Opinions

In 2014 verscheen de film Dracula Untold, wat het begin zou zijn van reboot van de beroemde Universal Classic Monsters met figuren als Dracula, The Mummy, Frankenstein, The Wolf Man, The Creature from the Blue Lagoon en The Invisible Man. (en nog wat aanverwanten). Ook al is Dracula Untold wat vergeten, was het toch een klein succes zodat men verder ging met een Cinematic Universe. Op zich niet nieuw, want eigenlijk waren de originele monsterfilms ook een soort Cinematic Universe. Na Dracula kregen we The Mummy wat een pak minder was en The Invisible Man moet het dan weer recht trekken. Er zit weinig lijn in de reeks, dus veel 'universe' zit er precies toch niet in.

De meeste monsterfilms van die tijd zijn gebaseerd op een boek. Bij de reboot heeft men eigenlijk het concept behouden en het verhaal verwijderd. Ver weg van de originele films en hun gothic sfeertje. Ook bij The Invisible Man blijft er niets meer over van het origineel. Dan moet je zelf met iets komen dat je in de plaats kan zetten. Bij The Mummy is dat niet gelukt, bij The Invisible Man grotendeels wel. De donkere aanpak werkt wel met de nodige spanning en sfeer.

De film bestaat uit twee delen met een paranoia eerste gedeelte dat soms doet denken aan Paranormal Activity en later wordt meer gespeeld met het idee van een onzichtbare man. Het einde is toch wat een domper. Wat ontbreekt in het verhaal wordt deels goedgemaakt door de illusie van de onzichtbare man en de paranoia, maar vooral door Elizabeth Moss. Verder is het niet veel bijzonder, visueel had ik er toch wat meer van verwacht. Maar op zich wel van genoten en iets beter dan gehoopt. Maar als je het per se een reboot wil noemen, moet er meer van het origineel in zitten. En zonder verhaal of zelfs maar een liefde voor die oude films, heb je alleen maar een lege kapstok.

Bij de film weet je al dat er iets mis is natuurlijk, maar is het wachten wat de twist gaat zijn. Het lukt niet altijd om de gespannen sfeer te behouden, maar de film neemt gelukkig wel de tijd. Lang genoeg om zelf te twijfelen hoe het nu zit. In andere gelijkaardige films zou de figuurlijke bom al veel sneller gebarsten zijn. Echt verrassen doet het niet, daarvoor is het helaas niet meer dan een goed idee. Het einde is wel passend, maar het zorgt niet voor de nodige climax.

Voor zover je het vergelijk kan maken, is het jammer dat de film La Meglio Gioventù beter in de smaak valt dan deze Io Sono l'Amore. Io Sono L'Amore neemt haar tijd, de regisseur blijft soms even stil staan om een shot mooi in beeld te brengen, en creëert de nodige sfeer. Nergens wordt het echt hoogstaand, maar het blijft genieten. Ik hou wel van dit tempo. Tilda Swinton toont dat ze één van de betere actrices is uit de 21e eeuw. De film zelf neemt ons dan weer terug naar de hoogdagen van de Italiaanse film. Niet dat het zich hoeft te meten met de grootmeesters, maar het is toch een aangename nostalgische ode.

Zeer mooi ingetogen drama. De film is zeer realistisch maar toch mooi weergegeven. Lang geleden dat ik nog dergelijke emoties heb gezien. Een donker realisme dat me qua sfeer doet denken aan Manneken Pis bvb (al heeft de rest van de film daar weinig binding mee). De eerste keer dag ik Faithfull zie acteren en ik denk ook niet dat ze zal slagen in andere rollen. Hier valt ze best wel mee, al is ze niet helemaal de drijfveer in deze film. Grote troef is vooral de regisseur die hier iets moois van maakt. Zelfs de muziek (al herhaalt die zichzelf na een tijd) aangevuld met momenten van stilten is goed geplaatst. In elk geval aangenaam verrast door deze film.

Lindsay Lohan maakte met Falling for Christmas en toch vrij geslaagde comeback. Ze is altijd goed geweest in humor en ze past wel in romcoms. Ook in Irish Wish, al is dat verder wat minder geslaagd als film. Maar Lohan valt goed mee en het klikt wel met Ed Speleers (James Thomas).

