Opinions

Emotionele film over een divers set aan thema's waarbij het verhaal van de dirigent die terugkeert nog nipt het belangrijkste blijft. Een groot scala aan veranderingen vinden plaats na de terugkeer van Michael, wat uiteindelijk een boel positieve effecten teweeg brengt, maar wellicht ook negatieve.

Het geheel van verhaallijnen vond ik tegen het einde aan wellicht net iets te veel van het goede, over bepaalde scènes kun je je afvragen in hoeverre het iets toevoegt aan het geheel. Maar aan de andere kant waren er ook prachtscènes waar het samenspel tussen muziek en beeld perfect afgewogen is (de solo van Gabrielle is werkelijk ultiem!, vooral de voorafgaande beelden) en de symboliek van 'engel' Lena. Kortom, en het is hierboven al een keer vermeld; romantiek met soms een over the top laagje drama. Nipte 4*.

Absurdistisch en origineel liefdesverhaal, deze Scott Pilgrim.
Helaas blijft het echter onder de maat over de gehele linie.

De film begint vrij goed, en vooral de kleine, gedetailleerde visuals vallen erg op. De kleine 'shabams' & 'countdowns', maar ook de snelle wisselingen tussen posities, de details per personage en de harde rock en electro-platen er tussendoor. Verfrissend en origineel (ook het game-plot uiteraard). Ik las dat Beck en de producer van Radiohead o.a. hadden meegewerkt aan de soundtrack en dat viel lekker te horen.

Echter, waar was de humor? Welgeteld twee of drie keer hard moeten lachen ('I have to pee on her')
Die Stephen Stills (CSNY?) is een van de enige grappige figuren, maar ook alleen aan het begin van de film. Naarmate het einde nadert trad de verveling toe. De gevechten, de flauwe, ontzettend droge voorspelbare humor en uiteraard het cliché-einde. Het viel allemaal op zijn plaats. Bleuh.
En vooral ook Cera die me al uit m'n strot begon te komen na zo'n 20 minuten.
Na Juno en Superbad ben ik wel klaar met zijn kinderachtige, naïeve en semi-nichterige rollen... Net als met Edgar Wright overigens, na drie films van zijn kant...

2,5 ster. Doe er wat leuks mee.

De mens houdt van drifters, legendes en ergens ook verloren of gevallen helden. Rodriguez is er één van. Desondanks het feit dat 'the Sugar Man' springlevend is (wat we weten dankzij het oplettende oog van lieve dochter Eva).
Qua vormgeving is de documentaire gewoon uitstekend, minimale animaties en verder is het Zuid-Afrikaanse perspectief goed gekozen. De heldenstatus van Rodriguez wordt daardoor optimaal. Het is een oprechte, gouden vent en een prachtig, oprecht verhaal in zijn geheel.
Wellicht is hij niet de beste artiest die geleefd heeft, maar zonder twijfel een van de meest oprechte en ook zijn lyrics zijn makkelijk te bewonderen. Zijn oprechtheid wordt goed duidelijk wanneer zijn collega's en dochters aan het woord zijn en als hij het afsluitende nummer speelt in het huis waar hij al veertig jaar woont... Maar uiteindelijk is deze visuele toevoeging niets meer dan een welkome aanvulling op de verder heerlijke muziek.
3,5*

Goed verhaal over de onderklasse dat er helaas niet alles uithaalt omdat het bij vlagen iets te dik wordt aangezet. Zo'n brutaal mannetje als Arbor kun je alleen maar omarmen en de vriendschap met Swifty is goudeerlijk. Het is jammer dat in het eerste half uur de personages (moeder en broer van Arbor en de familie van Swifty) op een vrij karikaturale manier worden neergezet met heftig, expliciet acteerwerk en begeleide teksten. Dit haalde de film wat omlaag en vervolgens wordt er door Barnard (en haar team van vrouwelijke producers) een ietwat poëtischere lijn ingezet dat resulteert in een hartverwarmende laatste twintig minuten. Hier komen ook de wat mooiere shots aan bod. Al met al een goede film, die hier en daar wat steken heeft laten vallen. 3,5*

Weinig verrassende, over-the-top, vrouwenfilm met een hoog decadentie-gehalte.

