Opinions

Prachtig filmpje,

Knap acteerwerk, leuk plot (wordt nergens té sentimenteel door de goede humor) en vooral ook nog een een zeer beste soundtrack.

Die soundtrack maakt het voor mij echt een topper. De eerder aangehaalde S&G, Nick Drake (!) en Iron and Wine. Briljant!

Die scene rondom die cliff (wat je ook ziet op de filmposter) blijft zeer mooi. Echt symbolisch voor alles wat hij van zich afschudt op dat moment, de groei van het karakter komt dan mooi naar voren.

4*

Een verhaal waar aan begonnen wordt zonder een sterk fundament te leggen.

Het achterliggende verhaal van de aanwezigheid van de jongens in de gegeven context had de kijker eerder te weten mogen komen. Dat had de daaropvolgende, nogal overdreven, scènes iets meer geloofwaardigheid en body kunnen geven.

De natuurlijke omgeving is een zeer mooie context voor een dergelijke vertelling, vooral het 'afgezonderde' van dat gedeelte van België. Dit begeleidt met de prachtmuziek van the Bony King of Nowhere raakte me het meest. Elke keer wanneer de gitaarsnaren worden aangeraakt wordt de film iets warmer en krijgt het die karakteristieke gloed over zich heen.

Desondanks is dat te min, het verhaal is onrealistisch en daar gaat de film mank. Helaas net geen voldoende. 2,5*

Mooi psychologisch drama dat zich focust op de band tussen drie, neurotische, intellectuele en ongelukkige mannen.
De VPRO was geschokt omdat de serie weinig kijkers trok en n.a.l.v. aflevering 1 begrijp ik ook dat sommige kijkers al waren afgehaakt. Een ongeschreven wet is natuurlijk dat je de kijkers dient te verleiden in deze eerste pilot-aflevering en dat ze vervolgens willen weten wat er vervolgens gaat gebeuren. De rest van de afleveringen is van een veel hoger niveau, met enkele eindes die me hardop lieten lachen.
De karakters krijgen steeds meer vorm en door de invloed van een 'buitenstaander' wordt het schijnbare, ineengekrompen wereldje van de mannen aangetast. Echter, het wordt sterker (net als de invloed van Gargamel op de Smurfen) en ze worden tot een, in hun ogen, noodzakelijke daad aangezet ondanks dat ze 'geen problemen' hebben. De wereld die is ziek en zij kunnen er niet meer tegen...
De dialogen zijn scherp, de humor wordt alsmaar zwart-komischer en vooral de karakters worden stapje voor stapje ontleed en blijven hun karakteristieke eigenschappen behouden.
Sterk spul van Nederlandse bodem, wie had dat nog gedacht?
4*

Hoe een slungel een held wordt, ondanks zijn geslungel.

Een zeer spannende actiefilm (ik zat weer eens ouderwets te tandenknarsen), waarbij een boel stunts en een constante achtervolging de belangrijkste componenten zijn.

Prachtig hoe hij de shots heeft vormgegeven, hoe hij de soms (weer) dwaze stunts uitvoert en hoe hij kijkt in zijn algemeenheid. Wat een karakter! Ik ben Keaton enorm gaan waarderen na deze tweede film die ik van hem zie; om in die tijd met zulke producties op de proppen te komen is grote klasse.

De film begint ietwat 'vervelend'; zonder grappen en grollen en zonder actie, maar de film komt dan in een stroomversnelling en wordt nergens vervelend. De subtiele humor wordt nergens voorspelbaar en de actie wordt heviger, resulterend in een goedlachs, vrolijk einde . 4*

Prachtige, met archiefmateriaal volgestouwde documentaire over een verlichte, maar wellicht relatief vaak over het hoofd geziene, geest.

De volle 200 minuten genoten van de inzichten van Harrison, de connectie tussen beeld, geluid en historische lading en de uitgebreide visuele biografie van Harrison in het algemeen.

Het leven van Harrison is, net als de docu, volgestouwd met leuke, pure zaken zo lijkt het. Zijn trips naar India en zijn band met Ravi Shankar, het oprichten van de filmmaatschappij en zijn contacten met Monty Python, Eric Clapton, Dylan en wie al niet meer.

Veel van de uitgezonden interviews met Harrison zijn zo 'down to earth' en waar dat hij een grote inspiratiebron voor me is op een bepaalde manier. Hoe hij het spirituele, of heel praktisch; het kalme, relaxte, humoristische en de nietigheid van de mens op het aardse leven heeft toegepast kan alleen maar geprezen worden. Velen zullen indirect, door de muziek en de teksten, beïnvloedt zijn. Scorsese, bedankt voor het zo mooi in beeld brengen. 4,5*

Geduld is een schone zaak. van Sant's meest typerende spreekwoord als het aan mij ligt.

Een van Sant kijken kan soms net zoiets zijn als in het diepe gegooid worden of voor het eerst een andere lastige taak bezigen. In het begin even wennen, maar uiteindelijk ben je dankbaar dat je hebt doorgezet. Gerry is weer (net als de twee opvolgers) even schakelen, maar als je goed schakelt wordt dat uiteindelijk beloont met prachtige shots en een heel narratief geheel. De kijker bepaalt in grote lijnen wat hij/zij er bij wil denken. van Sant stuurt weinig, hij geeft ons enkel een beeld en soms wat piano-muziek. Die vrijheid ligt me wel.

