Opinions

Meer dan 3u documentaire over Paul Simon. De lengte doet het al vermoeden, dat dit vooral een documentaire is voor liefhebbers. De zanger is al voorbij de 80 en het voelt ook aan als een rustige terugblik naar heel lang geleden. Maar we krijgen wel een uitgebreid beeld te zien van de muzikant. Zodat het meer is dan enkel feiten. Het is een poging om bij keuzes, nummers en gebeurtenissen een verklaring te vinden. Van de tijd met Garfunkel over zijn solo singersongwriter albums tot de Afrikaanse ritmes van oa Graceland. We krijgen beelden van andere mensen te zien, maar enkel Simon is echt zelf aan het woord in de camera. Gelukkig horen we ook regelmatig Garfunkel. Toch belangrijk rond de periodes dat het moeilijker ging. Meer dan 3 uur is een lang zit, maar het is ook een lange carrière waarin veel te vertellen is.

Een film met gemengde gevoelens. Als thriller is hij welk leuk om te zien. Het acteerwerk valt wel mee en de plot is typisch met enkele verdachten waarvan men probeert zo verrassend uit de hoek te komen als de echte dader bekend gemaakt wordt.

Wel stoort Mark Ruffalo soms als meer een acteur voor tv-films en -series. En de karakters zijn echt wel zwartgallig en komen vrij deprimerend over. Terwijl ze langs de andere kant toch quasi onverschillig staan voor een moord die in hun buurt gebeurd is (eerste slachtoffer). Maar toch boeit de film voldoende om er van te genieten. Geen hoogvlier of klassieker, maar wel een thriller zoals het hoort.

Ik hou wel van dit soort films. Tegenwoordig nemen films de tijd niet meer om hun verhaal te doen of wat sfeer te scheppen. Het moet allemaal flitsen of het is al direct 'slaapverwekkend' en 'saai'. Zolang het acteerwerk goed is en het verhaal in orde, hoeft dat van mij niet flitsend te zijn. Tommy Lee Jones heeft wel betere films, maar toch past hij wel in deze rollen. Ik heb er in elk geval van kunnen genieten.

Toch wel een belangrijke film in zijn tijd, als ik me niet vergis ook de eerste keer dat we een zwarte acteur in de lead kregen in een kleurenfilm. Het verhaal van een moordzaak in Mississippi op een warme broeierige nacht, met daarover nog eens de spanning van een zwarte inspecteur en het bijhorende racisme en de vooroordelen. Die cocktail zorgt voor een zeer interessant maar evengoed schrijnend verhaal. Dat film en werkelijkheid niet ver uit elkaar liggen, toont de productie aan. Het was te gevaarlijk voor Poitier om ook effectief te filmen in Mississippi. Enkele scènes waren wel uit die regio en Poitier sliep blijkbaar die paar nachten met een wapen onder zijn hoofdkussen...

Poitier is schitterende in deze film en wordt bijgestaan in de lead door Rod Steiger. Tibbs die door de slechte behandeling gewoon zo snel mogelijk naar huis wil gaan en Gillespie wil geen inmenging van buiten af, zeker niet van een zwarte agent! Maar ze zijn op elkaar aangewezen en stilaan groeit het respect. Al kan je dat niet zeggen voor de rest van de omgeving.

Een boeiende film die met de jaren misschien iets van impact heeft verloren, maar in grote lijnen nog zeker actueel is. Goed gemaakt met heerlijke muziek van Quincy Jones en Poitier in vorm. Leuk om nog eens terug te zien.

Ik ben wel een musical liefhebber, maar dit vond ik over het algemeen maar matig. De zang zit wel goed en het is allemaal kleurrijk en zonnig. Maar het verhaal is weinig interessant en de choreografieën en songs zijn ook niet de beste die ik in het genre heb gehoord en gezien. De film duurt dan ook nog eens vrij lang, zodat de sleur er voor mij al snel in zit. Hier en daar valt het nog wel mee, maar ik had er helaas meer van verwacht.

Een vrij degelijke thriller met een toen al oude Eastwood en John Malkovich. De films van Wolfgang Petersen blinken misschien niet uit in cinematografie, maar hij kan wel een verhaal neerzetten voor de camera. In the line of fire is vooral een verhaal en springt nooit echt uit tussen gelijkaardige films. Maar toch is het goed gemaakt en heeft het de tand des tijds wat doorstaan. Maar er zijn te veel clichés en te weinig opvallende elementen om er een klassieker van te maken.