Romantische komedies als dit zijn meestal heel voorspelbaar en ook met Irish Wish is dat het geval. Alleen wordt dat minder goed gemaakt met de nodige humor en de leuke momenten zijn wat schaars. Ook al klikt het tussen Lohan en Speleers, mist Lohan wel een echt goeie tegenspeler. De rest is ook vervangbaar. Maar ik ben wel blij dat Lohan het vrij goed doet en we krijgen ongetwijfeld terug meer van haar te zien. Ik hoop dat ze dan terug dat extra stapje kan nemen voor iets betere films.

Nog één keertje voluit gaan. Als je The Departed even niet meerekent is het toch al van 1995 geleden dat hij nog zo'n gangsterklassieker heeft gemaakt. Maar ook zijn cast was al even op een dwaalspoor. Op de laatste filmprijs die ze wonnen voor een hoofdrol, ligt waarschijnlijk al een dikke laag stof. Of ze die nu terug zullen winnen, laat ik in het midden, maar de liefhebbers van de klassieke gangsterdrama's komen absoluut aan hun trekken en de oudjes zijn zeker in vorm. En ook bij uitbreiding de rest van de cast. Iedereen heeft er duidelijk zin in. Ook visueel is het weer een meesterwerk van Martin Scorsese. En de muziek is heerlijk om naar te luisteren.

De film is niet vernieuwend, in die zin dat het misschien wat nostalgisch terug doet denken naar de films van Goodfellas, The Godfather en Casino. De verrassing is er wat af en de acteurs zijn oud geworden. Maar de kwaliteit is er wel. De frisse aanpak en de chemie tussen de acteurs. Het talent sprankelt nog een keer. Jammer dat het meteen naar Netflix wordt geschoven, maar goed dat het toch beperkt nog op groot doek verschenen is.

Wat een heerlijke film! Je merkt duidelijk de stempel van Billy Wilder en het originele verhaal is een Franse musical dat haar première kende in Parijs. Uiteraard is het wat met de Hollywoodbril bekeken, maar dat mag hier wel. De film wordt gedragen door Jack Lemmon en de fantastische Shirley MacLaine. Lou Jacobi speelt een René van de Café uit Allo Allo avant la lettre. Normaal had Marilyn Monroe de rol van Irma la Douce gespeeld. Die zou met haar komisch talent ongetwijfeld goed gedaan hebben, maar Shirley MacLaine (die er een Oscarnominatie voor kreeg) is toch moeilijk te vervangen in de titelrol.

De film is nooit een bulderlach, maar je zit de hele tijd met een goed gevoel. Geweldig verhaal ook en mooie kleurrijke setting. Ook de cinematografie kreeg terecht een Oscarnominatie. Een wat atypische romcom die tegelijk de clichés omarmt. Leuk om te zien!

Iron Giant is niet echt goed getekend en de figuren zijn vrij clichématig. Maar het verhaal zelf valt zeer goed mee en is een ode aan de 50's films met de koude oorlog, de kernwapens en het idee van buitenaardse wezens. Het is een verhaal voor kinderen bedoeld, en feit dat ik het nu pas voor de eerste keer zie, zal wel meespelen in mijn oordeel. Geen nostalgie voor mij. Wil niet zeggen dat ik hier niet van genoten heb, maar meer dan een leuke animatie is het ook weer niet.

John Ford maakte deze godfather van de western met alle technieken die er in 1924 voor handen waren. De films uit de silent movie periode die ik zag, waren vooral studiofilms en veelal komedie. Niet alleen gaat Ford hier naar buiten, hij heeft ook heel veel aandacht voor de historische achtergrond en het authentieke van zijn verhaal. In de crew zaten enkele mensen die meewerkten aan de originele spoorweg en de twee locomotieven die je in de film ziet, zijn de originele machines.

Als film is dit zeker niet wat we ondertussen gewoon zijn. Ondanks Fords grootse blauwdruk, zou het al een wonder heten als er later geen betere westerns gemaakt zouden zijn, gezien de latere filmtechnieken en budgetten. Wel een compliment voor Ford is dat hij - zeker voor die tijd - zowel aandacht schenkt aan de grote landschappen en de actie op de voorgrond. Ook het gebruik van de gele kleur voor de dag en het blauw voor de nacht zijn veel aangenamer dan het standaard zwart-wit.