Desondanks vond ik dit de minste van de trilogie, mede door het weinige gebruik van dialogen en muziek (wat in respectievelijk Elephant en Last Days wel voldoende aanwezig is). Desondanks 3,5*.

Documentaire waarin heel openlijk en uiteraard geëmotioneerd gesproken wordt over de gesneuvelde dierbaren, waarbij vooral ook wordt ingezoomd op persoonlijke gevolgen van het overlijden; scheidingen, potentiële psychoses, families die uit elkaar vallen, jaloezie en veel verdriet. Bizarre verhalen gebundeld (de zelfmoord van Wim en de dood door eigen vuur) in een sterk emotioneel geladen beeld. Echter, gevaar van de constante negatieve energie (versterkt door de zware muziek) die uit de TV gonst is dat het té veel wordt, net als de eindscène. Daar ging de documentaire mijns inziens in te ver qua bombastiek en enscenering. Desondanks is Nederland toch wel een sterk documentaire-land aan het worden, wat wordt bewezen met deze docu.

Een verhaal over moeizame vergiffenis waar meer diepte en vloeiende overgang in had mogen zitten. Duvall speelt strak, consistent, maar sommige shots worden te snel afgekapt waarmee de goedbedoelde emotie uit de film wordt gehaald. Daar veranderen de gedetailleerde aankleding, de mooie vergezichten van Georgia en de hele ouderwetse gloed over de hele linie van de film, niets aan. Als Schneider in de toekomst die gevoelige scène-wisselingen weet te weren, kan dit nog wel eens een interessante regisseur worden. Een nipte voldoende voor zijn debuut, 3*.

Sterk psychologisch drama dat dezelfde score behoudt na de herziening (mét reclames, bleuh).

Toch nét iets verfrissender, afwijkender dan de gemiddelde Oscar-film, met vooral de rol van Williams die er boven uit springt. van Sant houdt zich in wat betreft kunstzinnige arthouse-trucjes en dat levert een mooi geheel op. Dat Damon en Affleck het geheel geschreven hebben (lichtelijk aangepast door Rob Reiner) en dat Elliot Smith gekozen is om een groot gedeelte van de soundtrack te bezetten, is alleen nog maar mooier. De flinke dosis maatschappijkritiek wat door het verhaal heen sijpelt komt goed, eerlijk, over evenals de vriendschappen. Gewoon 4 dikke sterren.

Aan de vooravond van de Summer of Love deze prent met een vrij onconventioneel romantisch plot, met zowel progressieve trekjes als de traditionele status van het huwelijk die centraal staan.
Qua productie is de film niet helemaal optimaal, vooral het geluidsaspect is vrij dramatisch.
Het verhaal is ook een beetje overtrokken bij tijden, maar wel met de interessante typische tijdsgeest die er doorheen drenkt. En ach, het acteerwerk is prima en ben geen echte fan van Hofmann.
Wat blijft er nog over van deze Amerikaanse klassieker? De soundtrack? Nah, die beslaat vijf nummers ofzo en is gewoon leuk. Wellicht de anti-establishment-metafoor? Nah, ook die springt er niet vanaf, terwijl deze het film het daar zo van moet hebben.
Maar toch; als je goed kijkt en de impact van de film op de Amerikaanse samenleving van midden jaren-60 bekijkt, dan is het onmogelijk om deze prent een onvoldoende te geven. Ergens vat het einde, met de paradox tussen de norse oude mensen en het jonge verliefde stel in de bus, de aanvang van een nieuwe tijdperk samen. Daarom toch 3,5*

Een film die zonder twijfel aan allerlei criteria voldoet om zich tot een van de mooiste films ooit te kronen. Visueel spektakel is nog een understatement; in deze prent worden allerlei filmconventies m.b.t. het ruimtespectrum doorbroken en dat geeft nieuwe, ongekende situaties. Dan wordt het de vraag; hoe vul je deze geweldige lege ruimte in? In ieder geval met prachtige muziek die je vaak niet hoort en je enkel met de flow laat meegaan. Maar Cuarón durft het mijns inziens niet helemaal 'los te laten'; hij behoudt een zeer conventioneel plot dat een aantal keer cliché-matige mono- en dialogen oplevert. En dat is het meteen grote minpunt van deze film. Telkens wanneer je mee wordt geslingerd in een nieuwe tegenvaller van Dr. Ryan Stone, de adembenemend gedetailleerde shots of een vergezicht van de aarde wordt dit (vooral in de tweede helft van de film) onderbroken door wat slappe emotionele prietpraat. Waarna je dan weer meteen de film wordt ingezogen ...

