krijgen we veel clichés. Dat thema gaat hij zeker niet uit de weg, het blijft de rode draad in de film. Maar de film straalt warmte weer. De blanke figuren zijn randfiguren, het gaat over het geliefde koppel dat met de zware tegenslag te maken heeft. Een film vol liefde met een grote dosis tristesse. De beelde, de kleuren, de muziek, … zit allemaal perfect in elkaar verweven. Als de rook van een sigaar, de trompet van Miles Davis, de warmte van een haardvuur. Waar je naar kijkt met veel liefde, maar evengoed vervuld met melancholie.

De film is klein en dat hoort zo. Geen grootse plotwendingen of gebeurtenissen, maar intiem. Het zal niet bij iedereen in de smaak vallen. Als je er de tijd voor neemt, kan je hier zeker van genieten. Een hele mooie film.

Doet wel wat denken aan Nightmare before Christmas, al is het zeker geen copy. Aparte humor die best werkt en vooral Buscemi is zeer goed. Leuk om hem eens een tekenfilmfiguurtje te zien doen. Hij mag dat nog meer doen van mij.

De stijl doet me ook wat denken aan de verhalen van Het Geluidshuids, sprookje die in Vlaanderen uitgebracht zijn met stemmen van oa Warre Borgmans, Tom Van Dyck en anderen en het vertellen van sprookjes een moderne update hebben gegeven. Dat zijn uiteraard gewoon hoorspelen en dit is een film, maar qua verhaalstijl en humor ligt het wel dicht bij elkaar vind ik.

Na het teleurstellende Up deze week was ik toch blij verrast met deze film. Beetje misleidende affiche, waarop de film kinderachtiger lijkt dan het eigenlijk is. Best genietbaar moet ik zeggen.

Ik ken Kurosawa vooral van zijn films met samoerai. Avonturenfilms die hij overnam van de westerns om ze daarna terug te geven en het genre te inspireren en te vernieuwen. Ikiru is een heel ander verhaal. Vrij naar een verhaal van Tolstoy, al moet ik ook denken aan Umberto D en It's a wonderful life. Een verhaal vol humor en drama dat best wel boeiend is.

Je ziet de verschillende fases langs komen bij iemand die te horen krijgt dat hij maagkanker heeft. De impact van het nieuws is groot en als kijker ben je helemaal mee, alhoewel de dokter hem als een gewone patiënt bekijkt. Je volgt dit echt vanuit de persoon die het slechte nieuws ontvangt. En dan begint die molen te draaien om het nieuws te verwerken. Daardoor lijkt het voor sommigen misschien wat langdradig, maar is voor mij juist een meerwaarde. Zo merk je ook bij de dokter dat die de vraag aan z'n collega's stelt wat die zouden doen als ze nog maar een half jaar te leven hebben. En ze kunnen er niet op antwoorden.

Het is ook niet evident natuurlijk en ondertussen tikt de tijd verder. Het idee om alles op te doen is ook maar niets. Dan maar gaan feesten? Dat verveelt na een tijd toch ook maar. En de tijd doorbrengen in goed gezelschap? Dat moet het gezelschap ook goed vinden natuurlijk. Zijn zoon en familie luisteren ook niet echt en zien hem enkel als een oude man en niet meer als vader of broer. Tot hij besluit om toch iets te kunnen betekenen. En dat gaat niet over roem of zo. Dat is toch vergankelijk. Hij wil echt iets betekenen.

Iets voorbij de helft van de film krijgen we dan de begrafenis met zowel de collega's, de burgemeester en de familie die dat vooral als een formaliteit beschouwen. Misschien wel hier en daar met wat verdriet, maar meer ook niet. Tot ze met hulp van de sake de puzzelstukjes bij elkaar leggen en het duidelijk wordt wat hij betekend heeft. Daar is tijd voor nodig natuurlijk. Je moet zo'n scène toch wel een tijd laten duren. Het gaat bijna zo ver dat hij niet alleen die speeltuin heeft gerealiseerd, maar ook een schokgolf in de administratie heeft teweeg gebracht. Eens de sake verteerd is, verandert er niets in de bureaucratie. Maar toch zie je nog het effect.