Moest je niet beter weten, zou je met momenten zweren dat de film opgenomen is in de tijd van het wilde westen zelf. Sommige westerns zijn beter dan deze film met een prachtige sfeer, maar het beeld van het echte Wilde Westen uit de 19e eeuw is in deze film subliem gedaan.

Knappe film dus, die enkel door z'n ouderdom en beperking in techniek en tempo geen volle score krijgt. Wel voor historisch oogpunt, maar niet als filmliefhebber.

Het is toch anders om deze film met de huidige bril te zien. Anno 2008 was er nog geen sprake van Marvel. Ik denk dat veel mensen ook nog niet zo vertrouwd waren met de verschillen tussen DC en Marvel, buiten misschien de grote namen. Marvel deed z'n echte start met Blade en kon daarmee een stevig antwoord bieden op de Batman films. We kregen ook X-Men, Spider-Man en al een eerste blik op Hulk. Met Iron Man werd een nieuwe weg ingeslagen. Een held die ik (en velen met mij) niet echt kende. En Robert Downey Jr was niet meteen een A-lister.

Met Iron Man kregen we het begin van de MCU dat een visie kreeg dankzij producer Kevin Feige. Gaandeweg een franchise met hoogtes en laagtes en ondertussen moet je al eerst een hoop films en titels doorworstelen om elke knipoog en cameo te begrijpen in de volgende MCU titel. Iron Man was nog nergens aan gebonden. Gelukkig was dit een sterke start. Hetzelfde jaar zou trouwens ook The Incredible Hulk onder de hoede van Kevin Feige gemaakt worden, maar helaas voelt die als een outsider door de wissel van hoofdacteur. Iron Man kon rekenen op een passende cast met vooral Robert Downey Jr die na een jarenlange carrière één van zijn beste rollen speelde. Los van zijn films is hij wel goed gecast in de rol van de biljonair. Hij kan rekenen op een sterke vijand die we toch wel wat missen in latere films. Jon Favreau (die ook Happy Hogan speelt) doet dat ook niet slecht als regisseur en zorgt voor een mooi evenwicht tussen actie en humor.

De film heeft nooit de ambitie om een bijzondere creatieve aanpak te zijn van een superheld, maar vooral entertainment. Een blockbuster met ambitie waar mensen die houden van luchtige cinema en een doos popcorn van zullen genieten. De hele film lang en ongetwijfeld meerdere keren nadien. Daar is de film zeker in geslaagd. Het is een film voor een breed publiek dat toch er in slaagt om boeiend te blijven.

De sequel van Iron Man kwam er vrij snel met toch een groot deel van cast & crew terug mee aan boord. Het is misschien wat wennen met de komst van Don Cheadle, maar Terrence Howard was nog niet de James Rhodes zoals we die ondertussen nog kennen. En vooral de komst van Black Widow zorgt toch mee voor de verdere opbouw van de MCU richting Avengers. Robert Downey Jr laat zien dat hij echt de rol van Iron Man vast heeft. Maar ook figuren als Pepper Potts, Rhodey, Happy en J.A.R.V.I.S zijn gegroeid. We merken hier wel de zwakte van de MCU met een zwakke vijand met Sam Rockwell als Justin Hammer. Mickey Rourke is ook niet bijzonder. De mix van beiden werkt niet echt en je mist toch wel de echte strijd tussen de held en de vijand zoals in het eerste deel.

Maar de film zorgt wel opnieuw voor de nodige actie. Jon Favreau weet opnieuw de balans mooi te vinden tussen de actie en de bijhorende humor. Het is dan misschien niet het hoogtepunt van de MCU, het is in elk geval beter dan veel titels.

Moeilijk geval deze Iron Man 3. Tony Stark komt meer aan bod. Ondanks het meer en nog meer zit Stark evengoed met een verleden en z'n liefde voor Pepper. Maar we hebben het verhaaltje al eerder gezien en dat zorgt ervoor dat de film nogal cliché is. Ben Kingsley's aandeel in de film is een korte verfrissing, maar uiteindelijk is hij toch maar de schim van de man die ooit Gandhi speelde. De tegenstand is verder ook vrij miniem en is wat te vergelijken met Terminator of de supersoldaten uit The X-Files. Ik zie liever een epische vijand met veel charisma, dan de grijze mus die Guy Pearce is. De film voelt als een verplicht deel aan, ik weet zelfs niet of Robert Downey Jr er nog wel veel zin in heeft. Beloofd voor zijn rol in de 2e Avengers film. Maar grotendeels licht het ook aan regisseur Shane Black die niet de sprankel in de film krijgt zoals Jon Favreau dat lukte in de vorige films.

