Opinions

Ik kende Ink niet, dus liet ik me gewoon verrassen met deze film. Visueel is dit adembenemend, maar ook de muziek erbij past als gegoten. Je merkt wel dat het budget laag was, kan je je voorstellen wat de maker had kunnen doen als hij over 10 x zoveel geld moest beschikken. Kleine dingen zoals Ink's kostuum, die portalen waar de Story Tellers uit komen, de brillen, ... Het tilt de film toch op naar een hoger niveau.

De film begint al sterk en grijpt je bij de kraag. De sfeer staat er meteen. Gaandeweg is het als kijker toch een beetje zoeken om niet ontspoort te geraken, maar stilaan drijft de sfeer terug op met een beklemmend slotscène. Prachtig om zien en het laat je als kijker met een voldaan gevoel achter. Eén van de betere films uit 2009.

Hoewel ik niet echt een liefhebber van SF ben (mijn nr 1 Alien beschouw ik eerder als horror/thriller dan SF) is deze film gewoon adembenemend. Eén van de weinig keren dat je ook echt kan genieten van CGI en 3D effecten. Dingen die meestal maar toegevoegd worden om een groter budget te verantwoorden, acteurs buiten te gooien en duurdere tickets te vragen. Creatief gezien is dit zelfs een pak vooruit op de eerste Ghost in the shell. Iets donkerder, maar daar hou ik wel van.

De film kent enkele momenten van film noir, maar zoals gezegd vooral SF. Je ziet een link met Isaac Asimov, The Matrix en een beetje Blade Runner en Akira. Op sommige vlakken zelfs iets beter. Opvallend is dat een film als Innocence me gewoonlijk te filosofisch is, maar ik voel toch niet dat deze film mij iets opdringt, wat ik wel had bij 2001: a space odyssey. Innocence is gewoon sfeervol en mooi om zien met prachtige beelden en muziek. Ik heb misschien niet alles begrepen, maar dat komt wel na een paar kijkbeurten. Een film om te blijven genieten.

Een film met toch wel zeer verdeelde meningen. Innocence is vooral een sfeerfilm met mooie beelden en veel symboliek. Op zich niets mis mee, maar als het teveel leunt op de invulling van de kijker, kan het goed zijn dat die niet weet wat er mee aan te vangen. Ik miste wel die ene hint op het einde om met een open einde de kijker alvast op weg te helpen. Nu is het wel héél symbolisch en blijf ik toch wel op m'n honger zitten. Langs de andere kant creëert de maker van de film wel een mysterieus wereldje dat je boeiend kan laten zitten met de vraag 'wat steekt hier achter?'. Ik ben niet echt een liefhebber van films die enkel op sfeer en mysterie leunen, maar deze is wel mooi gemaakt.

Een Gotisch spookverhaal uit de ouwe doos die het niet van de pure horror moet hebben, maar wel sfeervol met een groot gotisch huis, heerlijke zwart-wit cinematografie en stijlvolle personages. De film is misschien niet meteen angstaanjagend, maar eerder beklemmend. De spanning wordt goed opgedreven en daar zorgt de schitterende Deborah Kerr mee voor. Sterke film!

Tijd om deze film te herzien omdat ik als liefhebber van het genre, de muziek wel goed vond. Toch had ik een ander beeld van de film als ik die voor het eerst zag. De films van de Coen Brothers hebben dan wel een eigen stijl, ze zijn meestal één grote parodie. Of zo komen ze toch over. Dat gevoel had ik soms wel bij Inside Llewyn Davis, dat de Coens met deze film de folkscene leken uit te lachen. Sommige scènes lijkt dat ook nog zo, maar de muziek is in elk geval wel goed. Dus ze moeten toch van het genre houden denk ik dan.