De film is een meesterwerk en Kurosawa zet sterke personages weer. Het is weliswaar een film van de oude stijl. En daarmee wil ik niet zeggen dat je zomaar oude technieken van montage of geluid moet goedkeuren, maar het is gewoon een stijl en sfeer die bij die tijdsgeest hoort. Los van de creativiteit van Kurosawa zelf natuurlijk. Maar ik hou hier wel van. Ietwat neo-noir gecombineerd met de oude Hollywood drama stijl. En toch tijdloos, want ik waande me niet meer dan 60 jaar terug in de tijd. Dit kon zich evengoed nu afspelen. Het verschilt wat met andere films van Kurosawa, zodat het niet onbegrijpelijk is dat sommige mensen dit veel minder (of net beter) vinden dan z'n andere werken.

Mooie film met warme kleuren en een soort schemer soms wat het mysterieuze extra benadrukt. Het verhaal loopt vrij klassiek, maar de sfeer wordt wel op niveau gehouden. Ik moet sommige eerdere gebruikers hier volgen dat er weinig chemie was tussen Norton en Biel. De rest doet het wel zeer goed. Weinig verrassingen dus, maar een aangename sfeer die de film omhoog trekt.

Jacques Tati was een geweldig filmmaker die niet alleen acteerde maar ook regisseerde en een duidelijke visie had. Hij speelde met beeld en bracht ritme in zijn films die meestal niet veel dialoog nodig hadden. Dat zie je deels terugkomen, al is de illusionist toch vooral gereduceerd tot de figuur van Tati (vooral Hulot dan) en zijn script. De aandacht gaat vooral naar het verhaal zelf met een saus van ode aan Tati er over. Visueel is het geen Tati-film. Moet ook niet, de man zelf is er niet meer en Chomet heeft zijn eigen stijl. Maar je ziet wel dat het evenwicht soms zoeken is in de film. Chomet is niet helemaal zichzelf omdat hij Tati wil eren. En het is niet helemaal Tati omdat enkel het script overbleef en niet het idee van de Tati wat hij er mee wou doen. Als hij er al iets mee wou doen, want het was nooit verfilmd.

Ook al oogt het soms te mager, is er wel voldoende sfeer en hou ik wel van de bijpassende muziek. En er straalt nog net genoeg Tati door voor de liefhebber.

Ils begint gewoon met een eenvoudig voorstuk dat zeker niet slecht is en door de korte duur verre van vervelend. Niets speciaals misschien, maar hierdoor krijgt de rest van de film wel veel meer sfeer. Vanaf dan wordt je als kijker zelf paranoia. Niets van het voorstuk wordt echt verklaard of geeft je zelfs enige hint. Als het verhaal echt begint zat ik op het puntje van mijn stoel te kijken naar ramen en schaduw of er iets kwam. Less is more weten ze maar al te goed en Ils weet de sfeer zeer lang vast te houden.

Je kan de film een deel met Eden Lake vergelijken (dat minder met de sfeer werkt) en eerder met The Strangers (dat dan weer net iets te veel toont). Naar het einde toe is het moeilijk om naar een stevige finale te werken, omdat je niet kan blijven knipperen met lichten en slaan met deuren. Maar het lukt toch enigszins. Ik was dan misschien niet zo onder de indruk van het verhaal, maar tot op het einde zat de sfeer erin. En dat lukt weinig horrorthrillers.

Het labyrinth der leugens, al is de originele titel met 'schweigens' (stilte) misschien accurater. Na de gruwel van de wereldoorlog had je kort na de bevrijding enkele processen, ook elders in Europa. Maar dan bleef het meestal stil. Veel daders vonden terug hun weg in de samenleving en de slachtoffers zwegen uit schrik of omdat ze toch nooit echt gehoord werden. Overal had je collaborateurs, maar vooral in Duitsland zelf had het een grote impact natuurlijk. En daar gaat deze film over. Hoe eind jaren '50 blijkbaar de oorlog in de vergeethoek geduwd is. Uit onwetendheid bij een nieuwe generatie of vanwege ontkenning door wie er dicht of ver bij betrokken was.