Geweldige spoof film waar ik meermaals een WTF-gevoel bij had. Geen onderbroekenlol zoals de Scary Movies van tegenwoordig, maar toch ongeneerde visuele humor die hier wel werkt. Een mix van satire, persiflages en slapstick.

Het uitgangspunt is natuurlijk hilarisch. Nazi's die vanuit de Dark Side of the Moon een invasie plannen op de aarde. En het werkt wel. Net als je denkt dat de film gaat verzakken, komt er wel een nieuwe grap aan. Lang geleden dat ik nog zo'n goeie komedie heb gezien.

Veel meer kan ik er ook niet over vertellen. De verwijzingen moet je zelf maar ontdekken en humor blijft nu eenmaal relatief. Visueel is het anders ook wel best goed gemaakt, in tegenstelling tot de meeste andere parodiefilms.

Qua stijl en visualiteit al zeker een pareltje, dat staat imo wel vast. De stijl van filmen volgt de innerlijke gevoelens van de personen en gaat gaandeweg rustiger als het verhaal de tijd in duikt. Door de verhalen terug te draaien, worden de shockmomenten nog harder, omdat ze telkens uit het niets komen. Geen spanning die opgedreven wordt, maar telkens 'boenk' erop. Daardoor grijpt de film je meteen naar de keel. De latere scenes zijn dan ook extra frustrerende momenten. Je wil hen toeroepen om sommige dingen niet te doen en hen te verwittigen wat er gaat gebeuren. Maar dat is nu eenmaal zo, dat we dat niet weten.

Je kan Alex zeggen niet de tunnel in te gaan, Marcus verwittigen om z'n feestgedruis wat in te tomen en te zorgen voor z'n vriendin, ... Maar als je de scenes die er op volgende (weggaan van het feestje en verkracht worden in de tunnel) niet kent, zijn het normale gebeurtenissen die veel mensen overkomt en waar je anders niet bij stil blijft staan.

Nog heel opvallend element in de film is dat Marcus door het heft in eigen handen te nemen en louter gerechtigheid zoekt dmv wraak, de verkeerde man dood. Het enige dat dus opgelost raakt dat moment is de gemoedstoestand van Marcus. Gerechtigheid is er dus helemaal niet.

De zuiderse tegenhanger van de typische Scandinavische thrillers. Een sterk verhaal, boeiende personages, mooie beelden en gewoon goed gemaakt. Een thriller die je misschien qua concept al meer hebt gezien, maar dat gewoon mooi in elkaar gestoken werd. Heerlijke setting van Spanje in 1980. Met de schaduw van Franco nog achter de hoek. Ik had van deze film eigenlijk niet zo veel van verwacht, maar toch sprak het me ergens aan. En gelukkig dit pareltje ontdekt.

Misschien wat lokale lof, maar de fim won toch maar mooi 10 Goya's. Cinematograaf Alex Catalán werkte trouwens ook al mee aan Habitación en Roma. De man kent zijn job!

Michael Bay blijft sterk in dit genre, maar je voelt dat hij nog wat moet leren. Bad Boys II lag me ook al niet echt. The island is wel creatiever dicht bij wat we van de Transformers-reeks kunnen verwachten. En in de actie-scènes en achtervolgingen werkt het dan ook veel beter dan in de drama-momenten. Ik had net A love song for Bobby Long gezien met Scarlett Johansson en dan merk je een enorm verschil in niveau. In the island wordt ze gewoon als blondje opgevoerd. Dat vraagt deels dit genre wel, maar je weet dat ze zoveel meer kan. Ook blijven de serieuzere momenten vrij apatisch. Bay doet het goed, maar dit is misschien gewoon zijn film niet. Gewoon goed dus, maar ook niet meer.