Een mooi film in elk geval. Ik kende het verhaal niet en ben ook zonder enige voorkennis aan de film begonnen. Weer een politiek geladen film die waarschijnlijk zo gevoelig ligt in het Britse rijk dat er meer gekeken werd naar de autenticiteit dan naar de film zelf. Hierdoor laat de film het soms afweten. Sterk geacteerd en vooral Postlethwaithe verrast aangenaam. De film kent z'n mooie maar ook saaie momenten. Soms wordt de sfeer hard opgedreven en wordt je emotioneel meegeslepen. Andere scènes vraag ik me af waar het naar toe gaat en staat de boel gewoon stil.

Alhoewel de muziek wel mijn ding is, past de soundtrack niet altijd in het plaatje en komt het wat geforceerd over om de tijdsperiode wat te hard te benadrukken.

Het verhaal in z'n geheel en het acteerwerk is wel sterk genoeg om de film vrij boeiend te houden en het resultaat is een film die boven het gemiddelde komt. Geen top 250 in mijn ogen, maar gewoon een sterke film.

Een actiefilm met de nodige potentie, maar die kapotgemaakt is door de lelijke regie van Uwe Boll en een grote miscasting. We hebben trouwens alles al een keer gezien. Dit leek op een King Arthur film met LotR-elementen. Sommige scènes werken wel en gelukkig doen Leelee Sobieski en Statham het nog niet zo slecht. Maar een topper is het zeker niet en visueel iets dat tussen een videogame en een 3D-geval zweeft. Net niet irritant al is de film eigenlijk wel overbodig.

Leuk idee, maar qua voorstelling weinig bijzonder. Het doet denken aan een veredelde sketch uit het Vlaamse programma Wat Als. Het mocht wat pittiger zijn. Florence Pugh blijft goed, al zal ze dit gedaan hebben voor haar toenmalige partner Zach Braff. Silverstone is een pak minder.

Mmm... Ik weet niet goed wat te denken van de film. Het script ligt boordevol clichés, waar dat bij Crash veel minder stoorde. Gelukkig is het acteerwerk goed genoeg en vooral het personage van Theron is niet slecht. Maar vele figuren zijn gewoon karikaturen en het geheel is soms wat geforceerd.

Het script is dan misschien slecht uitgewerkt, het werkt wel. De aandacht wordt voldoende attent gehouden en dankzij het uitblijven van het plot blijf je met (ietwat) spanning kijken. Veranderende verklaringen, sporadische videobeelden, het ligt er wat vingerdik op, maar het werkt wel zoals ik al zei. Geen slechte film, maar geen klassieker.

Een mooie film over een vrouw in de Libanese oorlog. Ik moest in het begin denken aan de film Venuto al Mondo (2012) over een vrouw die terugkeert naar Sarajevo waar ze de oorlogsjaren heeft meegemaakt. Die film draaide toch beter uit dan Incendies. Incendies vertelt over de oorlog, maar vooral over de achtergrond van het hoofdpersonage. En die verhaallijn neemt hoofdzakelijk de overhand. Het kruipt net niet onder het vel, maar kan wel voldoende boeien en is echt wel goed gemaakt.

Tja, ik snap niet echt de hype rond deze film. Er wordt gespeeld met dimensies zoals Butterfly effect en Matrix. Maar het geheel blijft een rommeltje met uiteraard wel enkele prachtige effecten. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Di Caprio gaf zelf toe dat hij niet wist waarover de film ging. Zegt genoeg over de geloofwaardigheid van veel acteurs, al valt het bij Di Caprio zelf nog ietwat mee. Slechte casting verder wel en zaken die er zelfs niet toe doen.

Er is gelukkig nog wel wat actie om het tempo er in te houden, maar echt vlotten wil het niet. Een film om een keertje te zien, maar zeker geen klassieker.

Een film die veelbelovend begint in een mooie sfeer met interessante figuren. Vooral de gesprekken tussen Franck en Henri zijn leuk om te volgen. Maar dat is maar een zijlijn met een groter mysterie op komst. Alleen loopt dat dat wat verloren in de rest van de film. En buiten Franck en Henri zijn de personages ook minder boeiend. Het is zoeken tussen de zwoele sfeer van het zonnige strand met de mannen die zoeken naar seksueel vertier, en de spanning van het verhaal.

The Hulk was een middelmatige actiefilm en ik hoopte op een lichte verbetering met Edward Norton. Na een half uur saaie film was er nog altijd niets gebeurd buiten wat achtervolgen. Het ontbreken van een verhaal probeert men te compenseren met een bekende kop en nog meer special effects. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Verspilling van de tijd en een pak minder dan z'n voorganger.