De film zelf lijkt niet zoveel bijzonder, maar het verhaal is wel ijzersterk en ik vind het wel belangrijk dat zelfs in de 21e eeuw, verhalen als dit verteld worden. De film geeft ook mee waarom dat zo belangrijk is, nog belangrijker dan het straffen van de daders (waarvan de meesten helaas ongestraft bleven). Recent tonen series als Kinderen van de Collaboratie - Seizoen 1 (2017) - MovieMeter.nl en Kinderen van het Verzet - Seizoen 1 (2019) - MovieMeter.nl het belang er van aan. Er zijn nog maar weinig getuigen over van toen in leven. Verhalen als Im Labyrinth des Schweigens zijn daarom zeer belangrijk.

De 3e verfilming van het bekende boek, de verwachting lag dus hoog. Misschien wel te hoog bij mij. Vooral de originele film uit 1930 maakte veel indruk. Een verfilming amper 12 jaar na het einde van de oorlog. Waarin we goed de impact zien van een klas jongere kerels die de oorlog ingaan vol vaderlandse trots, totaal niet wetende wat op hen afkomt. Om dan de gruwel van de oorlog er op te zien inhakken en de hoop snel verdwijnt.

De (tv)verfilming uit 1979 kon dan weer rekenen op grote namen als Donald Pleasence, Ernest Borgnine en Ian Holm. De versie uit 2022 is trouwens de eerste Duitse verfilming naar het origineel ook Duitse boek. En hier wordt vooral visueel uitgepakt en komt de impact van de oorlog zelf hard binnen. Maar ik mis wel de echte impact van het verhaal zoals de schrijver het bedoeld had. Iets minder dus, maar toch nog vrij goed door andere troeven.

Het Belgische antwoord op La Haine, maar dan met een eigen twist. De film is vooral qua insteek zeer goed, mensen omverblazen zit er nog niet in. Maar het laat wel een beeld zien van vooroordelen. De meeste mensen op de redactie reageren zeer zwart-wit. Ze gaan er niet alleen van uit dat alle kijkers zo reageren, maar zien als journalisten ook alles kortzichtig. Ze trekken alle Marokkanen over één kam wat criminaliteit betreft. De enige van de redactie van vreemde origine is in hun ogen de woordvoerder van iedereen met allochtone roots, elke vorm van geweld kent al een dader voor de feiten er zijn. Dat mensen dit doen is al erg genoeg, maar de zogezegd objectieve media zorgt duidelijk wel mee voor het beeld (image) dat die zwart/wit wereld helpt voeden.

Daar tegenover zien we enkele mensen die evengoed geen doetjes zijn. Wat ook een gevolg is van te leven in een wereld die met vooroordelen schermt. Het is een cirkel waar moeilijk uit te geraken lijkt. Maar onder die laag zitten wel mensen die ook hun goeie kanten hebben. Net als de media een beeld schept van een gehele bevolkingsgroep, zetten veel van de mensen uit de Brusselse wijken een imago op om te overleven in het wereldje waarin ze leven.

De film wil niet overtuigen dat Lahbib een brave jongen is. Dat is hij ook niet. Maar hij heeft wel z'n goeie kanten. En zijn daden zijn deels ook het gevolg van de wereld die door de media al op voorhand de stempel 'slecht' meekrijgt. Hij is niet zwart of wit (qua uitdrukking natuurlijk) maar iemand met een genuanceerd karakter.

De film heeft een boeiend verhaal en een duidelijke boodschap. Laura Verlinden en Nabil Mallat doen het niet slecht in deze film. Geen enkele acteur schiet er echt bovenuit, maar de film staat er wel. Gewoon een goeie film zonder te willen opvallen. En misschien komt dat de inhoud net wel ten goede. Kwestie van Image...