Wes Anderson is één van de betere regisseurs van deze tijd met een eigen stijl die nog steeds groeit. Een man die ritme in zijn kleurrijke beelden brengt als je begrijpt wat ik bedoel. Heerlijk om te zien en een verademing tussen de vele blockbusters. Tussen de commerciële studio's en de kleinere alternatieve films is dus ook ruimte voor eigenzinnige films als dit met een regisseur die creatief durft/mag te zijn.

Isle of Dogs speelt niet alleen met beeld, maar ook met taal. Japanse teksten die niet ondertitelt worden, Japanse gesprekken die soms vertaalt worden via een tolk, vooral de honden die Engels spreken tegenover de Japanse mensen... Heerlijk om te zien en een originele manier om dit zo te brengen. De muziek is evengoed passend zodat we een sterke mix krijgen van beeld, geluid en verhaal. Onderhouden verhaal, nodige humor en een opvallende stemmencast die zeer goed gekozen is.

Hier heb ik van genoten en het doet deugd om nog eens echt te genieten van een film van dit niveau. Het leek wel dat de tijd van regisseurs wat gedaan was en de studio's de fakkel opnieuw hebben overgenomen. Maar er zijn nog enkele namen gelukkig die nog steeds hun eigen stempel kunnen/mogen drukken. En toch met genoeg ondersteuning om geen creatief idee in de marge te worden.

Ik had als kind eerst het boek gelezen om daarna de film ook een kans te geven. Met z'n 192 minuten (meer dan 3 uur) is het een halve mini-serie geworden (edit: zo is het blijkbaar ook gemaakt...). Een lange zit misschien, maar het verhaal van Stephen King heeft wel voldoende stof om die tijd te kunnen vullen. Er zijn films van 90 minuten, waar gerust nog een half uur uit mocht geknipt worden. Toch een beetje afwachtend wat dit zou geven, want King-verfilmingen zijn nogal wisselend van kwaliteit. Al bewijzen The Shining, Carrie, Christine en The Shawshank Redemption dat het best wel lukt.

It duurt wel even en kan daardoor zowel sfeer opbouwen als z'n personages uitwerken. Gelukkig laten ze hier niet te veel weg, zodat je veel sympathie krijgt met de karakters. Het duurt voor je 'It' in beeld te zien krijgt, wat ruimte voor suggestie laat. Je wordt meegesleurd in de angst van de kinderen (en volwassenen). Goed gespeeld trouwens door de acteurs. Ik kan me voorstellen dat het met een andere intentie kan zijn als je werkt voor een mini tv-serie of een Hollywoodfilm. Bij de kinderen merk ik trouwens enkele bekende gezichten: Seth Green (Italian Job, Family Guy) en Emily Perkins (Ginger Snaps, Juno). En ik moet gelukkig toegeven dat Tim Curry hier voor een keer niet een irritant karakter speelt maar een klassieker neerzet in het genre.

Hier had men ineens een Hollywoodfilm van moeten maken zodat er ook aandacht aan het visuele werd geschonken. Ik ben benieuwd naar de remake van It dat hopelijk voldoende sfeer kan scheppen.

Je mag het niet helemaal vergelijken met het originele deel, omdat we hier nog maar 1 deel zien en het origineel eigenlijk een mini-serie is. Komt nog bij dat het boek van Stephen King ook legendarisch is en voorspelbaarheid is niet echt een troef bij films. Zeker geen horrorfilms.

Het is dan ook een mooie prestatie van Andy Muschietti die er in geslaagd is om eindelijk een sterke horror remake te maken. De horror is aanwezig, visueel is het zeker de moeite en met Bill Skarsgård heb je een iconisch figuur dat zich gerust bij de andere grootheden mag plaatsen. Zoals Jack Nicholson als The Joker later overtroffen of geëvenaard werd door Heath Ledger is ook Bill Skarsgård er in geslaagd om de iconische Tim Curry in te halen als Pennywise.

De cast met jonge acteurs doet het vooral goed als collectief. Natuurlijk valt de jonge Sophia Lillis wat meer op. Deels omdat ze tussen de jongens opvalt en haar aanwezigheid iets duidelijker is. we gaan nog meer van haar horen.