Llewyn Davis is geen personage waar je van houdt. Een egoïstische man die om zich heen trappelt met iedereen die hem probeert te helpen. Als je ziet welke kansen hij laat liggen of beslissingen die hij neemt, is het geen wonder dat hij niet vooruit gaat in het leven. Je krijgt er als kijker ook geen pasklaar antwoord op. Het zal wel te maken hebben met een depressie na het overlijden van zijn partner en het feit dat zijn muziek niet doorbreekt. Hij ziet zijn muziek als een vak en wil zelfs qua stijl niet afwijken als het gaat over een iets commerciëler nummer of samen spelen met andere muzikanten of zangers. Bij alles wat hij nog doet voor de muziek, komt geld op de eerste plaats. Belangrijk natuurlijk als je van muziek wil leven, maar hij speelt ook niet voor zijn plezier. En het is net bij folkmuziek (of wat je nu als een singer-songwriter kan beschouwen), moet je menen wat je zingt.

Terwijl Llewyn Davis in zichzelf gekeerd is en zijn folkmuziek als een vak ziet, wordt hij net omringt door mensen die wel van folk houden. De mensen waar hij mag blijven slapen, de muzikanten die wel met passie aan hun muziek werken, de pub-eigenaar die ondanks alle grapje die hij maakt toch duidelijk van folk houdt, … En dat botst natuurlijk met die mensen. Ironisch dan ook dat zijn solo album 'Inside Llewyn Davis' heet, terwijl je dat als luisteraar nooit te horen krijgt. En daarom zijn album ook voor geen meter verkoopt. Maar hij is technisch wel goed en heeft jaren terug bewezen wat hij kan.

Dat oppervlakkige zie je ook terug in zijn relaties en metaforisch bij de kat. Als hij na een nachtje slapen de kat kwijt speelt en die gaat zoeken, vindt hij die later zogezegd terug. Hij kent de naam niet en gaat er gewoon van uit dat het die kat is, omdat die ook ros is.

De film is mooi gemaakt en als je er wat door kijkt zie je ook wel wat de Coens willen meegeven. Dat Llewyn Davis geen aangenaam persoon is en soms wat oppervlakkig, is net het onderwerp van de film. En de contradictie met de muziek die hij maakt. Je moet wel van het genre houden denk ik. En de film mist de humor van de andere films van de regisseurs. Maar op zich is dit best wel een mooie film.

Het idee was wel leuk, een pseudo-intelligente bankoverval waarbij je je mag verwachten aan een hoop pittige dialogen en een origineel plot. Daar is dan ook alles mee gezegd. De dialogen zijn met momenten wel leuk en het plot is goed gevonden. Maar om daarmee een volledige film af te leveren is het toch te mager. Veel rollen vallen in het niet. Jodie Foster loopt er bij als een kip zonder kop en ook Willem Dafoe is slechts aanwezig. Clive Owen en Denzel Washington doen het niet slecht, maar dergelijke rollen hebben ze al zoveel gedaan. Niet echt memorabel. De enige rol die er wat uit springt is die van Christopher Plummer, al is dat ook maar zeer weinig.

Lelijke setting trouwens en de typische speech van Owen is overbodig. Inside Man is een leuke blockbuster geweest die ik denkelijk volgende week al vergeten ben. Als je een echte bankovervalfilm wil zien, kan je beter Dog Day Afternoon opzetten.

Een animatie van Pixar die probeert om emoties en depressie in kindertaal te verwoorden. We kruipen in hoofd van een jong meisje, wat doet denken aan de animatiereeks 'Er was eens... Het Leven' uit de jaren '80 waar animatieversies van menselijke onderdelen het leven van de mens vertolkten en we zo een inzicht kregen in het menselijk lichaam. Het idee van Pixar is zeker niet slecht. Gemikt op een jong publiek, dus clichés zijn wat onvermijdelijk. Maar dat stoort op zich niet.

Er is genoeg vaart in de film en het verhaal met de nodige drama werkt eigenlijk wel. Alleen gaat het niet diep genoeg en blijft het allemaal wat bij een ongelukkige Riley na een verhuis waar alles wat tegenslaat. Misschien wil de film ook niet meer zijn dan dat. Inside Out valt nog best goed mee, al is het nergens memorabel. Voor Pixar is het concept nog vrij origineel en springt dit er wat boven uit.