Fantasy is één ding, dat vertalen naar film is een ander. Na het teleurstellende Alice in Wonderland is dit opnieuw een fantasy film dat begint met een mooi idee, maar te hardnekkig CGI is. Soms wel goed gedaan, maar ik verwacht een droomidee en beelden waar je de technische uitwerking zit met 3D in het achterhoofd. Depp heeft al beter gedaan en ook Ledger zag ik liever in andere rollen. Een typische Gilliam, maar ik hard er toch meer van verwacht....

Morten Tyldum maakte al sterke Noorse films, maar de stap naar Hollywood is niet voor elke regisseur succesvol. Toch is dit zeker goed gelukt. Benedict Cumberbatch draagt de film in deze hoofdrol zonder problemen. Tyldum brengt een film over het ontcijferen van een code zeer spannend. Het is geen bijzonder verhaal, maar wel één van die interessante gegevens tijdens de oorlog. De film is goed onderhouden, maar wordt ook weer niet echt speciaal. Moet niet altijd, en lijkt me gezien dit onderwerp ook niet echt gemakkelijk. Heb er in elk geval van genoten.

Een confronterend romantisch drama. Imitation of life is op het eerste zicht een typisch Hollywooddrama. Maar onder de huid zijn duidelijk de maatschappelijke thema's zichtbaar. Niet met het wijzende vingertje, maar zo gebracht dat het toch nog indruk kan maken. Het opvoeden door alleenstaande moeders, de manier waarop je in Hollywood zogezegd je weg moet maken, de andere zijde van roem en vooral het eeuwige juk van racisme doordat mensen altijd zien naar je afkomst ipv wie je bent. Een gedurfde film voor Hollywood.

Het is dan nog wel gedurfd, de film komt uit Hollywood en drama en vooral romantiek blijven nog meer ingrediënten van deze film. En dat is niet slecht, want zo is het meer dan enkel maatschappijkritisch, maar ook een goeie film. Het deed me even denken aan It's a wonderful life, maar mist daarvan toch dat beetje meer om het tot een echte topfilm te maken. Imitation of life heeft een sterk script een de acteurs doen het vrij goed. In elk geval een film die gerust wat meer aandacht verdient.

Gelukkig weinig volk in de bioscoop, altijd handig bij een horrorfilm. Sydney Sweeney speelt een jonge non (novice) die in een Italiaans klooster. Zo'n eeuwenoud gebouw met de nogal rigide religieuze strikte nonnen en een hoop legendes is de ideale setting voor een horrorfilm. De titel geeft al wel wat prijs, voor wie vertrouwd is met de katholieke kerk. Maar het is best wel sfeervol gedaan. Immaculate doet niet veel nieuws, maar liefhebbers van het genre zullen hier wel van houden.

Een film met de nodige potentie over een gebroken gezin met oa de jonge Adriana die zichzelf eerder ziet als een jongen. Er is veel te beleven en met boeiende acteurs en een mooie setting is het best wel genieten. Alleen komt de film nooit helemaal tot bloei en zat ik ook op het einde met wat honger toen de aftiteling al begonnen.

De film kent enkele droomsequenties die mooi zijn en - ondanks het zwart/wit gegeven - zorgen voor de nodige kleur in de film. Mooi om te zien, alleen voelt het wat geforceerd, en dat is jammer.

Regisseur Emanuele Crialese lijkt dan ook eerder een man met goeie ideeën, maar minder van de afwerking. Cruz is uiteraard geweldig, maar ook zij heeft al beter gespeeld. En dat ligt niet helemaal aan de actrice.

Eentje uit de oude doos voor hij met zijn eigen studio nog veel meer te zeggen had en zijn films wat meer verhaal kregen. Anno 1917 werkt hij dan nog wel voor Mutual Film Corporation, hij is ook bij deze film regisseur, schrijver, acteur, monteur, producer en componist. En ook perfectionist die blijft gaan voor de beste scène. Dat maakt veel goed, want de visuele humor is ondertussen toch sterk gedateerd, misschien wel een verschil met het stuntwerk van Buster Keaton en Harold Lloyd. Al komen er best grote meesterwerken in de latere jaren van Chaplin.