De verfilming van It is in 2 gekapt, en gelukkig kan het niveau van deel 1 wat behouden worden. Zoals wel meer bij Stephen King is het boek beter, maar de film is best wel goed. De originele filmversie uit 1990 was ook al een miniserie gezien de lengte. Het gebrek aan budget toen werd wel zeer goed gemaakt door de vertolking van Tim Curry als Pennywise. Bill Skarsgard doet het ook wel goed, maar krijgt precies minder speelruimte. De aandacht gaat vooral naar de volwassenen in een wat fragmenterisch relaas. Ook nu zie je dat de kinderen sterker zijn (over het algemeen). Al bij al wel een sfeervolle horror.

Een film van studio A24 die toch altijd zo'n kleine pareltjes maakt, al worden ze helaas niet door iedereen omarmt. It comes at night geeft over de gebeurtenissen in de film weinig info, wat op zich wel goed is. Het gaat ook meer over de sfeer en de paranoia van de karakters. Leven in een wereld waarin alles en iedereen verdacht is en het een zware opdracht is om de deur van het vertrouwen al dan niet te openen. De regisseur schept een mooi beeld en speelt zelfs op de juiste momenten met het beeldformaat om die sfeer meer kracht te geven. De film wordt vooral gedragen door Joel Edgerton die altijd in kleine rollen net dat iets meer schittert.

De film blijft een indrukwekkende film en lijkt wel een cult horror te worden. Een simpel verhaal en middelmatige acteurs. Maar toch lukt de regisseur er in om het spannend te maken en een paranoia op te bouwen. Vooral de muziek is hier zeer passend en tilt de film wat hogerop. Deze zal ik om de tijd nog wel eens op zetten. En moest ik de vinyl met de muziek vinden, komt die mooi in mijn collectie.

Eén van de eerste romantische komedies. Toen was het genre nog leuker dan bij latere films met pakweg Hugh Grant of Julia Roberts. Ik hou wel van het spel van Clark Gable, die mij vooral bijbleef in de film Gone with the wind. En Frank Capra natuurlijk die later nog betere films zou maken als Mr. Smith goes to Washington of It's a wonderful life. It happened one night lijkt op het eerste zicht bandwerk. Een typische Hollywoodfilm uit de jaren '30 met enkele grote sterren, gebaseerd op een boek met de nodige romantiek en humor. Alles werkt en het is vooral een leuke romantische film die boeiend blijft tot het einde. Het mist wel dat uitzonderlijke en epische van andere grote titels uit Hollywood, maar is zeker niet slecht. Terecht ook de grote vijf Oscars gewonnen. Ik wil nog meer zien van Capra.

De komedie-versie van The Expendables met een hoop komisch talent in een film die de blauwdruk zou worden voor gelijkaardige films als Rat Race of The Cannonball Run. Het concept is best wel leuk met een enkele mensen die een race beginnen om als eerste aan een hoop geld te geraken. Alle middelen zijn toegestaan, sabotages alom, bizarre figuren en toestanden onderweg, ... De race is de kapstok om een reeks komische momenten aan elkaar te rijgen.

Jammer genoeg is de humor niet altijd zo pittig. Het mocht met meer charme, of absurd zoals in Airplane, ... De stijl van humor is die van ondertussen gedateerde Hollywood-komieken uit vooral jaren '40 en '50. Hier en daar is het nog wel amusant, maar zie je toch wel dat de film de tijd niet echt heeft overleeft. Het idee zou nog wel werken om er met een nieuwe generatie iets mee te doen.

Ik leerde James Stewart kennen in de Hitchcock films Rear Window en Vertigo. En hoe meer ik van die man zie, hoe beter. Rear Window blijft z'n beste film, maar andere films kregen evengoed een hoge score.

It's a wonderful life is een prachtige feelgood film waar je wel van moet houden. Het deed me wat denken aan Christmas Carol of - om in de James Stewart films te blijven - A Shop Around The Corner. De film straalt een hoop liefde en warmte uit, zonder moraliserend te zijn. Dat lijkt een rare mening in deze film, maar toch... Veel gelijkaardige films zijn koude producten met op het einde een gezegende boodschap. Een echte warme film is niet zo simpel, maar It's a wonderful life kan die sfeer toch vasthouden en je als kijker boeien tot het einde. En daarbij is James Stewart wel de geknipte persoon voor. De man is altijd vrolijk, stijlvol en zelfzeker. Van dit kaliber zijn er weinig.