Inside Out was een vrij typische, maar goed gemaakte Pixar met genoeg grappen om er van te genieten. En uiteraard moet ook deze film er aan geloven en een sequel krijgen. Riley is iets ouder geworden en we krijgen nieuwe kleurrijke figuurtjes te zien. Inside Out 2 houdt stevig vast aan de formule, dus we krijgen meer van hetzelfde. Maar de film valt best nog mee, zeker voor een sequel. Sommige grappen zijn best leuk en het verhaal is dan wel eenvoudig, het is genoeg om de kijker vast te houden. Fans van deel 1 zullen hier ook van genieten. Al bij al een leuke animatie.

Beetje aparte Mann die niet bol staat van de explosies en toch een stevig drama neerzet. Waarschijnlijk dankzij de 2e hoofdrolspelers en enkele ervaren bijrollen. Acteerwerk is zeker niet slecht en brengt deze film op hoger niveau.

Grote bedrijven als tegenstander in deze thriller hebben het effect van tegenstrevers in het verleden als de overheid of andere staatsinstanties (leger, CIA, FBI, ...) die zorgden voor een paranoia in de VS omtrent zaken die kost wat kost verduisterd moesten worden. De macht licht nu echter meer in de bedrijven en dat is een dankbaar onderwerp voor een film als dit.

Ik ben ook blij voor de invulling van de personages. Minder karikaturen (naar Amerikaanse normen toch) met hoofdpersonages die evengoed hun gezinsleven hebben. Ook gelukkige geen moraliserende vinger omtrent roken, maar een gedramatiseerd weergeven van een waargebeurd feit (het is tenslotte film).

Een aanrader en voor een Mann zeker geen slechte film.

Lang geleden dat ik nog zo op het puntje van mijn stoel heb gezeten bij een horrorfilm. Ik had eerst wat schrik voor deze film van James Wan. Z'n Saw is sterk overroepen en Death Sentence (de andere film van hem die ik ook al zag) was niet slecht, maar niet echt een voorbeeld van horror.

De film begint wat clichématig, al kan je misschien wel niet in dit genre. Met Patrick Wilson en Rose Byrne zijn niet meteen geweldige acteurs. Maar de makers mikken gelukkig ook op sfeer en kunnen de kijker bij de kraag vatten op de juiste momenten. De makers van Paranormal Activity (die hier ook aan meewerkten) laten zien dat ze met suggesties op de juiste plaats meer kunnen dan wat ze eerder hadden afgeleverd.

Het vergelijk met Poltergeist is al eerder gemaakt, al is de sfeer hier veel beklemmender. Maar ondanks die goeie sfeer wordt het nooit een ware klassieker en ook het einde is deels wel voorspelbaar. Maar in elk geval een tophorrorfilm en één van de betere films van de voorbije jaren.

James Wan weet wel hoe hij een horrorfilm moet maken. Met Saw bracht hij vernieuwing in het genre en met Insidious en The Conjuring zorgde hij voor nieuw leven in het haunted house genre. Een genre dat trouwens sterk afhangt van timing en sfeer, en niet altijd goed uitdraait. Insidious 2 gaat op dat elan verder en brengt ook scènes die doen denken aan Poltergeist en The Shining. Om maar te zeggen dat ondanks al het vakwerk van Wan, we dit allemaal al eerder hebben gezien. En met topfilms als Mama en The Conjuring in 2013 is Insidious 2 toch maar weer hetzelfde. De film kent te weinig suggestie en daarom net iets minder dan z'n voorganger. Maar verder vallen we als kijker gelukkig wel terug op dat gekende vakmanschap. Niet de beste film dus, maar ik hoop anderzijds hier zeker nog meer van te zien.