Films als 'Honey I shrunk the kids' doen dit onderwerp niet echt goed aan. The Incredible Shrinking Man is geen komedie, maar wel een SF-film. Vooral spannend met meer avontuur dan horror. De film is vrij basic, en dat op een positieve manier. Geen ingewikkeld plot en geen overdaad aan special effects. Die zeker voor een film uit de jaren '50 al gedateerd zouden zijn. De effecten lukken vrij goed, zeker gezien dit genre toch wel in het B-genre zat. Enkel jammer van het einde dat tevergeefs probeert om meer diepgang te brengen. En dat heeft de film niet nodig.

Een rommeltje. Deel 1 was niet bepaald een topfilm, maar de parodie op de Fantastic Four vs James Bond werkte wel. Hier zit men krampachtig een verhaal te verzinnen om een vrouwelijke held naar voor te schuiven dat meteen onderuit wordt gehaald door de typische vader die ook eens voor z'n kroost moet zorgen als stereotiep wordt neergezet. Dan heb je Jack Jack nog die leuk was in de kortfilm en nu teveel speeltijd krijgt. De andere kinderen zijn behangpapier geworden. Slecht verhaal, nergens echt leuk of boeiend. Pixar is duidelijk van creatieve animatiestudio enkel nog een cashfabriek geworden.

The Incredibles heeft een grote dosis humor en creativiteit om een genietbare animatie af te leveren. Een wereld van verschil met saaie films als Up. De film heeft wel wat uitzicht van de jaren '50 (met momenten) en verwijzingen naar actiefilms en James Bond verhalen. Ook is het geheel iets hoger van niveau dan gelijkaardige films als Fantastic Four of Spy Kids. Ik heb de film nu nog een keer herzien en het blijft aangenaam om kijken. Hopelijk krijgen we van Pixar nog meer van deze films en verzanden ze niet in een sleur met minder creativiteit.

Toch opvallend voor een film van bijna 20 jaar oud dat de effecten uit die tijd toch veel beter waren dan veel recentere films. Independence day is een blockbuster uit de 90's die de tijd zeker kan doorstaan. Vooral een episch verhaal met veel actie, de nodige oneliners en de president van de VS die het allemaal zelf wel zal komen oplossen. Leuke popcorn dus en op zich wel goed gemaakt. Maar verder is het natuurlijk geen hoogstaande cinema. Er zal wel wat jeugdnostalgie in meespelen. Heb er toch nog van kunnen genieten.

Madonna wordt op haar 64 weggeschreven als te oud, maar een 80 jarige Indiana Jones lijkt dan weer wel ok. In tegenstelling tot bvb James Bond, kan je Indiana Jones wat mij betreft niet vervangen. Maar de leeftijd speelt toch wel wat parten. De avontuurlijke archeoloog is vrij depressief en het charisma van weleer is al lang verdwenen. Gelukkig kent Ford zijn personage nog wel en val het al bij al nog mee. Phoebe Waller-Bridge zorgt voor een frisse wind, maar er is weinig connectie met Ford. En pas als Spielberg geen regisseur is, valt op hoe goed die man wel is. Bij Mangold kijk je te veel naar CGI en oogt het visueel wel wat minder. John Williams doet het wel goed met de muziek.

De actiescènes vallen nog wel mee en het verhaal past mooi in de franchise. Maar door de oude Jones en wat oude cameo's en versleten knipogen, voelt het toch wel wat aan als een nostalgische trip en een beetje fanpleasing. Slecht wordt het nooit en misschien is dit wel een passend afscheid voor de iconische Indiana Jones. Al is het wel een iets te laat pensioenfeestje vrees ik.

Indiana Jones is terug, maar had gerust een update mogen krijgen. Waar veel films en reeksen uit de jaren '80 in de fout zijn gegaan is de ietwat foute sfeer van toen proberen mee te nemen naar nu. Dan krijg je een film die gedateerd lijkt en zowel de nostalgische kijkers wat teleursteld en ook niet meer past in de huidige generatie. Jones mag gelukkig rekenen op een hoop commerciële backup om te kunnen overleven. Films als Batman Begins, Miami Vice, Casino Royale en consoorten worden niet voor niets beter gewaardeerd omdat ze hun helden meenemen in de tijd.