En zo verloopt de film net als het camerawerk in een vloeiende lijn van begin tot eind. Bij een college film-analyse werd ons vorige week verteld dat een 'Dutch angle' (waarbij de camera onder een bepaalde hoek gehouden wordt) bij de kijker meteen een weerzinwekkend gevoel oproept. Het was de eerste 20 minuten dan ook erg wennen waarna dit effect de kijker inderdaad de film inzuigt.

Het is ergens ook jammer dat Cuarón heeft gekozen voor deze twee bekende gezichten. Dat had Kubrick toch beter door; een onconventionele ruimte vraagt voor onconventionele muziek (Cuarón: check), onconventioneel cameragebruik (check) en onconventionele acteurs (helaas...) en onconventionele dialogen (mhwoa..). De humor van Clooney verveelt en de sentimentaliteit van Bullock al helemaal. En dat is en blijft verdomde jammer want nogmaals; dit had makkelijk een van de mooiste films ooit kunnen zijn.
Anyway: ik heb net de toekomst van (bioscoop)films gezien en een van de beste films van 2013 en het beviel me zeer goed. Hoppatee: 4*

Ah, prettige film om te kijken, in tegenstelling tot the Squid and the Whale
Ben Stiller in een totaal andere rol, echt een geweldige soundtrack en lekker non-conventioneel met veel (wellicht overbodige, maar so what) details. Juist om dat laatste zo te waarderen.
Je merkt inderdaad dat er een groei in het personage van Stiller zit en ik zat constant uit te zoeken wat er nu precies achter Greenberg zat. Dat blijft echter een klein mysterie. Net als Gerwig, die uiteindelijk eindigen als twee 'nutcases' in een wereld die wellicht niet die hunne is...

Licht-bizarre misdaadkomedie van een hoog niveau.

Al met al een vrij simpele film, waar vrijwel alles aan klopt. Qua humor een hoog niveau, met absurde situaties en dialogen. Vooral de humor van de zeer onconventionele, drugsgebruikende, prostituee-bestellende Gleeson en de filosofische misdadigers zijn telkens weer raak. Maar daarnaast is de verhaallijn ook goed te verteren, vooral als je in staat bent om het allemaal niet zo serieus te nemen. Tussendoor breekt de film met de vierde wand, is er een hoge mate van discriminerende opmerkingen, (wellicht eentje te veel, maar dat doet het geheel geen schade aan) en is er toch ook een semi-emotionele noot die we niet serieus mogen nemen (en die nota bene in een paar seconden, heel plichtsgetrouw, wordt uitgevoerd met de weduwe van zijn ex-collega!). Het einde is ook gewoon super, waarbij heel analytisch een potentieel happy ending wordt besproken, gevolgd door Leaving on a Jetplane en voorafgegaan door een bescheiden 'shoot-out'. Een topfilm in het genre. 4,5*

Deze Nederlandse productie stond al lange tijd op het lijstje, net eindelijk bekeken en ik ben het eens met de optimisten die Leopold als Neerlands nieuwe hoop beschrijven.
Zoals zo vaak met films met weinig dialoog is het even inkomen; het gros van de films is immers overladen met dialogen die lang niet altijd functioneel zijn. Leopold filtert heel erg en laat vooral de beelden spreken, met veel verschillende afstanden en veel stilstaand camerawerk. Dit is wat de film vooral uniek maakt en wat ook de introverte rol van Kraakman intens overbrengt.
De film kabbelt vrij rustig voort, maar met enkel functionele beelden en dialogen. Tegen het einde aan komt toch het bijna verlossende verdriet, met het, daarmee gepaard gaande, noodzakelijke gepraat. Het leven is niet zoals het is bedacht door Anna en dat besef (dat al lang was doorgedrongen) wordt toch geuit.
Een film over opgekropt verdriet waarbij de kijker ook een spiegel wordt voorgehouden en er impliciet vragen worden gesteld over de wereld van deze laatste. Je kruipt als het ware in de rol van Kraakman en neemt zelf ook diezelfde voyeuristische houding aan. 4*

Life's a gift full of dreams and illusions. Life is great. Without it you'd be dead.

Ongezien. Goed. Uniek en bizar. Vanuit experimenteel standpunt, maar zeker ook vanuit filmtechnisch standpunt. Korine geeft de onderklasse een gezicht. En ik vind het prettig dat we dit te zien krijgen als tegengewicht voor alle fijngepolijste koppen, diepzinnige dialogen en computer geanimeerde hoogstandjes. Want ook zo is de wereld. En via het medium film kun je dit op anderhalf uur heel goed weergeven. Korine is nogal direct en expliciet hierin, iets wat ik uiteindelijk eerder kan prijzen dan vervelend vind.Hij geeft, heel observerend, deze prent af, net als in het fenomenale Kids, waar hij het script voor leverde.

De afwisseling tussen de handheld shots, gepaard met de vaak repetitieve geluidsfragmenten, interviews of contrasterende nummers (Orbison), en de verdere gang van zaken in Xenia, Ohio laat je telkens weer verassen. De verdomd naturel acterende gastjes (veel van de straat gepikt) geven deze film een unieke gloed.

Het is gewoon verdomde rauw en echt. En je voelt dit of je voelt dit niet. Je wilt dat geloven of niet. Fuck it, 4,5*