Het regisseerwerk van Nolan heeft me nooit echt kunnen overtuigen en hier dus ook niet. Met momenten heb je mooi scènes (Pacino in het water, Pacino in de mist) maar op andere momenten lukt het hem toch niet echt. Gelukkig is het acteerwerk wel leuk. Swank en Pacino zijn zoals gewoonlijk op dreef, en vooral Williams speelt een aparte opvallende rol hier.

Het verhaal is niet bijster origineel en de plotlijnen worden ook niet altijd met veel enthousiasme weergegeven. Maar het geheel is toch nog een interessante politiethriller geworden. Ben wel benieuwd naar het origineel, want ik lees hier dat het een remake is.

Alan Arkin valt op zich nog wel mee als Clouseau, maar kan de schoenen van Sellers niet vullen. Visueel is het wel mooi met Engeland in de jaren '60. Het probleem zit vooral in het script en de dialogen. Met Sellers hadden die leegtes nog ingevuld kunnen worden door zijn mimiek, maar Arkin heeft er wel last mee. Al had hij met een beter script er toch nog iets aangenaam van kunnen maken. Geen wonder dat dit een wat vergeten film is in de Pink Panther reeks.

Ik volg Madecineman gedeeltelijk. Ondertussen hebben we al wel wat misdaadfilms gezien en is het de vraag wat dit als meerwaarde kan bieden. Anderzijds is het toch vrij goed geacteerd en ook mooi verzorgd. Mesrine is in elk geval een boeiend personage dat als karakter voldoende is ingevuld om er een tweedelige film van te maken. De aanpak spreekt me wel aan en zorgt ervoor dat de film ondanks herhaaldelijke achtervolgingen in beweging blijft. Het resultaat is een actief kat-en-muis spel geworden. Leuk om te zien, al is het niet altijd even origineel.

Divergent leek één van de vele teen-franchises die een poging deed om van de grond te geraken. Hunger Games is het gelukt, Golden Compass of The Maze Runner sloegen minder aan. Divergent is volgens mij beter dan Hunger Games. Niet qua originaliteit, maar het is avontuurlijker en durft wel om geweld te tonen. Insurgent gaat verder na deel 1. De verrassing is er wat af, maar er is weer voldoende actie en avontuur. Nu maar hopen dat het niet de fout van Hunger Games maakt om het volgende deel met een part 1 te beginnen dat oersaai is in afwachting van (ook hopelijk) een deftige finale.

Door de enorme hype begin jaren '90 van Clouseau, was het wel te verwachten dat hij ergens in een film zou opduiken. In die tijd mocht Koen Wauters doen wat hij wou, het verkocht gewoon.

Koen Wauters kan totaal niet acteren, maar door z'n gestuntel en de belachelijke conversaties soms krijg je wel een leuke film die zonder de bedoeling meer een komedie is geworden. Toch nog 2 sterretjes.

Bwa, op zich wel goed gemaakt met enkele toffe scènes en de nodige actie. Maar Naomie Watts speelt niet goed en ook de verhaallijn is nergens echt boeiend. Er zijn al meer films in dit (complot)genre gemaakt die veel beter zijn. Het einde is trouwens zeer zwak zonder enige doel. De film heeft wel z'n mooie momenten, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Ik hou wel van de regie van Sidney Pollack, die ook wat drama in z'n thrillers kan steken en goed is met acteurs. Ik ben zo bvb geen echte liefhebber van Nicole Kidman. Een vrij hautain voorkomen en in weinig films kan ze mij echt overtuigen. Dogville was een uitzondering en ook hier speelt ze vrij aardig. Met Sean Penn als tegenspeler geeft dat een sterk koppel hoofdacteurs. Ik had eerst wat schrik van de verhaallijn rond Penn, opdat het niet in cliché zou vervallen al valt dat best mee.

Het verhaal is goed opgebouwd, sommige tips van de sluier worden stelselmatig opgetild zodat er steeds boeiende elementen boven komen. Ondanks het feit dat The Interpreter an sich geen actiefilm is, kan Pollack met z'n regie hier toch wat ritme in leggen. Ik moest soms denken aan The Constant Gardener.

