Opinions

En dan na 42 lange, surrealistiche minuten toch met klamme handjes en een kloppend hart zitten.

In hoeverre is dit een experiment? Hoe minimalistich kan een film zijn? En hoe veel kunnen vertraagde geluiden, konijnenpakken en een grote onsamenhangendheid verpesten? Blijft er geen toegevoegde waarde meer over? De stemmen tellen enkel. Lynch maakt een geluidspuzzel, waarbij iedereen zijn eigen connotaties aanhaalt bij de genoemde woorden en begrippen.

Om een hoog cijfer te geven omwille van het experimentele karakter gaat mij te ver. Desondanks leuk van Lynch, maar totaal onbruikbaar. Kunst moet communiceren en nergens een grens van duidelijkheid overschrijden. Dit laatste is gebeurd hier non-stop. Verder typisch dat 'men' verklaringen moet zoeken. Lynch verzint. Het kan ook 'niets' zijn, maar dat is dan direct weer 'iets'. Dus toch weer een verklaring. Boogeyman, en zijn bericht van 26-11-2010, verklaart het dan ook werkelijk subliem.

Wat een rare praat, Lynch bedankt.

Een van de betere docu's die ik ooit gezien heb. Vertederend, maar ook snoeihard, met heftige emoties, maar toch telkens weer die lach van Matthijs die zich over alles verbaast en telkens gniffelt.

Ik identificeer me met hem, heb geen stoornis uit het autistische spectrum, maar voel hem aan. En met mij waarschijnlijk velen; het gevoel soms niet begrepen te worden, door de overheid gekleineerd te worden of door je eigengereidheid in vervelende situaties terecht te komen.

Sterk gefilmd door Schmidt, klinisch, vaak dicht op Matthijs' gezicht, maar heel eerlijk. De opgestapelde formulieren en overige verzamelingen zijn indrukwekkend. De ogen van Matthijs stralen net zo makkelijk als dat ze pijn doen en hem tot dwaze daden zetten. Zijn omgeving is waarschijnlijk op van het helpen en zijn eigen wereld is toch de beste... Hij begrijpt het allemaal en met dat begrip besluit hij dat deze wereld niet de zijne is. Dit zal ik niet snel vergeten. 4,5*

Grappig dat veel quotes uit de film van toepassing zijn op de structuur en de onvolwassenheid van deze film, zoals "Structure, no Substance". Het zoekende van Trier is inderdaad duidelijk, zeker wanneer je eerst Oslo hebt gezien. Daar waar laatstgenoemde een duidelijke boodschap overbrengt en je daarmee overrompelt, is het bij Reprise lang niet duidelijk waar Trier naartoe wil. Een grote schaal aan thematieken wordt aangesneden, maar nergens worden duidelijke keuzes gemaakt. De coming-of-age thematiek is me iets te gemakkelijk, het snobistische en, bij vlagen, puberale gedrag van de vriendengroep komt niet voldoende over en doordat Phillip en Erik beiden aardig wat minuten krijgen, komen ook hun eigen verhalen niet goed genoeg aan bod.

Het spel met geluid en beeld (vooral licht!) is daarentegen wel al briljant, maar niet genoeg voor deze debuutfilm om écht bij te blijven. 3,5*