The Immigrant is misschien wel persoonlijk geïnspireerd. Chaplin was zelf ooit immigrant die in 1910 van Engeland naar de VS verhuisde. De film bestaat uit twee delen en het eerste deel op de boot is het beeld van de immigrant. Het tweede deel in het restaurant is eigenlijk leuker, ook al is het een hele gag op zichzelf.

De eerste keer dat ik deze film zag was 5 jaar geleden. Ik was meteen betoverd door de magie van Beethoven's muziek. De man is een hele andere componist dan Mozart en in mijn ogen veel groter. Ondertussen heb ik mij verder verdiept in het leven van Beethoven en zijn biografie gelezen. Een weergave van zijn leven dat door grondig onderzoek een duidelijk beeld geeft van hem.

Een biopic is van nature geromantiseerd en ik wil ook niet al te veel vitten over historische correctheid. Zeker niet na het lezen van zijn biografie. Het is ook moeilijk om de historische correctheid te bekritiseren, gezien het hier over een hypothetisch verhaal gaat. Welke dame schuilt er achter Immortal Beloved. Een kapstok als het ware om de figuur van Beethoven neer te zetten. Dat lukt eigenlijk wel en vele zaken zijn vrij accuraat weergegeven. Gary Oldman zet een prachtig vertolking neer.

Als film kan ik in tegenstelling tot mijn vorige score geen maximum geven. Ik blijf te veel op mijn honger zitten als liefhebber van Beethoven. Is het mysterie rond Immortal Beloved wel een goeie manier om hem neer te zetten? Het beeld van de dove en chagrijnige Beethoven wordt bovendien teveel benadrukt, terwijl hij dat zeker niet was in zijn jongeren jaren. De man was al rond de 30 als hij gehoorproblemen kreeg en had toen al wel wat gerealiseerd. En de belangrijkste vrouw in het leven van Beethoven was Josephine Brunsvik. Die speelt niet echt een belangrijke rol in deze film.

Immortal Beloved is een mooie prent die Beethoven voor een deel weergeeft. Een leuke kennismaking met de componist en vooral dankzij de acteerprestatie van Oldman het zien waard. Toch vind ik dat Beethoven een nog meer complete biopic verdiend die zijn leven weergeeft, liefst zo historisch juist mogelijk. Er is ondertussen al zoveel onderzoek naar de man gedaan, dat er toch een juist beeld van kan opgedragen worden. Zijn link met Haydn bvb, de liefde voor Josephine en de populariteit die zeker niet mag onderschat worden. Zelfs in z'n eigen tijd was hij zeer bekend in Europa.

Op het eerste zicht een zeer mooie gangsterfilm. Ik hou wel van deze Franse stijl die een mooie mix brengt van de gangsterfilm en de wraakfilm. Jean Reno heeft wel wat charisma in de film. Alleen dat verhaal... nergens echt origineel, maar wel clichématig. Ik had meer verrassingen verwacht of pittige dialogen. Maar de film doet enkel waar hij moet en niets meer. L'immortel laat dan ook een dubbel gevoel achter. Zeer veelbelovend en tegelijk ook nogal leeg. Ik heb wel genoten van de film, maar het is geen echte topper geworden.

Een script dat niet meteen lokt om te kijken. Rampenfilms focussen vooral op de ramp, terwijl het effect op de mens meestal vergeten wordt. The Impossible gaat over een bestaande ramp, maar kan op zich ook eender welke ramp zijn. Met respect voor de slachtoffers van de tsunami uiteraard. We zien het lijden van de familie in een vreemd land. Geen idee waar de rest van je familie is, geen enkele bezittingen meer en gewoon hopen dat je het er levend van afbrengt. Dat wordt sterk gebracht. De ramp komt in het begin wel in beeld, maar zonder de nodige spektakel. Dit is geen Hollywood blockbuster.