Is dit een topfilm? Dat dan weer niet. The Interpreter is gewoon een goed gemaakte thriller met sterk verhaal, goeie personages en boeiend tot het einde. Maar meer niet. Hij valt niet echt op door legendarische scènes, visueel niet opvallend en er zijn eerlijk gezegd ook betere films. Maar hij is wel heel goed en dat is soms voldoende om voluit te genieten van een film.

Deze film had ik een tijd laten liggen, vooral door slechte advertising. Ik las hier vergelijkingen met 2001: a space odyssey, een film die mij totaal niet ligt. Ook leek het richting Inception te gaan, eveneens geen geslaagde film. Toch maar een kans gegeven, en dat is ongelofelijk meegevallen. Qua stijl is dit qua sfeer richting Sunshine, als je het al met iets kan vergelijken.

De film gaat niet al te filosofisch zoals 2001, maar creëert voldoende spanning en toont echte mensen. Daardoor wordt het ook veel emotioneler. Matthew McConaughey is geknipt voor deze rol. Wie nu nog twijfelt aan z'n capaciteiten moet zeker deze film zien. Grootste ster van de film is Hans Zimmer, die in mijn ogen zijn beste score ooit heeft geschreven. En dat kan tellen, gezien het palmares van de man.

Nolan neemt tijd om sfeer te scheppen en dat is niet evident in deze tijd. Rustig scènes, momenten van stilte of weinig geluid in de ruimte. Ook de robots waren rustig maar duidelijk aanwezig. Geen flauwe gadgets, maar professionele robots die zeker niet gemaakt zijn als speeltje.

Interstellar is een indrukwekkende film. Vooral visueel als qua sfeer. Absoluut één van de beste films van de 21e eeuw!

Ik zette kort geleden de film Dracula op uit 1992 en dacht aan deze film. Het gebeurt wel meer dat gelijkaardige films rond dezelfde tijd uitkwamen. Dracula wint de strijd in elk geval tussen beiden. Bij Interview with the Vampire is het de 14-jarige Kirsten Dunst die de film draagt en nog wat interessant maakt. En nochtans heeft de film veel te bieden. We krijgen een zwaarmoedig romantisch relaas van een 200-jarige vampier te horen. Als je op die manier leeft moet de eeuwigheid toch lang duren.

Het is een romantische film zonder liefde. De film is wel mooi gemaakt. We zitten terug in het verleden met mooie kostumering en historische steden. Maar de acteurs zetten de meest softe vampiers uit de filmgeschiedenis neer. Er zat meer leven in de Twilight reeks. Tom Cruise is (uiteraard) zeer irritant. Brad Pitt valt nog mee, maar gaandeweg is hij toch slaapverwekkend. En Antonio Banderas had voor de nodige pit moeten zorgen, maar stelt helaas teleur. Kirsten Dunst kwam, zag en stal de show.

Het is een relatief mooie film geworden, maar over het algemeen gewoon saai. Zeker als Kirsten Dunst van het podium verdwijnt, zakt de film als een pudding in elkaar.

Een sfeervolle apocalyptische film die kiest om niet over de top te gaan, maar net personages op de voorgrond te zetten. Niet voor niets begint de film met een setting woonst die weliswaar afgelegen is, maar waar alle technologie (tablet, internet, muziek, licht, ...) op een herkenbare manier aanwezig is. De film volgt het menselijk handelen van mensen die in deze situatie zouden zitten. Eerst is dat lastig, maar niemand die het ergste denkt. Het is gewoon de energie die weggevallen is. De reden is dan ook niet belangrijk, het gezin kent dit trouwens ook niet.

