Opinions

Mijn tweede film van van Warmerdam, en ik had grote verwachtingen, na het lezen van sommige recensies hier en na het bekijken van de Noorderlingen. En ik denk dat het volgende credo voor zijn films geldt; you either love it or hate it.

Het is knap om een dergelijk boeiend filmpje te maken in één huis en een beetje omgeving dat er bij gebruikt wordt. De absurde dialogen en het cinematografische werk zijn enorme pluspunten. 'Ik wil gewoon wielrennen kijken met een zakje paprika chips...'
'Ik wil een snor onder die neus'

Ik weet niet wat ik moet met de 'achterliggende boodschappen' die hier aangehaald worden, ondanks dat ik hier wel meer van wil weten bij de gemiddelde film..
Zo vond ik het niet dat het een verbeelding was van de rolpatronen die wij in het dagelijks leven opgelegd krijgen, en dat deze verdwijnen wanneer het juk verdwijnt. Het is eerder zo dat iemand anders het 'juk' overneemt, namelijk Halderman. Maar het Paasverhaal is een interessante verklaring...

Voorlopig een 3,5, en ik ga nog meer van Alex bekijken. Hij is toch wel een beetje de hoop van de Nederlandse filmindustrie voor mij.

Leuk portret van de mannen.

Weinig verrassends aan met een energieke, ongelooflijke McCartney, een verliefde en eigenzinnige Lennon, een bescheiden Harrison en een saaie, en bij vlagen mistroostige, Ringo Starr. Camerawerk/-posities stelt inderdaad weinig voor. Vooral leuk om de enkele interacties tussen de groepsleden eens wat duidelijker te zien in de aanloop naar hun laatste album. Je hoort enkele gesprekken over het naderende einde en verder blijft het vooral aan de oppervlakte. Het gebruik van deze stijl is een gemiste kans wanneer je terugkijkt.

Het concert is inderdaad tof; een vernieuwende wijze. Uiteindelijk zelfs voor de film bedacht las ik. Typisch Beatles en ergens ironisch dat hun laatste concert wordt onderbroken door de Bobby's.

3,5*

Leuke toegankelijke film, die een 'warme gloed' overbrengt. Een lieflijk epos dat een drietal verhaallijnen bij elkaar brengt en je laat lachen, nadenken en ontroert tegelijkertijd. Radnor heeft een leuk script afgeleverd en de acteerprestaties zijn ook fijn om aan te zien. Overal vermijdt de film een bepaalde 'klefferigheid' en 'doorsnee-heid', waardoor het een volwassen, geloofwaardige, aanblik krijgt.

Daarnaast ook een typische film die desondanks deze fijne eigenschappen net niet een bepaald (gemiddeld) niveau ontstijgt. Film haalt gemakkelijk 3,5 ster, maar laat het daarbij.

Weer een klein visueel meesterwerkje van Ang Lee. Na Taking Woodstock (ook met een grandioze visuele trip er in verwerkt) is Life of Pi meer een fantasievolle vertelling, gegoten in een 3D-jasje. Vooral in het begin waar de dieren langs je afspringen is de waarde van 3D heel duidelijk aanwezig. Zo zie ik vooruitgang in cinema graag!
Enfin, het verhaal zelf, dat met veel rust en geduld gebracht wordt, is vooral fantasierijk ook al is er een heel expliciete verwijzing naar religieuze overpeinzingen. Dat laatste wordt nog eens extra duidelijk bij de laatste woorden van Pi nadat hij het alternatieve verhaal afgerond heeft ('waar geloof je liever in?'). Uiteindelijk vind ik dat niet de sterkte van de film, maar is het vooral interessant om te zien wat we als kijker in de toekomst nog meer kunnen verwachten.
De keuze om het verhaal op deze manier te brengen vind ik niet de beste. Het is vrij statisch en het wordt vooral 'luisteren naar de wijze man' in plaats van dat je vanuit het perspectief van Pi het verhaal meemaakt. Zo'n interpretatie van het boek had ik ook graag gezien.

Nu rustig wachten totdat 'Enter the Void' ooit in 3D wordt uitgebracht... Dan heb je pas 'visueel spektakel'. Voor deze 3*.

Interessant tijdsdocument met beelden van Haight-Ashbury en het Golden-Gate Park in San Francisco eind jaren '60. Begeleid door (bij vlagen kritische) beschrijvingen van de hippies, door hippies en door Amerikanen in het algemeen. Deze vorm werkt goed en het is mooi om te zien hoe het er nu eigenlijk echt aan toe ging tijdens de Summer of Love (en vooral de jaren daar aan voorafgaand). Jammer van gogo-dancers die de LSD-trips moeten 'verduidelijken'. Maar ook dat is natuurlijk volledig in de geest van die tijd. Daarnaast is het grappig om te concluderen dat veel uitspraken en wereldbeelden op dit moment ook weer opgeld doen, enkel in een andere, pragmatischere manier. Nipte 4 sterren.

3,5 ster voor deze film van Moodysson, die ik na Fucking Amal en (vooral) Tillsammans hoog had zitten, maar die met deze film mij minder weet te raken.

Ik kwam na welgeteld drie kwartier kijken pas een beetje in de film, dat vooral kwam door het hoge tempo dat er op zat. Shot na shot, vrijwel allemaal gevuld met dialogen en met belangrijke gebeurtenissen voor het verhaal. Toen binnen 10 minuten de moeder was gevlogen en zij in slow-motion in een modderpoel strandde, met een hond die haar kwam bekijken, stond de film er heel slecht voor.
Maar gelukkig hervat deze prent zich. Op de een of andere manier blijft er toch een grauwe, vieze smaak van het oude Sovjetland achter, die mensen eenzaam, verlaten en desolaat maakt.

De casting van de twee jonge hoofdrolspelers is verder werkelijk perfect. Zelden jonge acteurs zo goed zien acteren, en daarnaast was de soundtrack ook goed te pruimen (Sovjetremix van Tatu en Forever Young, raven!)

Echter, het tempo en de wisseling van shots en inzoomen bleef me iets te hoog.
De eindscène zorgde voor een extra half puntje. De symboliek van de christelijke engel die Lilja wellicht had kunnen zijn, Volodja die haar op het hart drukt dat haar tijd nog niet is gekomen, de wanhoopsvlucht naar nergens, de symboliek van de hoop in het Westen die uiteindelijk dezelfde uitgangspositie biedt als haar thuisland en het gemis van alles wat ze ooit had in haar prille bestaan. Kortom mooi einde.

3,5*

Eigenzinnige film, met een divers set aan genres en stijlen die wordt aangedaan. De film is lastig in een hokje te duwen en leent zich dan ook erg goed voor meerdere kijkbeurten. Het is natuurlijk actie, maar ook (zwarte) komedie, thriller, drama en romantiek zijn te erkennen. Het gaat over liefde die over de tijd wordt gerekt, over morele vragen en al met al in een aantrekkelijk sci-fi-actie-jasje. Verder sterk geacteerd door beide hoofdrolspelers, lichte absurdistische trekjes die soms zelfs neigen naar het op de hak nemen van het actie-genre en de 'tijdreis-problematiek', die luchtig wordt behandeld, maar wat ons genoeg argumenten geeft om het geheel te accepteren. 4*