Opinions

Dit is prachtig!

Zo puur en authentiek; de eskimo is ontwikkeld dier, die letterlijk in de huid kruipt van zijn opponenten.

Bij ieder lapje tekst werd ik zowat verbaasd door de inventiviteit van de mens in de natuur, iets dat wij verloren zijn geraakt. We kijken naar een mogelijke vorm van ons vroegere 'ik'.

Van de relatie met de ontwikkelde wereld en de 'white man' tot aan het jagen op al wat leeft, het is werkelijk wonderlijk gefilmd en sterk begeleidt door de muziek. Wellicht slokt het visuele gedeelte al alle aandacht op en wordt het auditieve bijzaak.

Inheemse volkeren zoals deze zijn al interessant genoeg om boeken over te lezen, laat staan een feature length documentaire uit 1922.

Heel aangenaam verrast door deze prent. Subliem!

Bij vlagen snoeihard drama dat een inkijk in de levens van een drietal schijnbaar verloren personen. Zonder hun eigen toedoen zijn ze in drie benarde, uitzichtloze situaties gekomen. Het heftige gaat in het middenstuk van de film over in een wat rustiger, positief gedeelte, waar de afwisseling tussen hoop en hevige pijn telkens weer dicht bij elkaar blijken te liggen. De verhaallijnen zijn niet alledaags, wat zorgt voor een bepaalde afstand tussen mij als kijker en de personages die het tig malen erger hebben getroffen. Overheersende thema's als vrijheid (van meningsuiting), status en veiligheid (de overduidelijke aanwezige is telkens de staat als in de politiemacht) zijn overduidelijk aanwezig en gedegen gebracht. Bovenal is er ook sterk geacteerd door de tig verschillende personages, van jong tot oud. De film, inclusief kort, symbolisch einde, sluit aan op wat ik vandaag las: 'Het leven is verandering, als de seizoenen. Altijd komt er weer een nieuwe lente' - Paulo Coelho. 4*

Vrij standaard liefdesverhaal in een vrij bizarre context.
Hun wereld, die langzaam duidelijk wordt gemaakt, is een rare wereld die wij niet snel zullen begrijpen, en met ongeloof zullen blijven bekijken. Het verhaal focust heel duidelijk op de drie personages en hun leefwereld wordt beetje bij beetje ontrafeld, tot aan het klinische van de ziekenhuizen en de enkele littekens die je ziet.
Het geheel heeft daarnaast een grauwe, grijze gloed over zich heen, dat weinig romantiek overlaat zou je op het eerste gezicht zeggen. Echter, het is wel mooi hoe Romanek en de acteurs spreken over de film; over hoop en inzicht dat het je kan bieden in je leven; hoe wij wel een duidelijk keuze hebben; iets dat de hoofdrolspelers nooit hebben gehad. Desondanks vond ik dit niet zo sterk overkomen, mede dankzij het plotselinge, semi-filosofische einde. Al met al een interessante film, met een donker randje. 3,5*