Gaandeweg zie je de verschillende stappen. Het is avontuurlijk, vervelend, het einde van de wereld of gewoon een situatie waar ze eenmaal mee zitten en mee moeten leven om verder te kunnen. Het resultaat is aangenaam te zien. De film is mooi gemaakt en de twee hoofdrolspeelsters zijn best wel goed. Alleen wordt het nergens memorabel en is het verhaal ook niet meer dan dat. Een klein pareltje dus dat schittert in de eenvoud, maar daarmee ook het gemiddelde maar net overstijgt en niet de ambitie lijkt te hebben om meer te zijn. Maar soms moet dat niet en het is beter uitgevallen dan verwacht.

Totaal geen verwachtingen in deze film, en nog minder een idee waarover het ging. De film is heel puur opgesteld en sleept je zonder meer mee in de leefwereld van Alexander Supertramp. De trip is meer dan een biografische film met open filosofische vraagstukken die je zelf kan invullen. Prachtige muziek, karaktervolle personages, ... De film heeft vele troeven in handen. Eén van de betere films van de laatste tijd die nog eens voor de verandering de tijd neemt om een verhaal te nemen en geen schrik heeft om sfeermomenten weer te geven ipv altijd in beweging te willen zijn. Prachtig!

Into the woods leek me wel leuk op papier. Verschillende sprookjesfiguren in een live action movie. De ode aan Grimm's sprookjes is al meer gedaan, en soms best wel geslaagd. Into the woods is echter niet zo goed gelukt. Ik wist niet dat het een musical was, al is dat op zich geen probleem. Maar ik verwachtte me eerder aan een halfdonkere, maar weliswaar toegankelijke, film. Deze film is echter een schoolmusical geworden met toevallig een wat groter budget. Slecht script dat enkel teert op de bekende figuren, maar zelf heel afstandelijk wordt. Geen idee of er überhaupt ook maar iemand plezier had op deze set. Ik hoop dat de jeugd hierdoor niet weerhoudt om de echte sprookjes te lezen...

Ik kan me goed voorstellen dat dit niet voor iedereen de grote topfilm is. We hebben het al meer gezien, twee tegenpolen die elkaar aanvullen met een emotioneel Hollywood verhaal. Alleen is dit niet in Hollywood, en gaat de regisseur veel creatiever om. De hoofdrollen zijn zeer sterk en je krijgt ook niet het rise & fall gegeven. Intouchables is gewoon vakwerk. Niet alleen is dit een zeer boeiend verhaal en sterke cast, alles zit gewoon goed in deze film. Humor, prachtige muziek, mooie cinematografie en vooral en film met gewone kleine dingen die groot worden. De regisseur slaagt er in om zoveel warmte in de film te steken zonder melig te worden. En dat is bij dit genre zeker een kunst. Samen met Drive is dit ongetwijfeld het mooiste wat 2011 ons te bieden had.

Een film uit een genre dat meestal al te kampen heeft met kleine budgetten en snel verouderde special effects. Invasion of the body snatchers pakt het gelukkig anders aan. Er wordt vooral gewerkt met suggestie en de SF is dan ook eerder een thriller geworden. Mooie opbouw van spanning met paranoia en een hoofdpersonage dat niemand nog kan vertrouwen. Dat gecombineerd met de typische romantiek en charme van de jaren '50. De remakes moeten dan ook eerder beroep doen op goeie acteurs dan op de moderne filmtechnieken.

De film is in goeie handen met regisseur Don Siegel. Werkte blijkbaar nog mee aan Casablanca en zou later ook klassiekers maken als Dirty Harry en Escape from Alcatraz. Mooi hoe hij met relatief weinig geld, een eerder commercieel filmgenre en niet al te grote acteurs toch iets moois kan maken. Dat ook nu nog blijft recht staan.

Had ik gezien zonder enige verwachting eigenlijk. Het is een film met een goeie opbouw van spanning. De typische horroracteurs Sutherland en Goldblum passen compleet in de film. Samen met de mooie Brooke Adams heeft de film een sterke cast. De film heeft alles om een klassieker, alhoewel het soms op het randje van verouderd is. In elk geval één van de betere horrorfilms.