De serie is te pruimen, maar de vrouwen zijn enkel lelijker en nepper geworden in deze tweede Sex and the City, waarbij het arrogante yuppen-gedrag me in deze film al snel de keel uit kwam. Desondanks blijven de type'tjes wel vrij goed bedacht en ging de film nog vrij snel voorbij. 1,5*

Mijn eerste Buster Keaton en een heel erg prettige kennismaking. Keaton's kop is een uit velen; karakteristiek en in staat om je mee te nemen naar zijn eigen humoristische creaties. De humor is zeer subtiel, maar o zo scherp! Geweldige creaties voor een film die bijna 90 jaar oud is; onze filmgeschiedenis vindt in dergelijke films haar ontstaan. Het subtiel voortkabbelende verhaal verveelt nergens, is wellicht ook te kort om dat te laten gebeuren, en kent vooral een aantal gedurfde stunts, innovatief video-gebruik en special effects. De scène waar Keaton zich op het toneel door diverse werelden laat glijden is indrukwekkend gedetailleerd gedaan. En; eind goed, al goed, afsluitend met een aandoenlijke kusscène (met een knipoog). 4*

Mooie, gevoelige concertregistratie waar de nummers genoeg aandacht krijgen en prachtig worden uitgevoerd. Er is wijsheid en humor die zowel in de songteksten doordrenkt als in de persoon Murhpy. De New Yorkse-cultuur (als die er is) meen ik gevoeld te hebben in de docu, al valt datgeen lastig te beschrijven wellicht. Mooie beelden die ook mooi inzicht geven in deze subcultuur van hoogwaardige elektronische producties en de dancefeesten die er bij horen. Als je dat kent, voel je dit ook. Gestructureerder dan A Part of the Weekend Never Dies, luidruchtiger dan Berlin Calling. Dikke 4*.

Zeer sterke thriller met zowel geraffineerd acteerwerk van Law & Mara, zeer afgewogen gebruik van de muziek van Thomas Newman (American Beauty), sterk camera- en lichtgebruik en een perfecte structuur. Wat plot betreft een aardige rollercoaster voor het brein en tevens levert het impliciet kritiek op de effectenhandel, de farmaceutische industrie en het najagen van het grote geld in het algemeen. Geen minpunten op aan te merken. 4,5*

Nee, dit was hem toch ook niet voor mij.

Had me er op verheugd, een roadmovie door Amerika met een fragiel persoon en een tegenkarakter, dat klonk wel leuk + een hoog gemiddelde hiero.

Maar helaas. Allereerst was het de muziek van de film die écht dramatisch is. Dit is geen filmmuziek, dit is muziek voor in een lift.

Zoals hierboven al is aangegeven maakt dat 'bloom effect' het echt een kitscherige en gortdroge, weinig sprankelende film. (Deed me heel erg denken aan 'Happiness', ook al zo'n visueel flauwe film) Als laatste waren de dialogen en het gelul over wijn ook ernstig overbodig.

Uiteindelijk is het toch weer een vrij standaard verhaallijn, en dus blijft er weinig positiefs over aan deze film. Op de acteerprestaties van Giamatti na. Dat viel nog enigszins mee...

Een 2,5, dus geen voldoende.

P.S. Sommigen durven dit te vergelijken met Garden State? No way...

Draak van een film, met een hoge dosis symboliek die werkelijk in het script lijkt te zijn geslagen.

Geen van de acteerprestaties glanzen, wellicht dat de rol van Tiffany nog aardig vertolkt is. Cooper daarentegen gebruikt maar één gezichtsuitdrukking.