Jones is oud geworden en dat merk je wel. Het wordt moeilijk om nog origineel te blijven met al de copycats van hem. En ook al is het voor sommigen overdreven, ik vind net het gebruik van de aliens een pluspunt in de film. De tempel, de waterval, de indianenstam, de Russen (voor Amerika de opvolgers van de Nazi's toen), we hebben het allemaal al gezien. Het gebruik van het complot en de achterdocht rond Roswell en de Aliens vervangt de schattenjacht van de Nazi's. Ook het beeld van de jaren '50 met de Grease-kostuums was niet slecht.

Maar eens het echte avontuur begint, slabakt het geheel net en krijg je een vrij standaard avonturenfilm die imo veel spannender had gekunnen. Spielberg speelt te veel op safe en had gedurfder uit de hoek moeten komen. Een gemiste kans om terug te komen met één van de grootste avonturenhelden uit de filmwereld.

Hopelijk gaat men niet verder met de reeks. Ford wordt er niet jonger op en Shia LaBeouf is niet slecht, maar geen Indiana Jones. En de reeks The Young Indiana Jones hebben we ook al gehad.

Eindconclusie: op zich wel een leuk filmpje, maar ik blijf wat op m'n honger zitten. Goed voor een partie plezier, maar absoluut geen klassieker.

De film is nog steeds vermakelijk, maar duidelijk lichter dan z'n voorgangers. Waarschijnlijk als compensatie voor het donkere Temple of Doom. Brody werkt af en toe op de zenuwen. Bovendien is dit meer Da Vinci Code dan Raiders of the lost ark.

De film lijkt de goeie kant op te gaan. Wat meer duister, Short Round is een mooie toevoeging en de introductie van Jones hebben we in deel 1 ook al gehad zodat alles rond een verhaal kan draaien. De intro is ook sterk met de scène in het Chinees restaurant. Deed me denken aan een Muppet film waar dit gepersifleerd werd. Er zijn ook enkele legendarische scènes. Jones die z'n hoed nog net onder een deur kan trekken (in deel 1 was het zijn zweep) en de rollercoaster in de grotten.

Het nadeel is vooral Kate Capshaw die niet echt past hier. Ze zorgt dan wel voor een luchtige noot, maar is dat wel wat de film nodig heeft? Karen Allen mocht niet terug komen omdat Spielberg en Lucas liever hadden dat Indiana Jones in elke film een andere vriendin kreeg. Zegt genoeg over de rol van vrouwen in de filmreeks. Jammer, want Karen Allen speelde een boeiend karakter en had ik graag terug gezien. Gelukkig komt ze in een later deel wel terug. En Spielberg zal de wissel wel niet zo erg gevonden hebben, hij trouwde met Capshaw. Temple of Doom heeft goeie troeven in de hand, maar lijkt af en toe wat verouderd. Maar verder is het een goeie film van Jones die zeker niet moet onderdoen van de andere delen.

Een grootse epische film volgens het boekje, maar zonder een hart. Het blijft heel de tijd oppervlakkig. Catherine Deneuve doet nochtans haar best, maar het blijft allemaal afstandelijk met een typisch liefdesverhaal in een tropisch land, maar dan met een extra koloniale bril. Er zijn zoveel beter films dan dit en het is nu begrijpelijk waarom dit wat in de vergeethoek is geraakt en de film mij veel later opviel.

Zeer sterke film op het niveau van Zaak Alzheimer. De sfeer is enorm beklijvend en het verhaal is enorm sterk. Enkele acteurs komen niet helemaal uit de verf, maar dat stoort op zich niet. Koen de Bouw is wel sterk genoeg om de film te dragen en mag zich gerust een van de betere acteurs in Vlaandere op dit moment noemen.

Na A fistfull of dollars is dit opnieuw een ode aan Yojimbo die ik zie. Benieuwd of Van Damme het er even goed van afbrengt als Clint Eastwood.

Deze film met Van Damme is zeker geen hoogstandje. In dit genre zijn al betere films gemaakt en het geheel heeft toch wel een fout B-film randje. Maar anderzijds neemt de film zich gelukkig niet al te serieus en in combinatie met leuke verwijzingen en bijrollen is dit best nog wel een aangename film geworden. De gevechten van Van Damme zijn niet echt zo goed. Dit is de Van Damme zoals hij geruime tijd rondliep: een versleten dronkaard die z'n leven terug op de rails wil zetten. De humor werkt wel. Dit moet wel een kruising zijn tussen de ouwe Jackie Chanfilms (de humor, niet de gevechten), een western en een aflevering van The A-Team.

Best nog wel leuke, maar foute film die ongetwijfeld wel een publiek zal hebben.