Chuck Norris is ondertussen vooral bekend van de Norris-grappen. In tegenstelling tot andere 'expendables' kon ik me bij hem veel minder een goeie film opnoemen. Invasion U.S.A. is ook een typische B-actiefilm waar liefhebbers van houden, maar die nooit het niveau haalt van betere films van bvb Schwarzenegger, Chan, Li, Stallone en co.

Norris is vooral een goeie martial arts vechter en veel minder een leuke acteur. Je ziet hier ook minder die cheesy oneliners die we veel in het genre tegenkomen. Minder knockpartijen dus, Norris doet het hier met (heel veel) kogels. In een film die ook iets te hard gemonteerd werd zodat wat er nog aanwezig was aan verhaal of drama, bijna helemaal verdwenen is en we vooral actiescènes te zien krijgen. En doordat er veel geschoten wordt, is dat iets minder spectaculair dan bij man tegen man gevechten, grote stunts of indrukwekkende knokpartijen. Maar door de vele actie valt het ook niet stil. Al is het resultaat niet meer dan een B-film.

Niet helemaal wat ik er van verwacht had. I am legend is op dat vlak mij veel beter bevallen. Een remake van The Body Snatchers die het op zich niet slecht doet. In grote lijnen blijft het trouw aan het origineel en het zet enkele spannende scenes extra in de verf. Het acteerwerk zit ook heel goed. Alleen heb je zoals bij wel meer remakes minder verrassingselementen. Ook zijn de spannende scenes wel goed, maar nogal schaars. Minder is de andere aanpak van het plot. Net als bij I am legend (om de film nog eens te vernoemen) kiest men hier weerom voor een meer Amerikaanse-hope-for-the-future-einde in plaats van een meer alternatief, verrassend of brusk einde. Minder dan de versie uit 1978 (die van 1956 heb ik nog niet gezien) maar op zich wel een leuke film om te zien. In elk geval geen klassieker.

The Invention of Lying is zo'n typische film met een goed idee dat bij de uitwerking wat verloren loopt. Droge humor met uiteraard een romantisch gedeelte erbij. Het werkt op zich wel, maar kan het niveau niet de hele film lang volhouden. Zeker als alles dan herleidt wordt tot een religieuze insteek, vind ik het wat minder. De humor zit eerder in de kleine dingen. Het resultaat is een brave familiekomedie. Misschien dat Edgar Wright hier meer had kunnen uithalen.

Een 'monsterfilm' die zijn tijd ver vooruit was met de nodige speciale effecten. Opvallend is dat in deze reeks films alles draait rond een monster en er niet echt een held is, wat tegenwoordig wel het geval is. The Invisible Man wordt gespeeld door Claude Rains. Later bekend voor titels als Casablanca, The Adventures of Robin Hood, Lawrence of Arabia en Mr. Smith goes to Washington. Maar in deze film was hij nog een nieuwe naam wel theaterwerk deed, maar nog een onbekende was in Hollywood. De film zou ook dicht bij het originele verhaal gebleven zijn van H.G. Wells, bekend van oa The War of the Worlds en The Time Machine. Een verschil met pakweg Dracula en Frankenstein, waar de sfeer dan wel beter uitgewerkt is.

The invisible Man is een goeie film geworden en met momenten maakt de onzichtbare man meer indruk dan tijdsgenoten als The Mummy, Frankenstein en Dracula die iets knulligs/theatraal hadden, begrijpelijk gezien de tijdsgeest. Wel irritant, en al meer meegeven hier, is de bijrol van Una O'Connor als screamlady. Dat gescream was er met momenten over en werkt toch wel op mijn zenuwen. Jammer, want het haalde de sfeer weg en stond toch haaks op de prestatie van Rains. Het is een goeie film geworden die als horror een beter verhaal en acteerwerk bezorgt dan zijn tijdsgenoten, maar wel iets minder in stijl is. In elk geval van genoten.