De verhaallijnen zijn nergens goed uitgewerkt en het verhaal zit vol met disfunctionele conversaties en wendingen. Het is nergens duidelijk wat de regisseur nu echt wil laten zien. Is het een verhaal over gestoorden die elkaar vinden? (Dan is Greenberg stukker beter) Of gaat het over gedragsstoornissen en hoe dit behandelt wordt in de maatschappij? (Vast en zeker ook films die beter zijn dan dit). Kortom, allerlei thema's worden aangesneden, maar niets overtuigd.

Na een uur werd zelfs ik onrustig en toen het, tergend langzaam gebrachte, einde op gang kwam wou ik de zaal uitlopen. Het gegniffel om de, bij vlagen, onzinnige zaken die Cooper en Tiffany uitslaan was een van de enige positieve zaken van deze prent (én een onbekend nummer van Alt-J).

1,5*

edit: ohhh, Oscar-materiaal, dat verklaart een boel....

Prachtig vormgegeven, maar enigszins ambivalent en gereserveerd drama.

Ford heeft een mooi, stylistisch werk afgeleverd dat tot in de detail de jaren '60 ademt, en dat voor een film die in 21 dagen (!) is geschoten. Het spel met de kleuren is iets te opzichtig en wellicht te simpel in mijn ogen, maar de hoofdrolspelers vervullen hun rol goed en de muziek past ook. Echter, de duidelijke rode lijn ontbreekt voor mij, wellicht wel impliciet aanwezig. De achtergrond van de Koude Oorlog is te verwaarlozen, net als de relatie tussen docent en student. Wat als rode draad overblijft is dan een combinatie van de lastigheid van 'het homo-zijn', de lastigheid van het 'alleen-zijn' en de uiteindelijk onmogelijke roep om hulp. Al met al geen hoogvlieger, maar een mooie, bescheiden karakterstudie van een zeldzaam karakter. 3*

Don't believe the Bond-hype.

Mijn eerste en direct laatste Bond-film. Wat een waardeloos concept, zonder enige spannende dialogen (cliché, cliché, cliché), de aloude slechterik-goederik met een hoop bombarie, explosies en geknal er omheen. Gooi nog wat lekkere wijven in de toch al flauwe soep en 't geheel wordt alleen nog maar meer een puberale natte droom.

De meeste actie-films scoren op bovenstaande minpunten al aardig hoog, maar dan lukt het sommige alsnog om de gebaande paden te verlaten en om met wat nieuws op de proppen te komen. Iets dat dit concept, naar wat ik hoor, lees en heb gezien, laakt. De (vrij grappige!) 'plottwist' valt nauwelijks op en wordt verder ook werkelijk niks mee gedaan. Verder is het vooral boem, paaf, oef geraakt, stoere praat, slaan, slechterik, vrouw, schieten, dood, climax, eind goed, al goed? En dan over een paar jaar weer boem, paaf....

Ik ga niet eens de hele molen in van discussies rondom de 'beste Bond of niet', 'Craig is niet geschikt meer' of 'een klassieke Bondfilm of niet', ik sta aan de zijlijn en gniffel. Dag Bond. Ja jij, James Bond. Met je vlinderstrikje. 1*

"een visuele trip", "een ode aan de oppervlakkigheid" en "niets voor mij" waren drie adviezen/zienswijzen die me vooraf waren voorgeschoteld door mijn omgeving. Uiteindelijk bleken ze alle drie relatief onwaar.
Spring Breakers is één grote middelvinger in mijn ogen. Hoe met de filmposter en de trailer onschuldige, geile tieners en anderen naar de cinema worden gelokt om vervolgens een klap in het gezicht te krijgen door deze over-the-top, sarcastische, productie die sommigen een spiegel voorhoudt. Na afloop heb ik enkel negatieve geluiden gehoord en moest toen wel erg glimlachen. Korine is een ultieme sarcast, provoceert, en maakt het tevens moeilijk om deze film te evalueren.