Naar het einde toe vindt de familie elkaar terug. Iets wat misschien weer typisch film is, maar ik vond het effect wel werken. Bovendien zag ik er een vorm van hoop in. In het echt moet het al lukken dat je dit geluk overkomt, maar je hoopt altijd van wel. Het is het lichtpuntje en dat blijft mij zeker hangen. Voor één keer had het hier meer effect dan een somber einde. De makers hebben de ellende zeker in beeld gebracht en niet vergeten. Af en toe een (quasi) happy end mag wel eens.

In a lonely place is net als jaargenoten Sunset Boulevard en All about Eve een film met een knipoog naar Hollywood. Deze film met Bogart als scriptschrijver gaat over de druk om een boek te verfilmen naar het grote doek en daarbij zo dicht mogelijk te blijven bij het boek. Terwijl de scriptschrijver zijn eigen versie wil maken voor de filmversie. Ironie is dan toch wel dat In a lonely place zelf een boekverfilming is. En bovendien niet bij het originele boek gebleven is. Al was schrijfster Dorothy B. Hughes blijkbaar toch wel tevreden met het resultaat.

Bogart schittert in deze film. Een film die begint als een thriller/film-noir, maar later vooral focust op de romantische relatie tussen de twee hoofdpersonages. Waar het minder belangrijk wordt wie het nu gedaan heeft, speelt vooral de druk die deze zaak met zich meebrengt op hun prille relatie. Met de vraag of deze de spanning wel aan kan.

Het verhaal is niet echt verrassend en het is vooral de relatie die goed uit de verf komt. Geen hoogvlieger dus, wat verklaart waarom de film wat in de schaduw staat van andere tijdsgenoten. Maar aan de andere kant is het wel genieten van de acteerprestaties met vooral Humphrey Bogart maar evengoed Gloria Grahame en Frank Lovejoy doen het niet slecht. Waardoor de film toch een heel pak beter wordt dan verwacht.

In Bruges is een eigenaardige film. Het begin is heel naturel en toont gewoon 2 mannen die zich verschuilen in Brugge met enkele pittige conversaties en zwarte humor. Het duurt even voor het werkt, maar heeft toch enkele geweldige momenten. Dan komt er wat actie in het spel en schuilt er gevaar om niet te vervallen in slapstick. Zo zijn de scènes met die dwerg wat op het randje. Zwarte humor is wel leuk, maar absurde humor is weer iets anders. Scènes als het gesprek tussen Farrell en Fiennes in het hotel zijn dan weer om te gieren.

Qua setting is het zeer goed gekozen in Brugge. Weer eens iets anders en de sfeer is een grote troef in de film. Dat wordt goed uitgespeeld. Hopelijk heeft Amerika nu niet helemaal een beeld van België als middeleeuws landje.

Ik heb er van genoten en de humor is best wel leuk. Maar de film blijft niet echt de heel tijd recht.

Doorsnee romcom met de nodige humor, genante scènes en een regisseur die z'n film op safe speelt om een breed publiek te bereiken. Van dit soort films zijn er al veel de revue gepasseerd. Gelukkig zijn de hoofdacteurs van dienst actrices die dit genre als gegoten zitten en met Cameron Diaz één van de weinig echt leuke actrices in dit genre. Maar daarmee is ook alles gezegd. Het wil nooit het gemiddelde niveau overstijgen en blijft rustig doorkabbelen. Net niet vervelend, maar ook niet bepaald boeiend genoeg om van een goeie film te spreken.

Een vrij artistieke film, zeker naar Vlaamse normen. Dit is dezelfde regisseur die een paar jaar later de boerenfilm De Vlasschaard maakte. Op zich wel een mooi idee om het een stomme film te maken. Met het voyeurisme volgen we een koppel dat een huis bouwt en de nodige relatieproblemen kent. Maar al snel vervaagt het idee van de film wat en valt het toch wat mager uit. Veel is er niet te zien, ook al wordt dat - typisch voor die tijd zeker? - goedgemaakt (...) door de vrouw regelmatig naakte op te voeren. Het voelt wat verveeld aan. Jammer, want het idee op zich is wel goed.