Het 3e deel in een wat vergeten franchise. Iedereen was volgens mij Robert Langdon al vergeten toen dit deel uitkwam. Nochtans met 2 boeiende delen geen slechte films. Vooral dankzij de boeken die spannende verhalen brachten. Inferno gaat deels op die trend door met hints die leiden naar andere hints en zo verder. Indiana Jones in de stad. Het begin van de film is vrij chaotisch en te druk gefilmd voor dit genre. Het geheugenverlies van Langdon helpt dan weer om de spanning erin te houden.

3e film, 3e vrouwelijke tegenspeelster. Felicity Jones is half zo oud als Tom Hanks en dat wreekt zich op de chemie tussen beide spelers. Hanks is misschien wel te oud voor dit soort films. Al kon dat volgens mij nog beter opgelost worden. De link met vorige delen is ook geheel weg. Het is al 7 jaar geleden dat de vorige film uitgebracht werd. Het had beter geweest om de film op te bouwen en meer te mikken op spanning en puzzel. En niet de hyperkinetische achtervolgfilm te maken om de jeugd te overtuigen van Robert Langdon.

Het verhaal en de opbouw zorgen voor voldoende spanning, maar verder staat het zeker in de schaduw van z'n voorgangers. Dan Brown leeft nog en er zullen nog boeken volgen van Robert Langdon. En misschien ook verfilmingen. Maar laat dan aub Tom Hanks niet als een puber met een vrouw rondlopen die z'n dochter had kunnen zijn. Hij is een sterke acteur en kan op zijn eigen manier gerust een film als dit dragen.

De film begint vrij stijlvol met passende muziek. De affiche is veelbelovend met verschillende bekende namen. Script van Bret Easton Ellis die ons American Psycho bracht. Verschillende verhaallijnen die hopelijk een keer samen komen. Hoe kan je zoveel willen vertellen zonder dat je uiteindelijk iets gezegd hebt. Het geheel is een saaie film geworden. Het mooie begin is verre van voldoende om de film te redden. Hier had zoveel meer uit gehaald kunnen worden...

Niet zo lang geleden Pulp Fiction en Reservoir Dogs herzien en voor mij zijn dat niet echt de grote klassiekers. Tarantino was wel goed in Kill Bill en Sin City (al is daar de verdienste meer voor Rodriguez in mijn ogen). Daarna ging het alleen maar bergaf. Deathproof was gewoon verschrikkelijk en ook Grindhouse was een grote teleurstelling.

Met deze Inglourious Bastards kreeg ik al wat meer vertrouwen in Tarantino. Nr 1 van 2009 op MM gekozen door de gebruikers van de site. Vele positieve recensies die me toch nieuwsgierig maakten. Dus de film maar gezien om zelf te kunnen oordelen.

Voila, dat is dan ook weer gebeurd. Tarantino bakt er niet echt veel van, de film is gewoon een rommeltje geworden. Flauwe humor, doorsnee verhaal en belachelijke dialogen. Enkel de scène in de bar in de kelder was nog de moeite. Zelfs de soundtrack sloeg de bal mis en dat was in Pulp Fiction en Reservoir Dogs nog een leuke extra. Nergens is de film echt gedurfd en gaat Tarantino niet ver genoeg. Als je dan toch karikaturen wil neerzetten moet je door durven gaan. Een gemiste kans.

Het relaas van actrice Ingrid Bergman, volgens de bekende manier van The Hollywood Collection. Een actrice die werd omarmd vanwege haar eigenheid, daar ook voor werd verstoten en opnieuw ontvangen in Hollywood. Hard werkend met de liefde van het acteren boven het sterrendom. Ondanks de tegenwind in Amerika op een bepaald moment, won ze toch maar mooi 3 Oscars.

De documentaire is een klassieke weergave met enkele interviews en filmbeelden. Dat geeft wel een mooi beeld van haar leven en carrière. Maar meer is het ook niet. Weinig creatief en inspirerend. Maar de makers hebben wel hun huiswerk gemaakt.

Een nieuwe versie van The Big Sleep, Chinatown of L.A. Confidential. Met Joaquin Phoenix als privé detective die het eigenlijk niet zo slecht doet. Zo'n film moet het vooral van plot hebben. Dat is er wel, maar Paul Thomas Anderson mikt vooral op sfeer dan op verhaal. Helaas blijft hij op beiden wat steken. Het wordt een rubberbootje dat meer dan 2 uur blijft dobberen. Even genieten, niets memorabel en achteraf gezien toch wel wat saai. Jammer van de cast, waar toch meer vuur in had mogen zitten. Een gemiste kans.