Achter sommige scènes zit een duidelijke gelaagdheid en het contrast tussen het auditieve en het visuele vind ik vooral een van de 'eigenheden' van deze prent. Ook de soundtrack, met veel top 40-hits en overig simpel materiaal is perfect geknipt hiervoor. Het visuele aspect ansich vond ik meevallen, de sfeer die hier wordt benadrukt heb ik niet zo ervaren (als een Enter the Void of Assasination of Jesse James). Bij vlagen voel je je in Florida, maar soms is die connectie met de filmlocatie ver, heel ver, weg.
Andere scènes zijn weer heerlijk over-the-top sarcastisch (Britney!), waarna weer wordt teruggevallen op de naïeve vrouwelijke personages. Dit laatste heeft positieve en negatieve uitwerkingen. Zo vond ik Faith's personage juist de meest interessante, die interne strijd tussen peer pressure en 'goed doen'. Voelde veel begrip voor deze interne afwegingen van Faith en de eenzame terugreis. Vandaar dat ik het verhaal wat minder vond toen de twee meiden nog alleen over waren.

Weer andere scènes deden vrijwel niets met mee, soms doordat de sarcastische ondertoon miste (het 'vrij kale' samenzijn van de vrouwelijke personages in het begin) of doordat ik het toch juist als té overdreven ervoer (de pijpscène en het einde). Het einde kan ik weinig mee. Of dit de beste manier was om al het vorige af te sluiten blijf ik me afvragen. Hier gaat het irreële ervan me een te grote rol spelen.
Al met al een gedurfd project van Korine, dat ik 'beloon' met een voorzichtige 3,5 ster. Herziening uiteraard gewenst om te beoordelen wat de 'hype' óf 'cult'-waarde van deze film zal zijn.

P.S. Mooi overigens hoe plotbeschrijvingen van deze film, doordat ze in een paar zinnen de film willen 'uitleggen', ook direct de plank misslaan. De gelaagdheid kan niet gevat worden in die paar zinnen.

Deze documentaire van Wyatt doet met vlagen aan als een heel organisch, natuurlijk technosetje. Een en al repetitieve klanken die je om de oren vliegen, waardoor het niet belanden in een lichte trance vrijwel onmogelijk is.

De constante herhaling van klanken dragen we al duizenden jaren met ons mee. Het is, met een beetje gevoel voor spiritualiteit, het ritme van ons hart. Een verklaring die je bij iedere bezoeker van een technofestival kunt neerleggen, met instemmend geknik als gevolg.

Je ziet hyena's gevoerd worden door mannen uit het dorp. Niet door vlees over een hek te gooien, maar door het vlees tussen de tanden te houden totdat de hyena het daadwerkelijk uit hun mond trekt. Je ziet jonge meisjes jong zijn, met mitrailleurs in hun hand. Je ziet 5-jarigen breakdancen op het sologezang van een 10-jarig meisje. Men springt bij, dans en zingt haar na. Je ziet kleurenexplosies in gezichten, op huid en in kleding, die elkaar in een groepsdans telkens vrolijk imiteren. Een polonaise trekt voorbij. Clips van moderne Ethiopische popartiesten flitsen over het beeldscherm. Via hun kleurenpatronen gaan we weer terug in de tijd.

In Ethiopië is de basis gelegd voor ons allen. De reis naar de oorsprong van muzikale, culturele stromingen leidt uiteindelijk naar dit gebied en deze stammen. En hoe verder we van het traditionele stammenbestaan af zijn komen te staan, hoe meer er telkens muzikale verwijzingen de kop op steken. Of het nu het simplistische, typerende bluesgeluid van de eerste chain gangs in de VS is, de repetitieve krautrock in de jaren 70, de grote ogen en de glimlach op Awakenings of de blije kraaienpootjes op Lowlands: je ziet eigenlijk deze 17 stammen en hun traditionele gedans, gezang, ritmisch zijn.