Dit verhaal is vooral een pareltje voor wie van theatrale (in de goeie zin van het woord) films houdt. Films met een sterk verhaal en onderhouden dialogen. Met tijd voor de kleine dingen. Een film die ik zeker nog wel eens zal herzien en absoluut hoog in het lijstje zal prijken.

Een komisch drama met meer potentie dan er wordt uit gehaald. Het verhaal is niet slecht met onderliggend een tiener met psychische problemen. De film vermijdt wat om alle clichés boven te halen van een psychiatrisch opvangcentrum. En tegelijk toont het op een luchtige manier depressie. Het mocht qua film toch wel wat pittiger met wat meer zwarte humor. Hier en daar zie je dat wel onder de oppervlakte.

Keir Gilchrist is op zich geen slechte casting, maar prijzen gaat hij hier niet mee winnen. De bijrollen kleden het gelukkig wat aan, maar ook daar nergens memorabel. De film is wel meer dan enkel tienerkomedie en na de film bleef ik toch met een goed gevoel achter.

Toch wel een aparte film met een minimalistische stijl maar tegelijk ook heel experimenteel. Om dan over te gaan naar een filosofische kijk op het leven. Don Hertzfeldt is vooral een maker van kortfilms en je merkt dan ook dat zelfs deze korte duur van amper een uur te lang is voor wat hij wil brengen.

Het idee is wel goed om enkel de essentie in beeld te brengen met een verteller zonder enige emotie. Dat brengt de boodschap sterker naar voor. Visueel verrast het af en toe wel, maar hoop je toch op meer. Anders had dit beter gewerkt als kortfilm lijkt me.

Edit: animatie/komedie is wel een slechte beschrijving. Animatie/experimenteel zou beter zijn.

Hoe misleidend een affiche kan zijn. Ik kende The Italian Job vooral van de remake met Mark Wahlberg en Edward Norton uit 2003. Deze originele versie heeft wel de nodige charme, maar de grote cast is niet in vorm moet ik zeggen. Bovendien rammelt het verhaal nogal, iets wat eerlijk gezegd later beter werd gedaan in de remake. De grote troef in deze film zijn de achtervolgingen met de mini's die wat aan Herbie doen denken. Vooral humor natuurlijk, heel anders dan een film als Gone in 60 seconds. Gelukkig werken de 60's sfeer en het gebruik van de mini's wel. Verder is dit niet zo'n sterke film.

Nog even terug op de affiche komen die best wel misleidend is. Blijkbaar werd deze vooral in de VS gebruikt en was Caine hier verre van tevreden over omdat het geen juist beeld van de film geeft. Geen idee trouwens of dit wel degelijk de originele affiche zou zijn.

Een dogme film die realistisch overkomt. We zijn getuige van enkele eenzaten in een klein dorpje, die elkaar terugvinden. De Italiaanse les is enkel de reden om elkaar te onmoeten, maar elk heeft zijn of haar eigen verhaal. De film steekt wel nergens echt uit en ook het script is niet bepaald verrassend. De enige troef is het gezellige acteren en de aangename sfeer die de film uitstraalt. Een film waar je van kan genieten, maar die niet bepaald zal bijblijven. Al is 'aangenaam' soms wel een voldoende bij een film.

Ik ben een liefhebber van de historische romans en hun verfilmingen. Dit is een genre waar Hollywood wel goed in is. Grootse spektakelfilms met mooie kostuums en prachtige kleur (I love Technicolor). De makers hebben het script mooi bijgewerkt. In tegenstelling tot het verhaal van Robin Hood is Ivanhoe niet echt het machotype in het boek maar dat wordt goed opgelost. Het acteerwerk is zoals het hoort vrij theatraal, maar dat hoort bij het genre en past er goed bij. Wel zal ik altijd de speelse Robin Hood altijd verkiezen boven de drogere Ivanhoe. En in tegenstelling tot de film uit de jaren '30 met Robin Hood (The Adventures Of Robin Hood) zijn de gevechten niet altijd even mooi uitgewerkt. Desalnietemin een aangename film voor liefhebbers van de historische avonturenfilms.