4,5*

Een swingende actiefilm, deze Step Up 3.
De, met geluids- en lichteffecten begeleide dansmomenten, vlammen nogal.
Het plot verwordt tot een kleine bijkomstigheid, met hilarische momenten van slecht acteerwerk die soms zelfs als welbewuste sketch zouden kunnen fungeren (de zwarte danser spant hierbij verreweg de kroon, evenals onze Ashton Kutcher-look-a-like-hoofdpersoon). Het acteren (of in dit geval 'zinnen uit het hoofd opnoemen onder begeleiding van veel overdreven emoties en begeleidingsmuziek') is van een abominabel slecht niveau.
De dansscènes (drie battles en een repetitie) zijn vervolgens te min voor een voldoende.
1,5*

Interessant filmpje dat niet uitblinkt in de 'subtiele editing' of de 'weergaloze acteerprestaties'. De rol van Thomson/Levine groeit enorm in de film. Ik merkte pas laat dat ze eigenlijk heel goed acteert. Het eenzame en kille bestaan in de stad wordt duidelijk door de contacten die ze (niet) onderhoudt. Telkens worden haar nieuwe mogelijkheden geboden die ze vervolgens net zo eenvoudig weer naast zich neerlegt of compleet negeert. En zo gaat de negatieve spiraal verder. Een sterk concept dat door de jazzy soundtrack enigszins wordt versterkt. Nipte 4 sterren voor dit filmpje.

Een verhalende film over een, op ervaringen van Wilder's leefwereld gestoelde, exorbitant rijke vrouw (gebaseerd op Norma Talmadge) die een eenzaam leven leidt na haar glansrijke filmcarrière in 'the silent era'. Akelig subliem gespeeld door Gloria Swanson, die als het ware in haar eigen rol kroop. Een authentiek verhaal, dat mooi de vergankelijkheid en gekheid van het Amerikaanse filmwezen portretteert. De bekende subtiele humor van vroegere prenten, het sterke begeleidende orkest, de scherpe (en goed getimede) dialogen en de wel heel prettige rol van 'Golden Boy' Holden maken deze film bovengemiddeld aantrekkelijk.

4*

Een geweldige documentaire met een breed scala aan kenners en onderzoekers, die een breed scala aan, vaak ongehoorde, gedachtegangen weten te presenteren. Dit alles met een positieve eindconclusie.
Een vrij hoog filmisch karakter, (mede door Scorsese wellicht) en een overzichtelijke structuur die aan de documentaire ten grondslag ligt.
Een documentaire die over 40 (of 10...) jaar nog eens bekeken moet worden; hoe ver zijn we dan met onze 'vooruitgang'? Zijn we er in geslaagd om essentiële, noodzakelijke veranderingen door te voeren om onze eigen vooruitgang veilig te stellen op een duurzame, 'gezonde' manier?

Paar zeer interessante zaken gehoord;
- Het vragen van 'why?' is de grootste, sterkste drijfveer van onze menselijke ontwikkeling (in vergelijking met chimpansees).
- Onze hersenen zijn niet gemaakt om lange termijn gevolgen te overzien, te bevatten.
- Het zelf-oplossende vermogen van het marktwezen is een illusie, evenals het zelf-oplossende vermogen van technologische ontwikkeling.
- Het kort-vermogen denken dat de Romeinen en vele anderen civilisaties de nek om heeft gedaan, zal dit altijd blijven doen, zoals ook nu in onze huidige financiële crisis.
- de politieke strijd van de 21e eeuw zal die worden van de top 10% tegen de rest. Zijn die eerstgenoemde bereid om hun claims (op land, geld en rijkdom) op te geven voor de rest?
- 'Economics is so fundamentally disconnected from the real world, it is destructive' - David Suzuki
- we moeten minder gebruiken!, hoezeer we dit ook maar niet willen en kunnen gebruiken
- In onze aard zit de drang om 'er bij te horen'; het groepsgedrag dat we hebben overgehouden van het jager-verzamelaars tijdperk. Kunnen we dit transformeren van 'he; ik wil net zoveel kunnen consumeren' als jij doet, naar; 'he, ik wil ook zoveel minder consumeren'?

Een documentaire waar je, na het bekijken, niet onbewogen kunt blijven zitten. Let op de keuzes die je maakt. Je hebt controle over de toekomst en er zijn altijd nieuwe, hoopvolle instituties, organisaties en non-profit instellingen die een betere toekomst willen bouwen. 4,5*